Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Ναπολέων Σουκατζίδης: ο ηρωικός διερμηνέας που επέλεξε να πεθάνει μαζί με τους συντρόφους του κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.


"Ναπολέων Σουκατζίδης, ο ηρωικός διερμηνέας που επέλεξε να πεθάνει μαζί με τους συντρόφους του κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ήταν ένας από τους 200 εκτελεσθέντες από το γερμανικό απόσπασμα την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή."


Ο Ναπολέων Σουκατζίδης γεννήθηκε στην Προύσα της Τουρκίας το 1909. Έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένεια του στην Κρήτη και από μικρός έδειξε την έφεσή του στις ξένες γλώσσες. Γνώριζε αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά, ιταλικά, γερμανικά καθώς και τουρκικά. Υπήρξε δραστήριο στέλεχος του ΚΚΕ εκτελώντας μεταξύ άλλων και χρέη προέδρου Εμποροϋπαλλήλων στο Ηράκλειο.

Εξορία.

Μετά την επιβολή δικτατορίας από το Μεταξά, στάλθηκε, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες κομμουνιστές, ως κρατούμενος στο νησάκι του Άη Στράτη, αφού πέρασε διαδοχικά από τις φυλακές των Τρικάλων και της Λάρισας.


Στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.

Όταν ο Μουσολίνι εισέβαλε στην Ελλάδα, πριν από τους Γερμανούς, το καθεστώς Μεταξά δεν άφησε τους κομμουνιστές να πολεμήσουν για την πατρίδα παρόλο που οι περισσότεροι εξ αυτών το ζήτησαν με πάθος. Μόλις οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα παραδόθηκαν όλοι οι κρατούμενοι σε αυτούς και πολλούς από αυτούς, ανάμεσα τους και ο Ναπολέων τους μετέφεραν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Το κολαστήριο του συγκεκριμένου στρατοπέδου εκτός από ανακρίσεις περιλάμβανε καψόνια, βασανιστήρια και εκτελέσεις. Εκεί επειδή ο Σουκατζίδης γνώριζε γερμανικά, εκτελούσε χρέη διερμηνέα κατόπιν εντολής του διοικητή του στρατοπέδου, Καρλ Φίσερ. Λόγω αυτής της ιδιότητας καθώς και της παιδείας του, ο Ναπολέων αντιμετωπίστηκε πιο ήπια από τους Γερμανούς, οι οποίοι τον ξεχώρισαν αμέσως από τους άλλους. Αλλά ο Ναπολέων εκμεταλλευόμενος το γεγονός αυτό προσπαθούσε να βοηθά συνεχώς τους συντρόφους του καθώς και να συλλέγει πληροφορίες από τους Γερμανούς.

Στις 27 Απριλίου 1944 ο διοικητής της 41ης Γερμανικής Μεραρχίας Φραντζ Κρεχ και άλλοι τρεις αξιωματικοί σκοτώθηκαν από επίθεση του ΕΛΑΣ στην περιοχή των Μολάων και δόθηκε εντολή στον Φίσερ να εκτελεστούν 200 άτομα από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου ως αντίποινα, 50 δηλαδή για κάθε νεκρό Γερμανό.

Ενώ ο Σουκατζίδης διάβαζε τη λίστα μπροστά στο Φίσερ το βλέμμα του έπεσε στο δικό του όνομα. Ήταν και αυτός ανάμεσα στους μελλοθάνατους. Λόγω της ιδιότητας του, ο Φίσερ τον διέταξε να μείνει στη θέση του. Ο Ναπολέων ρώτησε αν θα εκτελούσαν κάποιον άλλον αντί για τον ίδιο, λαμβάνοντας θετική απάντηση από το διοικητή.

Χωρίς να διστάσει ούτε δευτερόλεπτο, ο Ναπολέων αρνήθηκε να εκτελεστεί κάποιος άλλος στη θέση του και ζήτησε με ηρωισμό να εκτελεστεί ο ίδιος μαζί με τους υπόλοιπους 199 συντρόφους του. Αυτή του η απόφαση αποτέλεσε αφορμή για χειροκροτήματα από όλους τους συγκρατουμένους του.

Μαρτυρίες λένε πως όταν ο διοικητής φώναξε τα ονόματα από τα μεγάφωνα και όλοι οι μελλοθάνατοι παρουσιάζονταν στο προαύλιο, όταν ακούστηκε το όνομα του διερμηνέα, ο Φίσερ του αποκρίθηκε: «Όχι εσύ, Ναπολέων. Εσύ δε θα τουφεκιστείς». Αυτός ρώτησε: «Γιατί όχι εγώ; Πόσους θα τουφεκίσεις αν εξαιρεθώ;». Μόλις έλαβε εκ νέου την απάντηση 200, φώναξε «Όχι, δε δέχομαι κανένας να με αντικαταστήσει. Είμαι Έλληνας».



Το τελευταίο σημείωμα και το βράδυ πριν την εκτέλεση.


Ύστερα από την απόφαση του να εκτελεστεί, ο Ναπολέων κάθισε και έγραψε ένα γράμμα που απευθυνόταν στον πατέρα του που μεταξύ άλλων ανέφερε :
«Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να 'σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου. Ν' αγαπάς και να λατρεύεις την κορούλα σου(εννοώντας την αρραβωνιαστικιά του) και την αδελφούλα μου, κι οι δυο τους μεγάλοι άνθρωποι. Γεια, γεια πατερούλη


Ύστερα, έδωσε το σύνθημα για χορό στους υπόλοιπους μελλοθάνατους να δείξουν κατά τον ίδιο «πως πεθαίνουν οι Έλληνες» στους Γερμανούς. Το τελευταίο βράδυ όλοι οι κρατούμενοι που θα εκτελούνταν χόρεψαν, τραγούδησαν και λίγες ώρες πριν την εκτέλεση το κλίμα ήταν γιορτινό. Ούτε ένας δεν έκλαψε εκείνο το βράδυ. Τα ονόματά τους θα γράφονταν στην ιστορία. Οι 200 θα πέθαιναν για την πατρίδα και τα πιστεύω τους, ως σύντροφοι.


Νωρίς το πρωί της Πρωτομαγιάς του 1944 οι 200 κρατούμενοι του Χαϊδαρίου μαζί με τον Ναπολέων Σουκατζίδη ανάμεσα τους οδηγήθηκαν με συνοδεία των γερμανικών στρατευμάτων στο άλσος της Καισαριανής όπου εκτελέστηκαν σε δεκάδες με υψωμένες τις γροθιές τους.



Υστεροφημία.

Στις 17 του Μάη απόσπασμα που αποτελούνταν από 100 αντάρτες του ΕΛΑΣ κατέθεσε στεφάνι στον τόπο εκτέλεσης. Στο Χαϊδάρι σήμερα υπάρχει οδός με το όνομα του Ναπολέοντα ενώ κάθε χρόνο στην Καισαριανή διοργανώνεται αγώνισμα ανώμαλου δρόμου με τίτλο «Ναπολέων Σουκατζίδης».

