Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Τραγουδόραμα: Πάνος Βλάχος - Λαχείο!


Ο Πάνος Βλάχος μας παρουσιάζει το νέο του τραγούδι "Λαχείο" σε στίχους και μουσική του ίδιου και κυκλοφορεί από την Cobalt Music. Πρόκειται για ένα ευχάριστο άκουσμα που συνοδεύεται από ένα videoclip γυρισμένο στο Λος Άντζελες και εμπλουτισμένο με μια ωραία δόση τρέλας! "Ένα λαχείο είναι η ζωή" και καλή μας ακρόαση!

Στίχοι:

Μου είπαν δεν κάνω εγώ για σένα
Πως θέλεις κάτι σταθερό
Πως θα είμαι πάντα στα χαμένα
Και να αλλάξω δε μπορώ

Σου λεν δεν είμαι εγώ για σένα
Και να ερωτευτείς ξανά
Μα στα έχω πει κι είναι γραμμένα
Ό,τι αξίζει έτσι πονά

Ένα λαχείο είναι η ζωή
Κι άμα το βρεις μη το πετάξεις
Ένα λαχείο εμείς μαζί 
Και θα με βρεις όπου κι αν ψάξεις

Ένα λαχείο είναι η ζωή
Κι άμα το βρεις μη το πετάξεις
Ένα λαχείο εμείς μαζί 
Και θα με βρεις όπου κι αν ψάξεις

Μου λένε πρέπει να σε αφήσω
Να πάψω πια να σε ενοχλώ
Τις τρέλες μου να σταματήσω
Πως δε σου κάνω εγώ καλό

Μου λένε έτσι θα είσαι happy
Τι κι αν πεθαίνω κι αν πονώ;
Ναι, φονικό είναι η αγάπη
Που σε αφήνει ζωντανό

Ένα λαχείο είναι η ζωή
Κι άμα το βρεις μη το πετάξεις
Ένα λαχείο εμείς μαζί 
Και θα με βρεις όπου κι αν ψάξεις

Ένα λαχείο είναι η ζωή
Κι άμα το βρεις μη το πετάξεις
Ένα λαχείο εμείς μαζί 
Και θα με βρεις όπου κι αν ψάξεις

Σε ένα όνειρο, στα πλήθη
Στης ζωής το παραμύθι
Μέσα σε όλα μου τα λάθη 
Έχω πάθει κι έχω μάθει
Δε φοβάμαι αυτά τα χάλια
Θα το πω και στα κανάλια
"Η δική μου η αλάνα όπου είσαι ...!"
Κι όταν βρεις εσύ εσένα
Θα έχω βρει κι εγώ εμένα
Και θα περιμένω πάντα 
Να χορέψουμε lambada
Πιο πολύ ερωτευμένοι 
Και οι δύο μεθυσμένοι
Από τζιν κι από ουίσκι
Πια κανείς δε θα μας βρίσκει
Στο δικό μας τον πλανήτη
Στο καινούργιο μας το σπίτι
Θα έρθει τότε μία μέρα
Μία ξέμπαρκη Δευτέρα
Που θα γράφει στο ψυγείο
Θα νομίζεις είναι αστείο
«Καλημέρα ερωτά μου
Θες να κάνεις τα παιδιά μου;»

Ένα λαχείο είναι η ζωή
Κι άμα το βρεις μη το πετάξεις
Ένα λαχείο εμείς μαζί 
Και θα με βρεις όπου κι αν ψάξεις

Ένα λαχείο είναι η ζωή
Κι άμα το βρεις μη το πετάξεις
Ένα λαχείο εμείς μαζί 
Και θα με βρεις όπου κι αν ψάξεις


Ανρί Σαριέρ: η ιστορία του «Πεταλούδα», ενός από τους πιο διάσημους δραπέτες του 20ου αιώνα!


"Ανρί Σαριέρ, η ιστορία του «Πεταλούδα», ενός από τους πιο διάσημους δραπέτες του 20ου αιώνα. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και εστάλη σε μια φυλακή στην Καραϊβική απ' όπου λεγόταν πως δεν είχε αποδράσει κανείς."



Το έγκλημα που τον έκανε γνωστό και η καταδίκη του.

Ο Ανρί Σαριέρ γεννήθηκε στο Σαιντ Ετιέν της Γαλλίας το 1906. Οι γονείς του ήταν καθηγητές και είχαν ευγενική καταγωγή. Όταν ήταν δέκα ετών έμεινε ορφανός από μητέρα και σε ηλικία 17 ετών υπηρέτησε για 2 χρόνια στο γαλλικό ναυτικό. 

Έμεινε γνωστός ως «Πεταλούδας» λόγω του τατουάζ που είχε κάνει στο στήθος του και αναπαριστούσε μια πεταλούδα. Η θητεία του στο Ναυτικό δεν είχε αίσιο τέλος, αφού έχασε τον αντίχειρά του έπειτα από ατύχημα και αναγκάστηκε να παραιτηθεί.

Ο Σαριέρ πολύ γρήγορα έγινε μέλος του γαλλικού υποκόσμου διαπράττοντας κάποιες μικροκλοπές. Το αποκορύφωμα, όμως, που του στοίχισε την ελευθερία του, ήταν η κατηγορία που του ασκήθηκε το 1931 για το φόνο του Ρολάντ Λεγκράντ, ενός Γάλλου κρεοπώλη. Μέχρι το θάνατό του ο Σαριέρ αρνούνταν πως έπραξε αυτός τη δολοφονία. Μάλιστα, η ενοχή του για το συγκεκριμένο έγκλημα δεν έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα, καθώς λείπουν αδιάσειστα στοιχεία.

