Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2019

Ο κύκλος της ψυχής.


Το σημερινό άρθρο αποτελεί αφιέρωμα σε ένα τραγούδι το οποίο δεν βαριέμαι να το ακούω, κυρίως λόγω του μηνύματος που περνάει, όχι μόνο όπως το καταλαβαίνω εγώ αλλά όπως ερμηνεύτηκε κι από άλλους. Πρόκειται για το country τραγούδι «Highwayman», το οποίο ερμηνεύουν οι country τραγουδιστές Willie NelsonKris KristoffersonWaylon Jennings και φυσικά ο αξέχαστος Johnny Cash

Πριν μπούμε λοιπόν στο όλο νόημα, ας ακούσουμε πρώτα το τραγούδι. Όπως και σε προηγούμενα σχετικά μου άρθρα, από κάτω είναι οι στίχοι στα αγγλικά με την μετάφραση δίπλα, και το link για το τραγούδι βρίσκεται στο τέλος του άρθρου για όσους θέλουν να το ακούν παράλληλα.

«(Willie Nelson:)
I was a highwayman / Ήμουν ένας καβαλάρης-ληστής
Along the coach roads I did ride / Ταξίδευα στους δρόμουςτων καραβανιών
With sword and pistol by my side / Με σπαθί και πιστόλιδίπλα μου
Many a young maid lost her baubles to my trade / Πολλές νέες κοπέλες λήστεψα από τα μπιχλιμπίδια τους
Many a soldier shed his lifeblood on my blade / Πολλοί στρατιώτες έχυσαν το αίμα τους στην λεπίδα μου
The bastards hung me in the spring of twenty-five / Οιμπάσταρδοι με κρέμασαν την άνοιξη του ‘25
But I am still alive / Αλλά είμαι ακόμα ζωντανός.

(Kris Kristofferson:)
I was a sailor / Ήμουν ναύτης
I was born upon the tide / Γεννήθηκα στην παλίρροια
And with the sea I did abide / Και φρόντιζα να υπακούω τηνθάλασσα
I sailed a schooner round the Horn to Mexico / Αρμένιζα μεμια σκούνα από την Γη του Πυρός στο Μεξικό
I went aloft and furled the mainsail in a blow / Ανέβηκαψηλά όταν έπιασε αέρας για να μαζέψω το ιστίο
And when the yards broke off they said that I got killed / Κιόταν έσπασαν τα σκοινιά είπαν ότι σκοτώθηκα
But I am living still Αλλά εγώ ζω ακόμα.

(Waylon Jennings:)
I was a dam builder / Ήμουν κατασκευαστής φραγμάτων
Across the river deep and wide / Σε έναν ποταμό βαθύ καιπλατύ
Where steel and water did collide / Όπου συγκρούονταννερό με ατσάλι
A place called Boulder on the wild Colorado / Ένα μέροςονόματι Boulder στο άγριο Κολοράντο
I slipped and fell into the wet concrete below / Γλίστρησα κιέπεσα στο υγρό τσιμέντο από κάτω
They buried me in that great tomb that knows no sound / Με έθαψαν σε εκείνον τον μεγάλο τάφο όπου δεν ακούγεταιήχος
But I am still around / Αλλά ακόμα τριγυρίζω εδώ
I’ll always be around and around and around and around and around / Και πάντα θα τριγυρίζωθα τριγυρίζωθατριγυρίζωθα τριγυρίζω.

(Johnny Cash:)
I fly a starship Οδηγώ ένα διαστημόπλοιο
Across the Universe divide / Περνώντας το όριο του Σύμπαντος
And when I reach the other side / Και όταν φτάσω στην αντίπερα όχθη
I'll find a place to rest my spirit if I can / Θα βρω αν μπορώ ένα μέρος να αναπαύσω το πνεύμα μου
Perhaps I may become a highwayman again / Ίσως ναξαναγίνω ένας καβαλάρης-ληστής
Or I may simply be a single drop of rain / Ή μπορεί απλώς να είμαι μια μοναχή σταγόνα βροχής
But I will remain / Αλλά θα παραμείνω
And I'll be back again, and again and again and again and again Και θα επιστρέφω ξανάκαι ξανά και ξανά και ξανάκαι ξανά».

