Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Πως ένας χάρτης έσωσε τον κόσμο από την πανδημία της χολέρας και πως το αλκοόλ συνδέθηκε με την πρόληψη της αρρώστιας.


Πως ένας χάρτης έσωσε τον κόσμο από την πανδημία της χολέρας που ξεκλήρισε ολόκληρη την Ευρώπη το 19ο αιώνα και πως το αλκοόλ συνδέθηκε με την πρόληψη της αρρώστιας, σώζοντας χιλιάδες ζωές.

Η χολέρα είναι μια μεταδιδόμενη ασθένεια που οδήγησε στο θάνατο πολλούς ανθρώπους μετά το 1800. Στο βιβλίο «The Ghost Map» του Στήβεν Τζόνσον, που δημοσιεύθηκε το 2006 περιγράφονται οι συνθήκες που επικρατούσαν στο Λονδίνο στις αρχές του 19ου αιώνα.


Στην -όχι και τόσο ανεπτυγμένη-  κοινωνία του 1850 οι άνθρωποι πίστευαν ότι η χολέρα μεταδιδόταν μέσω των μικροβίων του αέρα και δεν ήταν έτοιμοι ακόμη να εξηγήσουν το πώς σε μια γειτονιά του Λονδίνου, το Σόχο είχε αιφνίδια και τραγικά αποτελέσματα. Τα συμπτώματα ήταν συγκεκριμένα εμετός και διάρροια. Ο υψηλός πυρετός ήταν πιο σπάνιος και τα συμπτώματα ξεκινούσαν κάποιες ώρες μετά τη μετάδοση του βακτηρίου στον ανθρώπινο οργανισμό, ενώ σκότωνε 28.000 με 130.000 ανθρώπους το χρόνο στα μέσα του 19ου αιώνα. Η χολέρα ονομάστηκε «γαλάζιος θάνατος» γιατί το δέρμα, λόγω της απώλειας των υγρών έπαιρνε ένα μπλε χρώμα.

Ένας Άγγλος αναισθησιολόγος και φυσικός ονόματι Τζον Σνόου το 1854 κατάφερε να καταρρίψει το μύθο ότι η χολέρα μεταδιδόταν μέσω του αέρα και απέδειξε ότι η μετάδοση γινόταν μέσω του νερού. Και το έκανε χωρίς να κλειστεί σε εργαστήριο μελετώντας το βακτήριο με κάποιου είδους πείραμα ή τη χρησιμοποίηση μικροσκοπίου.


Έκανε κάτι που έχει αντιγραφεί σήμερα και χρησιμοποιούμε όλοι. Από αστυνομικούς και εγκληματολόγους μέχρι καθηγητές και οικονομολόγους. Ακόμη και στην καθημερινή ζωή, δίχως να το προσέξουμε, χρησιμοποιούμε την ανακάλυψη του Σνόου με τις εφαρμογές στα κινητά μας τηλέφωνα. Ενώ ήξερε ότι εφόσον τα συμπτώματα προέρχονταν από το στομάχι, οπότε η ασθένεια έπρεπε να είχε σχέση με την κατανάλωση νερού ή φαγητού, γύρναγε από πόρτα σε πόρτα σε όλη τη γειτονιά Μπρόουντ του Σόχο και χαρτογράφησε τις υποθέσεις των αρρώστων. Ο Τζον Σνόου έγινε ο «πατέρας» της μοντέρνας επιδημιολογίας και της  χρήσης στατιστικών δεδομένων. Ο παρακάτω  χάρτης αναπαριστά με μια μπάρα κάθε θάνατο σε κάθε σπίτι στη γειτονιά του Σόχο.


 Όπως ξεκάθαρα φαίνεται, κάτι που επισήμανε και ο ίδιος ο Σνόου στα συμπεράσματά του, η μεγαλύτερη συχνότητα θανάτων του δείγματος εντοπίζεται στα σπίτια γύρω από μια υδραντλία, ενώ στο ζυθοποιείο δεν υπάρχει ούτε ένας νεκρός από χολέρα. Αυτό έγκειται στο γεγονός ότι οι εργάτες του ζυθοποιείου αντί για νερό έπιναν πολλά λίτρα μπύρας κάθε μέρα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ, καθώς ήταν δωρεάν για αυτούς.

 Σε αντίθεση με το νερό, το οποίο ανακατευόταν με τα λήμματα σε καθημερινή βάση και ήταν υψηλό σε μικροβιακή περιεκτικότητα το 19ο αιώνα, για να παραχθεί οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό είτε πρόκειται για σταφύλι που γίνεται κρασί, είτε για κριθάρι που γίνεται μπύρα υπάρχει η διαδικασία της ζύμωσης. Κατά τη ζύμωση, όλοι οι παθογόνοι μικροοργανισμοί που υπάρχουν στο προϊόν πεθαίνουν. Αντικαθιστώντας λοιπόν το νερό με αλκοόλ, οι εργάτες δεν κολλούσαν χολέρα. Υπήρχε επίσης μια μαρτυρία του γιου μιας γυναίκας που ανέφερε στο Σνόου ότι ενώ η μητέρα του μόλις είχε μετακομίσει στο Σόχο άρχισε να πίνει για δυο μέρες νερό από μια υδραντλία της γειτονιάς, την επομένη κόλλησε χολέρα και τη μεθεπόμενη μέρα πέθανε. Ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι η χολέρα μεταδιδόταν μέσω του νερού, και όχι από τον αέρα ή λόγω αστρολογικών και καιρικών φαινομένων όπως πίστευαν οι γιατροί εκείνης της εποχής. Όταν οι υδραντλίες ξηλώθηκαν, μπορούμε να δούμε στο παρακάτω διάγραμμα τα αποτελέσματα με την ελαχιστοποίηση των ημερήσιων κρουσμάτων στην οδό Μπρόουντ του Σόχο.