Ο «Πεταλούδας» καταδικάστηκε από τη γαλλική δικαιοσύνη σε ισόβια κάθειρξη και δεκαετή καταναγκαστική εργασία. Στάλθηκε στην Καγιέν, σε μια φυλακή της Γαλλικής Γουιάνας στη Λατινική Αμερική.


Οι περιβόητες αποδράσεις του «Πεταλούδα».

Η πρώτη του απόδραση, 3 χρόνια μετά τον εγκλεισμό του, πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1933 μαζί με τους συγκρατούμενούς του Αντρέ Μαντουρέ και Ζοάν Κλουζιό. Οι τρεις τους το έσκασαν από τη Γουιάνα με μια βάρκα κι έπειτα από 37 ημέρες ναυάγησαν στο χωριό Ριοάτσα στη βόρεια Κολομβία. Εκεί έζησε για λίγο χρονικό διάστημα με τους ντόπιους στη ζούγκλα. Όταν αποφάσισε να φύγει από το χωριό και να γυρίσει πάλι πίσω στον πολιτισμό, πιάστηκε αμέσως και στάλθηκε πάλι στη γαλλική Γουιάνα. Στις φυλακές της Σάντα Μαρία βρήκε πάλι τους 2 δραπέτες που το έσκασαν μαζί του και επιχείρησαν λίγες ακόμη προσπάθειες απελευθέρωσης. 


Κατά τη διάρκεια της 11ετούς φυλάκισής του στη Γουιάνα, προσπάθησε να το σκάσει άλλες 8 φορές ανεπιτυχώς, με με μόνο κέρδος  βάναυσα χτυπήματα από τους φύλακες. Ως τιμωρία για τις επιχειρήσεις του, ο Ανρί Σαριέρ καταδικάστηκε σε άλλα 8 χρόνια φυλάκισης. Σε αυτό συνέβαλλε η δολοφονία ενός κρατουμένου, τον οποίο ο Σαριέρ σκότωσε επειδή πρόδωσε στους φύλακες τα σχέδιά του.

Αυτοί ήταν και οι λόγοι που σύμφωνα με τον ίδιο, στάλθηκε μαζί με τους Κλουζιό και Ματουρέ σε απομόνωση στο λεγόμενο νησί του Διαβόλου, ένα νησί με φυλακές εργασίας, από το οποίο δεν είχε αποδράσει ποτέ κανείς. Οι γαλλικές αρχές τόνισαν αρκετά χρόνια αργότερα πως ο Σαριέρ δε στάλθηκε ποτέ εκεί.

Σύμφωνα πάντα με τα γραπτά κείμενα του Σαριέρ, πέτυχε την απόδρασή του από το νησί του Διαβόλου το 1941 φτιάχνοντας μια αυτοσχέδια σχεδία από καρύδες. Το σχέδιό του ήταν ευφυές. Παρατήρησε αρχικά ότι κάθε έβδομο κύμα που έσκαγε στις ακτές ήταν τόσο ισχυρό ώστε να του δώσει ώθηση. Έτσι, αφού πρώτα έπεισε έναν συγκρατούμενό του, τον Σιλβέν, να τον βοηθήσει και να το σκάσουν μαζί, κατασκεύασαν τη σχεδία και περνώντας κάτω από τη μύτη των φρουρών απέπλευσαν με επιτυχία. Ο Σιλβέν δε τα κατάφερε και πνίγηκε. Ο «Πεταλούδας», όμως, όταν βγήκε στην ακτή πιάστηκε πάλι στη Γουιάνα. Έμεινε στη φυλακή του Γουίκεναμ για μόλις ένα χρόνο και στη συνέχεια απελευθερώθηκε ως πολίτης της Γουιάνα.



Μύθος ή πραγματικότητα;

Ύστερα από την τελική αποφυλάκισή του, εγκαταστάθηκε στη Βενεζουέλα και παντρεύτηκε μια Βενεζουελάνα, ονόματι Ρίτα. Έγινε επιχειρηματίας ανοίγοντας εστιατόρια στο Καράκας και στο Μαρακαίμπο. Ζούσε σαν ήρωας εν ζωή δίνοντας αρκετές συνεντεύξεις στις τοπικές εφημερίδες αλλά και στην τηλεόραση περιγράφοντας τη ζωή του. Το 1969, όταν πια το έγκλημά του είχε παραγραφεί, επέστρεψε στη Γαλλία όπου και έγραψε το βιβλίο με τίτλο «Papillon» που έγινε πολύ γρήγορα best seller πουλώντας μόνο στη Γαλλία 1.5 εκατομμύριο αντίτυπα. Λέγεται ότι έγραψε το βιβλίο με τις αποδράσεις του μέσα σε μόλις τρεις εβδομάδες και εκδόθηκε λίγο αργότερα από τον Ζαν Πιερ Καστελνό. Το 1970, επίσης, του δόθηκε αμνηστία από τη γαλλική κυβέρνηση για το φόνο που υποτίθεται ότι είχε διαπράξει.

Σήμερα πολλοί αμφισβητούν το κατά πόσο τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο του Ανρί Σαριέρ είναι 100% βάσιμα και αληθινά. Όλοι ανεξαιρέτως, όμως, παραδέχονται πως το βιβλίο είναι μέχρι και στις μέρες μας ένας ύμνος στην θέληση του ανθρώπου για ελευθερία και δικαιοσύνη.


Στις 29 Ιουλίου 1973 ο «Πεταλούδας» πέθανε στη Μαδρίτη από καρκίνο  στην τραχεία. Η πολυτάραχη ζωή του έγινε γνωστή και μέσα από τη μεγάλη οθόνη το 1973 και την ταινία «Papillon» σκηνοθετημένη από το Φράνκλιν Σάφνερ, μια ταινία που προβλήθηκε στον κινηματογράφο λίγες μέρες μετά το θάνατό του. Remake της ταινίας έγινε και το 2017 με πρωταγωνιστή τον Τσάρλι Χάναμ.