Όπως βλέπουμε, η ιστορία του τραγουδιού δεν είναι ακριβώς τέσσερις διαφορετικοί τύποι που λένε την ιστορία τους, αλλά ουσιαστικά είναι ο ίδιος τύπος ο οποίος μετενσαρκώνεται μετά από κάθε του θάνατο, ξεκινώντας από πολλές δεκαετίες πριν στην Άγρια Δύση, συνεχίζοντας ως ναύτης, μετά ως κατασκευαστής, μέχρι να φτάσει στο μέλλον όπου ψάχνει να βρει ένα μέρος να αναπαυτεί. Είχα βρει μάλιστα μια ερμηνεία όπου περιέγραφε ότι το όριο του Σύμπαντος που αναφέρει το τραγούδι («the Universedivide») είναι το σύνορο ανάμεσα στο φυσικό μας σύμπαν και το υπερπέραν.

Αυτό το τραγούδι λοιπόν δεν βαριέμαι ποτέ να του ακούω γιατί πραγματικά είναι υπέροχο το μήνυμα που περνάει περί μετενσάρκωσης και, κατά μια ευρύτερη έννοια, τον αέναο κύκλο της ζωής. Αν δηλαδή επεκτείνουμε κι άλλο το νόημά του, μπορούμε άνετα να δούμε κι έναν ευρύτερο συμβολισμό: η παρουσία μας στον κόσμο αυτό είναι διαρκής, και ουσιαστικά ποτέ δεν φεύγουμε από εδώ παρά μόνο «ανακυκλωνόμαστε» σε έναν ατελείωτο κύκλο.

Η γενικότερη αυτή έννοια μου θύμισε μια πραγματική ιστορία την οποία είχα μελετήσει αρκετά όταν ήμουν Β’ Λυκείου. Πρόκειται για μια υπόθεση εγκλήματος που διαπράχθηκε στις Η.Π.Α. (συγκεκριμένα, στην πολιτεία της Καλιφόρνια), όπου τα Χριστούγεννα του 2002 ένας άντρας σκότωσε την σύζυγό του, η οποία ήταν οκτώ μηνών έγκυος και στη συνέχεια πέταξε το πτώμα της στον Ειρηνικό. Μετά από μήνες εντατικών ερευνών της αστυνομίας και ενώ υπήρχαν σοβαρότατες ενδείξεις ότι ο σύζυγός της ήταν ο δολοφόνος, βρέθηκε και το πτώμα της κοπέλας μαζί με ενός εμβρύου, τα οποία, αν και δεν μπορούσε να γίνει ακριβής ταυτοποίηση λόγω της κατάστασης στην οποία βρέθηκαν, αποτέλεσαν και το καθοριστικό στοιχείο το οποίο οδήγησε στην σύλληψή του και στην επακόλουθη δίκη του. Στο αμερικάνικο σύστημα, η ενοχή ή αθωότητα του κατηγορουμένου αποφασίζεται από σώμα δώδεκα ενόρκων. Καιρό μετά την δίκη του συζύγου του θύματος (στην οποία κρίθηκε ένοχος κι έκτοτε αναμένει την θανατική ποινή), μία συγγραφέας η οποία ειδικευόταν σε υποθέσεις εγκλημάτων, στο πλαίσιο της έρευνάς της για την συγγραφή βιβλίου για την υπόθεση αυτή, είχε πάρει συνέντευξη από τους ενόρκους της εν λόγω δίκης. Αρκετοί από αυτούς ανέφεραν ότι την παραμονή ή την ημέρα της δίκης, και καθώς ήταν στον δρόμο για το δικαστήριο, εμφανίστηκε μια πασχαλίτσα στον καθένα τους και περπατούσε επάνω τους για λίγο πριν φύγει. Κατά τη συνεργασία της συγγραφέως με την μητέρα του θύματος, έμαθε ότι η πασχαλίτσα ήταν το αγαπημένο έντομο του θύματος. Αυτό το έμαθαν και οι ένορκοι, και ο καθένας με τον τρόπο του έλεγε ότι, όσο σαχλό κι αν ακουγόταν, ήταν σαν να εμφανίστηκε το θύμα μέσω του αγαπημένου της εντόμου για να τους δείξει ότι είναι εκεί και ότι πρέπει να αποδώσουν δικαιοσύνη για τον άδικο χαμό εκείνης και του αγέννητου παιδιού της.