Το 2017 ο Παντελής Βούλγαρης σκηνοθέτησε την ταινία «Το τελευταίο σημείωμα» όπου διαδραματίζεται η πολυτάραχη ζωή του Έλληνα ήρωα.



 Αντώνης Καρατζής

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Ταξίδι στον Παράδεισο!



Το σημερινό άρθρο αποτελεί αφιέρωμα σε ένα τραγούδι που μου άγγιξε την ψυχή από την πρώτη φορά που το άκουσα, και κάθε φορά που το ακούω με κάνει να αναριγώ. Πρόκειται για το τραγούδι “The Last Goodbye” (“Ο τελευταίος αποχαιρετισμός”) που ερμηνεύει ο Billy Boyd, το οποίο αφορά το τέλος της τριλογίας ταινιών “Χόμπιτ”, από το ομώνυμο βιβλίο φαντασίας του J.R.R. Tolkien. Το κεντρικό νόημα του τραγουδιού είναι ο αποχαιρετισμός των ηρώων μεταξύ τους, όταν φτάνει το τέλος της ιστορίας και χωρίζουν οι δρόμοι τους. Μετά από ένα βιβλίο/τρεις ταινίες περιπέτειας, κάποιοι φεύγουν για το σπίτι τους και κάποιοι έχουν φύγει οριστικά. Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι, είτε ο αποχωρισμός είναι προσωρινός είτε είναι οριστικός, οι άνθρωποι δεν ξεχνιούνται.

Έτσι λοιπόν θα μοιραστώ το τραγούδι (ο σύνδεσμος είναι στο τέλος του άρθρου, για όσους θέλουν να το ακούσουν παράλληλα) και τους στίχους του, με την μετάφραση δίπλα, ώστε να νιώσουμε όλοι την δύναμή του μέσα από την γλυκιά του μουσική:

“I saw the light fade from the sky / Είδα το φως να σβήνει από τον ουρανό 
On the wind I heard a sigh / Στον άνεμο άκουσα έναν αναστεναγμό 
As the snowflakes cover my fallen Brothers / Καθώς οι χιονονιφάδες σκεπάζουν τους πεσόντες Αδερφούς μου 
I will say this last goodbye / Θα πω αυτό το τελευταίο αντίο 
Night is now falling / Τώρα πέφτει η νύχτα
So ends this day / Κι έτσι τελειώνει αυτή η μέρα 
The road is now calling / Ο δρόμος τώρα με καλεί 
And I must away / Κι εγώ πρέπει να φύγω 


Over hill and under tree / Πάνω από λόφο και κάτω από δέντρο 
Through lands where never light has shone / Μέσα από μέρη που δεν φωτίστηκαν ποτέ 
By silver streams that run down to the sea / Δίπλα από ασημένια ρυάκια που κυλούν προς την θάλασσα 
Under cloud, beneath the stars / Κάτω από σύννεφο, κάτω από τα αστέρια 
Over snow one winter's morn / Πάνω από χιόνι, ένα χειμωνιάτικο πρωινό
I turn at last to paths that lead home / Στρέφομαι επιτέλους σε μονοπάτια που οδηγούν σπίτι 
And though where the road then takes me / Και παρόλο που, το πού θα με βγάλει ο δρόμος 
I cannot tell / Δεν μπορώ να το ξέρω 
We came all this way / Ήρθαμε ως εδώ 
But now comes the day / Αλλά τώρα ήρθε η μέρα 
To bid you farewell / Να σας αποχαιρετήσω


Many places I have been / Σε πολλά μέρη έχω βρεθεί 
Many sorrows I have seen / Πολλές λύπες έχω δει
But I don't regret / Αλλά δεν μετανιώνω 
Nor will I forget / Ούτε πρόκειται να ξεχάσω 
All who took the road with me / Όλους όσους συμπορεύτηκαν μαζί μου 
Night is now falling / Τώρα πέφτει η νύχτα
So ends this day / Κι έτσι τελειώνει αυτή η μέρα 
The road is now calling / Ο δρόμος τώρα με καλεί 
And I must away / Κι εγώ πρέπει να φύγω


Over hill and under tree / Πάνω από λόφο και κάτω από δέντρο 
Through lands where never light has shone / Μέσα από μέρη που δεν φωτίστηκαν ποτέ 
By silver streams that run down to the sea / Δίπλα από ασημένια ρυάκια που κυλούν προς την θάλασσα
To these memories I will hold / Αυτές τις αναμνήσεις θα συγκρατήσω 
With your blessing I will go / Με τις ευχές σας θα αποχωρήσω 
To turn at last to paths that lead home / Για να στραφώ επιτέλους σε μονοπάτια που οδηγούν σπίτι 
And though where the road then takes me / Και παρόλο που, το πού θα με βγάλει ο δρόμος 
I cannot tell / Δεν μπορώ να το ξέρω 
We came all this way / Ήρθαμε ως εδώ 
But now comes the day / Αλλά τώρα ήρθε η μέρα 
To bid you farewell / Να σας αποχαιρετήσω


I bid you all a very fond farewell / Σας αφήνω όλους με έναν εγκάρδιο αποχαιρετισμό”

Έστω κι αν αυτό το τραγούδι γράφτηκε με συγκεκριμένη ιστορία κατά νου, δεν μπορώ να μην το παραλληλίσω με την δική μας πραγματικότητα. Από την ζωή του καθενός έρχονται και φεύγουν άνθρωποι. Αν όμως ακολουθήσουμε το πνεύμα των στίχων, θα δούμε ότι ο αποχωρισμός δεν είναι πάντα κακός, πάντα μας μένουν στο τέλος οι αναμνήσεις. Και πού ξέρουμε, μπορεί τελικώς να ξαναβρεθούμε κι όλα να είναι πάλι ωραία.

Υπάρχει όμως και ο οριστικός αποχαιρετισμός δικών μας ανθρώπων, μία κατάσταση επώδυνη σε όλους μας στην αρχή. Με τον καιρό όμως αυτό αλλάζει. Πάντα μας λείπουν, αλλά ο πόνος καταλαγιάζει. Όπως και στην ιστορία του βιβλίου και στους στίχους του τραγουδιού, έτσι και στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι που μας αφήνουν οριστικά ξεκινούν πλέον δικό τους ταξίδι. Και ναι, αυτό τους το ταξίδι είναι τόσο όμορφο όσο περιγράφει το τραγούδι, επειδή ξέρουμε ότι οι άνθρωποί μας πηγαίνουν στον Παράδεισο και ταξιδεύουν πάνω από λόφους, κάτω από δέντρα, δίπλα από ασημένια ρυάκια, κάτω από αστέρια. Κι εμείς με την σειρά μας δεν πρέπει να λυπούμαστε, γιατί ξέρουμε ότι όπως δεν θα τους λησμονήσουμε εμείς, ούτε εκείνοι θα λησμονήσουν εμάς που πορευτήκαμε στο πλάι τους. Ξεκινούν το ταξίδι τους ακολουθώντας τα μονοπάτια που οδηγούν “σπίτι”, στον τόπο αιώνιας ξεκούρασης και γαλήνης, θα μας βλέπουν και θα μας προσέχουν από εκεί ψηλά, θα στέκονται δίπλα μας όποτε χρειαστούμε (κι εμείς θα το νιώθουμε έστω κι αν δεν τους βλέπουμε), μέχρι να έρθει η ώρα της οριστικής αντάμωσης μαζί τους.


Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Η μεγαλύτερη κλοπή σε τράπεζα αξίας 81 εκατομμύρια δολαρίων: Bangladesh Bank Cyber Heist!



"Το χρονικό της μεγαλύτερης κλοπής του 21ου που έγινε σε τράπεζα του  Μπαγκλαντές το 2016 και έγινε γνωστό ως Bangladesh Bank Cyber Heist. Οι επίδοξοι χάκερ κατάφεραν να ληστέψουν 81 εκατομμύρια δολάρια".


Φανταστείτε ένα συνηθισμένο πρωινό, σαν διευθυντής της κεντρικής τράπεζας της χώρας σας να ανεβείτε στο γραφείο με κάποιον τεχνικό για να φτιάξετε το χαλασμένο εκτυπωτή, και μόλις το κατορθώσετε να δείτε εκτυπωμένες τραπεζικές συναλλαγές περίπου ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, χωρίς να έχετε δώσει εντολή για αυτές και χωρίς να γνωρίζετε καν τους δικαιούχους των λογαριασμών αυτών. Κάπως έτσι ξεκινά η μεγαλύτερη ληστεία του 21ου αιώνα: το Bangladesh Bank Cyber Heist.

Το συγκεκριμένο γεγονός έλαβε χώρα το Φεβρουάριο του 2016 όταν δόθηκε εντολή εξαγοράς αμερικάνικου δολαρίου μέσω SWIFT από την Κεντρική Τράπεζα του Μπαγκλαντές στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης. Πραγματοποιήθηκαν συνολικά πέντε συναλλαγές αξίας 101 εκατομμυρίων δολαρίων από χάκερς τα οποία μεταφέρθηκαν από την Τράπεζα του Μπαγκλαντές στην Τράπεζα της Νέας Υόρκης, εκ των οποίων τα 20 εκατομμύρια εντοπίστηκαν τελικά σε λογαριασμούς στη Σρι Λάνκα και τα 81 εκατομμύρια στις Φιλιππίνες. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Ν. Υόρκης δέσμευσε, επίσης, τριάντα ακόμη συναλλαγές ύψους 850 εκατομμυρίων δολαρίων κατόπιν αιτήματος από την Τράπεζα του Μπαγκλαντές. Αργότερα προσδιορίστηκε ότι το χακάρισμα που χρησιμοποιήθηκε για την επίθεση ήταν το Dridex Malware.


Οι προηγούμενες επιθέσεις χάκερς.

Η επίθεση του 2016 φυσικά δεν ήταν η πρώτη του είδους της. Το 2013, η  Τράπεζα Sonali του Μπαγκλαντές έπεσε θύμα χακαρίσματος και εκλάπησαν συνολικά 250.000 δολάρια. Επίσης, το 2015 έγιναν 2 ακόμη επιθέσεις σε τράπεζες του Εκουαδόρ και του Βιετνάμ. Συνολικά χάθηκαν 12 εκατομμύρια δολάρια. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπήρξαν υπόνοιες ότι οι δράστες είχαν βοηθηθεί από ανθρώπους κλειδιά εντός των στοχευμένων τραπεζών που τους βοήθησαν να εκμεταλλευθούν τις αδυναμίες του Swift, του παγκόσμιου δικτύου πληρωμών.


Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν το Φλεβάρη του 2016.

Ακόμη και στην περίπτωση του 2016, οι δράστες και ενδεχομένως ορισμένοι υπάλληλοι της Τράπεζας του Μπαγκλαντές, αξιοποιώντας τις αδυναμίες στην ασφάλειά της, επιχείρησαν να κλέψουν 951 εκατομμύρια δολάρια μεταξύ 4ης και 5ης Φεβρουαρίου, όταν τα γραφεία των τραπεζών στο Μπαγκλαντές ήταν κλειστά. Κατάφεραν λοιπόν να εισχωρήσουν στο δίκτυο των υπολογιστών της Κεντρικής Τράπεζας, να παρατηρήσουν τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι μεταφορές και να αποκτήσουν πρόσβαση στα διαπιστευτήρια για τις χρηματικές μεταφορές. Χρησιμοποίησαν τα διαπιστευτήρια αυτά για να εξουσιοδοτήσουν 36 αιτήσεις προς την Τράπεζα της Ν. Υόρκης και να μεταφέρουν κεφάλαια από την τράπεζα του Μπαγκλαντές προς λογαριασμούς της Σρι Λάνκα και των Φιλιππίνων. Από αυτές, εγκρίθηκαν μόνο οι 5 που ανέρχονταν σε συνολικό ύψους 81 εκατομμυρίων, και έτσι, στις 5 Φεβρουαρίου το ποσό αυτό εισήλθε σε λογαριασμούς των Φιλιππίνων.



Τα κεφάλαια που βρέθηκαν στην Τράπεζα της Σρι Λάνκα.

Τα 20 εκατομμύρια δολάρια προορίζονταν από τους χάκερς να αποσταλούν στο Ίδρυμα Shalika (Shalika Foundation), μια Ε.Π.Ε της Σρι Λάνκα. Όμως οι χάκερς ανέφεραν λανθασμένα την επωνυμία ως "Fundation". Αυτό το ορθογραφικό λάθος κατέληξε στο γεγονός η Deutche Bank να υποπτευθεί την κλοπή και αμέσως σταμάτησε τη μεταφορά που έγινε μέσω αυτής για να ζητήσει διευκρινήσεις από την Κεντρική Τράπεζα του Μπαγκλαντές.

Η Pan Asia Bank με έδρα τη Σρι Λάνκα είχε αρχικά λάβει γνώση της συναλλαγής με έναν υπάλληλο να σημειώνει τη συναλλαγή ως υπερβολικά μεγάλη για μια χώρα όπως η Σρι Λάνκα και η συγκεκριμένη τράπεζα ήταν εκείνη που ανέφερε τη συναλλαγή ως ύποπτη. Τελικά τα κεφάλαια ύψους 20 εκατομμυρίων επιστράφηκαν στην Τράπεζα του Μπαγκλαντές.


Τι έγινε με τα υπόλοιπα 81 εκατομμύρια.

Το μεγαλύτερο ποσό που μεταφέρθηκε στις Φιλιππίνες κατατέθηκε σε πέντε διαφορετικούς λογαριασμούς της Rizal Commercial Banking Corporation (RCBC). Οι κάτοχοι των λογαριασμών αυτών αποδείχτηκε ότι κατείχαν πλαστές ταυτότητες. Τα κεφάλαια μετά μεταφέρθηκαν σε μεσίτη για να μετατρέψει το ποσό σε Φιλιππινέζικο πέσο για να επιστρέψει στην RCBC και να ενοποιηθεί σε λογαριασμούς Κινέζων και Φιλιππινέζων επιχειρηματιών. Η μετατροπή διήρκησε από τις 5 έως τις 13 Φεβρουαρίου. Διαπιστώθηκε επίσης ότι οι τέσσερις λογαριασμοί σε αμερικανικό δολάριο που είχαν ανοίξει στην RCBC από τις 15 Φεβρουαρίου 2015 μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου 2016, όταν και έγινε η μεταφορά από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Ν. Υόρκης, ήταν απείραχτοι.

