Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Σε έξαρση ο ρατσισμός...



Η κρίση έχει πολλές συνέπειες. Μια από αυτές είναι και η έξαρση του ρατσισμού, οι άνθρωποι στα δύσκολα ψάχνουν εξιλαστήριο θύμα, κάποιον να κατηγορήσουν και να ρίξουν την ευθύνη των όσων ζουν. Αυτό συμβαίνει και στην χώρα μας, οι αλλοδαποί μετανάστες είναι εκείνοι που επωμίζονται όλη την ευθύνη για το τέλμα στο οποίο έπεσε η ελληνική οικονομία και κοινωνία. «Ήρθαν μας πήρανε τις δουλειές» είναι η κλισέ ατάκα των ημερών που διανύουμε σαν κράτος, η ετερότητα είναι εκείνη που τρομάζει και έχει το φταίξιμο. Έτσι δικαιολογείτε και το αυξημένο ποσοστό αποδοχής από τον ελληνικό λαό κομμάτων-κινημάτων με ανάλογες πεποιθήσεις, καθώς ο κόσμος εντοπίζει εκεί το πρόβλημα. Δεν λέω μπορεί ένα μέρος των προβλημάτων να είναι η κακή διαχείριση των αλλοδαπών από την κυβέρνηση, όμως οι άνθρωποι δεν φταίνε που παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο και ένα κομμάτι ψωμί. 
Προσθήκη λεζάντας

Επιπλέον, το να αντιμετωπίζουμε αυτούς σαν μη ανθρώπους, να ασκούμε βία, να εκφραζόμαστε ρατσιστικά και χλευαστικά προς το πρόσωπο τους δεν μας τιμά σαν λαό. Όσοι κάνουν παρανομίες κλέβοντας, σκοτώνοντας και παραβαίνοντας τον νόμο θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με το νόμιμο και να ακολουθούνται οι ανάλογες διαδικασίες από όπου κι αν είναι. Δεν πρέπει ο ελληνικός λαός να ξεχνά πως είχε περάσει δύσκολες εποχές μεταναστεύοντας σε άλλες χώρες και πως και εκείνος ήθελε να αντιμετωπιστεί θετικά από τους ημεδαπούς τους εκάστοτε κράτους. Φυσικά είμαι γνώστης των αυξημένων ποσοστών βίας και εγκληματικότητας σε περιοχές που υπάρχει μεγάλο ποσοστό αλλοδαπών και είμαι και εγώ ένας από αυτούς που φοβάται να κυκλοφορήσει και να αφήσει ανοιχτή την πόρτα του γιατί η εγκληματικότητα μαστίζει πολλές περιοχές της χώρας. Παρόλα αυτά δεν πιστεύω πως πρέπει να βάζουμε όλους τους ανθρώπους σε ένα τσουβάλι και να τους ταμπελοποιούμε και ούτε να χαρακτηρίζουμε ένα λαό από την συμπεριφορά κάποιον, είναι κρίμα γιατί ακριβώς αυτό βιώνει και η Ελλάδα, που χαρακτηρίζεται ο λαός σαν κλέφτης για πράξης που κάνανε λίγοι.
Το κράτος έχει μεγάλη ευθύνη στα όσα συμβαίνουν γύρω από την βία, την έξαρση του ρατσισμού. Καθώς, αν όχι άμεσα, έμμεσα προωθεί και αναπαράγει ρατσιστικές απόψεις και συμπεριφορές και οδηγοί τους απλούς πολίτες στην απέχθεια των ξένων. Η πολυφωνία είναι προνόμιο και στοιχείο δημοκρατίας για αυτό πιστεύω ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να λέει την άποψη του είτε αυτή είναι υπέρ είτε κατά του ρατσισμού. Όμως θα ήταν καλό το κράτος να ψάχνει τρόπους να είναι δίκαιο και ίσο προς όλους τους πολίτες του (μόνιμους και «φιλοξενούμενους»).
Είναι δύσκολο να πάρεις θέση γύρω από αυτό το θέμα, καθώς υπάρχουν σημεία που κατανοείς την σκέψη του αντίλογου και βλέπεις γιατί έφτασε να πιστεύει τα όσα πιστεύει. Ας προσπαθήσουμε να είμαστε όσο πιο αντικειμενικοί και δίκαιοι και τουλάχιστον να χαρακτηρίζουμε ξέροντας τον άλλο και όχι απλά κρίνοντας τον από την χώρα προέλευσης του. Τα κράτη μπορεί να έχουν διαφωνίες και συγκρούσεις… ο λαός όμως δεν έχει ευθύνη.  Ας επωμιστούν τις ευθύνες εκείνοι που φταίνε…


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης 

Βία: Καταστροφική ή Παραγωγική;


Όλος ο κόσμος πιστεύει ότι η βία είναι κάτι το παράνομο και προκαλείται μεταξύ απλών ανθρώπων. Άραγε έχει σκεφτεί κανείς πώς η βία προκαλείται και από το κράτος ή καλύτερα ότι εκείνα τα «μεγάλα ανθρωπάκια» δημιουργούν βία προς τους απλούς πολίτες και με τη σειρά τους αναγκάζονται και οι τελευταίοι να προβούν σε τέτοιες ενέργειες; Πολλοί μπορεί να το έχουν σκεφτεί αλλά ίσως να μην το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη

Σαν κράτος θέλουμε να παρουσιάζουμε τους εαυτούς μας ως Ευρωπαίους, που όλα λειτουργούν με λογική και νόμους, ενώ το ίδιο το κράτος παρανομεί; Δεν μπορούμε να τα θέλουμε και όλα δικά μας! Ειδικά στην κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα η βία έχει γίνει ένα με την καθημερινότητα. Χαράτσι για το ίδιο μας το σπίτι, αύξηση φόρων και παράλληλα μείωση μισθών, όπου αν συνεχιστεί αυτό σε λίγο θα φτάσουμε στα τάρταρα, αν δεν έχουμε φτάσει ήδη, αφανισμό της παιδείας και πολλά άλλα που είτε έχουν έρθει είτε θα σκάσουν σε λίγο, δεν λέω σαν βόμβα γιατί με όλα αυτά που έχουν γίνει έχουμε ήδη πάρει φωτιά και δυστυχώς το έχουμε καταλάβει

Παρ'όλα αυτά το κράτος συνεχίζει την λογική του τύπου «όλα γίνονται για το καλό μας». Εδώ λοιπόν έρχομαι και λέω: Όλα τα παραπάνω που ανέφερα δεν είναι βία; Φυσικά και είναι βία, απλά το ίδιο το κράτος την θεωρεί νόμιμη και παραγωγική, ενώ την ίδια στιγμή που ο απλός πολίτης καταφεύγει σε άλλα μέσα (άρνηση πληρωμής του ΕΝΦΙΑ, διαδηλώσεις και δυστυχώς πολλές φορές χρήση βίας) για να μπορέσει να επιβιώσει και στην ουσία δεν ανταπεξέρχεται στις απαιτούμενες και επιβεβλημένες απαιτήσεις του κράτους καθίσταται παράνομος. Είναι δηλαδή αυτό που λέει ο απλός λόγος «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα», καθώς εκείνοι ασκούν βία (νόμιμη) και ο λαός ασκεί βία (παράνομη). Αλλά βέβαια όταν οι ίδιοι φτιάχνουν τους νόμους και δημιουργούν παραθυράκια, θα ήταν «προσβολή» να τιμωρούν τους εαυτούς τους, όσον αφορά το λαό ποιος νοιάζεται; Αφού εκείνοι είναι καλά οι άλλοι ποσώς τους ενδιαφέρουν. 

Βέβαια, σε καμία περίπτωση η βία δεν είναι λύση και δεν είμαι υπέρ της αυτοδικίας, όμως δεν είμαι υπέρ και της θεσμοθετημένης βίας  Η βία είναι βία, ότι μορφές κι αν παίρνει και όποιον κι αν πλήττει. Βία λοιπόν,για κάποιους παραγωγική και για άλλους καταστροφική... ή μόνο καταστροφική.




Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Ανακριβή τα όσα λέγονται για καταληκτική ημερομηνία υποβολής αρνήσεων δωρεάς οργάνων

Το παρόν άρθρο γράφεται με αφορμή την πληθώρα πληροφοριών και ενημερώσεων σχετικά με «καταληκτική ημερομηνία υποβολής εγγραφής δήλωσης άρνησης δωρεάς οργάνων μετά θάνατον η 12η Δεκεμβρίου 2012». Όπως φαίνεται κάποιος ήθελε να αναστατώσει τους πολίτες αλλά και να σπιλώσει την δράση του οργανισμού (ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ). Με αφορμή τα όσα λέγονται σχετικά με το άρθρο 9  του ν. 3984/2011 αλλά και την τροποποίηση του με το  ν. 4075/ΦΕΚ 89/11.4.2012, ξεκίνησε μια παραφιλολογία, διάδοση ανακριβών στοιχείων που δεν είχαν καμία βάση και αλήθεια. Πιο συγκεκριμένα γράφτηκε από blogs πως σήμερα είναι η τελευταία μέρα που κανείς μπορεί να κάνει κατάθεση άρνησης κάτι που ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ και οι αρνήσεις δεν έχουν καμία καταληκτική ημερομηνία, ο εκάστοτε πολίτης θα μπορεί να προβεί σε αυτή τη δράση όποτε εκείνος το επιθυμεί και μάλιστα μετά την έναρξη ισχύος του σχετικού άρθρου (1/6/2013), θα αρχίσουν να αποστέλλονται ταχυδρομικώς οι σχετικές βεβαιώσεις σε όποιον έχει εγγραφεί στο αρχείο Αρνήσεων. Δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας και φόβου απλά όσοι επιθυμούν να κάνουν άρνηση θα πρέπει να το δρομολογήσουν και να το βάλουν στο πρόγραμμά. Το όλο ζήτημα δημιούργησε πανικό στους πολίτες με αποτέλεσμα τις τελευταίες μέρες στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων τα τηλεφωνήματα, φαξ και παράπονα να είναι ακατάπαυστα, κάτι που φυσικά δημιούργησε πρόβλημα στην ομαλή λειτουργία του οργανισμού. Παρακάτω υπάρχει η επίσημη ανακοίνωση από το Τμήμα Προώθησης Δωρεάς Ιστών και Οργάνων του Ε.Ο.Μ αλλά και πληροφορίες σχετικά με τους σχετικούς νόμους.
 