Τα επόμενα χρόνια, έως και σήμερα, έχοντας πλέον καταλάβει ότι το νερό παίζει τεράστιο ρόλο στη δημόσια υγιεινή, υπάρχει σοβαρή πρόληψη κατά την επεξεργασία του από την πηγή, τη μεταφορά, την ταμίευση και τη διανομή του μέχρι να καταλήξει στον τελικό καταναλωτή. Σε πολλές μάλιστα χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας υπάρχει μέχρι και φθόριο στο νερό για την καλή στοματική υγιεινή. Κι όλα αυτά ξεκίνησαν από έναν πιονέρο αναισθησιολόγο και μια ιδέα πολύ πρωτοποριακή για την εποχή.

Ο Σνόου πέθανε το 1858 και 40 χρόνια αργότερα γράφτηκε η βιογραφία του. Έπειτα, ενώ έγινε γνωστή η συνεισφορά του στον ιατρικό κλάδο, γράφτηκαν πολλά βιβλία και άρθρα για τον ίδιο και για την επιτυχημένη ανακάλυψη του για τη μάστιγα της εποχής.


Το Μάρτιο του 2003, μάλιστα, στο περιοδικό «Hospital Doctor Magazine» ο Σνόου ψηφίστηκε ως ο πιο σημαντικός γιατρός στην ιστορία με τον Ιπποκράτη να έρχεται δεύτερος.


Αντώνης Καρατζής 



* Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Πρόταση: To Noell της Θεσσαλονίκης

athinorama.gr
Πήγαμε, είδαμε, δοκιμάσαμε και σας προτείνουμε. 

Γιορτινές οι μέρες που διανύουμε και όλοι ψάχνουμε cozy (σε άπταιστα ελληνικά... σα δεν ντρέπομαι!) χώρους που θα μας φτιάξουν τη διάθεση και θα προσφέρουν άρωμα Χριστουγέννων και εορταστικό κλίμα, που όλοι έχουμε ανάγκη για να ισορροπήσουμε από τις υποχρεώσεις. Η Θεσσαλονίκη είναι ο παράδεισος των ιδιαίτερων καφέ και μπαρ, ωστόσο αυτή την φορά το μαγαζί που θα παρουσιάσουμε έχει καταγωγή από την Αθήνα.

From Noell Instagram Account
Έτσι και εμείς, αποφασίσαμε και πήγαμε σε ένα από τα γνωστότερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη καφέ, το Noell ή Νoel. To Νoell είναι ένα καφέ με επιρροές από την Βικτωριανή Αγγλία προσαρμοσμένες στην ελληνική κουλτούρα. Μετά από την μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα άνοιξε τα φτερά του και ταξίδεψε και στη Θεσσαλονίκη, για να ομορφύνει το κέντρο και να του δώσει έναν ξεχωριστό αέρα. Μόνο λίγους μήνες μετρά η παρουσία του επί της οδού Παλαιών Πατρών Γερμανού (από 7 Οκτωβρίου 2018).

biscotto.gr

Το αδερφάκι του Αθηναϊκού Noel φεύγει από τη γαλλική αναγέννηση και μας μεταφέρει στην βικτωριανή Αγγλία. Κόκκινες κουρτίνες από βελούδο, επιβλητικά έργα τέχνης, πίνακες και υπέροχες λευκές ορχιδέες συνθέτουν τον κατάλληλο καμβά για να ταξιδέψει ο επισκέπτης-πελάτης στο χρόνο και στα αρώματα. Νιώθεις επισκέπτης σε μια καταπληκτική βίλα, στην οποία έχεις επιλογή να καθίσεις στους κήπους ή σε ένα από τα υπέροχα σαλόνια της. Η θεατρικότητα που αποπνέει ο χώρος, τα ιδιαίτερα χαλιά που τον ντύνουν σε συνδυασμό με τις βικτωριανές αναφορές στους πίνακες δημιουργούν ένα εξαιρετικό περιβάλλον και κλίμα. 

thestival.gr
Για τους πιο παρατηρητικούς και γνώστες του ήδη γνωστού Noel της Αθήνας υπάρχει μια σημαντική (ή και ασήμαντη) διαφορά στο όνομα του μαγαζιού. Το διπλό λάμδα στο Noell της Θεσσαλονίκης είναι αυτό που κάνει την διαφορά. Οι Ευκρατίδης, Σπυριδάκη και ο Δούκας είναι οι δημιουργεί του Noel (με ένα λάμδα) της Αθήνας, πριν περίπου 4 χρόνια και στη συνέχεια και του νέου καταστήματος στη Θεσσαλονίκη. Ενδεχομένως να έκαναν αυτή τη μικρή αλλαγή για να σχετίζεται με τον σχηματισμό στον τίτλο του αριθμού 2 (ή ΙΙ), ώστε να τονισθεί πως πρόκειται για το αδερφάκι του πρώτου Noel της πρωτεύουσας. Στην πόλη κυριαρχεί η άποψη ότι είναι λογοπαίγνιο για το παχύ λάμδα που χαρακτηρίζει τους Θεσσαλονικείς. Ωστόσο, οι ιδιοκτήτες δεν έχουν ακόμη αποκαλύψει τον λόγο (ας είναι!).

Οι ιδιοκτήτες, όπως έχουν αναφέρει στο thestival.gr, είχαν προτάσεις από αρκετές πόλεις για να ανοίξουν το επόμενο Noel. Ωστόσο, επιλέχθηκε η Θεσσαλονίκη γιατί είναι η δεύτερη και πιο αγαπημένη πόλη των ιδιοκτητών. "Έχουμε εισπράξει πάρα πολύ αγάπη από τους Θεσσαλονικείς. Είμαστε ένας σταθμός στην επίσκεψή τους στην Αθήνα, θα περάσουν οι περισσότεροι από το Noel" αναφέρουν.

dinamiskepsis.gr
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως πέρα από πολύ γευστικό καφέ και καταπληκτικά κοκτέιλ οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της "κόρης του Θερμαϊκού" έχουν την δυνατότητα, στο Noell, να γευτούν και υπέροχα πιάτα και γεύσεις δια χειρός δύο νέων και φιλόδοξων παιδιών, του Αργύρη Αγλαμίση και του Κωσταντίνου Συμεωνίδη. Οι οποίοι είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό από την παρουσία τους στο Master Chef του Star Channel. 