Στις 8 Φεβρουαρίου 2016, κατά τη διάρκεια δηλαδή του κινεζικού νέου έτους, η Τράπεζα του Μπαγκλαντές ενημέρωσε την RCBC να σταματήσει την πληρωμή, να «παγώσει» τα κεφάλαια και να τα θέσει σε αναμονή. Μόνο που οι χάκερς τα είχαν όλα προσχεδιασμένα και όντας αργία στις Φιλιππίνες λόγω του κινεζικού νέου έτους το αίτημα παραλήφθηκε πολύ αργά από την RCBC, μια μέρα αργότερα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ένα ποσό ύψους 58,15 εκατομμυρίων δολαρίων μεταφέρθηκε από υποκατάστημα της RCBC στο Μακάτι.

Στις 16 Φεβρουαρίου, ο διευθυντής της τράπεζας του Μπαγκλαντές ζήτησε τη βοήθεια της Bangko Sental NG Pilipinas για την ανάκτηση κεφαλαίων ύψους 81 εκατομμυρίων δολαρίων, αναφέροντας το δόλο της εντολής της μεταφοράς του ποσού στην τράπεζα. Πλέον όμως ήταν πολύ αργά. Φυσικά είχε ακολουθήσει ένα μεγάλο ξέπλυμα των χρημάτων μέσω χαρτοπαικτικών λεσχών και ένα μεγάλο μέρος τους μεταφέρθηκαν αργότερα σε τραπεζικούς λογαριασμούς στο Χονγκ Κονγκ.



 Οι έρευνες.


Αρχικά η Τράπεζα του Μπαγκλαντές δεν ήταν σίγουρη αν το σύστημά της είχε χακαριστεί. Ο διευθυντής ανέθεσε στην World Informatix Cyber Security, εταιρία με έδρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, να ηγηθεί στην ασφάλεια των συστημάτων και της αποκατάστασής τους. Η έρευνα της υπόθεσης δόθηκε στην εταιρία Μandiant. Ύστερα από λίγο χρονικό διάστημα βρέθηκαν ψηφιακά αποτυπώματα και κακόβουλα προγράμματα από χάκερς, τα οποία είχαν εγκατασταθεί το Γενάρη του 2016, γεγονός που υποδήλωνε ότι το σύστημα είχε παραβιαστεί. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι χάκερς είχαν την έδρα τους έξω από το Μπαγκλαντές. Η έρευνα συνεχίστηκε στα ενδότερα της τράπεζας του Μπαγκλαντές.

Το Γραφείο Ερευνών των Φιλιππίνων (NBI) εξέτασε έναν Κινέζο που υποτίθεται ότι διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στην υπόθεση της νομιμοποίησης των εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Όπως όμως ήταν λογικό δεν κατάφερε τίποτα αφού τα 81 εκατομμύρια είχαν ξεπλυθεί σε διάφορα καζίνο των Φιλιππίνων.

Οι έρευνες αργότερα μεταφέρθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τους επιθεωρητές της Μandiant, η εξοικείωση των δραστών με τα συστήματα της τράπεζας του Μπαγκλαντές θα μπορούσε να οφείλεται στο γεγονός κατασκοπείας της καθημερινότητας των υπαλλήλων. Σε μία έκθεση του FBI όμως, υποστηρίζεται ότι οι πράκτορες έχουν βρει στοιχεία που δείχνουν ότι τουλάχιστον ένας υπάλληλος έδρασε ως συνεργός και ότι περισσότεροι ακόμη βοήθησαν τους χάκερς στην πλοήγησή τους στο ηλεκτρονικό σύστημα της τράπεζας. Το θέμα φυσικά δεν άργησε να φτάσει μέχρι την κυβέρνηση του Μπαγκλαντές που εξέτασε το ενδεχόμενο να απαιτήσει τα χρήματα από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης.



Η πιθανή εμπλοκή της Β. Κορέας.

Οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς στις Η.Π.Α αποκάλυψαν πιθανές σχέσεις μεταξύ της κυβέρνησης της Βόρειας Κορέας και των ληστών και εργάστηκαν επάνω στο πως θα μπορούσαν να κατηγορήσουν τους Βορειοκορεάτες για τη μεταφορά των 81 εκατομμυρίων από την Κεντρική Τράπεζα του Μπαγκλαντές σε αυτή της Ν. Υόρκης.

Μάλιστα, ορισμένες εταιρίες ασφαλείας υπολογιστικών συστημάτων συμπεριλαμβανομένων των Symantec Corp. και BAE Systems υποστήριξαν πως το εγκατεστημένο στη Β. Κορέα Lazarus Group, μια από τις πιο γνωστές και ενεργές οργανώσεις hacking που χρηματοδοτεί το κράτος, πιθανότατα να βρισκόταν πίσω από αυτή την επίθεση. Η υποστήριξη αυτή βασίζεται στο γεγονός των ομοιοτήτων της υπόθεσης του Μπαγκλαντές με αυτή του hacking της Sony Pictures Entertainment το 2014 που και πάλι κατηγορήθηκε το Lazarus Group και που μέχρι και σήμερα συνεχίζει τη δράση του τοποθετώντας ιούς σε υπολογιστικά συστήματα σε όλη τη Γη.

Πιθανότατα, λοιπόν, μερικό ή μπορεί και ολόκληρο το ποσό των κεφαλαίων που εκλάπη από την Τράπεζα τελικά να έφτασε στη Β. Κορέα και αυτό το γεγονός εξετάζεται μέχρι και στις μέρες μας από το FBI.


Oι απαντήσεις της RCBC, το πρόστιμο και οι παραιτήσεις.

Η Φιλιππινέζικη τράπεζα RCBC δήλωσε ότι δεν πρόκειται να δεχτεί καμία παράνομη δραστηριότητα στα υποκαταστήματά της και συνεργάστηκε με την κεντρική τράπεζα των Φιλιππίνων για την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Ο νομικός Σύμβουλος της κεντρικής τράπεζας ζήτησε από το διευθυντή του υποκαταστήματος της RCBC που σχετίστηκε με το συμβάν του Μπαγκλαντές να του εξηγήσει πως ανοίχτηκε ο λογαριασμός με πλαστή ταυτότητα το προηγούμενο έτος. Αξίζει να σημειωθεί ότι αρχικά ο λογαριασμός αυτός περιείχε μόλις 50 δολάρια, τα οποία έμειναν ανέγγιχτα για 1 χρόνο.

