Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Σαπουνόπερες ή πολιτική (σόφτ) διπλωματία;




Το θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ στο παρόν άρθρο μου δεν είναι απόλυτα προσωπικής μου έμπνευσης και ιδέας. Στο  κυριακάτικο ένθετο, στις 18/11/2012 «πολιτισμός» του Βήματος φιλοξενείτε ένα άρθρο του Νίκου Μπακουνάκη με τίτλο η «Τούρκικη διπλωματία». Το άρθρο πραγματεύεται το θέμα των τούρκικων σειρών και το αν είναι απλά σαπουνόπερες ή έχουν κάποιο υπόγειο ρόλο και υλοποιούν πολιτικούς στόχους που με την πρώτη ματιά δεν γίνονται κατανοητοί στο κοινό. Άλλωστε, είναι γνωστό πως στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια μας έχουν κατακλύσει τούρκικες σειρές και τίποτα ελληνικό δεν έχει μείνει στα τηλεοπτικά προγράμματα. Όμως οι τούρκικες σαπουνόπερες φαίνεται πως συγκινούν και άλλους λαούς εκτός από την Ελλάδα.
Σύμφωνα με ανταποκριτή της εφημερίδας «
The New York Times» στο Παρίσι Νταν Μπιλέφσκι που δημοσιεύθηκε στις 30 Οκτωβρίου και αναδημοσιεύθηκε στην «International Herald Tribune» την 1η Νοεμβρίου («Turks reclaim the Ottoman Empire») η Τουρκία, αυτή τη στιγμή, είναι η πρώτη χώρα σε εξαγωγή σαπουνόπερας στην Ευρώπη με έσοδα 70 εκατ. δολάρια. Πριν κάποια χρόνια την πρωτιά στις σαπουνόπερες την είχαν οι Μεξικάνικες και οι Αργεντίνικες σειρές. Φαίνεται πως οι τούρκοι παραγωγοί κατάφεραν να κάνουν τις σαπουνόπερες πρώτες με διαφορά αλλά και να περάσουν μηνύματα, να εκπληρώσουν πολιτικές κατευθύνσεις. Είναι κοινά αποδεκτό, όπως υποστηρίζει και στο άρθρο του ο Νίκος Μπακουνάκης , πως οι τούρκικες σειρές είτε με ιστορικά θέματα είτε με ερωτικά αποτελούν μια σόφτ διπλωματία που βοηθά την Τουρκία να βελτιώσει την εικόνα της και να γίνεται οικία σε χώρες που ως τώρα είχαν μια άλλη άποψη για το λαό και την χώρα. 