Ανακοίνωση ΕΟΜ για αναρτήσεις σε blogs περί καταληκτικής ημερομηνίας δήλωσης άρνησης

Σχετικά με πρόσφατες αναρτήσεις στο διαδίκτυο, σύμφωνα με τις οποίες φέρεται ως «καταληκτική ημερομηνία υποβολής έγγραφής δήλωσης άρνησης δωρεάς οργάνων μετά θάνατον η 12η Δεκεμβρίου 2012», ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Η δήλωση άρνησης δωρεάς οργάνων μετά θάνατον, δεν έχει συγκεκριμένη προθεσμία υποβολής, ούτε λήγει μετά το πέρας της 1ης Ιουνίου 2013, οπότε και θα αρχίσει ισχύς άρθρου 9, του νόμου 3984 (ΦΕΚ 150/27-6-2011) περί ‘Εικαζόμενης Συναίνεσης’.
Είναι αυτονόητο ότι, οποιαδήποτε στιγμή κάποιος πολίτης το επιθυμεί, ακόμα και μετά τον Ιούνιο του 2013, θα μπορεί να δηλώνει την άρνησή του στην μετά θάνατον δωρεά οργάνων.
Διευκρινίζεται επίσης, ότι σύμφωνα με το άρθρο 9 του ν. 3984/2011, όπως τροποποιήθηκε με το ν. 4075/ΦΕΚ 89/11.4.2012, τροποποιήθηκε ως εξής «Η αφαίρεση ενός ή περισσοτέρων οργάνων από ενήλικο, θανόν πρόσωπο πραγματοποιείται εφόσον, όσο ζούσε, δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του σύμφωνα με την παράγραφο 3. και κατόπιν συναίνεσης της οικογένειάς του».
Μάλιστα, με την ισχύ της Εικαζόμενης Συναίνεσης, διασφαλίζεται, μέσω της δυνατότητας «αρνητικής δήλωσης», η άρνηση του πολίτη να γίνει δότης οργάνων γεγονός, που με την ισχύουσα νομοθεσία της δηλούμενης συναίνεσης (κάρτα δωρητή), δεν διασφαλιζόταν, καθώς η δωρεά οργάνων του εκλιπόντος, επαφιόταν στην απόφαση της οικογένειας.
Παρόλα αυτά, ουδέποτε στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες που πραγματοποιούνται μεταμοσχεύσεις κάτω από ισχυρά νομικά πλαίσια και ανεξαρτήτως νομοθετημένου τρόπου συναίνεσης, δεν έχουν ληφθεί μοσχεύματα από αποβιώσαντα δότη, χωρίς τη συναίνεση της οικογένειάς του.
Ο ΕΟΜ εκφράζει τη λύπη του που στο γενικότερο πλαίσιο «εκφοβισμού» του κοινού χρησιμοποιείται και ως μέσο και ο θεσμός της Δωρεάς Οργάνων, ενός θεσμού που έχει ως βάση και απαραίτητη προϋπόθεση την κοινωνική συναίνεση.
Η Δωρεά Οργάνων μετά το τέλος της ζωής αποτελεί την ύψιστη μορφή εθελοντικής προσφοράς και αλτρουισμού, με μοναδικό κίνητρο την ανιδιοτέλεια, τον ανθρωπισμό και την αγάπη για τον πάσχοντα συνάνθρωπο.
ΥΠΟΒΟΛΗ ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ
Ο Ε.Ο.Μ. συγκεντρώνει τις δηλώσεις των πολιτών που εκφράζουν την άρνησή τους με τη διαδικασία του άρθρου 9 παρ. 3, που προβλέπει έγγραφη δήλωση της άρνησης.
Η «αρνητική δήλωση» η οποία μπορεί να έχει τη μορφή Υπεύθυνης Δήλωσης ή της απλής δήλωσης που θα βεβαιώνεται το γνήσιο της υπογραφής από αρμόδια αρχή, αποστέλλεται στον Ε.Ο.Μ. ταχυδρομικά ή με φαξ, πρωτοκολλείται και να καταχωρείται σε σχετικό αρχείο.
Επισημαίνουμε ότι στη δήλωση θα πρέπει να αναφέρεται ρητά η άρνηση (π.χ. «σε περίπτωση θανάτου δεν επιθυμώ να ληφθούν τα όργανά μου προς μεταμόσχευση») ενώ θα πρέπει να αναγράφονται τα εξής προσωπικά στοιχεία: Ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο, αρ. δελτίου ταυτότητας / διαβατηρίου, ημερομηνία γέννησης, διεύθυνση κατοικίας με Τ.Κ. και τηλέφωνο επικοινωνίας. Τα ανήλικα τέκνα συμπεριλαμβάνονται στην υπεύθυνη δήλωση του ενός γονέα, με τα ονόματά τους και την ημερομηνία γέννησής τους.
Οι δηλώσεις θα πρέπει να αποστέλλονται :
Εθνικός Οργανισμός
Μεταμοσχεύσεων
Τμήμα Προώθησης Δωρεάς
Ιστών & Οργάνων
Αν. Τσόχα 5, 11521 Αθήνα
Φαξ : 210 7255066
Μετά την έναρξη ισχύος του σχετικού άρθρου (1/6/2013), θα αρχίσουν να αποστέλλονται ταχυδρομικώς οι σχετικές βεβαιώσεις σε όποιον έχει εγγραφεί στο αρχείο Αρνήσεων.
ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ:
Αναζητήστε τους νόμους στην επίσημη ιστοσελίδα του Εθνικού Τυπογραφείου (www.et.gr)

Ο ΝΟΜΟΣ ΠΕΡΙ ‘ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ’ 3984/ΦΕΚ 150/27-6-2011 (τεύχος Α’) αρ. 9 παρ. 2 σελ 3182
«Η αφαίρεση ενός ή περισσοτέρων οργάνων από ενήλικο, θανόν πρόσωπο πραγματοποιείται εφόσον, όσο ζούσε, δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του σύμφωνα με την παράγραφο 3.

ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ του ανωτέρω ΝΟΜΟΥ με τον ν. 4075/ΦΕΚ 89/11.4.2012 (Κεφ.Ζ’, αρ.4 σελ 2710)
4. Στο τέλος του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 2 του άρθρου 9 του ν. 3984/2011 (Α΄ 150) προστίθεται μετά τη φράση «παράγραφο 3» η φράση «ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ».


Κλείνοντας το παρόν άρθρο, θα ήθελα να αναφέρω πως θα ήταν καλύτερο ότι δημοσιεύουμε στο ίντερνετ αλλά και ότι διαβάζουμε να το ψάχνουμε περισσότερο και να ελέγχουμε την εγκυρότητα του. Το ίντερνετ είναι μέσο έκφρασης και τα blogs ένα χρήσιμο εργαλείο αλλα ας μην γίνεται βήμα για παραπληροφόρηση και διάδοση ανακρίβων στοιχείων.


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Σαπουνόπερες ή πολιτική (σόφτ) διπλωματία;




Το θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ στο παρόν άρθρο μου δεν είναι απόλυτα προσωπικής μου έμπνευσης και ιδέας. Στο  κυριακάτικο ένθετο, στις 18/11/2012 «πολιτισμός» του Βήματος φιλοξενείτε ένα άρθρο του Νίκου Μπακουνάκη με τίτλο η «Τούρκικη διπλωματία». Το άρθρο πραγματεύεται το θέμα των τούρκικων σειρών και το αν είναι απλά σαπουνόπερες ή έχουν κάποιο υπόγειο ρόλο και υλοποιούν πολιτικούς στόχους που με την πρώτη ματιά δεν γίνονται κατανοητοί στο κοινό. Άλλωστε, είναι γνωστό πως στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια μας έχουν κατακλύσει τούρκικες σειρές και τίποτα ελληνικό δεν έχει μείνει στα τηλεοπτικά προγράμματα. Όμως οι τούρκικες σαπουνόπερες φαίνεται πως συγκινούν και άλλους λαούς εκτός από την Ελλάδα.
Σύμφωνα με ανταποκριτή της εφημερίδας «
The New York Times» στο Παρίσι Νταν Μπιλέφσκι που δημοσιεύθηκε στις 30 Οκτωβρίου και αναδημοσιεύθηκε στην «International Herald Tribune» την 1η Νοεμβρίου («Turks reclaim the Ottoman Empire») η Τουρκία, αυτή τη στιγμή, είναι η πρώτη χώρα σε εξαγωγή σαπουνόπερας στην Ευρώπη με έσοδα 70 εκατ. δολάρια. Πριν κάποια χρόνια την πρωτιά στις σαπουνόπερες την είχαν οι Μεξικάνικες και οι Αργεντίνικες σειρές. Φαίνεται πως οι τούρκοι παραγωγοί κατάφεραν να κάνουν τις σαπουνόπερες πρώτες με διαφορά αλλά και να περάσουν μηνύματα, να εκπληρώσουν πολιτικές κατευθύνσεις. Είναι κοινά αποδεκτό, όπως υποστηρίζει και στο άρθρο του ο Νίκος Μπακουνάκης , πως οι τούρκικες σειρές είτε με ιστορικά θέματα είτε με ερωτικά αποτελούν μια σόφτ διπλωματία που βοηθά την Τουρκία να βελτιώσει την εικόνα της και να γίνεται οικία σε χώρες που ως τώρα είχαν μια άλλη άποψη για το λαό και την χώρα. 

Προβάλλοντας τα πιο όμορφα σημεία (π.χ μαύρη θάλασσα, Κωνσταντινούπολη) και περιοχές που διχάζουν (π.χ κατεχόμενα Κύπρου) έχουν καταφέρει να περάσουν μηνύματα και πολιτικές που ούτε οι καλύτεροι πολιτικοί λόγοι δεν θα κατάφερναν να πείσουν αλλά οι σειρές το καταφέρνουν αβίαστα και πολλές φορές χωρίς να γίνεται, απόλυτα, κατανοητό από το ευρύ κοινό. Ο στόχος είναι η αναθεώρηση και η επαναδιεκδίκηση του οθωμανικού παρελθόντος του 16ου και 17ου αιώνα που ήταν από τις πιο έντονες εποχές. Επιπλέον, ο στόχος δεν είναι μόνο να πείσουν τους ξένους για την χώρα τους αλλά και τους νέους της χώρας ώστε να ξανά βρουν τις οθωμανικές ρίζες τους. Δεν είναι τυχαίο πως στην Τουρκία μεγάλη επιτυχία έχουν ταινίες και εκθέσεις με περιεχόμενο σχετικά με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης και μια γενικότερη αναζωπύρωση οθωμανικών καταλοίπων και ιδεών. Ο αναπροσδιορισμός και η αναθεώρηση αυτή συμπίπτει με την οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας και την ανάδειξη της σε κύρια δύναμη της Εγγύς Ανατολής και την εμφάνιση μιας νέας αστικής «ισλαμικής» τάξης , που εκφράζει η πολιτική του Ερντογάν, και την ενδυνάμωση μιας Τουρκίας με έμφαση στο σουλτανικό παρελθόν.
Είναι έξυπνος ο τρόπος που προωθεί η χώρα τις απόψεις και τον πολιτισμό της. Καταφέρνει να προσελκύσει τουριστικό κοινό αλλά και να προπαγανδίσει, να μπερδέψει το κοινό γύρω από ιστορικά θέματα και πολλές φορές να προβάλει ανακρίβειες και υπερβολές. Παρόλα αυτά είναι μια αξιοσημείωτη προσπάθεια, που αν και δεν είναι πάντοτε θεμιτή καταφέρνει να υλοποιεί τους στόχους της. Τελικά μέσα από πράγματα που κανείς δεν περιμένει, όπως τηλεοπτικά θέματα και σειρές, μπορούν να αναδειχθούν κοινωνικές και πολιτικές πτυχές. Ας σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω τις συνέπειες που έχουν αυτά που επιλέγουμε να βλέπουμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.  