Αντώνης Καρατζής

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Σε αναζήτηση εργοδότη!



 Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μία δύσκολη εποχή και το να βρει κάποιος δουλειά στις μέρες μας ισοδυναμεί με το να του πέσει το λαχείο! Και αυτό όχι επειδή θα αμείβεται πλουσιοπάροχα, απλά και μόνο για να βγάζει τα προς το ζην. Κι αυτό πάλι δεν είναι και εντελώς σίγουρο, καθώς η ζωή ακριβαίνει κι ο μισθός κατεβαίνει.

 Σε αυτή, λοιπόν, την εποχή, εστιάζουμε στις βιοποριστικές ανάγκες και αναζητούμε κάποια εργασία. Καλώς ως εδώ. Βέβαια, πέρα από εργασία καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε να αναζητάμε και καλούς εργοδότες. Γιατί σε αυτόν τον εργασιακό μεσαίωνα υπάρχουν άτομα που έχοντας τον ρόλο του εργοδότη, καταπατούν μια σειρά δικαιωμάτων του εργαζόμενου. Και έχουμε κι εμείς το δικό μας μερίδιο ευθύνης καθώς τους το επιτρέπουμε. Αυτά, λοιπόν, τα άτομα δεν κολλάνε όλα τα ένσημα, δεν πληρώνουν τα απαιτούμενα δώρα και κρατάνε τους υπαλλήλους σε υπερωρίες τις οποίες φυσικά και δεν τις πληρώνονται. Ακόμη πιο τραγικό είναι ότι από τη στιγμή που πλέον οι μισθοί καταβάλλονται από το νόμο σε τράπεζες, αυτά τα άτομα καταβάλλουν μεν το απαιτούμενο δώρο κι έπειτα ζητάνε από τον εργαζόμενο να το τραβήξει από την τράπεζα και να τους το δώσει στο χέρι. Κι εκεί ο εργαζόμενος σταθμίζει τις συνθήκες και προκειμένου να χάσει το μηνιαίο μεροκάματο, θυσιάζει το απολεσθέν δώρο.

 Το ακόμη πιο παράδοξο είναι πως αυτά τα άτομα (γιατί ανθρώπους δε θέλω να τους χαρακτηρίσω) διαθέτουν συνήθως κάποια οικονομική ευμάρεια, οπότε και δε στερούνται. Αλλά στερούν.  

 Σε αυτή λοιπόν την επαγγελματική ζούγκλα υπάρχουν και άνθρωποι σωστοί. Μπορεί τα δεδομένα να έχουν καταλήξει να θεωρούνται ζητούμενα κι όμως υπάρχουν και οι εργοδότες που δεν αντιμετωπίζουν τους συνεργάτες τους καταχρηστικά αλλά ανθρώπινα και νόμιμα και τους παρέχουν ένα φιλικό και ευχάριστο κλίμα εργασίας.

 Σίγουρα όταν βρισκόμαστε σε ανάγκη μπορούμε να υποκύψουμε στη σύγχρονη δουλεία αλλά δεν πρέπει να κάνουμε έκπτωση στον εαυτό μας. Είναι μεγάλο κρίμα. Θυμάμαι μια χαρακτηριστική περίπτωση ενός "υποψήφιου" εργοδότη που εμμέσως πλην σαφώς πρότεινε πως εάν ήμουν διατεθειμένη να δεχθώ μισθολογικά λιγότερα από τα νόμιμα είχα τη θέση στο τσεπάκι μου. Αυτόν τον απέρριψα εγώ. Γιατί να παρέχω την εργασία μου και να αφιερώνω ένα μέρος της ζωής μου σε έναν άνθρωπο τον οποίο δεν έχω σε υπόληψη; 

 Συμπερασματικά και συμβουλευτικά, σας παροτρύνω πέρα από την επιζητούμενη εργασία να επιλέγετε και τον άνθρωπο που σας την παρέχει, γιατί δεν είμαστε γρανάζια! Είμαστε άνθρωποι κι είναι τόσο άδικο να καταπατούν έτσι κατάφωρα τα δικαιώματά μας!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Φοβάμαι να φοβηθώ...


Ο φόβος είναι αδυναμία αλλά συνάμα κι ένα φυσικό συναίσθημα και απόλυτα ανθρώπινο. Φοβόμαστε πράγματα, γεγονότα και καταστάσεις που ενέχουν κίνδυνο για την σωματική αλλά και ψυχική μας ακεραιότητα! Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής. Ωστόσο, πρέπει να μην επιτρέπουμε στον φόβο να μετατραπεί σε φοβία, η οποία μπορεί να επηρεάσει την καθημερινότητα και την ψυχική μας ηρεμία. Οι φοβίες μας είναι αυτές που θέλουν δουλειά παρά οι φόβοι μας. Η φοβία είναι ένας επίμονος και παράλογος φόβος κάποιου συγκεκριμένου αντικειμένου ή κατάστασης, που έχει ως αποτέλεσμα την επιθυμία αποφυγής του, παρά το ότι δεν αποτελεί πραγματικό ή ουσιαστικό κίνδυνο. 