Tips: Θέλει υπομονή στην αναμονή για τραπέζι, γιατί "έχει μεγάλη ζήτηση και γίνεται συζήτηση" για το Noell. Επίσης, θέλει λίγη υπομονή για να ετοιμαστεί και η παραγγελία. Ωστόσο, είναι αρχή ακόμη και πρέπει να δώσουμε χρόνο για να ρολάρει και στην Θεσσαλονίκη το λατρεμένο σε όλους Noel ή πλέον Noell!

popaganda.gr
Σε όσους από εσάς το έχετε ήδη επισκεφτεί αναμένουμε τα σχόλια σας και σε όλους τους υπόλοιπους έχουμε να προτείνουμε να το επισκεφτούν σύντομα. Καλή διασκέδαση!

Τα λέμε σε ένα επόμενο άρθρο!

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Πηγή Πληροφοριών: Thestival.gr
Info: Noell, Παλαιών Πατρών Γερμανού 13, Τηλ: 231 023 1260.


* Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com και τα παραπάνω αναφερόμενα sites!

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

Η δύναμη πηγάζει από μέσα μας!


Είσαι και εσύ ο τύπος που λέει "αν μου συμβεί το τάδε... θα τρελαθώ!", "δεν θα το αντέξω αυτό!" και άλλες παρόμοιες φράσεις απόγνωσης που πηγάζουν από τη μη γνώση των δυνατοτήτων και αντοχών μας; Όμως, η δύναμη πηγάζει από μέσα μας! Είναι εκεί όταν εμείς θα την έχουμε ανάγκη και θα πρέπει να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Όταν θα πονάμε τόσο που τίποτα δεν θα φαντάζει εύκολο και απλό, τότε θα βρούμε την εσωτερική δύναμη, την ικανότητα και θα καταφέρουμε να ισορροπήσουμε.

Ο οργανισμός μας αναπτύσσει άμυνες, το μυαλό μας ανοίγει δρόμους και παράδρομους για να ξεφύγει από τις σκέψεις που μας πονάνε ή μας βασανίζουν. Η καρδιά μας σκληραίνει και όταν λυγίζουμε μας επαναφέρει. Σίγουρα αυτό δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε απλό και δεν γίνεται πάντα με επιτυχία. Ωστόσο, στο τέλος θα βρούμε τις λύσεις που ψάχνουμε και θα καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα ή τον πόνο που μας βασανίζει. Το μόνο που σίγουρα πρέπει να κάνουμε είναι να είμαστε ανοιχτοί στη βοήθεια και στις λύσεις που προκύπτουν.

Πρόσφατα βρέθηκα σε μια τέτοια θέση. Αντιμέτωπος με φόβους καλά θεμελιωμένους από παλιά. Τον φόβο της ασθένειας, τον φόβο του θανάτου προσώπων που λατρεύω. Φόβους ανθρώπινους, φόβους λογικούς και συνάμα δύσκολους, σκληρούς και ανελέητους. Αυτοί οι φόβοι ξυπνούσαν ένας ένας και ερχόμουν αντιμέτωπος αργά και βασανιστικά μαζί τους. Μέχρι που ήρθε η στιγμή να τους αντιμετωπίσω με τον πιο δύσκολο και επώδυνο για εμένα τρόπο... την απώλεια. Μια απώλεια δύσκολη και βαθιά... την απώλεια της μάνας. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου και δεν ήμουν έτοιμος, όσο και αν η ζωή με προετοίμασε. Όμως, σιγά σιγά και μετά από μεγάλη πάλη και δυσκολίες κατάλαβα κάτι... μπορώ περισσότερα από όσα νομίζω, αντέχω πιο πολλά από όσα πίστευα και τελικά συνεχίζω.

Η συνέχεια δεν είναι εύκολη, ούτε ανώδυνη. Συνεχίζω "τραυματισμένος", περπατάω κι ας "κουτσαίνω", χαμογελάω και ας πονάω. Όμως, βρήκα την δύναμη να σηκωθώ και να συνεχίσω κουβαλώντας αυτή την απώλεια. Θα μάθω να ζω με αυτή και να την υπομένω. Σημασία έχει που τα καταφέρνω και που μπορώ να συνεχίσω... κάτι που δεν πίστευα. Ήμουν και εγώ ένας από όλους εσάς που έλεγε "δεν θα το αντέξω". Το άντεξα... με πόνο, με θλίψη αλλά είμαι εδώ και συνεχίζω! 

Όταν πέφτεις... να σηκώνεσαι ξανά!


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

* Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Supernova!



Τις προάλλες, εκεί που καθόμουν στον καναπέ μου με το κινητό μου συντροφιά και σερφάριζα, πέτυχα αναρτημένη μια ωραία συμβουλή ζωής. Το περιεχόμενο είχε ως εξής: «Ποτέ μην απολογείσαι επειδή λάμπεις πολύ φωτεινά ή επειδή καταρρέεις εσωτερικά κάθε βράδυ. Έτσι δημιουργούνται οι γαλαξίες».