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Πηγή πληροφοριών: "Το ΒΗΜΑ της Κυριακης" απο το άρθρο του Νίκου Μπακουνάκη 

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Τα παιδιά του Junk Food


Τα παιδιά του σήμερα, θέλοντας και μη, ζουν στους ρυθμούς των μεγάλων και δεν έχουν χρόνο να παίξουν, να ξενοιάσουν, καθώς είναι από το σχολείο στο σπίτι και μετά φροντιστήριο, αγγλικά, αθλήματα και χίλιες άλλες δυο δραστηριότητες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά μέσα σε αυτή την γρήγορη ζωή να τρώνε και πρόχειρα, βεβιασμένα και φυσικά όχι υγιεινά και κάπου εδώ κάνει την εμφάνιση του το junk food (η κακή τροφή χωρίς ποιότητα και θρεπτικά συστατικά). Τα παιδιά έχουν μάθει να αγαπούν τροφές που το μόνο που του προσφέρουν είναι λίπος και τίποτα παραπάνω. Οι αλυσίδες καταστημάτων με junk food έχουν κατακλύσει την αγορά και έχουν κάνει τα παιδιά να λατρεύουν "βρώμικες" τροφές και να μην τους αρέσουν τα σπιτικά, φρεσκομαγειρεμένα φαγητά. Σύμφωνα με επιστήμονες από το Λονδίνο, πέρα απο το κακό που κάνουν στην υγεία και την φυσική κατάσταση των παιδιών, οι τροφές αυτές στις τρυφερές ηλικίες μπορεί να επηρεάσουν την νοητική ικανότητα και ανάπτυξη. Παρόμοια ευρήματα είχε τον περασμένο μήνα και μελέτη που διεξήχθη στην Αυστραλία. Όπως έδειξε, η υγιεινή διατροφή κατά την νηπιακή ηλικία αυξάνει τον δείκτη νοημοσύνης, ενώ η κατανάλωση πολλών αναψυκτικών με ζάχαρη και γλυκισμάτων τον μειώνει. Στην ηλικία των 8 ετών, ο δείκτης νοημοσύνης των παιδιών ήταν κατά 2 βαθμούς χαμηλότερος όταν έτρωγαν πολλά πρόχειρα φαγητά, είχαν αναφέρει ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Αδελαϊδας.

Ξέροντας αυτά θα έπρεπε ο καθένας μας να συλλογιστεί την σπουδαιότητα της εκμάθησης, στα μικρότερα μέλη της οικογένειας, σωστής διατροφής και των θρεπτικών συστατικών της. Ας προσπαθήσουμε όλη να ακολουθούμε σωστή διατροφή χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς ελλείψεις και με αυτό τον τρόπο θα παραδειγματίσουμε και τους μικρούς μας φίλους.
Το junk food όπως υποδηλώνει και η μετάφρασή του στα ελληνικά και σημαίνει φαγητό-σκουπίδι, είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσατε να προσφέρετε στα παιδιά σας.Τα φρούτα, οι χυμοί, τα λαχανικά, τα κρέατα αν είναι μαγειρεμένα υγιεινά από εσάς, είναι το άκρως αντίθετο από ένα γεύμα junk food και είναι φυσικό πως θα πρέπει να είναι η πρώτη σας επιλογή για τη διατροφή του παιδιού σας. Τα λεγόμενα Φαστφουντάδικα θα ήταν καλό να τα αποφεύγεται και να μάθετε τα παιδιά σας να τα αποφεύγουν ακόμα και όταν δεν είναι κάτω από την προσοχή σας. Να τα επισκέπτεστε μονάχα όταν έχει να κάνει με την κοινωνικοποίηση των παιδιών σας (π.χ πάρτυ γενεθλίων) και να περιοριστείτε σε αυτό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ποτέ, πως ότι τρώμε είμαστε...

Κωσταντίνος Μπαλντίδης

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Όταν το παιδί πάψει να γελάει...


                                    
Τι γίνεται όταν τα παιδικά ματάκια παύουν να λάμπουν; Όταν αυτά τα προσωπάκια, που κοιτάζοντας τα παίρνεις δύναμη, κάποια στιγμή παγώσουν και σκοτεινιάσουν; Δεν χρειάζεται να είσαι γονέας για να δεις την ελπίδα που ακτινοβολούν, όταν όλα στα πρώτα τους χρόνια κυλούν όμορφα, όπως αξίζει σε κάθε παιδική ψυχούλα. Χρειάζεται να είσαι άνθρωπος, δεκτικός στην αθωότητα που πηγάζει από αυτά.

‘’Κάποιοι ‘’, ωστόσο, έχουν άλλη άποψη. Και, φυσικά, το κάποιοι μπαίνει σε εισαγωγικά, καθώς μιλάμε για την κακοποίηση, σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική που ασκείται σε αυτά από τους ίδιους τους γονείς τους. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι το ετήσιο ποσοστό παιδιών κακοποιημένων και παραμελημένων, σύμφωνα με στοιχεία από ημερίδα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών(ΕΚΚΕ), σε συνεργασία με τα Παιδικά Χωριά SOS Eλλάδος, ανέρχεται σε 30.000, εκ των οποίων τα 5.000 είναι παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών.