Ο γενικός διευθυντής της RCBC, Λορέντζο Ταν, παραιτήθηκε για το χρονικό διάστημα που θα χρειαζόταν να γίνουν οι έρευνες και λίγο αργότερα μέσα στο ίδιο έτος υπέβαλε την οριστική παραίτηση του παίρνοντας την ευθύνη για το συμβάν και ζητώντας συγνώμη. Το ίδιο έπραξε και ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας του Μπαγκλαντές, Ατιούρ Ράχμαν, υποβάλλοντας την παραίτησή του στον πρωθυπουργό της χώρας.

Στις 5 Αυγούστου 2016 η Κεντρική Τράπεζα των Φιλιππίνων ενέκρινε πρόστιμο ύψους 52,9 εκατομμυρίων δολαρίων στην RCBC για μη συμμόρφωση με τους τραπεζικούς νόμους και κανονισμούς σε σχέση με τη ληστεία τραπεζών. Η Τράπεζα δήλωσε πως θα συμμορφωθεί και θα καταβάλει το πρόστιμο. Πρόκειται για το μεγαλύτερο πρόστιμο που έχει εγκριθεί ποτέ για οποιοδήποτε γεγονός μέχρι σήμερα.

Η διαδικτυακή επίθεση των χάκερς στο σύστημα της τράπεζας του Μπαγκλαντές απέδειξε σε πόσο μεγάλο κίνδυνο βρίσκονται οι τράπεζες που συνδέονται με το σύστημα SWIFT, αφού οι επίδοξοι ληστές παρακάμπτοντας τα firewall κατόρθωσαν να μεταφέρουν ένα τεράστιο ποσό μέσω του παγκόσμιου δικτύου τραπεζών, σχεδόν μη ανιχνεύσιμα. Η αποτυχία της κυβέρνησης του Μπαγκλαντές να δημιουργήσει επαρκή ασφάλεια για το χρηματοπιστωτικό της σύστημα αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης για ένα παγκόσμιο πρόγραμμα πολλών εκατομμυρίων ευρώ για την καταπολέμηση του ξεπλύματος παράνομου χρήματος, το αποτέλεσμα του οποίου ήταν αισθητό πέρα ​​από τα σύνορα της χώρας. Η SWIFT έχει συμβουλεύσει τις τράπεζες που χρησιμοποιούν το σύστημα SWIFT Alliance Access για να ενισχύσουν την ασφάλεια τους στον κυβερνοχώρο. Το Μπαγκλαντές είναι κατά πάσα πιθανότητα η 20η χώρα που επιτίθεται στον κυβερνοχώρο, σύμφωνα με έναν χάρτη που σχεδιάστηκε από την Kaspersky Lab.

Αντώνης Καρατζής

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Εικόνες της ζωής!



Πριν ένα χρόνο περίπου είχα παίξει το «Life is Strange», ένα παιχνίδι ασυνήθιστο για τα δικά μου γούστα, καθώς είχε πιο πολλή ιστορία και ελάχιστη δράση. Αυτό βέβαια δεν έπαιξε κανένα ρόλο γιατί σαν παιχνίδι ήταν πολύ όμορφο. Η υπόθεση αφορά μια 18χρονη μαθήτρια η οποία ανακαλύπτει ότι μπορεί να γυρίσει πίσω τον χρόνο κατά λίγα λεπτά την φορά (και να αλλάζει ό,τι κρίνει ότι πρέπει να αλλάξει), και αργότερα μαθαίνει ότι κοιτάζοντας μια φωτογραφία μπορεί να γυρίσει πίσω στο χρονικό σημείο που αυτή τραβήχτηκε. Η ίδια σπουδάζει να γίνει επαγγελματίας φωτογράφος, πράγμα που την οδηγεί στην ανακάλυψη της ικανότητάς της αυτής. Ήδη είναι ταλαντούχα φωτογράφος, έχει στην κατοχή της μια φωτογραφική μηχανή τύπου Polaroid, και φωτογραφίζει συνεχώς ό,τι της κεντρίζει την προσοχή (μερικές από τις φωτογραφίες αυτές συνδέονται και με την ιστορία του παιχνιδιού, την επιστροφή της σε προγενέστερα χρονικά σημεία).

Πέρα από την φωτογραφική της μηχανή, η ηρωίδα έχει κι ένα ημερολόγιο στο οποίο γράφει κάθε τόσο. Μια ημέρα έγραψε το εξής: «Όλα είναι μια φωτογραφία που περιμένει να τραβηχτεί…». Μέσα στο παιχνίδι η σκέψη της αυτή υλοποιείται με την κυριολεκτική έννοια, καθώς η ηρωίδα φωτογραφίζει συνεχώς διάφορα θεάματα που την εντυπωσιάζουν, είτε πρόκειται για μια πεταλούδα, είτε για ένα ηλιοβασίλεμα, είτε για μια απόμερη εγκαταλειμμένη γωνιά σε ένα σοκάκι.

Διαβάζοντας αυτήν την σκέψη στο ημερολόγιό της, βρίσκω τον εαυτό μου να συμφωνεί με την κυριολεκτική έννοια, καθώς πολλές φορές πράττω το ίδιο. Προσοχή όμως: δεν αναφέρομαι στην σημερινή «ανάγκη» να βγάζουμε συνέχεια ανούσιες φωτογραφίες και να βλέπουμε όλη μας τη ζωή μέσα από έναν φακό μόνο και μόνο για να έχουμε κάτι να ανεβάζουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε καθημερινό επίπεδο. Όμως, όταν θα είμαι έξω και θα δω ένα όμορφο σκηνικό, ή όταν θα είμαι με παρέα και θα περνάμε ωραία, θα νιώσω την ανάγκη να τραβήξω μια φωτογραφία, για να έχω να απολαμβάνω το ωραίο τοπίο/σκηνικό όταν φύγω από εκεί, ή να θυμάμαι πόσο ωραία είχα περάσει με την παρέα μου. Έστω κι αν δεν το κάνω κάθε φορά, η σκέψη περνάει από το μυαλό. Είμαι υπέρ του να ζούμε την ζωή μας και να απολαμβάνουμε τις στιγμές μας χωρίς να είμαστε κολλημένοι στην οθόνη ενός κινητού ή στον φακό μιας φωτογραφικής μηχανής. Αυτό είναι το ένα άκρο. Από το κόλλημαόμως μέχρι την πλήρη αποχή, μεσολαβεί ένα κενό, η χρυσή τομή. Ναι, θέλω να απολαμβάνω τις στιγμές μου και να μην είμαι κολλημένη σε gadgets. Από την άλλη όμως, αν θέλω να κάνω μια παύση να βγάλω 1-2 φωτογραφίες, να έχω να θυμάμαι τι ωραία μέρα που ήταν εκείνη, γιατί να μην το κάνω; Έστω κι αν δεν πρόκειται για κάποια ιδιαίτερα ξεχωριστή μέρα, γιατί να μην έχω ένα ενθύμιο μιας όμορφης στιγμής; Η μνήμη εξάλλου θα φυράνει με την πάροδο των χρόνων, ενώ οι φωτογραφίες θα είναι εκεί, πιστές αποδείξεις μιας όμορφης ζωής.