Μπορεί όντως να ακούγεται σαχλό για μερικούς, αλλά αν αναλογιστούμε αφενός όλες τις θρησκείες σύμφωνα με τις οποίες η παρουσία μας υπάρχει διαρκώς στον κόσμο αυτό με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, και αφετέρου δικές μας εμπειρίες όπου νιώσαμε κάποιο «σημάδι» ότι ένα δικό μας πρόσωπο ήταν δίπλα μας, .ίσως να μην είναι και τόσο σαχλό τελικά. Στο κάτω-κάτω, στην υπόθεση εκείνη υπήρχε ένα θύμα, ή μάλλον δύο θύματα, τα οποία χάθηκαν άδικα και έπρεπε να αποδοθεί δικαιοσύνη για τον χαμό τους. Γιατί λοιπόν να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ότι με τον τρόπο της η κοπέλα έδωσε το παρόν στους ανθρώπους στα χέρια των οποίων ήταν η έκβαση της επίμαχης δίκης; 

Συνοψίζοντας τελικώς τόσο τους στίχους του τραγουδιού και το νόημα που περιέχουν, όσο και το παράδειγμα της υπόθεσης των Χριστουγέννων του 2002, φαίνεται πολύ πιθανό η βασική αρχή της φυσικής για το υλικό μας σύμπαν να ισχύει και για το πνευματικό σύμπαν. Η φυσική ορίζει ότι η ύλη δεν γεννάται ούτε καταστρέφεται, απλώς αλλάζει μορφή. Με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε αυτό να ισχύει και για τον πνευματικό κόσμο. Θα μπορούσε δηλαδή να θεωρηθεί ότι και ο άνθρωπος ποτέ δεν χάνεται, απλώς ζει με διαφορετική μορφή και η παρουσία του συνεχίζει να υπάρχει στον κόσμο αυτό. Είναι και ένα πολύ όμορφο συναίσθημα, το να ξέρουμε ότι στην ουσία ποτέ δεν χάσαμε κανέναν δικό μας άνθρωπο και ότι όλοι είναι κάπου εκεί έξω.



Σμαράγδα Θεοδωρίδου

«Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com».

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Εκδίκηση και διεκδίκηση


Σήμερα έχουμε αφιέρωμα σε ένα τραγούδι το οποίο, ως όχι ιδιαίτερα γνωστό (έως σχεδόν άγνωστο), πιστεύω ότι αξίζει λίγη διαφήμιση ώστε να το μάθουν περισσότεροι. Το τραγούδι αυτό είναι από μια ταινία η οποία ανήκει στην κατηγορία ταινιών γνωστή ως SpaghettiWesterns, οι οποίες έκαναν την εμφάνισή τους στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Απέκτησαν αυτό το όνομα από Αμερικανούς κριτικούς οι οποίοι τις χαρακτήρισαν έτσι επειδή οι σκηνοθέτες ήταν Ιταλοί, ο πιο γνωστός εκ των οποίων ήταν ο Sergio Leone. Οι προηγούμενες γενιές ίσως να έχουν υπόψη τους αυτές τις ταινίες, όπως για παράδειγμα την ταινία “Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος”, η οποία αποτελεί κλασικό έργο με πρωταγωνιστή τον Clint Eastwood στα νιάτα του. 

Για να είμαι ειλικρινής, ενώ έχω δει μέχρι τώρα λίγες κλασικές ταινίες τύπου spaghetti western, την ταινία από όπου είναι και το επίμαχο τραγούδι δεν την έχω δει, απλώς διάβασα την περίληψή της κι έτυχε να ακούσω το τραγούδι από τον δίσκο της μουσικής όλων των σχετικών ταινιών που είχαν βγει τότε. Η ταινία λοιπόν λέγεται “Η Επιστροφή του Ρίνγκο” (“Iritorno di Ringo”) και αφορά την ιστορία ενός τύπου στις Η.Π.Α. που έφυγε να πολεμήσει στον Εμφύλιο Πόλεμο, κι όταν γύρισε βρήκε ότι το κτήμα του είχε καταληφθεί από μια συμμορία Μεξικάνων ληστών, κι επίσης ότι την αρραβωνιαστικιά του ετοιμαζόταν να παντρευτεί ο αρχηγός της συμμορίας. Δρώντας λοιπόν undercover, γίνεται μέλος της συμμορίας με σκοπό να τους διαλύσει εκ των έσω και να τους διώξει.