Προβάλλοντας τα πιο όμορφα σημεία (π.χ μαύρη θάλασσα, Κωνσταντινούπολη) και περιοχές που διχάζουν (π.χ κατεχόμενα Κύπρου) έχουν καταφέρει να περάσουν μηνύματα και πολιτικές που ούτε οι καλύτεροι πολιτικοί λόγοι δεν θα κατάφερναν να πείσουν αλλά οι σειρές το καταφέρνουν αβίαστα και πολλές φορές χωρίς να γίνεται, απόλυτα, κατανοητό από το ευρύ κοινό. Ο στόχος είναι η αναθεώρηση και η επαναδιεκδίκηση του οθωμανικού παρελθόντος του 16ου και 17ου αιώνα που ήταν από τις πιο έντονες εποχές. Επιπλέον, ο στόχος δεν είναι μόνο να πείσουν τους ξένους για την χώρα τους αλλά και τους νέους της χώρας ώστε να ξανά βρουν τις οθωμανικές ρίζες τους. Δεν είναι τυχαίο πως στην Τουρκία μεγάλη επιτυχία έχουν ταινίες και εκθέσεις με περιεχόμενο σχετικά με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης και μια γενικότερη αναζωπύρωση οθωμανικών καταλοίπων και ιδεών. Ο αναπροσδιορισμός και η αναθεώρηση αυτή συμπίπτει με την οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας και την ανάδειξη της σε κύρια δύναμη της Εγγύς Ανατολής και την εμφάνιση μιας νέας αστικής «ισλαμικής» τάξης , που εκφράζει η πολιτική του Ερντογάν, και την ενδυνάμωση μιας Τουρκίας με έμφαση στο σουλτανικό παρελθόν.
Είναι έξυπνος ο τρόπος που προωθεί η χώρα τις απόψεις και τον πολιτισμό της. Καταφέρνει να προσελκύσει τουριστικό κοινό αλλά και να προπαγανδίσει, να μπερδέψει το κοινό γύρω από ιστορικά θέματα και πολλές φορές να προβάλει ανακρίβειες και υπερβολές. Παρόλα αυτά είναι μια αξιοσημείωτη προσπάθεια, που αν και δεν είναι πάντοτε θεμιτή καταφέρνει να υλοποιεί τους στόχους της. Τελικά μέσα από πράγματα που κανείς δεν περιμένει, όπως τηλεοπτικά θέματα και σειρές, μπορούν να αναδειχθούν κοινωνικές και πολιτικές πτυχές. Ας σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω τις συνέπειες που έχουν αυτά που επιλέγουμε να βλέπουμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.  


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Πηγή πληροφοριών: "Το ΒΗΜΑ της Κυριακης" απο το άρθρο του Νίκου Μπακουνάκη 

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Τα παιδιά του Junk Food


Τα παιδιά του σήμερα, θέλοντας και μη, ζουν στους ρυθμούς των μεγάλων και δεν έχουν χρόνο να παίξουν, να ξενοιάσουν, καθώς είναι από το σχολείο στο σπίτι και μετά φροντιστήριο, αγγλικά, αθλήματα και χίλιες άλλες δυο δραστηριότητες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά μέσα σε αυτή την γρήγορη ζωή να τρώνε και πρόχειρα, βεβιασμένα και φυσικά όχι υγιεινά και κάπου εδώ κάνει την εμφάνιση του το junk food (η κακή τροφή χωρίς ποιότητα και θρεπτικά συστατικά). Τα παιδιά έχουν μάθει να αγαπούν τροφές που το μόνο που του προσφέρουν είναι λίπος και τίποτα παραπάνω. Οι αλυσίδες καταστημάτων με junk food έχουν κατακλύσει την αγορά και έχουν κάνει τα παιδιά να λατρεύουν "βρώμικες" τροφές και να μην τους αρέσουν τα σπιτικά, φρεσκομαγειρεμένα φαγητά. Σύμφωνα με επιστήμονες από το Λονδίνο, πέρα απο το κακό που κάνουν στην υγεία και την φυσική κατάσταση των παιδιών, οι τροφές αυτές στις τρυφερές ηλικίες μπορεί να επηρεάσουν την νοητική ικανότητα και ανάπτυξη. Παρόμοια ευρήματα είχε τον περασμένο μήνα και μελέτη που διεξήχθη στην Αυστραλία. Όπως έδειξε, η υγιεινή διατροφή κατά την νηπιακή ηλικία αυξάνει τον δείκτη νοημοσύνης, ενώ η κατανάλωση πολλών αναψυκτικών με ζάχαρη και γλυκισμάτων τον μειώνει. Στην ηλικία των 8 ετών, ο δείκτης νοημοσύνης των παιδιών ήταν κατά 2 βαθμούς χαμηλότερος όταν έτρωγαν πολλά πρόχειρα φαγητά, είχαν αναφέρει ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Αδελαϊδας.