Παλεύοντας καθημερινά και ερχόμενοι σε επαφή με τους φόβους μας μπορούμε να τους ξεπερνάμε και να τους μετατρέπουμε σε οικείους και γνώριμους. Δεν είναι κακό να φοβάσαι, αντιθέτως αποτελεί φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού απέναντι σε μια σειρά καταστάσεων και συμβάντων. Ο φόβος, όταν μάθεις να τον διαχειρίζεσαι μπορεί να γίνει από εχθρός φίλος. Φίλος; Ναι! Γιατί δίπλα στους φίλους μαθαίνεις τον εαυτό σου, τα προτερήματα σου και τα τρωτά σου σημεία. Έτσι και με τον φόβο. Δώσε χώρο στους φόβους σου αλλά μάθε να τους διαχειρίζεσαι και να τους ξεπερνάς! Θα φανείς δυνατός/η... μη δειλιάζεις!

Μην ακούσεις ποτέ κανέναν που σου λέει «είσαι άντρας δεν πρέπει να φοβάσαι», «τι φοβάσαι, μωρέ;» και «άντε ρε φοβιτσιάρη/α». Δεν υπάρχουν άνθρωποι χωρίς φοβίες και αυτοί που λένε πως δεν έχουν φόβους, κάπου μέσα τους, γνωρίζουν πολύ καλά  πως έχουν. Ακόμη και η άρνηση του τύπου «δεν φοβάμαι τίποτα» ενέχει τον φόβο του να φοβάσαι κάτι. Η πίστη, η αγάπη και ο διάλογος με το «μέσα» μας θα φανούν αρωγοί στην καταπολέμηση των φόβων ή φοβιών που έχουμε! 

Καλή συνέχεια σε όσα κάνετε αγαπημένοι μου αναγνώστες! Τα λέμε την επόμενη φορά... έως τότε βρείτε σκέψεις μου στο λογαριασμό του Δύναμη Σκέψης στο instagram (κλικ εδώ)! 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Σρινιβάσα Ραμανούτζαν: η μεγαλοφυϊα που γνώριζε το άπειρο!

"Σρινιβάσα Ραμανούτζαν: η μεγαλοφυϊα που γνώριζε το άπειρο. Δεν σπούδασε ποτέ του μαθηματικά, ήταν αυτοδίδακτος, δεν μπορούσε να αποδείξει τα περισσότερα από τα θεωρήματά του και στην ερώτηση «Πώς γνωρίζεις ότι ισχύει αυτός ο μαθηματικός τύπος;», απαντούσε: «Απλά το γνωρίζω». Και είχε δίκιο."



Μια μαθηματική, αλλά άγουρη διάνοια.

Ένας Ινδός δάσκαλος στα τέλη του 19ου αιώνα ρώτησε τους μαθητές ενός σχολείου στο χωριό Ερόντ της Ινδίας «Πόσες μπανάνες θα έπαιρνε το κάθε παιδί, αν τρεις μπανάνες μοιράζονταν σε τρία παιδιά;» Όλοι οι μαθητές απάντησαν φυσικά «Μία». Στην ερώτηση «Πόσες μπανάνες θα έπαιρνε το κάθε παιδί, αν 1000 παιδιά μοιράζονταν 1000 μπανάνες;», οι μαθητές αποκρίθηκαν και πάλι «Μία». Τότε, ένα παιδί ρώτησε το δάσκαλο «Αν μηδέν μπανάνες μοιραστούν σε μηδέν παιδιά, πόσες αντιστοιχούν στον καθένα;» Όλοι στην τάξη γέλασαν αλλά ο δάσκαλος όχι. Αντιμετώπισε την ερώτηση πολύ σοβαρά, αφού ρωτήθηκε στην ουσία για την έννοια του απείρου, μια έννοια που απασχόλησε τους μεγαλύτερους μαθηματικούς του 20ου αιώνα και ισχύει από τη διαίρεση μηδέν διά του μηδενός, που δεν ισοδυναμεί με μηδέν, αλλά με το άπειρο. Ο μαθητής αυτός λεγόταν Σρινιβάσα Ραμανουτζάν. 

Η μεγάλη αυτή φυσιογνωμία της Ινδίας που κατατάσσεται δικαίως ανάμεσα σε επιστήμονες όπως ο μαθηματικός Γκάους και ο Όϊλερ γεννήθηκε το 1887 στο Ερόντ. Καταγόταν από οικογένεια Βραχμάνων και από μικρός ασχολούνταν με τη μεγάλη του αγάπη, τα μαθηματικά, αν και η πρώτη του δουλειά ήταν στο λογιστήριο του ταχυδρομείου του Μαντράς της Ινδίας. Η δουλειά του δεν τον ενδιέφερε καθόλου και όλη την ημέρα, αλλά και τα βράδια, τα έβγαζε πάνω από ένα βιβλίο μαθηματικών αποδεικνύοντας νέα θεωρήματα στην αριθμολογία. Ο προϊστάμενός του διαπίστωσε μια μέρα το ταλέντο του και τον έπεισε να στείλει το έργο του στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ στην Αγγλία. Οι σημειώσεις του περιείχαν 120 άγνωστα θεωρήματα. Μερικά από αυτά έχριζαν απόδειξης και άλλα δεν μπορούσαν να αποδειχθούν από τους καθηγητές του Πανεπιστημίου. Το συγκεκριμένο βιβλίο το παρέλαβε εντυπωσιασμένος στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ο Βρετανός μαθηματικός Τζ. Χάρντι. Σε συνεννόηση με έναν άλλο μαθηματικό, τον Τζ.Ε. Λίτλγουντ αποφάσισαν να καλέσουν στο κολέγιο Τρίνιτι του Παν. Κέιμπριτζ τον μυστηριώδη αυτό Ινδό. 



Το ταξίδι στην Αγγλία.