Εμβαθύνοντας λίγο περισσότερο, η σκέψη αυτή μπορεί να έχει και μια πιο συμβολική και ευρύτερη έννοια, η οποία όμως κολλάει με τα προηγούμενα. Όταν είναι να τραβήξουμε μια φωτογραφία, τι ψάχνουμε συνήθως; Ψάχνουμε την ωραία εικόνα, την ωραία πόζα, τα στοιχεία που θα κάνουν την φωτογραφία μας όσο πιο όμορφη γίνεται. Ακόμα κι αν δεν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία, καθώς οι στιγμές που είναι «τέλειες» κι ήδη τα έχουν είναι σπάνιες, φροντίζουμε να τα δημιουργήσουμε εμείς. Αυτό λοιπόν που πρέπει να κάνουμε είναι να βαδίζουμε με την λογική ότι «τα πάντα είναι μια φωτογραφία που περιμένει να τραβηχτεί», ουσιαστικά να λέμε στον εαυτό μας ότι τα στοιχεία που ομορφαίνουν τις στιγμές μας υπάρχουν παντού κι οφείλουμε να τα δούμε, κι αν δεν υπάρχουν τότε να φροντίσουμε να τα δημιουργήσουμε εμείς. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να αναφερόμαστε συγκεκριμένα στην λήψη φωτογραφιών, αλλά στο να εστιάζουμε εμείς οι ίδιοι στην ομορφιά της καθημερινότητάς μας και να προσπαθούμε πάντα να την εντοπίζουμε. Βλέποντας τις στιγμές μας ως έχουσες προοπτική μιας ωραίας λήψης, θα τις εκτιμούμε και διαφορετικά. Ποιος ξέρει, μπορεί έτσι να καταφέρουν να μείνουν ανεξίτηλες στην μνήμη μας, άθικτες στο πέρασμα του χρόνου.

Κοιτώντας αυτή την σκέψη της ηρωίδας υπό το πρίσμα της συμβολικής ερμηνείας, καταλήγουμε στο ότι η ζωή πάντα έχει τις ομορφιές της, είτε αυτές φαίνονται ξεκάθαρα, είτε πρέπει να τις ψάξουμε λίγο παραπάνω, είτε πρέπει να τις δημιουργήσουμε εμείς. Υπάρχουν όμως, και πρέπει να αποτελούν το κύριο αντικείμενο εστίασης από την δική μας πλευρά. Κι αν θέλουμε να κυριολεκτήσουμε και να τις τραβήξουμε μέσα από έναν φακό, γιατί όχι; Αυτό που θα καταφέρουμε θα είναι να αποκτήσουμε χειροπιαστά ενθύμια ωραίων στιγμών που ζήσαμε, τα οποία ενθύμια θα μπορούμε να δείξουμε και στα παιδιά μας ώστε να μάθουμε και σε εκείνα να πορεύονται με αυτόν τον τρόπο και να ψάχνουν ή να δημιουργούν την ομορφιά στην ζωή τους. Να αφήσουμε, με άλλα λόγια, μια κληρονομιά ανεκτίμητης αξίας που θα μπορεί να χαρίσει αληθινή ευτυχία.

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Η σπουδαιότερη αποστολή του 20ου αιώνα που άλλαξε τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο.



"Ένα μικρό βήμα για έναν άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα, ήταν φυσικά τα πασίγνωστα πρώτα λόγια του Νηλ Άρμστρονγκ όταν βγήκε από τη σεληνάκατο και πάτησε το πόδι του για πρώτη φορά στο φεγγάρι. Η δύσκολη αποστολή Απόλλο 11 που σημάδεψε τη σύγχρονη ιστορία ."

Το πρόγραμμα Απόλλο 11 της ΝΑΣΑ με την «κατάκτηση» της Σελήνης στις 20 Ιουλίου 1969 που στιγμάτισε τον 20ο αιώνα από πολλούς θεωρείται ισάξιο της ανακάλυψης της Αμερικής από τους Ευρωπαίους το 1492 και το εγχείρημα του Κολόμβου. Οι αστροναύτες Νηλ Άρμστρονγκ, Μπαζ Όλντριν και Μάικλ Κόλινς έφεραν εις πέρας μια υπεράνθρωπη αποστολή που πραγματικά οτιδήποτε θα μπορούσε να πάει στραβά.



Για το πρόγραμμα αυτό υπολογίστηκε πως δούλεψαν 400 000 άνθρωποι. Εκτός από την επιστημονική ομάδα της ΝΑΣΑ και τους αστροναύτες, εργασίες δόθηκαν σε πολλές εταιρίες της Υφηλίου. Από την κατασκευή όλων των τμημάτων της σεληνακάτου, μέχρι τις σακούλες των τροφίμων, τις στολές και την αμερικανική σημαία που θα καρφωνόταν στο χώμα της Σελήνης, τα πάντα έπρεπε να δουλεύουν άψογα για να μην επηρεαστεί η αποστολή. Οι αστροναύτες πριν την αποστολή θα έπρεπε εκτός από το να καλύψουν άπειρες ώρες σε συνθήκες απώλειας βαρύτητας να μάθουν πώς να μαζεύουν πετρώματα και πώς να ξεχωρίζουν αυτά που ήταν σημαντικά για την επιστημονική ομάδα. 

Το χρονικό της αποστολής:

Το πρωί της 16ης Ιουλίου ο πύραυλος Saturn V που μετέφερε τη σεληνάκατο με τους αστροναύτες εκτοξεύθηκε από το Κέντρο Διαστήματος Κένεντι της Φλόριντα. Μετά από μιάμιση ώρα έφυγαν από την τροχιά της Γης, το Saturn V αποδεσμεύτηκε και το διαστημόπλοιο με την αποστολή Apollo 11 συνέχισε την πορεία του προς τη Σελήνη.

Μετά από τρεις μέρες μπήκαν στη σεληνιακή τροχιά και το πρώτο 24ωρο ήταν αναγνωριστικό. Σε αυτό το χρονικό διάστημα οι 3 αστροναύτες έκαναν έλεγχο των επικοινωνιακών συστημάτων που είχαν με τη ΝΑΣΑ καθώς και γενικό τελευταίο έλεγχο πριν ο Όλντριν με τον Άρμστρονγκ προσεληνωθούν. Ο Κόλινς θα έμενε στο διαστημόπλοιο Columbia, το οποίο θα παρέμενε στην τροχιά της Σελήνης και θα ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των τριών αστροναυτών και του κέντρου ελέγχου πίσω στη Γη.