Ξέροντας αυτά θα έπρεπε ο καθένας μας να συλλογιστεί την σπουδαιότητα της εκμάθησης, στα μικρότερα μέλη της οικογένειας, σωστής διατροφής και των θρεπτικών συστατικών της. Ας προσπαθήσουμε όλη να ακολουθούμε σωστή διατροφή χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς ελλείψεις και με αυτό τον τρόπο θα παραδειγματίσουμε και τους μικρούς μας φίλους.
Το junk food όπως υποδηλώνει και η μετάφρασή του στα ελληνικά και σημαίνει φαγητό-σκουπίδι, είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσατε να προσφέρετε στα παιδιά σας.Τα φρούτα, οι χυμοί, τα λαχανικά, τα κρέατα αν είναι μαγειρεμένα υγιεινά από εσάς, είναι το άκρως αντίθετο από ένα γεύμα junk food και είναι φυσικό πως θα πρέπει να είναι η πρώτη σας επιλογή για τη διατροφή του παιδιού σας. Τα λεγόμενα Φαστφουντάδικα θα ήταν καλό να τα αποφεύγεται και να μάθετε τα παιδιά σας να τα αποφεύγουν ακόμα και όταν δεν είναι κάτω από την προσοχή σας. Να τα επισκέπτεστε μονάχα όταν έχει να κάνει με την κοινωνικοποίηση των παιδιών σας (π.χ πάρτυ γενεθλίων) και να περιοριστείτε σε αυτό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ποτέ, πως ότι τρώμε είμαστε...

Κωσταντίνος Μπαλντίδης

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Όταν το παιδί πάψει να γελάει...


                                    
Τι γίνεται όταν τα παιδικά ματάκια παύουν να λάμπουν; Όταν αυτά τα προσωπάκια, που κοιτάζοντας τα παίρνεις δύναμη, κάποια στιγμή παγώσουν και σκοτεινιάσουν; Δεν χρειάζεται να είσαι γονέας για να δεις την ελπίδα που ακτινοβολούν, όταν όλα στα πρώτα τους χρόνια κυλούν όμορφα, όπως αξίζει σε κάθε παιδική ψυχούλα. Χρειάζεται να είσαι άνθρωπος, δεκτικός στην αθωότητα που πηγάζει από αυτά.

‘’Κάποιοι ‘’, ωστόσο, έχουν άλλη άποψη. Και, φυσικά, το κάποιοι μπαίνει σε εισαγωγικά, καθώς μιλάμε για την κακοποίηση, σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική που ασκείται σε αυτά από τους ίδιους τους γονείς τους. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι το ετήσιο ποσοστό παιδιών κακοποιημένων και παραμελημένων, σύμφωνα με στοιχεία από ημερίδα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών(ΕΚΚΕ), σε συνεργασία με τα Παιδικά Χωριά SOS Eλλάδος, ανέρχεται σε 30.000, εκ των οποίων τα 5.000 είναι παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών.

Υποβάλλονται σε μια διαδικασία άνισης μάχης. Κακοποιούνται και σιωπούν, όχι γιατί θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν. Γίνονται θύματα και οι άνθρωποι, που τα έφεραν στον κόσμο οι θύτες, χωρίς, ωστόσο, οι ίδιοι να βλέπουν την καταστροφή που επιφέρουν. Μετατρέπουν τα παιδιά τους σε σάκους του box, εκτονώνοντας τα νεύρα μιας δύσκολης καθημερινότητας. Προβαίνουν στην βία, ως τιμωρία, γιατί; Γιατί πιστεύουν ότι είναι λύση. Δεν αναλογίζονται όμως τις συνέπειες.

Τα παιδιά αυτά χάνουν από νωρίς την αθωότητα, την ανεμελιά, την δύναμη να σταθούν στα πόδια τους και να πορευθούν με σταθερό βήμα προς το μέλλον. Τα ψυχολογικά τραύματα είναι πολλά και αβάσταχτα για τα μικρά αυτά πλάσματα, που βιώνουν κάτι τόσο φριχτό, από το οικογενειακό τους περιβάλλον, τη στιγμή που θα έπρεπε να κατακλύζονται από αγάπη, ζεστασιά και μια τεράστια αγκαλιά.