Το ομώνυμο τραγούδι της ταινίας, το οποίο έγραψε (όπως και όλη την μουσική από αυτές τις ταινίες) ο Έννιο Μορρικόνε, ουσιαστικά συνοψίζει την κεντρική υπόθεση, αλλά πέραν τούτου βγάζει και πολύ συναίσθημα, όπως αποδεικνύουν αφενός οι στίχοι αμέσως παρακάτω και αφετέρου όπως εκφράζεται από το ίδιο το τραγούδι, ο σύνδεσμος για το οποίο βρίσκεται στο τέλος του άρθρου αυτού:

“I kiss at last the beloved ground of my land, / Επιτέλους φιλώ το πολυαγαπημένο έδαφος τηςγης μου
That I left one day with my hard heart full of pain. / Που άφησα πίσω μου μια μέρα με τηνκαρδιά μου πέτρα και γεμάτη πόνο
I have looked in the faces of my old friends, / Κοίταξα στα μάτια τους παλιούς μου φίλους
But nobody looked at me as my old friends. / Όμως κανείς δεν με κοίταξε όπως οι παλιοί μουφίλοι
And now what happens you must, you must tell me. / Και τώρα το τι συμβαίνει πρέπειπρέπει ναμου το πεις εσύ
You must remember who I am. / Πρέπει ναθυμηθείς ποιος είμαι

If you see a man with downcast eyes and ragged clothes, / Αν δεις έναν άντρα με χαμηλωμένοβλέμμα και κουρελιασμένα ρούχα
Walking through your village, don't shun him but go beside. / Να περνάει από το χωριόμην τονπεριφρονήσεις αλλά πήγαινε δίπλα του
I'm that man and now I beg you, help me, I need you. / Εγώ είμαι αυτός ο άντρας και τώρα σεεκλιπαρώβοήθησέ μεσε χρειάζομαι
need you. / Σε χρειάζομαι. 

The liar who told my sweetheart that I was dead, / Ο ψεύτης που είπε στην αγαπούλα μου ότι ήμουν νεκρός, 
To take my placehe shall pay for this base lie. / Για να πάρει την θέση μου, θα πληρώσει για το ψέμα του. 
Those who saw me as a rundown man, / Όσοι με έβλεπαν απλώς ως έναν κατατρεγμένο, 
Those who tried to destroy all our world, / Όσοι προσπάθησαν να καταστρέψουν όλο τον κόσμο μας, 
Shall leave forever our beloved land, / Θα φύγουν για πάντα από την πολυαγαπημένη μας γη,
Because we are fearless men. / Επειδή είμαστε γενναίοι άντρες. 
Because we are fearless men. / Επειδή είμαστε γενναίοι άντρες.
Because we are fearless men. / Επειδή είμαστε γενναίοι άντρες.”. 

Θυμίζει λίγο Οδύσσεια η όλη ιστορία, οπότε το θέμα λίγο-πολύ μας είναι γνωστό. Ακούγοντας και το τραγούδι αλλά και το ύφος του ερμηνευτή, στην αρχή φαίνεται ότι βγάζει πόνο, την απελπισία ενός ανθρώπου που νόμιζε ότι επιστρέφει στο σπίτι του και τελικά επέστρεψε σε έναν άγνωστο τόπο όπου του είχαν αρπάξει ό,τιυπήρξε ποτέ δικό του, εντελώς μόνος και ανήμπορος, εκλιπαρώντας για βοήθεια. Μετά όμως βλέπουμε την αλλαγή, την αποφασιστικότητά του να διεκδικήσει την ζωή του και να τιμωρήσει αυτούς που του την στέρησαν. 

Αυτό είναι και το στοιχείο που με τράβηξε τόσο πολύ στο τραγούδι, η ξαφνική ανατροπή. Σκέφτηκα πόσο σωστή αλλά και λογική είναι αυτή η προσέγγιση. Όταν μας έρχεται μια στραβή, μικρή ή μεγάλη ή τερατώδης (όπως αυτή της ταινίας), είναι λογικό να πελαγώσουμε. Θα τρομάξουμε, θα πέσουμε, θα θρηνήσουμε. Μετά όμως; Μετά θα γίνει το κλικ μέσα μας, θα πάρουμε μια ανάσα, και θα συνεχίσουμε προς τα εμπρός. Όπως είχε πει και παίκτης γνωστής ελληνικής ποδοσφαιρικής ομάδας, “Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς”. Βαδίζοντας λοιπόν σε τέτοια πορεία, στο τέλος τίποτα και κανείς δεν θα μπορέσει να σταθεί εμπόδιο στην ζωή μας. 