Στις 20 Ιουλίου, 102 ώρες μετά την εκτόξευση του πυραύλου από τη Φλόριντα το σκάφος του Άρμστρονγκ και του Όλντριν, το Eagle, αφού αποκολλήθηκε από το Columbia του Κόλινς που έμεινε σε τροχιά ,προσεδαφίστηκε στη «Θάλασσα της ηρεμίας», ένα μεγάλο κρατήρα στην επιφάνεια του φεγγαριού. Πρώτος ο Άρμστρονγκ έστειλε μήνυμα στο Χιούστον την τοποθεσία της προσεδάφισης. "Houston. Tranquility Base here. The Eagle has landed", ήταν τα λόγια του. Αφού προετοίμασαν το Eagle για την επιστροφή τους στο Columbia, βγήκαν στην επιφάνεια της Σελήνης 6 περίπου ώρες αργότερα κι άρχισαν να συλλέγουν υλικό από τα πετρώματα του κρατήρα. Επειδή η Σελήνη έχει βαρύτητα που αντιστοιχεί στο ένα έκτο της βαρύτητας της Γης οι αστροναύτες για να κινηθούν έπρεπε να δίνουν πολύ μικρή ώθηση με τα δυο πόδια ενωμένα, σαν το καγκουρό.

Κατά την εργασία τους στη Σελήνη μάζεψαν 23 κιλά σεληνιακό υλικό, τράβηξαν πολλές φωτογραφίες την περιοχή προσεδάφισης και άφησαν ένα δίσκο με 73 μηνύματα από διάφορες χώρες, μετάλλια για τους Ρώσους κοσμοναύτες και ένα σύμβολο του αετού των ΗΠΑ που φέρει ένα κλαδί ελιάς μαζί με τη σημαία των ΗΠΑ.

Στις 21 Ιουλίου, 21 ώρες μετά την άφιξή τους, ο Άρμστρονγκ και ο Όλντριν έβαλαν μπρος την εκτόξευσή του Eagle και την ένωσή του με το Columbia. Όταν ολοκληρώθηκε, το Eagle αποκολλήθηκε.

Στις 24 Ιουλίου το Apollo 11 πέρασε στην επιφάνεια της Γης με μία ταχύτητα 11.000 μέτρων το δευτερόλεπτο και έπεσε στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Οι θεωρίες συνωμοσίας που αμφισβητούν το ταξίδι στη Σελήνη:

Όπως κάθε πράγμα που βρίσκεται πολύ μπροστά από την εποχή του, έτσι και η αποστολή Apollo 11 βρήκε πολλούς αμφισβητίες. Πολλοί θεωρούν μέχρι και σήμερα πως με τη δεδομένη τεχνολογία ένα τέτοιο ταξίδι θα ήταν αδύνατο. Τις αποδείξεις τις βασίζουν λαθεμένα σε κάποιες σκιές στην επιφάνεια της Σελήνης ή τον «κυματισμό» της αμερικανικής σημαίας σε ένα περιβάλλον χωρίς ατμόσφαιρα. 

Μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε πως αν κάτι τέτοιο ίσχυε δε θα μπορούσε να μείνει κρυφό από 400 000 ανθρώπους οι οποίοι εργάστηκαν τόσα χρόνια για μια αποστολή που δε θα λάμβανε χώρα ποτέ. Οι αστροναύτες δε θα δέχονταν με τίποτα να παίξουν σε ένα θέατρο και μαζί με την επιστημονική ομάδα δε θα τολμούσαν κάτι τέτοιο.

Υπάρχουν πολλοί επίσης που διερωτήθηκαν εύλογα γιατί δεν υπήρξε δεύτερη αποστολή. Η αλήθεια είναι πως εκτός από τους αστροναύτες του Apollo 11 στο φεγγάρι έχουν πατήσει άλλοι 20 άνθρωποι. Όμως, οι αποστολές αυτές εκτός από τρομερά επικίνδυνες έχουν και τεράστιο κόστος. Η αποστολή Apollo 11 είχε καθαρά τυπικό χαρακτήρα και δεν πρόκειται ποτέ να ρισκάρουμε ανθρώπινη ζωή για μια εργασία που γίνεται και από ειδικά Rovers.


Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω κάτι που είπε ο ίδιος ο Άρμστρονγκ σε συνέντευξή του. Χαρακτηριστικά ανέφερε πως «ότι και να ακούσω κανείς δεν πρόκειται να μου βγάλει από το μυαλό αυτό που είδα έζησα στο Φεγγάρι». Υπάρχουν επίσης βίντεο με τον Όλντριν που δείχνει περήφανος τις φωτογραφίες του παιδιού του που τις είχε μαζί του στο ταξίδι.

Όπως και να έχει, η αποστολή ήταν σίγουρα τρομερά δύσκολη και μας δίδαξε πως ο άνθρωπος είναι ικανός για τα πάντα.

Αντώνης Καρατζής

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Κυριακάτικες στιγμές!


Είναι Κυριακή «κι όλα μοιάζουν καλοκαίρι», ο ήλιος λάμπει, παιδικές φωνές στις γειτονιές, μπάλες ηχούν απ' τις αυλές των σχολείων, κυρίες περπατούν με πρόσφορο στο χέρι έχοντας μόλις βγει από την εκκλησία και χωρισμένες σε ομάδες κατευθύνονται σε σπίτια και καφετέριες για τον καθιερωμένο καφέ τους. 

Εργαζόμενες γυναίκες καθαρίζουν τα μπαλκόνια τους, γιατί είναι η μόνη μέρα που έχουν χρόνο. Είναι και εκείνες που ετοιμάζουν το κυριακάτικο τραπέζι για να υποδεχθούν μάνες, πεθερές, αδερφές ή ξαδέρφες για να γευματίσουν παρέα! Ένας γείτονας φωνάζει στα παιδιά που παίζουν στην πιλοτή της πολυκατοικίας "να προσέχετε με τα ποδήλατα μην γρατζουνίσετε κανένα αυτοκίνητο". 

Περνάει κι η κυρά Μαρίνα με το χαριτωμένο σκυλάκι της και τρέχουν όλα τα παιδιά να τα αγκαλιάσουν και εκείνο κουνάει την ουρά χαρούμενο απολαμβάνοντας την αγάπη των ανθρώπων! Στα μπαλκόνια λουλούδια, περιποιημένα σεμεδάκια, περίτεχνες γλάστρες, οικογένειες που γελούν και συζητούν για τα όσα έγιναν μέσα στην εβδομάδα! Γονείς που λένε στα παιδιά «παίξτε γιατί το απόγευμα θα κάνουμε επανάληψη τα μαθήματα της Δευτέρας» και τα παιδιά απαντούν «δεν χρειάζεται τα ξέρουμε»! 

Να και εκείνος ο μοναχικός παππούκας περνάει με την μαγκουρίτσα του και μονολογεί υποδηλώνοντας την ανάγκη για επαφή και διάλογο, του λείπει βλέπεις η παρέα της γυναίκας του που πριν μήνες έφυγε από βαθιά γεράματα!  

Αυτοκίνητα με μπαγκάζια, καρέκλες θαλάσσης, παιδικά κουβαδάκια και σωσίβια... έτοιμα για να επισκεφθούν παραλίες και εξοχικά! Στιγμές... απλές, «καθημερινές», για κάποιους αδιάφορες. Για μένα; Μοναδικές, αναλλοίωτες και αξέχαστες! Κυριακάτικες στιγμές!