Καθώς μεγαλώνουν, οι άσχημες αναμνήσεις παραμένουν εκεί και βάζουν το λιθαράκι τους, δημιουργώντας άτομα φοβισμένα, αγανακτισμένα και θυμωμένα. Δεν έμαθαν την αγάπη και τους είναι δύσκολο να την καλλιεργήσουν. Αντίθετα, έμαθαν τον πόνο και την μοναξιά. Γιατί, ας μη κρυβόμαστε, η κακοποίηση ενός μικρού παιδιού από την οικογένεια του, αυτομάτως, το κάνει μοναχικό και απροστάτευτο. Μαθαίνοντας, λοιπόν, μέσα στην βία, πολλά, μεγαλώνοντας λειτουργούν με αυτή. Εκφράζουν, ίσως, συναισθήματα και παίρνουν εκδίκηση για την ζωή που τους ‘’στέρησαν‘’. Δεν ακούγεται δραματικό, είναι… Και ως τέτοιο θα πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Ως έναν πόλεμο κατά των παιδικών δικαιωμάτων.

Τα παιδιά είναι το μέλλον και δεν πρέπει να καταστρέφεται από ανθρώπους, δίχως στοργή. Το πιο θλιβερό είναι ότι πρόκειται για γονείς. Γονείς πνιγμένους από τις δύσκολες εποχές που ζούμε, λόγω της οικονομικής κρίσης, λόγω των καθημερινών απαιτήσεων της οικογένειας και πολλών άλλων παραγόντων, που όμως δεν τους δίνει το δικαίωμα να στερούν το γέλιο, το παιχνίδι και την τρυφερότητα της παιδικής ηλικίας από αυτούς τους μικρούς αγγέλους.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε μάρτυρες μιας τόσο άσχημης πραγματικότητας για να ευαισθητοποιηθούμε. Αρκεί να αναλογιστούμε, ο καθένας μόνος του τον πόνο που προξενεί η κακοποίηση παιδιών και να συμβάλουμε, με τον τρόπο μας, στο έργο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, που στόχο έχουν την ψυχολογική υποστήριξη και την πρόληψη τέτοιον περιστατικών 

Νατάσα Βραχλιώτη
Επιμέλεια εικόνας και ανάρτηση: Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Για καταγγελία τέτοιων περιστατικών μπορείτε να ζητήσετε βοήθεια από την εθνική γραμμή sos του XτΠ 1056

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Βιογραφίες- Δύο Έλληνες Ανθρωπολόγοι


Η ανθρωπολογία δεν έχει να αναδείξει μόνο Γάλλους, Άγγλους και Αμερικάνους ανθρωπολόγους αλλά και σπουδαίους Έλληνες ανθρωπολόγους, οι οποίοι με την δουλεία τους έχουν καταφέρει να είναι αντάξιοι των ξένων συναδέρφων τους και σε ορισμένες περιπτώσεις θα τολμήσω να πω και καλύτεροι. Είναι αρκετά ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε μια σύντομη βιογραφία δύο τέτοιων επιστημόνων, θέλοντας να πάρουμε μια μικρή γεύση του έργου τους. Στο παρόν κείμενο θα μιλήσουμε για την Αλεξάνδρα Μπακαλάκη και τον Ευθύμιο Παπαταξιάρχη

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΑΛΑΚΗ:

Σπούδασε Κοινωνιολογία και Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο Buffalo των Η.Π.Α. Έχει διδάξει ως Επίκουρη Καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου και τώρα διδάσκει στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα εστιάζουν στην ιστορία και τη θεωρία της πολιτισμικής και κοινωνικής ανθρωπολογίας, στην ανθρωπολογία του φύλου και στην οικονομική ανθρωπολογία. Το ερευνητικό της έργο επικεντρώνεται στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία. Κυριότερα έργα της: (με Ε.Ελεγμίτου) Η Εκπαίδευση "εις τα του Οίκου" και τα Γυναικεία Καθήκοντα (1987), Ανθρωπολογία, Γυναίκες και Φύλο (επιμ.) (1994). Έχει επίσης δημοσιεύσει άρθρα σε ξένα και ελληνικά περιοδικά πάνω σε ζητήματα κοινωνικού φύλου και πολιτισμού.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε ΕΔΩ