Σμαράγδα Θεοδωρίδου

«Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com».

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

StoryTime: Το MEGAλο κανάλι, από την ακμή στην παρακμή.

Αρχικό λογότυπο του καναλιού, πηγή: wikipedia.org


Το MEGA Channel ή αργότερα MEGA ήταν ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά κανάλια στην ιστορία της ιδιωτικής ελληνικής τηλεόρασης. Γνώρισε την απόλυτη αποδοχή από το τηλεοπτικό κοινό καθώς μέχρι και το τέλος του συνέχισε να κατέχει τις πρώτες θέσεις στα "μηχανάκια της AGB/Nielsen". Το Mega Channel αποτελεί (ακόμη και σήμερα) το μεγαλύτερο τηλεοπτικό brand που ωστόσο γνώρισε μεγάλη παρακμή στα τελευταία χρόνια λειτουργίας του. 

Αξίζει να σημειωθεί πως το πρώτο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του καναλιού παρουσίασε η Λιάνα Κανέλλη (γνωστή Ελληνίδα δημοσιογράφος και πολιτικός) κατά την πρώτη μέρα λειτουργίας του καναλιού, στις 20 Νοεμβρίου του 1989, με τίτλο "ΜEGA, ματιές στα γεγονότα". Ακολουθεί σχετικό απόσπασμα:



Το MEGAλο κανάλι ήταν ο πρώτος ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός με εμβέλεια σε ολόκληρη την Ελλάδα και έδρα την πρωτεύουσα αυτής. Η πρώτη εκπομπή του ήταν το 1989, ενώ η τελευταία φορά που εξέπεμψε πανελλαδικά ήταν στις 28 Οκτωβρίου 2018 με διακοπή της ελεύθερης μετάδοσής του από την DIGEA (αποκλειστικός πάροχος επίγειου ψηφιακού σήματος για τα ιδιωτικά κανάλια εθνικής και περιφερειακής εμβέλειας στην Ελλάδα).

Στην συνέχεια, ένα μήνα αργότερα διακόπηκε και η εκπομπή του καναλιού μέσω των συνδρομητικών πλατφορμών (Nova, COSMOTETV κ.α.), μετά από εντολή του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ). Αν και τυχαίο γεγονός, ενδιαφέρον παρουσιάζει η ημερολογιακή ταύτιση της έναρξης εκπομπής του καναλιού και η ημερομηνία διακοπής από τις συνδρομητικές πλατφόρμες, καθώς και τα δυο γεγονότα έλαβαν χώρα στις 20 Νοεμβρίου του 1989 και 2018 αντίστοιχα. 

Ωστόσο, προς ενημέρωση του κοινού σας αναφέρουμε πως το κανάλι συνεχίζει να εκπέμπει το πρόγραμμά του μέσω της επίσημης ιστοσελίδας www.megatv.com με Live Streaming, το πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει ζωντανές εκπομπές παρά μόνο επαναλήψεις μεγάλων επιτυχιών μυθοπλασίας από την πλούσια ταινιοθήκη του.

Screenshot από το megatv.com

Το MEGA άνηκε στην Τηλέτυπος Ανώνυμη Εταιρεία Τηλεοπτικών Προγραμμάτων με κεντρικά γραφεία στην Λεωφόρο Μεσογείων στην Αθήνα. Το Mega Channel ήταν ο πρώτος ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός που έλαβε άδεια λειτουργίας στην Ελλάδα αλλά και το πρώτο κανάλι που εξέπεμψε πανελλαδικά, αν και είχαν υπάρξει κάποιες προσπάθειες νωρίτερα αλλά χωρίς άδεια και σχετική νομοθετική ρύθμιση για εκπομπή ιδιωτικού τηλεοπτικού προγράμματος. Η Τηλέτυπος Α.Ε. και κατά συνέπεια το Mega Channel υπήρξε ιδιοκτησία πέντε εκδοτών, του Μπόμπολα, Λαμπράκη, Τεγόπουλου, Βαρδινογιάννη και Αλαφούζου, κατά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του.