Μπαίνοντας κατευθείαν στο θέμα, ας πιάσουμε πρώτα την δεύτερη πρόταση για να δούμε τι συμβαίνει στην κυριολεξία και πώς αυτό συμβαίνει, ώστε να κατανοήσουμε πλήρως το περιεχόμενο. Πώς δημιουργούνται λοιπόν οι γαλαξίες; Η απάντηση είναι «χάρη στα αστέρια που γίνονται υπερκαινοφανή (supernova)». Τα βαρέα στοιχεία της ύλης στο σύμπαν (τα περισσότερα στοιχεία στον περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων που μάθαμε στο σχολείο) δημιουργούνται μόνο στο εσωτερικό των αστεριών, στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους. Στο στάδιο εκείνο, ολοένα και περισσότερα χημικά στοιχεία αρχίζουν να παράγονται στο εσωτερικό του αστεριού, το οποίο πλέον θυμίζει κρεμμύδι λόγω των διαφόρων στρωμάτων στοιχείων (βαρύτερα στον πυρήνα κι ελαφρότερα όσο πλησιάζουν την επιφάνεια). Όταν λοιπόν τελειώσουν τα αποθέματα της ενέργειας που πυροδοτεί τις χημικές αντιδράσεις εντός του εσωτερικού του αστεριού, κι εφόσον ο πυρήνας έχει πλέον αποκτήσει αρκετά μεγάλη μάζα λόγω των βαρέων στοιχείων, τότε το αστέρι αρχίζει να καταρρέει προς το εσωτερικό του λόγω της βαρύτητας που πιέζει την επιφάνειά του προς τα μέσα. Εν τέλει το αστέρι εκρήγνυται λόγω της υπερβολικής πίεσης από την κατάρρευσή του, εξαπολύοντας παράλληλα στο διάστημα όλα τα χημικά στοιχεία που δημιουργήθηκαν στο εσωτερικό του. Αυτά τα στοιχεία αργότερα, υπό τις σωστές συνθήκες, θα δημιουργήσουν γαλαξίες, νεφελώματα, άλλα αστέρια, πλανήτες, κι ίσως άλλες μορφές ζωής. Είχα δει σε ένα ντοκιμαντέρ να λέει χαρακτηριστικά ένας αστροφυσικός: «Όλα τα στοιχεία που δημιούργησαν εμάς προήλθαν από αστέρια, και τα άτομα που υπάρχουν στο αριστερό μας χέρι μπορεί να προήλθαν από διαφορετικό αστέρι απ’ ότι τα άτομα που υπάρχουν στο δεξί μας χέρι. Όπως και να το δούμε, στην τελική όλοι είμαστε αστερόσκονη». Το συμπέρασμα είναι ότι αυτή η ανήσυχη και συχνά βίαιη διαδικασία είναι και η αιτία δημιουργίας τόσο των όμορφων θεαμάτων που έχουν παρατηρηθεί με τηλεσκόπια, όσο και ημών των ιδίων.

Έτσι λοιπόν προσπαθεί αυτή η συμβουλή να μας επηρεάσει θετικά και να μας δώσει να καταλάβουμε ότι δεν είναι κακό να είμαστε ανήσυχα πνεύματα. Δεν χρειάζεται να κρύβουμε τα συναισθήματά μας, ή να πιέζουμε τους εαυτούς μας να μην νιώθουν καθόλου. Δεν είναι αδυναμία, ίσα-ίσα που δείχνει μεγάλη δύναμη. Όταν βλέπουμε φωτεινά αστέρια στον ουρανό, δεν κρίνουμε την ισχυρή λάμψη τους. Αντιθέτως, τα θαυμάζουμε για το μεγαλείο τους. Στο κάτω-κάτω, ο ήλιος μας είναι ένα αστέρι το οποίο ευγνωμονούμε διότι το φως του είναι πηγή ζωής. Γιατί λοιπόν ένας άνθρωπος που έχει ισχυρή προσωπικότητα και την εκδηλώνει θα πρέπει να νιώσει ντροπή γι’ αυτό και την ανάγκη να απολογηθεί; Ένα άτομο που νιώθει έντονα, που λάμπει «φωτίζοντας» τον κόσμο γύρω του, μπορεί να αποτελεί πηγή επιρροής και έμπνευσης για άλλα άτομα που «φωτίζονται» από αυτό, ή να αποτελέσει την αφετηρία μιας αλλαγής ή δημιουργικής τάσης. Να είναι κατά κάποιο τρόπο ένας μικρός ήλιος στη γη.

Όσο για το δεύτερο σκέλος της πρώτης πρότασης, δηλαδή την κατάρρευση προς το εσωτερικό, αυτό είναι εξίσου σημαντικό και ταιριάζει ακόμα περισσότερο με τον παραλληλισμό με τους γαλαξίες. Σε περιόδους έντονης συναισθηματικής φόρτισης, τότε είναι που παρατηρείται και η μεγαλύτερη δημιουργική τάση. Τα περισσότερα μουσικά κομμάτια, βιβλία, έργα τέχνης, και γενικώς ό,τι σχετίζεται με τον χώρο των καλών τεχνών, υπήρξαν προϊόντα έντονων συναισθημάτων, τα οποία με την σειρά τους μιλούν και στην δική μας ψυχή και τα δικά μας συναισθήματα. Η συναισθηματική κατάρρευση είναι αποτέλεσμα υψηλής πίεσης η οποία πρέπει να εκτονωθεί. Η εκτόνωση με την σειρά της οδηγεί σε όμορφα αποτελέσματα, όπως και η εκτόνωση της πίεσης που παρατηρείται στα αστέρια όταν αυτά αρχίζουν να καταρρέουν προς το εσωτερικό τους. Η δημιουργία στην οποία καταλήγουν τόσο τα αστέρια όσο και οι άνθρωποι υπό τις ίδιες συνθήκες, δηλαδή την έντονη πίεση, είναι ο κοινός παρονομαστής των δύο περιπτώσεων. Αν αναλογιστούμε ότι τα αστέρια που γίνονται υπερκαινοφανή εκπέμπουν μια λάμψη τόσο ισχυρή η οποία φαίνεται μέχρι και στον δικό μας ουρανό, εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, και πρόκειται για όμορφο θέαμα που αν ξέρουμε ότι θα είναι εμφανές στον ουρανό μας θα σπεύσουμε να το δούμε και να το θαυμάσουμε, έτσι θα πρέπει να σκεφτόμαστε και για ανθρώπους οι οποίοι είναι ικανοί να νιώθουν, και να νιώθουν έντονα. Μόνο αν μπορούμε να νιώσουμε θα είμαστε ισορροπημένοι και ολοκληρωμένοι ως προσωπικότητες, και μόνο έντονα συναισθήματα μπορούν να αποτελέσουν κινητήρια δύναμη για δημιουργία.

Επομένως, όταν συναντήσουμε κάποιον που είναι ισχυρή προσωπικότητα, που δεν φοβάται να εκδηλωθεί και να λάμψει, που δεν φοβάται να νιώσει και να λυγίσει, καλό θα είναι να μην τον κρίνουμε και σίγουρα να μην τον πνίξουμε ή να τον κάνουμε να νιώσει ενοχές για την άρνησή του να κρυφτεί. Το να έχει κανείς την τόλμη να είναι ο εαυτός του και να μην νοιάζεται για την κριτική του περιβάλλοντός του είναι πλέον επίτευγμα στις μέρες μας, δείχνει άτομο αληθινό που δεν ντρέπεται για τον εαυτό του. Ας φροντίσουμε λοιπόν να επιτρέψουμε και στους δικούς μας εαυτούς να λάμψουν, να νιώσουν, να εκδηλωθούν, και τελικώς να εξαπλώσουν την φλόγα που καίει μέσα τους ώστε να φωτιστεί ο κόσμος μας.