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΠΑΠΑΤΑΞΙΑΡΧΗΣ:

 Ευθύμιος Παπαταξιάρχης σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Κοινωνική Ανθρωπολογία σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στο London School of Economics, απ' όπου πήρε το διδακτορικό του το 1988. Από το 1987 διδάσκει στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κυριότερα έργα του: (επιμ. με Μ. Κομνηνού) "Κοινότητα, κοινωνία και ιδεολογία" (Αθήνα 1990), (επιμ. με P. Loizos) "Contested Identities. Gender and Kindship in Modern Greece" (Princeton 1991), (επιμ. με Θ. Παραδέλλη) "Ταυτότητες και φύλο στη σύγχρονη Ελλάδα" (Αθήνα 1992), (επιμ. με Θ. Παραδέλλη) "Ανθρωπολογία και παρελθόν: συμβολές στην κοινωνική ιστορία της νεότερης Ελλάδας" (Αθήνα 1993). Έχει γράψει άρθρα για τη συγγένεια, το κοινωνικό φύλο, την πολιτισμική κατασκευή της ταυτότητας και τη θεωρία της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε ΕΔΩ

Εν καιρώ θα δημοσιεύσουμε ακόμα περισσότερα βιογραφικά Ελλήνων και ξένων ανθρωπολόγων που χαίρουν της εκτίμησης του κόσμου της ανθρωπολογίας και όχι μόνο. 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Μαθησιακές δυσκολίες και εκπαιδευτικό σύστημα!


Όλοι μας έχουμε αναμνήσεις από τα σχολικά μας χρόνια, άλλοι περισσότερο καλές και άλλοι λιγότερο. Αυτό που μας έκανε να μην θέλουμε να μεγαλώσουμε ήταν οι ξέγνοιαστες στιγμές, τα ατέλειωτα παιχνίδια και το ''λίγο'' διάβασμα! Εδώ όμως έγκειται το πρόβλημα. Για το λόγο αυτό γράφω το συγκεκριμένο άρθρο, μήπως μπορέσουμε να κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν και να σκεφτούμε καλύτερα αν όντως το διάβασμα ήταν λίγο και ο τρόπος  διδασκαλίας και μάθησης ήταν αντικειμενικός.  

Η εποχή που τα παιδάκια πήγαιναν με ένα τετράδιο και ένα μολύβι στο σχολείο αποτελεί πια κάτι μακρινό. Εδώ και πολλά χρόνια από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού οι μικροί μαθητές έχουν επτά ώρες μάθημα, μένουν καθηλωμένοι σε μια ξύλινη καρέκλα και στο πρόγραμμα τους έχουν περίπου επτά διαφορετικά μαθήματα που ο βαθμός δυσκολίας αυξάνεται συνεχώς. Είναι οι βάσεις, λένε πολύ, που είναι απαραίτητο να πάρει κάθε παιδί για την πορεία του στις μεγαλύτερες τάξεις. Καλά όλα αυτά, όμως το γεγονός ότι η δυσκολία είναι μεγάλη και ακόμη και οι ίδιοι οι δάσκαλοι αναγκάζονται να κάνουν μαθήματα για να μπορέσουν  να αντεπεξέλθουν, δεν μπορεί κανείς να το αγνοήσει. Οι δυσκολίες αυξάνονται και μαζί με αυτές και οι σχολικές τάξεις. 