Αρχικά, το μεγάλο κανάλι έλαβε μια δοκιμαστική άδεια από την συγκυβέρνηση Τζαννετάκη και στην συνέχεια το 1993 του δόθηκε ανανέωση της συγκεκριμένης άδειας λειτουργίας με ισχύ επτά ετών, η οποία φυσικά ανανεωνόταν και έπαιρνε παράταση νομοθετικά μέχρι και την στιγμή που το κανάλι διέκοψε την πανελλαδική λειτουργία του. Η συγκεκριμένη λογική ακολουθήθηκε με όλους τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς που ακολούθησαν. Ωστόσο, έχει υπάρξει μέρος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) που θεωρεί τις συνεχείς παρατάσεις νομιμότητας των ραδιοτηλεοπτικών καναλιών αντισυνταγματικές και κατά συνέπεια παράνομες.

Αυτή η ένσταση ήταν ο λόγος που το 2016 διενεργήθηκε διαγωνισμός για λήψη τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών πανελλαδικής εμβέλειας, με στόχο να πάψουν τα ιδιωτικά κανάλια να λαμβάνουν τις αλλεπάλληλες παρατάσεις νομιμότητας των αδειών τους. Η Τηλέτυπος στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες πανελλαδικής εμβέλειας δεν κατάφερε να λάβει μέρος, λόγω απόρριψης της αίτησης από το αρχικό κιόλας στάδιο της διαδικασίας. Μολαταύτα, το MEGAλο κανάλι συνέχισε να εκπέμπει, καθώς ο συγκεκριμένος διαγωνισμός χαρακτηρίστηκε ως αντισυνταγματικός από το ΣτΕ λίγους μήνες αργότερα! 

Ωστόσο, το κανάλι δεν κατέθεσε αίτηση στον επόμενο διαγωνισμό αδειοδότησης (για επτά νέες τηλεοπτικές άδειες) που πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 2018 (στον οποίο τελικά μέρος έλαβαν μόνο 6 τηλεοπτικές επιχειρήσεις). Ο λόγος που ιδιοκτησία του καναλιού δεν έκανε την σχετική αίτηση ήταν τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που η Τηλέτυπος αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει. Οι εργαζόμενοι αντέδρασαν σε αυτή την απόφαση βγάζοντας σχετικό δελτίο ειδήσεων προς ενημέρωση του τηλεοπτικού κοινού.

πηγή: google.com

Σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε πως το κανάλι αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα από το 2012, λόγω διαφόρων αντιπαραθέσεων με τις τράπεζες εξαιτίας του δανεισμού προς το κανάλι και της μη καταβολής των χρεών του. Οι εργαζόμενοι από τον Απρίλιο του 2016 σταμάτησαν να λαμβάνουν την μισθοδοσία και τα δεδουλευμένα τους. Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν η περικοπή των ζωντανών εκπομπών και δελτίων ειδήσεων. Τα οικονομικά προβλήματα προκλήθηκαν και λόγω της μη ολοκλήρωσης της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας. Από τον Σεπτέμβριο του 2016 οι εργαζόμενοι του σταθμού βρίσκονταν σε επίσχεση εργασίας, την ίδια περίοδο που διακόπηκαν και οι ζωντανές μεταδόσεις του καναλιού. 

Ωστόσο, ένα χρόνο μετά το κανάλι μετέδωσε ζωντανά πολιτικές ομιλίες με αφορμή τη ΔΕΘ (όπως αυτή του πρωθυπουργού Τσίπρα Αλέξη αλλά και την ομιλία του Μητσοτάκη Κυριάκου). Το κανάλι γενικά περιορίστηκε στην προβολή ξένων ταινιών και σειρών από το αρχείο του. Μόνο το κεντρικό δελτίο καιρού συνεχίστηκε μέχρι και τις αρχές του 2018 με παρουσιάστρια την Νάταλι Κάκκαβα. Μαζί με το δελτίο καιρού διακόπηκαν και οι διαφημίσεις του καναλιού, κάτι που πρόδιδε έκδηλα την παρακμή του. Αξίζει να σημειωθεί πως τον Οκτώβριο του 2016 είχε ήδη κατατεθεί αίτηση, από τρίτη εταιρεία, για κήρυξη πτώχευσης της Τηλέτυπος (σύμφωνα με το wikipedia.org).