Σμαράγδα Θεοδωρίδου


* Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com


Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Πώς ξεκινάει μια θρησκεία;


"Πως ξεκινάει μια θρησκεία; Αν σας ρωτήσει κάποιος στο δρόμο: σε τι πιστεύετε, ή σε ποια θρησκεία ανήκετε, πολύ πιθανό να απαντήσετε ότι είστε Χριστιανός Ορθόδοξος. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ όμως γιατί; Πως ξεκινάει μια οποιαδήποτε θρησκεία και γιατί ο άνθρωπος θέλει τόσο πολύ να πιστεύει σε κάτι που τον ξεπερνά;"


Προτερήματα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας δούμε το μεγάλο προτέρημα του να πιστεύεις σε κάτι ανώτερο.

Η «οργανωμένη» θρησκεία εμφανίστηκε αρχικά ως μέσο παροχής κοινωνικής και οικονομικής σταθερότητας σε μεγάλους πληθυσμούς για τη διατήρηση της ειρήνης μεταξύ ατόμων που δεν είχαν στενές επαφές. Φυλές και ομάδες αποτελούνται από μικρό αριθμό ατόμων που πιθανότατα έχουν ομοιογένεια. Τι γίνεται όμως αν δούμε αυτά τα γεγονότα πιο μακροσκοπικά; Αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι έθνη και χώρες αποτελούνται από εκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με τον Αμερικανό βιολόγο και συγγραφέα Jared Diamond, μια θρησκεία χρησιμεύει στο να υπάρχει ένας δεσμός μεταξύ ανεξάρτητων ατόμων. Διαφορετικά, θα ήμασταν επιρρεπείς στην εχθρότητα γιατί μία από τις κυριότερες αιτίες θανάτου ενός ατόμου είναι η δολοφονία. Το σκεπτικό αυτό δεν είναι λάθος αν φέρουμε στο μυαλό μας ότι κάτι μας «κρατάει» όταν ξεπερνάμε τα όρια, εκτός φυσικά από το νομικό πλαίσιο που διέπει την κοινωνία μας. Οπότε θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, όχι αδίκως, ότι το να πιστεύεις κάπου έχει κάποια πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα και μέσα από τις περισσότερες τουλάχιστον θρησκείες μαθαίνεις να αγαπάς τον πλησίον σου.


Πως όμως ξεκινά η θρησκεία;

Είναι πλέον γνωστό πως οι πιο δημοφιλείς θρησκείες σήμερα ξεκίνησαν με ένα χαρισματικό άνθρωπο που πήγε κόντρα σε μια πολεμοχαρή κοινωνία, ή έναν «προφήτη», που δίδαξε ότι η συμπεριφορά μας έναντι των άλλων επηρεάζει άμεσα τη ζωή μας και έμμεσα τη μεταθανάτια ύπαρξή μας. Αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε προφανώς να κάνει κάποια πράγματα τα οποία θα φαίνονταν στην πλειονότητα της κοινωνίας του αδύνατα και τα οποία θα παρουσιάζονταν ως θαύματα. Θα μπορούσε επίσης με τη διδασκαλία του να αποκτήσει υποστηρικτές, οι οποίοι θα ήθελαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά του σε όλη τους τη ζωή.

Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε λοιπόν στο ερώτημα του πως ξεκινά η θρησκεία, θα πρέπει να πάρουμε ως παράδειγμα μια θρησκεία, η οποία έχει ξεκινήσει σχετικά  πρόσφατα, δηλαδή τον προηγούμενο αιώνα και μπορούμε να την κατανοήσουμε ως το αποτέλεσμα της επαφής ενός πολύ προηγμένου πολιτισμού με κάποιους ιθαγενείς του νησιωτικού συμπλέγματος του Βανουάτου στην Ωκεανία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.


Όταν πολεμώντας τους Ιάπωνες, οι συμμαχικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν σε ένα από αυτά τα νησιά έπρεπε να γίνουν ορισμένες εργασίες για την τροφοδοσία των στρατευμάτων από θάλασσα και αέρα. Η αρχή έγινε αποψιλώνοντας δασικές εκτάσεις του νησιού φτιάχνοντας λιμένα και αεροδιαδρόμους που θα τους έδιναν τη δυνατότητα προσέγγισης πλοίων και αεροπλάνων με πολεμοφόδια. Όλες αυτές οι εργασίες υπέπεσαν στην αντίληψη των ιθαγενών του Βανουάτου οι οποίοι αθόρυβα παρακολουθούσαν τις δραστηριότητες αυτών των «περίεργων λευκών ανθρώπων».


Φανταστείτε, λοιπόν, ότι είστε στη θέση αυτών των τεχνολογικά - όχι τόσο - ανεπτυγμένων Αβοριγίνων και παρακολουθείτε «περίεργα πουλιά» και «θαλάσσια κήτη» να φέρνουν κουτιά με υλικά αγαθά, τροφή και όπλα, στους ανθρώπους. Μια σκέψη θα μπορούσε να ήταν πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν «θεοί». Αυτό ακριβώς έκαναν και οι ιθαγενείς. Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως αντιγράφοντας αυτά που έβλεπαν, μετά τον πόλεμο και όταν έφυγαν πλέον τα στρατεύματα από το νησί, έφτιαξαν και οι ίδιοι ξύλινους αεροδιαδρόμους, ασυρμάτους, πύργους ελέγχου και τα χρησιμοποιούσαν ως λατρευτικούς τόπους. Ακόμη, έκαναν με ξύλινες κουτάλες το σήμα της προσγείωσης και της απογείωσης, αντέγραφαν τις παρελάσεις που είχαν ακριβώς μάθει από τους στρατιώτες και έκαναν έπαρση σημαίας, ελπίζοντας πως κάποια μέρα τα φορτία με τα αγαθά που έβλεπαν θα έρχονταν και πάλι μέσω των «σιδερένιων πουλιών».