Υποβάλλονται σε μια διαδικασία άνισης μάχης. Κακοποιούνται και σιωπούν, όχι γιατί θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν. Γίνονται θύματα και οι άνθρωποι, που τα έφεραν στον κόσμο οι θύτες, χωρίς, ωστόσο, οι ίδιοι να βλέπουν την καταστροφή που επιφέρουν. Μετατρέπουν τα παιδιά τους σε σάκους του box, εκτονώνοντας τα νεύρα μιας δύσκολης καθημερινότητας. Προβαίνουν στην βία, ως τιμωρία, γιατί; Γιατί πιστεύουν ότι είναι λύση. Δεν αναλογίζονται όμως τις συνέπειες.

Τα παιδιά αυτά χάνουν από νωρίς την αθωότητα, την ανεμελιά, την δύναμη να σταθούν στα πόδια τους και να πορευθούν με σταθερό βήμα προς το μέλλον. Τα ψυχολογικά τραύματα είναι πολλά και αβάσταχτα για τα μικρά αυτά πλάσματα, που βιώνουν κάτι τόσο φριχτό, από το οικογενειακό τους περιβάλλον, τη στιγμή που θα έπρεπε να κατακλύζονται από αγάπη, ζεστασιά και μια τεράστια αγκαλιά.

Καθώς μεγαλώνουν, οι άσχημες αναμνήσεις παραμένουν εκεί και βάζουν το λιθαράκι τους, δημιουργώντας άτομα φοβισμένα, αγανακτισμένα και θυμωμένα. Δεν έμαθαν την αγάπη και τους είναι δύσκολο να την καλλιεργήσουν. Αντίθετα, έμαθαν τον πόνο και την μοναξιά. Γιατί, ας μη κρυβόμαστε, η κακοποίηση ενός μικρού παιδιού από την οικογένεια του, αυτομάτως, το κάνει μοναχικό και απροστάτευτο. Μαθαίνοντας, λοιπόν, μέσα στην βία, πολλά, μεγαλώνοντας λειτουργούν με αυτή. Εκφράζουν, ίσως, συναισθήματα και παίρνουν εκδίκηση για την ζωή που τους ‘’στέρησαν‘’. Δεν ακούγεται δραματικό, είναι… Και ως τέτοιο θα πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Ως έναν πόλεμο κατά των παιδικών δικαιωμάτων.

Τα παιδιά είναι το μέλλον και δεν πρέπει να καταστρέφεται από ανθρώπους, δίχως στοργή. Το πιο θλιβερό είναι ότι πρόκειται για γονείς. Γονείς πνιγμένους από τις δύσκολες εποχές που ζούμε, λόγω της οικονομικής κρίσης, λόγω των καθημερινών απαιτήσεων της οικογένειας και πολλών άλλων παραγόντων, που όμως δεν τους δίνει το δικαίωμα να στερούν το γέλιο, το παιχνίδι και την τρυφερότητα της παιδικής ηλικίας από αυτούς τους μικρούς αγγέλους.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε μάρτυρες μιας τόσο άσχημης πραγματικότητας για να ευαισθητοποιηθούμε. Αρκεί να αναλογιστούμε, ο καθένας μόνος του τον πόνο που προξενεί η κακοποίηση παιδιών και να συμβάλουμε, με τον τρόπο μας, στο έργο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, που στόχο έχουν την ψυχολογική υποστήριξη και την πρόληψη τέτοιον περιστατικών 

Νατάσα Βραχλιώτη
Επιμέλεια εικόνας και ανάρτηση: Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Για καταγγελία τέτοιων περιστατικών μπορείτε να ζητήσετε βοήθεια από την εθνική γραμμή sos του XτΠ 1056

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Βιογραφίες- Δύο Έλληνες Ανθρωπολόγοι


Η ανθρωπολογία δεν έχει να αναδείξει μόνο Γάλλους, Άγγλους και Αμερικάνους ανθρωπολόγους αλλά και σπουδαίους Έλληνες ανθρωπολόγους, οι οποίοι με την δουλεία τους έχουν καταφέρει να είναι αντάξιοι των ξένων συναδέρφων τους και σε ορισμένες περιπτώσεις θα τολμήσω να πω και καλύτεροι. Είναι αρκετά ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε μια σύντομη βιογραφία δύο τέτοιων επιστημόνων, θέλοντας να πάρουμε μια μικρή γεύση του έργου τους. Στο παρόν κείμενο θα μιλήσουμε για την Αλεξάνδρα Μπακαλάκη και τον Ευθύμιο Παπαταξιάρχη

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΑΛΑΚΗ:

Σπούδασε Κοινωνιολογία και Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο Buffalo των Η.Π.Α. Έχει διδάξει ως Επίκουρη Καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου και τώρα διδάσκει στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα εστιάζουν στην ιστορία και τη θεωρία της πολιτισμικής και κοινωνικής ανθρωπολογίας, στην ανθρωπολογία του φύλου και στην οικονομική ανθρωπολογία. Το ερευνητικό της έργο επικεντρώνεται στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία. Κυριότερα έργα της: (με Ε.Ελεγμίτου) Η Εκπαίδευση "εις τα του Οίκου" και τα Γυναικεία Καθήκοντα (1987), Ανθρωπολογία, Γυναίκες και Φύλο (επιμ.) (1994). Έχει επίσης δημοσιεύσει άρθρα σε ξένα και ελληνικά περιοδικά πάνω σε ζητήματα κοινωνικού φύλου και πολιτισμού.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε ΕΔΩ