Ο Ραμανουτζάν απάντησε θετικά στην πρόσκληση των Βρετανών μαθηματικών, άφησε τη γυναίκα του και την οικογένειά του στην Ινδία και έφτασε στην Αγγλία τον Απρίλη του 1914. Εκεί, τον υποδέχτηκαν ένθερμα οι δυο καθηγητές και σύμφωνα με το πρόγραμμα του Χάρντι, ο Ραμανουτζάν αναγκάστηκε να παρακολουθήσει κάποιες διαλέξεις στο κολέγιο και να αποδείξει παράλληλα πως ήταν ο ίδιος ο επιστολογράφος και το ότι ήταν αυτός που είχε γράψει τα θεωρήματα. Με τον Χάρντι είχαν πολύ στενή συνεργασία. Ο Ινδός επινοούσε συνεχώς νέα θεωρήματα και ταυτότητες και ο Χάρντι προσπαθούσε να τον διδάξει πως θα μπορούσε να τα αποδείξει, καθώς ήταν αυτοδίδακτος και δεν γνώριζε πως μπορούσε να αποδείξει τις θεωρίες του. Στην ερώτηση στην ερώτηση «Πώς γνωρίζεις ότι ισχύει αυτός ο μαθηματικός τύπος;», απαντούσε: «Απλά το γνωρίζω.» Ισχυριζόταν πως του τα έστελναν οι ινδουιστικές θεότητες στον ύπνο του.



Ο αριθμός 1729.

Τα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ήταν πολύ παραγωγικά για τον Ραμανουτζάν, όμως δε διήρκεσαν πολύ. Ο Ινδός μαθηματικός λόγω θεμάτων με τη διατροφή του και με τη θρησκεία του αρρώστησε. Λόγω της καταγωγής του απαγορευόταν να φάει κρέας και περπατούσε στο δρόμο ξυπόλυτος ή με πολύ ελαφριά υποδήματα. Η έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου επιδείνωσε την υγεία του και το 1917, πάσχοντας από φυματίωση, εισήχθη σε νοσοκομείο του Λονδίνου. 

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Χάρντι στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν ο Ραμανουτζάν, ο Βρετανός θέλοντας να ελαφρύνει λίγο το κλίμα ανέφερε τον αριθμό 1729, αριθμό κυκλοφορίας του ταξί που τον έφερε στο νοσοκομείο, χαρακτηρίζοντας τον ένα πληκτικό αριθμό, ελπίζοντας να μην είναι κακός οιωνός για την υγεία του Ινδού. Ο Ραμανουτζάν αμέσως διαφώνησε. «Κάνεις μεγάλο λάθος», του είπε. «Πρόκειται για το μικρότερο ακέραιο αριθμό, ο οποίος ισοδυναμεί με το άθροισμα των κύβων δύο αριθμών που μπορούν να παρουσιαστούν με δύο διαφορετικούς τρόπους!». Πράγματι, 1729 = 93 + 103 = 123 + 13.

Προφανώς ο Ραμανουτζάν είχε αποστηθίσει το θεώρημα του μαθηματικού Όιλερ και απλά έφερε στο μυαλό του την απόδειξη του συγκεκριμένου αριθμού επαληθεύοντας το θεώρημα. Μέχρι σήμερα αυτού του τύπου οι αριθμοί αναφέρονται ως αριθμοί «Χάρντι-Ραμανουτζάν».



Τα τελευταία χρόνια στην Αγγλία και η επιστροφή του.

Ενώ ακόμη νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, ο Ραμανουτζάν έμαθε ότι εκλέχτηκε ως εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας του Λονδίνου και του Κολλεγίου Τρίνιτι το 1918, πράγμα αξιοσημείωτο και αδύνατον για ένα φτωχό Ινδό εκείνης της εποχής. Συνολικά άφησε στο Λονδίνο 21 εργασίες και άλλα σκόρπια θεωρήματα προτού επιστρέψει στην Ινδία, πράγμα που έγινε αμέσως μετά την ανάρρωσή του. 


Παρόλο που γνώριζε ότι δεν θα τα βγάλει πέρα με τη φυματίωση, ο Ραμανουτζάν δούλευε μέχρι το θάνατό του ολοκληρώνοντας 600 θεωρήματα πριν καν συμπληρώσει το 33ο έτος της ηλικίας του. Μόλις επέστρεψε στην οικογένειά του, έζησε για άλλο ένα χρόνο περίπου με τη γυναίκα του πριν πεθάνει, τον Απρίλη του 1920 στο Μαντράς. 

Ο θρύλος του Ραμανουτζάν φυσικά είναι γνωστός σε όλη την Ινδία και τιμάται μέχρι και σήμερα στις 22 Δεκεμβρίου, ημέρα που γιορτάζουν η τεχνολογία και οι επιστήμες. Δικαίως ανήκει στο πάνθεον των μεγάλων επιστημόνων, αφού στους αλγεβρικούς τύπους που μελετήθηκαν από αυτόν και μετέπειτα από το Χάρντι, βασίστηκαν πολλές μελέτες και θεωρίες μεγάλων επιστημόνων όπως του Αϊνστάιν και του Ζαν Πιερ Σερ. Ποιος ξέρει που θα μπορούσε να φτάσει αυτός ο μεγάλος μαθηματικός αν ζούσε παραπάνω και ερχόταν σε επαφή με τους μεγάλους επιστήμονες της δεύτερης και τρίτης δεκαετίας του 20ου αιώνα; 


Αντώνης Καρατζής

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Στάνισλαβ Πετρόφ: ο στρατιωτικός που έσωσε τον κόσμο από πυρηνική καταστροφή!