πηγή: google.com

Ο Μάρτιος του 2018 ήταν κομβικός για το μεγάλο κανάλι, καθώς συνεδρίασε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) για να αποφασίσει εάν θα εγκρίνει την αίτηση της Τηλέτυπος Α.Ε. για μετατροπή του σταθμού από γενικού περιεχομένου σε θεματικό κανάλι. Η συνεδρίαση για την συγκεκριμένη απόφαση κράτησε περίπου επτά ώρες, ωστόσο το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό. Η DIGEA καλούνταν πλέον να αποφασίσει για την ημερομηνία διακοπής του πανελλαδικού σήματος του καναλιού, ωστόσο η διοίκηση του καναλιού κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα κατά της συγκεκριμένης απόφασης. Τα ασφαλιστικά αυτά μέτρα δεν είχαν αποτέλεσμα. 

πηγή: wikipedia.org
Εν συνεχεία, το κανάλι έχασε τα πνευματικά δικαιώματα προβολής ξένων ταινιών και σειρών και συνέχισε μόνο με την προβολή των δικών του σειρών, ενώ για κάποιες ημέρες έπαψε να λειτουργεί και η ιστοσελίδα του, λόγω μη ανανέωσης της κατοχύρωσης του domain name megatv.com. Τελικά, το κανάλι έπαψε οριστικά την μετάδοση του την Κυριακή 28 Οκτωβρίου στις 2:08:36 π.μ. προβάλλοντας για τελευταία φορά επεισόδιο από την θρυλική σειρά "Απαράδεκτοι" με τους Βλάσση Μπονάτσο, Ρένια Λουιζίδου, Σπύρο Παπαδόπουλο, Δήμητρα Παπαδοπούλου και Γιάννη Μπέζο να σφραγίζουν αυτή την ιστορική στιγμή για την ιδιωτική τηλεόραση. Δείτε το σχετικό βίντεο που ακολουθεί. 


Κλείνοντας αυτό το ταξίδι στην ιστορία του MEGAλου καναλιού αξίζει να αναφέρουμε πως μεγαλύτερος ανταγωνιστής του από τις αρχές του 1990 και έπειτα υπήρξε ο όμιλος ΑΝΤ1. Τα δύο κανάλια αναμετρήθηκαν χιλιάδες φορές στους πίνακες τηλεθέασης και πολλά τηλεοπτικά πρόσωπα υπήρξαν "μήλον της Έριδος" για τους δυο αυτούς κολοσσούς. Ωστόσο, ο ΑΝΤ1 μετά την διακοπή λειτουργίας του Mega και για αρκετές ημέρες έπαιζε συνεχώς ένα αποχαιρετιστήριο σποτ στο οποίο ανέφερε τα ακόλουθα: "29 χρόνια πριν ξεκινήσαμε μαζί. 29 χρόνια πορευτήκαμε πλάι πλάι αλλά και ο ένας απέναντι στον άλλο. Ανταγωνιστήκαμε, συνεργαστήκαμε, κερδίσαμε και χάσαμε. Όλα στο πρόγραμμα! MEGA θα λείψεις σε όλους. MEGA σε ευχαριστούμε όλοι. ΑΝΤ1". To συγκεκριμένο σποτ θα το βρείτε παρακάτω. Πρόκειται για μια κίνηση που επιβεβαιώνει την σημασία και την δύναμη που είχε ως τηλεοπτικό μέσο το Mega. Είναι σημαντικό να σε αναγνωρίζει ο ανταγωνισμός, σημαίνει και λέει πολλά!


Με την σειρά μου θα ήθελα να πω ένα μεγάλο αντίο σε αυτό το κανάλι που συνόδευσε πολλές παιδικές αναμνήσεις, που αποτέλεσε παρέα σε δύσκολες μέρες και που ψυχαγώγησε πολλά βράδια και μεσημέρια της παιδικής και ενήλικης ζωής μου, χωρίς να παραγράφονται σημαντικά λάθη που σχετίζονται με τις προπαγανδιστικές τάσεις του καναλιού σε σχέση με τα πολιτικά δρώμενα της χώρας! Αντίο MEGA MOU! 


Πηγή Πληροφοριών: wikipedia.org
Επιμέλεια άρθρου: Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

* Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com