Η θρησκεία που δημιουργήθηκε ονομάστηκε «θρησκεία του John Frum» ή του «Τom Navy», ανάλογα σε ποιο μέρος του Βανουάτου βρίσκεσαι. Υποτίθεται ότι οι αυτόχθονες κάτοικοι του Βανουάτου άκουγαν αρκετές φορές τη φράση «Γεια, είμαι ο John από την Αριζόνα, ή χάρηκα, είμαι ο Τζον από τη Νέα Υόρκη (Ι am John from New York/Arizona)». Οι ιθαγενείς περιμένουν τον «Τζον Φρομ» να έρθει λοιπόν και να τους φέρει όλα αυτά τα κουτιά με τα αγαθά. Έπειτα, τα επόμενα χρόνια, ξεπετάχτηκαν παρόμοιες θρησκείες που ονομάστηκαν «cargo cults (Αιρέσεις του Φορτίου)» οι οποίες περιλαμβάνουν όλους αυτούς τους τύπους θρησκειών που βασίζονται στα φορτία.


Το 2006 ένας ρεπόρτερ από τη Smithsonian Magazine ταξίδεψε στο Βανουάτου να μιλήσει με τους κατοίκους του νησιού και να μείνει για λίγο χρονικό διάστημα σε ένα χωριό. Ο αρχηγός του χωριού ανέφερε μεταξύ άλλων πως «ο Τζον Φρομ θα γυρίσει με δώρα και αγαθά. Τον περιμένουμε με ανυπομονησία να πιούμε, να χορέψουμε και να επαναφέρει τα παλιά μας έθιμα που η σύγχρονη κυβέρνηση μας έχει πάρει». Αν ακόμη ρωτήσετε κάποιον ντόπιο ιερέα για πόσο ακόμη θα περιμένετε τον Τζον Φρομ να έρθει θα σας απαντήσει πως «εσείς περιμένετε το Μεσσία να έρθει 2000 χρόνια, δε θα περιμένω εγώ τον Τζον Φρομ 70»; Αυτή η απάντηση έχει δοθεί πολλές φορές σε αυτό το εύλογο ερώτημα δυτικών δημοσιογράφων  σε ντόπιους στο νησί.


Το συγκεκριμένο παράδειγμα μας αποδεικνύει περίτρανα πως ο άνθρωπος ότι δε μπορεί να το εξηγήσει με το νου, το θεοποιεί, γιατί τέτοια είναι η φύση του. Ιστορικά υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα με λαούς της Λατινικής Αμερικής που όταν ήρθαν σε επαφή με τεχνολογικά ανεπτυγμένους Ευρωπαίους τους αντιμετώπισαν σαν θεούς. Η ιστορία της θρησκείας γίνεται έπειτα μύθος από τις επόμενες γενιές και με το πέρασμα των ετών ο μύθος γίνεται θρύλος παίρνοντας μια μορφή που πλέον, στη μοντέρνα εποχή που είναι βασισμένη στα επιστημονικά επιτεύγματα, θεωρείται σε πολλά σημεία αναληθής και «παρατραβηγμένη».



Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής. Μήπως μια θρησκεία που πλέον δε βασίζεται στα λεγόμενα, τα αποφθέγματα και τη διδασκαλία ενός ανθρώπου για το ευ ζην και την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, αλλά είναι τυφλά προσκολλημένη  στην πίστη σε μια ανώτερη δύναμη έχει δημιουργηθεί κάπως έτσι; Η παρατήρηση αυτών των ιθαγενών θα πρέπει να μας βάζει σε σκέψεις για την ιστορία μας και τα πιστεύω μας.

Αντώνης Καρατζής


* Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Ναπολέων Σουκατζίδης: ο ηρωικός διερμηνέας που επέλεξε να πεθάνει μαζί με τους συντρόφους του κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.


"Ναπολέων Σουκατζίδης, ο ηρωικός διερμηνέας που επέλεξε να πεθάνει μαζί με τους συντρόφους του κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ήταν ένας από τους 200 εκτελεσθέντες από το γερμανικό απόσπασμα την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή."


Ο Ναπολέων Σουκατζίδης γεννήθηκε στην Προύσα της Τουρκίας το 1909. Έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένεια του στην Κρήτη και από μικρός έδειξε την έφεσή του στις ξένες γλώσσες. Γνώριζε αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά, ιταλικά, γερμανικά καθώς και τουρκικά. Υπήρξε δραστήριο στέλεχος του ΚΚΕ εκτελώντας μεταξύ άλλων και χρέη προέδρου Εμποροϋπαλλήλων στο Ηράκλειο.

Εξορία.

Μετά την επιβολή δικτατορίας από το Μεταξά, στάλθηκε, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες κομμουνιστές, ως κρατούμενος στο νησάκι του Άη Στράτη, αφού πέρασε διαδοχικά από τις φυλακές των Τρικάλων και της Λάρισας.


Στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.

Όταν ο Μουσολίνι εισέβαλε στην Ελλάδα, πριν από τους Γερμανούς, το καθεστώς Μεταξά δεν άφησε τους κομμουνιστές να πολεμήσουν για την πατρίδα παρόλο που οι περισσότεροι εξ αυτών το ζήτησαν με πάθος. Μόλις οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα παραδόθηκαν όλοι οι κρατούμενοι σε αυτούς και πολλούς από αυτούς, ανάμεσα τους και ο Ναπολέων τους μετέφεραν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Το κολαστήριο του συγκεκριμένου στρατοπέδου εκτός από ανακρίσεις περιλάμβανε καψόνια, βασανιστήρια και εκτελέσεις. Εκεί επειδή ο Σουκατζίδης γνώριζε γερμανικά, εκτελούσε χρέη διερμηνέα κατόπιν εντολής του διοικητή του στρατοπέδου, Καρλ Φίσερ. Λόγω αυτής της ιδιότητας καθώς και της παιδείας του, ο Ναπολέων αντιμετωπίστηκε πιο ήπια από τους Γερμανούς, οι οποίοι τον ξεχώρισαν αμέσως από τους άλλους. Αλλά ο Ναπολέων εκμεταλλευόμενος το γεγονός αυτό προσπαθούσε να βοηθά συνεχώς τους συντρόφους του καθώς και να συλλέγει πληροφορίες από τους Γερμανούς.