"Στάνισλαβ Πετρόφ, ο στρατιωτικός που έσωσε τον κόσμο από πυρηνική καταστροφή και έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1983 παίρνοντας μία απόφαση που θα προκαλούσε μεγάλη διχογνωμία στους Ρώσους αξιωματούχους. Τιμήθηκε με τρία βραβεία από φιλανθρωπικές οργανώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία."


Ο άνδρας που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία ονομάζεται Στάνισλαβ Πετρόφ. Λίγοι από εμάς γνωρίζουν τη συνεισφορά του στην παγκόσμια ιστορία. Μπορούμε να πούμε ότι είναι ένας από τους ήρωες της σύγχρονης κοινωνίας, καθώς βρισκόταν την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση στο κέντρο ειδοποίησης σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης που άνηκε στο σοβιετικό στρατό, εκτελώντας χρέη παρατηρητή. 


Το συμβάν. 

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1983, είδε στο σύστημα προειδοποίησης ότι ένας πύραυλος είχε εκτοξευτεί από τις ΗΠΑ και ακολουθούμενος από πέντε ακόμα πυραύλους, κατευθυνόταν σε εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Πετρόφ έκρινε ότι η αναφορά του συστήματος του ήταν ψευδής και η απόφαση του να παρακούσει το Σοβιετικό πρωτόκολλο που έλεγε ότι σε τέτοια περίπτωση η Ρωσία πρέπει να ανταποδώσει αμέσως εκτοξεύοντας τους δικούς της πυραύλους, έσωσε τον κόσμο από πυρηνικό πόλεμο. Κι αυτό γιατί σε περίπτωση που ο Πετρόφ έδινε την εντολή για απάντηση, τότε θα είχαμε ανταπόδοση, κι αυτή τη φορά στα αλήθεια από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Αν εν ολίγοις είχε επιλέξει να δώσει εντολή εκτόξευσης πυραύλων θα ξεσπούσε πυρηνικός πόλεμος κάποια λεπτά αργότερα, αφού σε περίπτωση πυραυλικής επίθεσης ενημερωνόταν άμεσα η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία η οποία έπαιρνε και την απόφαση για χτύπημα. 

Στα επόμενα 2 ή 3 λεπτά κατάλαβε πως επρόκειτο για εσφαλμένο συναγερμό, καθώς αν ήταν σωστός, θα το είχε καταλάβει όχι μόνο αυτός, αλλά ολόκληρη η χώρα. Πράγματι, εκείνο το βράδυ της βάρδιάς του, σύμφωνα με την μετέπειτα έρευνα, διαπιστώθηκε ότι η αιτία του τραγικού αυτού λάθους ήταν απλά το ηλιακό φως. Το φως, ανακλώμενο στα σύννεφα που βρίσκονταν σε κάποιο μεγάλο υψόμετρο έπεφτε στους δορυφορικούς αισθητήρες του εξοπλιστικού συστήματος ενεργοποιώντας το συναγερμό. 


Εκείνη, λοιπόν, τη νύχτα σώθηκε πραγματικά ολόκληρος ο κόσμος γιατί οι ζημιές που θα προξενούσε ένας τέτοιος πόλεμος θα ήταν ολέθριες. Για λόγους απορρήτου, το συγκεκριμένο συμβάν δεν είχε έρθει στο φως μέχρι το 1993, οπότε και δημοσιεύτηκε με μια σύντομη περιγραφή. 


Η ανάκριση του Πετρόφ. 

Ο Πετρόφ ανέφερε στην κατάθεσή του προς τους ανωτέρους του τα εξής:

- είχε πληροφορηθεί κατά την εκπαίδευσή του πως σε περίπτωση χτυπήματος των ΗΠΑ δεν θα εκτοξεύονταν μόνο τόσο λίγοι πύραυλοι. 

- το σύστημα ειδοποίησης ήταν νέο και οπότε όχι τόσο αξιόπιστο. 

- τα επίγεια ραντάρ δεν ανέφεραν στοιχεία που στήριζαν ενδεχόμενη επίθεση. 

Σε μετέπειτα συνέντευξή του όμως, τόνισε πως η πολιτική κυρίως εκπαίδευσή του τον βοήθησε να κρίνει πιο ψύχραιμα την κατάσταση και πως αν ήταν κάποιος άλλους συνάδελφός του στη θέση του πιθανόν τα αποτελέσματα να ήταν ολέθρια. 

Με την γνωστοποίηση και την κατάθεσή του στους ανωτέρους του ο Πετρόφ αρχικά έλαβε συγχαρητήρια για την απόφασή του, ενώ του υποσχέθηκαν και αμοιβή, την οποία φυσικά δεν έλαβε ποτέ. Κι αυτό γιατί αναγνωρίζοντας την πράξη του, οι πολιτικοί αξιωματούχοι θα έπρεπε να τιμωρήσουν τους προϊσταμένους του και το επιστημονικό προσωπικό για το ελαττωματικό σύστημα προειδοποίησης. 


Μετέπειτα πληροφορίες. 

Σε μια συνέντευξή του, ο Πετρόφ, αρκετά χρόνια αργότερα, υπογράμμισε ότι ποτέ δεν υπήρξε κάποιο κουμπί που απλά θα πατούσε και θα ξεκινούσε η εκτόξευση του πυραυλικού συστήματος. Ο σοβιετικός στρατός δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση ένα συγκεκριμένο άτομο να πάρει πάνω του όλη την ευθύνη. 

Επίσης, ακόμη δεν είναι γνωστό ποιος ήταν ακριβώς ο ρόλος και η αποστολή του Πετρόφ σε περίπτωση πυραυλικής επίθεσης κατά της Σοβιετικής Ένωσης εκείνη την ημέρα. Πάντως θεωρείται σχεδόν δεδομένο πως αν ο ίδιος καλούσε τους ανωτέρους και τους εξηγούσε το συμβάν, με την προϋπόθεση ότι θα είχαν στη διάθεσή τους μόνο 15 λεπτά για να αποφασίσουν το τι θα κάνουν, η ανταπόδοση από τους Σοβιετικούς θα ήταν σίγουρη. 