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Οι ιθαγενείς της Παταγονίας που ξεκληρίστηκαν από τους Ευρωπαίους και έγιναν μέχρι και εκθέματα σε ζωολογικούς κήπους της Ευρώπης!


Τα άτομα που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία ανήκουν σε μια φυλή της Παταγονίας που μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα αριθμούσε 4.000 άτομα και μέχρι το 1930 μόνο 100, τη φυλή των Σέλκναμ, που ήταν γνωστή και ως «Όνα». Οι Σέλκναμ ήταν νομάδες που συντηρούνταν από το κυνήγι και την εκμετάλλευση της γης. Είχαν εντυπωσιακό ύψος για την εποχή τους και ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους που είχε έρθει σε επαφή μαζί τους ήταν ο Κάρολος Δαρβίνος που τους αποκαλούσε «Γυμνούς», «Άγριους» και «Κανίβαλους». Ο τελευταίος καθαρός απόγονος, η Άνγκελα Λόιζ, πέθανε το 1974 και μαζί της πέθανε μια από τις ελάχιστες ντόπιες γλώσσες.



Τα έθιμα της φυλής.

Οι Σέλκναμ τηρούσαν ένα πατροπαράδοτο έθιμο αιώνων, το «Έιν». Κατά την ενηλικίωση τους σύμφωνα με το τελετουργικό, τα αγόρια καλούνταν να πολεμήσουν τα «πνεύματα» που στην πραγματικότητα ήταν άλλοι άνδρες βαμμένοι με λευκή μπογιά που φορούσαν μάσκες και κωνικά καπέλα. Βλέποντάς τους στις φωτογραφίες φαίνονται απόκοσμοι και τρομακτικοί βαμμένοι με γεωμετρικά σχήματα. Οι νέοι προσπαθούσαν να τους βγάλουν τις μάσκες και η τελετή τελείωνε με ιστορίες που είχαν να κάνουν με τον ήλιο και το φεγγάρι. Το τελετουργικό αυτό διαρκούσε πολλές μέρες και σε πολλές περιπτώσεις μήνες. 



Το σχέδιο εξόντωσης.

Η συγκεκριμένη φυλή που κατοικούσε στο βορειοανατολικό τμήμα της Γης του Πυρός κυνηγήθηκε τόσο από τους Ευρωπαίους μετανάστες της περιοχής, Άγγλους και Γάλλους, όσο και από Αργεντίνους και Χιλιανούς. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την εξεύρεση χρυσού στην περιοχή. Αυτή ήταν και η αιτία της εξόντωσής τους. Οι Σέλκναμ, επειδή οι Ευρωπαίοι που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή την είχαν εκμεταλλευτεί στο έπακρο χωρίς να αφήσουν κυνήγι και έκταση για τα ζώα τους, άρχισαν να κλέβουν πρόβατα για να μπορέσουν να τραφούν. Δεν μπορούσαν να κατανοήσουν την έννοια της ιδιοκτησίας και τα έπαιρναν. Έπρεπε λοιπόν να εξολοθρευτούν. 

Μιας και το «έργο» της γενοκτονίας τους δεν ήταν εύκολο, πλήρωναν διάφορους μισθοφόρους για κάθε χέρι ή αυτί που έκοβαν από τους ιθαγενείς και τους το παρουσίαζαν σαν απόδειξη του θανάτου τους. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα αντιλήφθηκαν πως το σχέδιο να τους διώξουν ή να τους εξολοθρεύσουν πλήρως αποτύγχανε, καθώς έβλεπαν πολλούς ιθαγενείς να κυκλοφορούν χωρίς αυτιά ή χέρια. Έτσι, διέταζαν τους μισθοφόρους να παρουσιάζουν το κεφάλι για να πληρωθούν. Μάλιστα λέγεται πως για κάθε αποκεφαλισμό γυναίκας έπαιρναν διπλή αμοιβή. Για να κάνουν τη δουλεία τους πιο εύκολη, υπήρχαν περιπτώσεις που δηλητηρίαζαν μέχρι και το φαγητό τους για να τους σκοτώσουν. 



Η αρπαγή και η έκθεση σε ζωολογικό κήπο.

Με τις ευλογίες της Χιλιανής κυβέρνησης, το 1889 ο επιχειρηματίας Μαουρίς Μετρ πήρε έντεκα μέλη της φυλής, ανάμεσα τους και ένα οχτάχρονο αγόρι, με τη βία στο Παρίσι για να τους βάλει ως ανθρώπινα εκθέματα στο ζωολογικό κήπο. Τους μέτρησαν το ύψος, τους ζύγισαν, τους φωτογράφησαν και τους επιδείκνυαν έξι με οχτώ φορές την ημέρα, για να μπορέσουν να δουν οι Ευρωπαίοι τους «άγριους πέρα από τον ωκεανό». Κάποιοι από αυτούς πέθαναν τους επόμενους μήνες γιατί δεν τρέφονταν σωστά και άλλοι δεν έφτασαν καν στο Παρίσι και απεβίωσαν στο πολυήμερο ταξίδι από τις κακουχίες. Βλέποντας την παρακάτω φωτογραφία μπορούμε να συμπεράνουμε τις συνθήκες διαβίωσης αυτών των ανθρώπων. Ο Μετρ στην κυριολεξία κρατάει μια βέργα τσίρκου που τότε χρησιμοποιούνταν σε σόου με λιοντάρια. 

Οι Σέλκναμ δεν ήταν οι μόνοι που έγιναν εκθέματα για να ψυχαγωγούν τους Ευρωπαίους. Πολλοί άνθρωποι από την Αφρική μεταφέρθηκαν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για τον ίδιο λόγο και μάλιστα αυτό θα συνεχιζόταν μέχρι και το -όχι τόσο μακρινό- 1958. 



Η βοήθεια της Αν Τσάπμαν.

Η Γαλλο-αμερικανίδα ανθρωπολόγος Αν Τσάπμαν ήταν ίσως η μόνη που έδειξε ενδιαφέρον για τη φυλή, καθώς στα πλαίσια της έρευνας της για τους πολιτισμούς της Λατινικής Αμερικής θέλησε να πλησιάσει τους Σέλκναμ για να μάθει τα ήθη και τα έθιμά τους. Τη δεκαετία του ’80 δημοσίευσε αρκετά άρθρα που τους έκανε γνωστούς όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε πολλά μέρη του κόσμου και το 1990 έγινε παραγωγός και σε μια ταινία για τα τελευταία μέλη της φυλής. 

Ότι δεν κατάφεραν οι άποικοι από την Ευρώπη το κατάφεραν οι αρρώστιες εξαλείφοντας όλο τον πληθυσμό των Σέλκναμ. Παρακάτω μπορείτε να βρείτε φωτογραφίες από το υλικό της έρευνας της Αν Τσάπμαν από τα τελετουργικά της φυλής καθώς και μια φωτογραφία ενός ζευγαριού Σέλκναμ που είναι τραβηγμένη μέσα στο πλοίο που κατευθυνόταν στη Γαλλία. 






Αντώνης Καρατζής