Στις 27 Απριλίου 1944 ο διοικητής της 41ης Γερμανικής Μεραρχίας Φραντζ Κρεχ και άλλοι τρεις αξιωματικοί σκοτώθηκαν από επίθεση του ΕΛΑΣ στην περιοχή των Μολάων και δόθηκε εντολή στον Φίσερ να εκτελεστούν 200 άτομα από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου ως αντίποινα, 50 δηλαδή για κάθε νεκρό Γερμανό.

Ενώ ο Σουκατζίδης διάβαζε τη λίστα μπροστά στο Φίσερ το βλέμμα του έπεσε στο δικό του όνομα. Ήταν και αυτός ανάμεσα στους μελλοθάνατους. Λόγω της ιδιότητας του, ο Φίσερ τον διέταξε να μείνει στη θέση του. Ο Ναπολέων ρώτησε αν θα εκτελούσαν κάποιον άλλον αντί για τον ίδιο, λαμβάνοντας θετική απάντηση από το διοικητή.

Χωρίς να διστάσει ούτε δευτερόλεπτο, ο Ναπολέων αρνήθηκε να εκτελεστεί κάποιος άλλος στη θέση του και ζήτησε με ηρωισμό να εκτελεστεί ο ίδιος μαζί με τους υπόλοιπους 199 συντρόφους του. Αυτή του η απόφαση αποτέλεσε αφορμή για χειροκροτήματα από όλους τους συγκρατουμένους του.

Μαρτυρίες λένε πως όταν ο διοικητής φώναξε τα ονόματα από τα μεγάφωνα και όλοι οι μελλοθάνατοι παρουσιάζονταν στο προαύλιο, όταν ακούστηκε το όνομα του διερμηνέα, ο Φίσερ του αποκρίθηκε: «Όχι εσύ, Ναπολέων. Εσύ δε θα τουφεκιστείς». Αυτός ρώτησε: «Γιατί όχι εγώ; Πόσους θα τουφεκίσεις αν εξαιρεθώ;». Μόλις έλαβε εκ νέου την απάντηση 200, φώναξε «Όχι, δε δέχομαι κανένας να με αντικαταστήσει. Είμαι Έλληνας».



Το τελευταίο σημείωμα και το βράδυ πριν την εκτέλεση.



Ύστερα από την απόφαση του να εκτελεστεί, ο Ναπολέων κάθισε και έγραψε ένα γράμμα που απευθυνόταν στον πατέρα του που μεταξύ άλλων ανέφερε :
«Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να 'σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου. Ν' αγαπάς και να λατρεύεις την κορούλα σου(εννοώντας την αρραβωνιαστικιά του) και την αδελφούλα μου, κι οι δυο τους μεγάλοι άνθρωποι. Γεια, γεια πατερούλη


Ύστερα, έδωσε το σύνθημα για χορό στους υπόλοιπους μελλοθάνατους να δείξουν κατά τον ίδιο «πως πεθαίνουν οι Έλληνες» στους Γερμανούς. Το τελευταίο βράδυ όλοι οι κρατούμενοι που θα εκτελούνταν χόρεψαν, τραγούδησαν και λίγες ώρες πριν την εκτέλεση το κλίμα ήταν γιορτινό. Ούτε ένας δεν έκλαψε εκείνο το βράδυ. Τα ονόματά τους θα γράφονταν στην ιστορία. Οι 200 θα πέθαιναν για την πατρίδα και τα πιστεύω τους, ως σύντροφοι.


Νωρίς το πρωί της Πρωτομαγιάς του 1944 οι 200 κρατούμενοι του Χαϊδαρίου μαζί με τον Ναπολέων Σουκατζίδη ανάμεσα τους οδηγήθηκαν με συνοδεία των γερμανικών στρατευμάτων στο άλσος της Καισαριανής όπου εκτελέστηκαν σε δεκάδες με υψωμένες τις γροθιές τους.



Υστεροφημία.

Στις 17 του Μάη απόσπασμα που αποτελούνταν από 100 αντάρτες του ΕΛΑΣ κατέθεσε στεφάνι στον τόπο εκτέλεσης. Στο Χαϊδάρι σήμερα υπάρχει οδός με το όνομα του Ναπολέοντα ενώ κάθε χρόνο στην Καισαριανή διοργανώνεται αγώνισμα ανώμαλου δρόμου με τίτλο «Ναπολέων Σουκατζίδης».

Το 2017 ο Παντελής Βούλγαρης σκηνοθέτησε την ταινία «Το τελευταίο σημείωμα» όπου διαδραματίζεται η πολυτάραχη ζωή του Έλληνα ήρωα.



 Αντώνης Καρατζής


* Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Ταξίδι στον Παράδεισο!



Το σημερινό άρθρο αποτελεί αφιέρωμα σε ένα τραγούδι που μου άγγιξε την ψυχή από την πρώτη φορά που το άκουσα, και κάθε φορά που το ακούω με κάνει να αναριγώ. Πρόκειται για το τραγούδι “The Last Goodbye” (“Ο τελευταίος αποχαιρετισμός”) που ερμηνεύει ο Billy Boyd, το οποίο αφορά το τέλος της τριλογίας ταινιών “Χόμπιτ”, από το ομώνυμο βιβλίο φαντασίας του J.R.R. Tolkien. Το κεντρικό νόημα του τραγουδιού είναι ο αποχαιρετισμός των ηρώων μεταξύ τους, όταν φτάνει το τέλος της ιστορίας και χωρίζουν οι δρόμοι τους. Μετά από ένα βιβλίο/τρεις ταινίες περιπέτειας, κάποιοι φεύγουν για το σπίτι τους και κάποιοι έχουν φύγει οριστικά. Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι, είτε ο αποχωρισμός είναι προσωρινός είτε είναι οριστικός, οι άνθρωποι δεν ξεχνιούνται.