Η αναγνώριση και οι βραβεύσεις. 

Το Μάη του 2004 δόθηκε στον Πετρόφ από φιλανθρωπικό οργανισμό του Σαν Φρανσίσκο ένα βραβείο αξίας 1.000 δολαρίων για το ρόλο που διαδραμάτισε εκείνη την ημέρα. Τον Ιανουάριο του 2006 τιμήθηκε στη Νέα Υόρκη από τον ΟΗΕ, ενώ για την αντίδρασή του στο συμβάν του 1983 τιμήθηκε για τρίτη φορά το 2012 στη Δρέσδη, λαμβάνοντας το ποσό των 25.000 ευρώ. 


Αυτός ο σπουδαίος άνδρας το 1984 εγκατέλειψε το στρατό και άρχισε να δουλεύει σε ένα Ινστιτούτο Ερευνών, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε στα τέλη της επόμενης δεκαετίας. Πέθανε στις 19 Μαϊου του 2017 από πνευμονία. Η ανθρωπότητα θα του είναι για πάντα υπόχρεη για τη σπουδαία απόφαση του εκείνη την ημέρα.


 Αντώνης Καρατζής

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Η υπόθεση του φόνου στο Gun Alley!


"Η υπόθεση της τιμωρίας ενός ανθρώπου από τη Μελβούρνη για ένα αποτρόπαιο έγκλημα που δε διέπραξε ποτέ: το βιασμό και το φόνο μιας ανήλικης Αυστραλής, της 12χρονης Νελλ Άλμα Τίρτσκε. Ο υποτιθέμενος εγκληματίας δικαιώθηκε πολλά χρόνια αργότερα."



Η ιστορία της Νελλ Άλμα.

Η Νελλ Άλμα Τίρτσκε γεννήθηκε το 1909 στη Δυτική Αυστραλία. Ήταν μόλις δύο ετών όταν μετακόμισε στο Ζιμπάμπουε μαζί με τους γονείς της λόγω μιας επαγγελματικής ευκαιρίας σε μια μεγάλη εταιρία που δόθηκε στον πατέρα της το 1911. Το 1914, στο ταξίδι του επαναπατρισμού της οικογένειας στη Μελβούρνη, έχασε τη μάνα της κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, μάλλον λόγω της τρίτης της εγκυμοσύνης. Επειδή ο πατέρας της αδυνατούσε να φροντίσει αυτή και την αδερφή της, μεγάλωσαν και οι δυο μαζί με τους παππούδες τους στη Μελβούρνη.


Το χρονικό του φόνου του Gun Alley.

Στις 30 Δεκεμβρίου 1921, η γιαγιά της Άλμα έστειλε τη 12χρονη να παραλάβει ένα πακέτο κρέας από ένα παντοπωλείο στη γειτονιά της και να το πάει στη θεία της που έμενε λίγα μέτρα πιο δίπλα από το μαγαζί. Υποτίθεται ότι ήταν μια δουλειά η οποία δε θα διαρκούσε περισσότερο από 15 λεπτά. Όταν η μικρή φάνηκε να καθυστερεί επικίνδυνα, η γιαγιά της άρχισε να ανησυχεί, καθώς η  Άλμα ήταν παιδί υπάκουο και δε θα παραμελούσε να επιστρέψει σπίτι της. Μόλις ειδοποιήθηκε η αστυνομία, αναφέρθηκε ως αγνοούμενη και μαζί με την οικογένειά της άρχισαν να την ψάχνουν μέσα στη νύχτα.

Νωρίς το επόμενο πρωί, το άψυχο σώμα της μικρούλας βρέθηκε σε ένα στενό σοκάκι της οδού Gun Alley στη Μελβούρνη, κοντά στη διεύθυνση του σπιτιού της θείας της Νελλ Άλμα, έχοντας εμφανή σημάδια στραγγαλισμού και βιασμού. Η υπόθεση έκανε μεγάλη αίσθηση σε όλη την πόλη με τον Τύπο της Μελβούρνης να πείθει τους αναγνώστες των τοπικών εφημερίδων ότι κυκλοφορεί ένας μανιακός δολοφόνος και μπορεί να χτυπήσει ξανά. Η αμοιβή για πληροφορίες που θα οδηγούσαν στη σύλληψή του ήταν 1250 δολάρια, το μεγαλύτερο ποσό που είχε δοθεί ποτέ ως τότε.

Με την κοινωνική πίεση στο λαιμό της, η αστυνομία έσπευσε να αναγνωρίσει ως βασικό ύποπτο τον ιδιοκτήτη ενός τοπικού μπαρ, τον Κόλιν Κάμπελ Ρος που δεν διέθετε καλό άλλοθι. Ο Ρος πέρασε από το τμήμα μαζί με άλλους υπόπτους. Όλοι ανεξαιρέτως, συμπεριλαμβανομένου και του Ρος ανέφεραν πως όντως είδαν το κοριτσάκι να περπατάει σε αυτές τις οδούς και πολλοί από αυτούς μάλιστα ανέφεραν ότι την ακολουθούσε ένας άνδρας. Κανείς όμως δεν ανέφερε κάποιον με τα χαρακτηριστικά του Κόλιν Κάμπελ Ρος.