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΠΑΠΑΤΑΞΙΑΡΧΗΣ:

 Ευθύμιος Παπαταξιάρχης σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Κοινωνική Ανθρωπολογία σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στο London School of Economics, απ' όπου πήρε το διδακτορικό του το 1988. Από το 1987 διδάσκει στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κυριότερα έργα του: (επιμ. με Μ. Κομνηνού) "Κοινότητα, κοινωνία και ιδεολογία" (Αθήνα 1990), (επιμ. με P. Loizos) "Contested Identities. Gender and Kindship in Modern Greece" (Princeton 1991), (επιμ. με Θ. Παραδέλλη) "Ταυτότητες και φύλο στη σύγχρονη Ελλάδα" (Αθήνα 1992), (επιμ. με Θ. Παραδέλλη) "Ανθρωπολογία και παρελθόν: συμβολές στην κοινωνική ιστορία της νεότερης Ελλάδας" (Αθήνα 1993). Έχει γράψει άρθρα για τη συγγένεια, το κοινωνικό φύλο, την πολιτισμική κατασκευή της ταυτότητας και τη θεωρία της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε ΕΔΩ

Εν καιρώ θα δημοσιεύσουμε ακόμα περισσότερα βιογραφικά Ελλήνων και ξένων ανθρωπολόγων που χαίρουν της εκτίμησης του κόσμου της ανθρωπολογίας και όχι μόνο. 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Μαθησιακές δυσκολίες και εκπαιδευτικό σύστημα!


Όλοι μας έχουμε αναμνήσεις από τα σχολικά μας χρόνια, άλλοι περισσότερο καλές και άλλοι λιγότερο. Αυτό που μας έκανε να μην θέλουμε να μεγαλώσουμε ήταν οι ξέγνοιαστες στιγμές, τα ατέλειωτα παιχνίδια και το ''λίγο'' διάβασμα! Εδώ όμως έγκειται το πρόβλημα. Για το λόγο αυτό γράφω το συγκεκριμένο άρθρο, μήπως μπορέσουμε να κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν και να σκεφτούμε καλύτερα αν όντως το διάβασμα ήταν λίγο και ο τρόπος  διδασκαλίας και μάθησης ήταν αντικειμενικός.  

Η εποχή που τα παιδάκια πήγαιναν με ένα τετράδιο και ένα μολύβι στο σχολείο αποτελεί πια κάτι μακρινό. Εδώ και πολλά χρόνια από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού οι μικροί μαθητές έχουν επτά ώρες μάθημα, μένουν καθηλωμένοι σε μια ξύλινη καρέκλα και στο πρόγραμμα τους έχουν περίπου επτά διαφορετικά μαθήματα που ο βαθμός δυσκολίας αυξάνεται συνεχώς. Είναι οι βάσεις, λένε πολύ, που είναι απαραίτητο να πάρει κάθε παιδί για την πορεία του στις μεγαλύτερες τάξεις. Καλά όλα αυτά, όμως το γεγονός ότι η δυσκολία είναι μεγάλη και ακόμη και οι ίδιοι οι δάσκαλοι αναγκάζονται να κάνουν μαθήματα για να μπορέσουν  να αντεπεξέλθουν, δεν μπορεί κανείς να το αγνοήσει. Οι δυσκολίες αυξάνονται και μαζί με αυτές και οι σχολικές τάξεις. 

Το εκπαιδευτικό σύστημα όμως προχωρά σταθερό. Το μόνο που αλλάζει είναι ο Υπουργός Παιδείας και η ονομασία του Υπουργείου, ανάλογα την εκάστοτε κυβέρνηση! Όσο το επίπεδο μάθησης δυσκολεύει, τόσο οι μαθητές κάνουν ένα βήμα πίσω και δεν διαβάζουν. Δεν υπάρχει συναγωνισμός αλλά ξεκάθαρος ανταγωνισμός στο θέμα βαθμολογίας. Μήπως τελικά δεν φταίνε οι μαθητές που δεν τους αρέσει το διάβασμα, αλλά το σύστημα; Ή μήπως το ξέρουμε ότι φταίνε κάποιοι ανώτεροι και απλά ρίχνουμε το βάρος αλλού επειδή πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξει; 

Πολλές οι ερωτήσεις αλλά η απάντηση μία: μόνο οι μαθητές δεν έχουν ευθύνη. Αν ρωτήσει κανείς παιδιά τα οποία έχουν βιώσει το πώς λειτουργεί το σύστημα στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση και συγκρίνοντάς το με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, σίγουρα αυτό που θα πουν, θα είναι το κοινό για όλους. Πράγματι, η δευτεροβάθμια εκπαίδευση προωθεί τον ανταγωνισμό περνώντας το μήνυμα ότι τα παιδιά πρέπει να διαβάσουν για τους βαθμούς και τις εξετάσεις τους και διαχωρίζει τους μαθητές σε καλούς και κακούς. Σε αυτό το σημείο έρχομαι να ρωτήσω: Όντως τα σχολικά χρόνια είναι τα πιο ξέγνοιαστα ή ακριβώς το αντίθετο; Το σύστημα εκπαίδευσης δεν χρειάζεται καμία αλλαγή ή είναι σαν ένα καράβι που έχει χαλάσει και παίρνει από παντού νερά; Τις απαντήσεις θα τις δώσετε εσείς, γιατί η άποψη, η δυνατότητα έκφρασης είναι εφόδιο δύναμης και προόδου.



Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Συντροφιά με ένα βιβλίο...




«Άριστο βιβλίο είναι εκείνο που ανοίγουμε με λαχτάρα και κλείνουμε με κέρδος»  Άμος Άλκοτ. Αποφάσισα να ξεκινήσω με το παραπάνω απόφθεγμα του Άμος Άλκοτ, καθώς πιστεύω ότι όσοι αγαπούν τα βιβλία, εύκολα μπορούν να δουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτή τη φράση. Ανοίγουμε ένα βιβλίο, ανυπομονώντας να ξετυλίξουμε στη φαντασία μας τα γεγονότα, να τους δώσουμε σάρκα και οστά με τις εικόνες που εμείς θα φτιάξουμε και να το απολαύσουμε κάνοντας το τόσο οικείο. Από τα λογοτεχνικά έως τα ιστορικά, από τα ποιήματα έως τα βιβλία ψυχολογίας. Παντού θα εντοπίσουμε κάποια στιγμή, μια εικόνα ικανή να μας κάνει να ταυτιστούμε έστω και για λίγο. Και αφού το διαβάσουμε, μετά να συνεχίσουμε το ταξίδι μόνοι μας, επαναφέροντας πολλές σελίδες του πυκνογραμμένου βιβλίου στο μυαλό μας που μόλις αφήσαμε πίσω στη βιβλιοθήκη.

Από μικρή έμαθα ότι το βιβλίο είναι συντροφιά. Και σύντομα κατάλαβα και την σπουδαιότητα του. Διαβάζοντας ένα βιβλίο, διευρύνεις τους ορίζοντες σου, ξετυλίγεις την φαντασία σου, μαθαίνεις να περνάς καλά με αυτό. Ίσως κάποιοι να το βρίσκουν βαρετό, αλλά πιστεύω ότι απλά δεν είχαν την υπομονή να αφήσουν το μυαλό τους να σχηματίσει εικόνες και να επεξεργαστεί τις πληροφορίες που δέχεται. Άλλοι, ίσως να νιώθουν ότι το βιβλίο τους προκαλεί μοναξιά. Δεν έχει ήχο, δεν έχει χρώμα και κίνηση. Αυτός ακριβώς, όμως, είναι ο σκοπός του, να σε κάνει να τα δημιουργήσεις μόνος σου. Και αυτό είναι το μεγαλείο του. Είναι ο φίλος που μπορείς να έχεις πάντα μαζί σου, σε έναν περίπατο, στον δρόμο για την δουλειά, στην παραλία, σε ένα ταξίδι, είναι η παρέα εκείνη που θα την ακούσεις, ακόμα και αν η φασαρία γύρω σου είναι ανυπόφορη. 

Δυστυχώς, στις μέρες μας λίγους νέους ανθρώπους θα δει κανείς να αποδέχονται την άποψη αυτή. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής μας, οδήγησαν τους περισσότερους από εμάς σε έναν κόσμο εικονικό, στείρο και ψεύτικο. Το βιβλίο βρέθηκε στο περιθώριο και η γλώσσα μας στα τάρταρα. Γιατί το βιβλίο είναι ο δάσκαλος, που θα σου μάθει να εκφράζεσαι, να γράφεις σωστά και να σκέφτεσαι σφαιρικά. Απ'  την στιγμή, λοιπόν, που τα νέα παιδιά απομακρύνθηκαν τόσο πολύ από τα βιβλία και ήρθαν τόσο κοντά στην τεχνολογία (να επισημάνω ότι έχει επιφέρει και πολλά θετικά) έμαθαν μια γλώσσα, που είναι κάτι μεταξύ ελληνικών και αγγλικών και χρησιμοποιείται ακατάπαυστα τόσο στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, αλλά προς μεγάλη μου λύπη και στον προφορικό λόγο.

Οι βιβλιοθήκες μένουν άδειες, η προσέλευση των νέων είναι μηδαμινή θα έλεγα και το μεγαλείο ενός καλού βιβλίου δεν θα το ανακαλύψουν ποτέ. Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να αναφέρω την ύπαρξη της ζωντανής βιβλιοθήκης. Πρόκειται για μια ιστοσελίδα, που άνθρωποι παίρνουν τον ρόλο ενός βιβλίου και διηγούνται ένα προσωπικό τους βίωμα, μια εμπειρία τους, ένα γεγονός. Είναι ένας τρόπος προσέλκυσης των πιο απόμακρων απ' την κλασική, παραδοσιακή μορφή του βιβλίου. Δοκιμάστε το και ίσως δείτε στο τέλος τον πνευματικό πλούτο που μπορείτε να αποκτήσετε.



Συντροφιά με ένα βιβλίο ανακαλύπτεις την γλώσσα σου, την κουλτούρα σου, τον χαρακτήρα σου, όλες εκείνες τις πτυχές του εαυτού σου και του πολιτισμού σου, που δεν μπορείς να εντοπίσεις με γυμνό μάτι. Κατακτάς εικόνες, καλλιεργείς την φαντασία σου, μαθαίνεις γεγονότα ιστορικά και όχι μόνο, που ενδεχομένως σε άλλη περίπτωση να μη μάθαινες ποτέ, συνομιλείς με τον εαυτό σου και αντιλαμβάνεσαι εν τέλει ότι συντροφιά με ένα βιβλίο δεν θα νιώσεις ποτέ μόνος.

Νατάσα Βραχλιώτη
Επιμέλεια εικόνας και ανάρτηση: Κωνσταντίνος Μπαλντίδης