Έτσι λοιπόν θα μοιραστώ το τραγούδι (ο σύνδεσμος είναι στο τέλος του άρθρου, για όσους θέλουν να το ακούσουν παράλληλα) και τους στίχους του, με την μετάφραση δίπλα, ώστε να νιώσουμε όλοι την δύναμή του μέσα από την γλυκιά του μουσική:

“I saw the light fade from the sky / Είδα το φως να σβήνει από τον ουρανό 


On the wind I heard a sigh / Στον άνεμο άκουσα έναν αναστεναγμό 

As the snowflakes cover my fallen Brothers / Καθώς οι χιονονιφάδες σκεπάζουν τους πεσόντες Αδερφούς μου 
I will say this last goodbye / Θα πω αυτό το τελευταίο αντίο 
Night is now falling / Τώρα πέφτει η νύχτα
So ends this day / Κι έτσι τελειώνει αυτή η μέρα 
The road is now calling / Ο δρόμος τώρα με καλεί 
And I must away / Κι εγώ πρέπει να φύγω 


Over hill and under tree / Πάνω από λόφο και κάτω από δέντρο 


Through lands where never light has shone / Μέσα από μέρη που δεν φωτίστηκαν ποτέ 

By silver streams that run down to the sea / Δίπλα από ασημένια ρυάκια που κυλούν προς την θάλασσα 
Under cloud, beneath the stars / Κάτω από σύννεφο, κάτω από τα αστέρια 
Over snow one winter's morn / Πάνω από χιόνι, ένα χειμωνιάτικο πρωινό
I turn at last to paths that lead home / Στρέφομαι επιτέλους σε μονοπάτια που οδηγούν σπίτι 
And though where the road then takes me / Και παρόλο που, το πού θα με βγάλει ο δρόμος 
I cannot tell / Δεν μπορώ να το ξέρω 
We came all this way / Ήρθαμε ως εδώ 
But now comes the day / Αλλά τώρα ήρθε η μέρα 
To bid you farewell / Να σας αποχαιρετήσω


Many places I have been / Σε πολλά μέρη έχω βρεθεί 


Many sorrows I have seen / Πολλές λύπες έχω δει

But I don't regret / Αλλά δεν μετανιώνω 
Nor will I forget / Ούτε πρόκειται να ξεχάσω 
All who took the road with me / Όλους όσους συμπορεύτηκαν μαζί μου 
Night is now falling / Τώρα πέφτει η νύχτα
So ends this day / Κι έτσι τελειώνει αυτή η μέρα 
The road is now calling / Ο δρόμος τώρα με καλεί 
And I must away / Κι εγώ πρέπει να φύγω


Over hill and under tree / Πάνω από λόφο και κάτω από δέντρο 


Through lands where never light has shone / Μέσα από μέρη που δεν φωτίστηκαν ποτέ 

By silver streams that run down to the sea / Δίπλα από ασημένια ρυάκια που κυλούν προς την θάλασσα
To these memories I will hold / Αυτές τις αναμνήσεις θα συγκρατήσω 
With your blessing I will go / Με τις ευχές σας θα αποχωρήσω 
To turn at last to paths that lead home / Για να στραφώ επιτέλους σε μονοπάτια που οδηγούν σπίτι 
And though where the road then takes me / Και παρόλο που, το πού θα με βγάλει ο δρόμος 
I cannot tell / Δεν μπορώ να το ξέρω 
We came all this way / Ήρθαμε ως εδώ 
But now comes the day / Αλλά τώρα ήρθε η μέρα 
To bid you farewell / Να σας αποχαιρετήσω


I bid you all a very fond farewell / Σας αφήνω όλους με έναν εγκάρδιο αποχαιρετισμό”

Έστω κι αν αυτό το τραγούδι γράφτηκε με συγκεκριμένη ιστορία κατά νου, δεν μπορώ να μην το παραλληλίσω με την δική μας πραγματικότητα. Από την ζωή του καθενός έρχονται και φεύγουν άνθρωποι. Αν όμως ακολουθήσουμε το πνεύμα των στίχων, θα δούμε ότι ο αποχωρισμός δεν είναι πάντα κακός, πάντα μας μένουν στο τέλος οι αναμνήσεις. Και πού ξέρουμε, μπορεί τελικώς να ξαναβρεθούμε κι όλα να είναι πάλι ωραία.

Υπάρχει όμως και ο οριστικός αποχαιρετισμός δικών μας ανθρώπων, μία κατάσταση επώδυνη σε όλους μας στην αρχή. Με τον καιρό όμως αυτό αλλάζει. Πάντα μας λείπουν, αλλά ο πόνος καταλαγιάζει. Όπως και στην ιστορία του βιβλίου και στους στίχους του τραγουδιού, έτσι και στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι που μας αφήνουν οριστικά ξεκινούν πλέον δικό τους ταξίδι. Και ναι, αυτό τους το ταξίδι είναι τόσο όμορφο όσο περιγράφει το τραγούδι, επειδή ξέρουμε ότι οι άνθρωποί μας πηγαίνουν στον Παράδεισο και ταξιδεύουν πάνω από λόφους, κάτω από δέντρα, δίπλα από ασημένια ρυάκια, κάτω από αστέρια. Κι εμείς με την σειρά μας δεν πρέπει να λυπούμαστε, γιατί ξέρουμε ότι όπως δεν θα τους λησμονήσουμε εμείς, ούτε εκείνοι θα λησμονήσουν εμάς που πορευτήκαμε στο πλάι τους. Ξεκινούν το ταξίδι τους ακολουθώντας τα μονοπάτια που οδηγούν “σπίτι”, στον τόπο αιώνιας ξεκούρασης και γαλήνης, θα μας βλέπουν και θα μας προσέχουν από εκεί ψηλά, θα στέκονται δίπλα μας όποτε χρειαστούμε (κι εμείς θα το νιώθουμε έστω κι αν δεν τους βλέπουμε), μέχρι να έρθει η ώρα της οριστικής αντάμωσης μαζί τους.


Σμαράγδα Θεοδωρίδου


* Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com