Ο Ρος ήταν γνωστός στην τοπική αστυνομία αφού προσφάτως είχε αθωωθεί σε μια υπόθεση πυροβολισμού ενός άνδρα στο μπαρ του. Παρά την προσπάθεια του Ρος να συνεργαστεί για να αποσαφηνιστεί η κατάσταση, η αστυνομία τον ανέκρινε λεπτομερέστερα. Προτού τον κατηγορήσουν, ήταν πρόθυμος να ονομάσει μερικούς από τους πελάτες του που τον είδαν να βρίσκεται στο μαγαζί του την ώρα που υποτίθεται ότι είχε διαπραχθεί το έγκλημα. Η αστυνομία, εξετάζοντας το σπίτι του και αφού ανακάλυψε ένα κουβάρι με τρίχες, βρήκε στο πρόσωπό του το εξιλαστήριο θύμα που έψαχνε για να κατευνάσει την κοινή γνώμη. Έτσι, στις 12 Ιανουαρίου 1922, ο Ρος κατηγορήθηκε για τη δολοφονία της Νελλ Άλμα Τίρτσκε.


Η δίκη.

Η δίκη για την υπόθεση του Gun Alley ξεκίνησε το Φλεβάρη του 1922 και ο Ρος υποστήριξε σε οικογένεια και δικηγόρους πως δεν είχε τίποτα να φοβηθεί. Πολλοί μάρτυρες όμως, τον κατηγόρησαν για το φόνο. Ένας εξ αυτών μάλιστα ήταν και ένας συγκρατούμενος του, ο Τζον Χάρντινγκ, που δήλωσε ενώπιον δικαστών ότι ο Ρος του είχε εξομολογηθεί στο κελί τους ότι όντως διέπραξε το έγκλημα, κάτι το οποίο δεν αποδείχτηκε ποτέ. Η υπόθεση της ποινικής δίωξης ήταν ότι η 12χρονη Άλμα είχε επιλέξει να απολαύσει ένα ποτό στο μπαρ του Ρος αντί να παραλάβει το πακέτο για τη θεία της και είχε παραμείνει εκεί συναινετικά από τις 3:00 μ.μ. έως τις 6:00 μ.μ., οπότε και ο μεθυσμένος ιδιοκτήτης του μπαρ τη βίασε και τη σκότωσε. Επίσης, παρουσιάστηκαν ιατροδικαστικά στοιχεία από την τριχόμπαλα που βρέθηκε στο σπίτι του Ρος. Οι αρχές υποστήριξαν ότι άνηκε στη 12χρονη, κάτι που πολλά χρόνια αργότερα διαψεύστηκε από τον εγκληματολόγο και κυβερνητικό αναλυτή, Τσαρλς Πράις, ο οποίος συνέλεξε και μελέτησε το κουβάρι, βγάζοντας συμπέρασμα ότι τα μαλλιά ήταν ανάμεικτα και σε καμία περίπτωση δεν άνηκαν στη μικρή κοκκινομάλλα καθώς ήταν πιο λεπτά και πιο ξανθά.

Αν και ο δικηγόρος του Ρος διαμαρτυρήθηκε και ζήτησε επανεξέταση των στοιχείων, το δικαστήριο έκρινε τον κατηγορούμενο ένοχο και τον καταδίκασε σε θάνατο διά απαγχονισμού. Το δικαστήριο επηρεάστηκε σαφώς από την κοινή γνώμη που στο πρόσωπο του Ρος είδε τον φονιά του μικρού κοριτσιού.

Οι εκπρόσωποι του Ρος προσπάθησαν να κάνουν έφεση, φτάνοντας μέχρι το Συμβούλιο Privy της Αγγλίας αλλά δεν κατάφεραν απολύτως τίποτα. Την παραμονή της εκτέλεσης του, ο Ρος έλαβε μια επιστολή από έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είχε δώσει το όνομά του, αλλά αναγνώρισε ότι σκότωσε την Άλμα και, αν και παραδεχόταν την  ενοχή του, δεν ήταν πρόθυμος να εμφανιστεί καθώς θα προκαλούσε θλίψη στην οικογένειά του. Ο δικηγόρος του Ρος έγραψε αργότερα πως πίστευε ότι η επιστολή θα μπορούσε να είναι αυθεντική και πολύ πιθανόν να είχε γραφτεί από τον πραγματικό δολοφόνο.



Η εκτέλεση.

Ο Κόλιν Κάμπελ Ρος θα οδηγούνταν στην κρεμάλα στις 24 Απριλίου 1922 και θα πέθαινε με έναν ιδιαίτερα οδυνηρό τρόπο. Οι Αρχές αποφάσισαν να δοκιμάσουν για πρώτη φορά ένα σχοινί 4 ράβδων και όχι την τυπική ευρωπαϊκή θηλιά με τις 3 ράβδους. Το αποτέλεσμα ήταν ο δύστυχος Ρος να μην πεθάνει ακαριαία, αφού ο λάρυγγας του δεν ήταν εντελώς κομμένος. Πέθανε αφού πρώτα υπέμεινε ανατριχιαστικές συσπάσεις και λιποθύμησε 3 φορές. Ένα τέτοιο σχοινί δε θα χρησιμοποιούνταν ποτέ ξανά.


Το 2008, ογδόντα έξι δηλαδή χρόνια μετά τη δολοφονία της Άλμα, έλαβε χάρη μετά θάνατον για το αδίκημα που δεν έπραξε ποτέ. Η δικαιοσύνη έκανε τη δουλειά της αλλά ο πραγματικός δράστης δε βρέθηκε ποτέ. Το 2010 τα λείψανα του Ρος βρέθηκαν και δόθηκαν στην οικογένεια του για ταφή, εξαγνίζοντας το δύστυχο Αυστραλό έστω και μετά την εκτέλεσή του.


 Αντώνης Καρατζής