Το εκπαιδευτικό σύστημα όμως προχωρά σταθερό. Το μόνο που αλλάζει είναι ο Υπουργός Παιδείας και η ονομασία του Υπουργείου, ανάλογα την εκάστοτε κυβέρνηση! Όσο το επίπεδο μάθησης δυσκολεύει, τόσο οι μαθητές κάνουν ένα βήμα πίσω και δεν διαβάζουν. Δεν υπάρχει συναγωνισμός αλλά ξεκάθαρος ανταγωνισμός στο θέμα βαθμολογίας. Μήπως τελικά δεν φταίνε οι μαθητές που δεν τους αρέσει το διάβασμα, αλλά το σύστημα; Ή μήπως το ξέρουμε ότι φταίνε κάποιοι ανώτεροι και απλά ρίχνουμε το βάρος αλλού επειδή πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξει; 

Πολλές οι ερωτήσεις αλλά η απάντηση μία: μόνο οι μαθητές δεν έχουν ευθύνη. Αν ρωτήσει κανείς παιδιά τα οποία έχουν βιώσει το πώς λειτουργεί το σύστημα στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση και συγκρίνοντάς το με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, σίγουρα αυτό που θα πουν, θα είναι το κοινό για όλους. Πράγματι, η δευτεροβάθμια εκπαίδευση προωθεί τον ανταγωνισμό περνώντας το μήνυμα ότι τα παιδιά πρέπει να διαβάσουν για τους βαθμούς και τις εξετάσεις τους και διαχωρίζει τους μαθητές σε καλούς και κακούς. Σε αυτό το σημείο έρχομαι να ρωτήσω: Όντως τα σχολικά χρόνια είναι τα πιο ξέγνοιαστα ή ακριβώς το αντίθετο; Το σύστημα εκπαίδευσης δεν χρειάζεται καμία αλλαγή ή είναι σαν ένα καράβι που έχει χαλάσει και παίρνει από παντού νερά; Τις απαντήσεις θα τις δώσετε εσείς, γιατί η άποψη, η δυνατότητα έκφρασης είναι εφόδιο δύναμης και προόδου.



Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Συντροφιά με ένα βιβλίο...




«Άριστο βιβλίο είναι εκείνο που ανοίγουμε με λαχτάρα και κλείνουμε με κέρδος»  Άμος Άλκοτ. Αποφάσισα να ξεκινήσω με το παραπάνω απόφθεγμα του Άμος Άλκοτ, καθώς πιστεύω ότι όσοι αγαπούν τα βιβλία, εύκολα μπορούν να δουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτή τη φράση. Ανοίγουμε ένα βιβλίο, ανυπομονώντας να ξετυλίξουμε στη φαντασία μας τα γεγονότα, να τους δώσουμε σάρκα και οστά με τις εικόνες που εμείς θα φτιάξουμε και να το απολαύσουμε κάνοντας το τόσο οικείο. Από τα λογοτεχνικά έως τα ιστορικά, από τα ποιήματα έως τα βιβλία ψυχολογίας. Παντού θα εντοπίσουμε κάποια στιγμή, μια εικόνα ικανή να μας κάνει να ταυτιστούμε έστω και για λίγο. Και αφού το διαβάσουμε, μετά να συνεχίσουμε το ταξίδι μόνοι μας, επαναφέροντας πολλές σελίδες του πυκνογραμμένου βιβλίου στο μυαλό μας που μόλις αφήσαμε πίσω στη βιβλιοθήκη.

Από μικρή έμαθα ότι το βιβλίο είναι συντροφιά. Και σύντομα κατάλαβα και την σπουδαιότητα του. Διαβάζοντας ένα βιβλίο, διευρύνεις τους ορίζοντες σου, ξετυλίγεις την φαντασία σου, μαθαίνεις να περνάς καλά με αυτό. Ίσως κάποιοι να το βρίσκουν βαρετό, αλλά πιστεύω ότι απλά δεν είχαν την υπομονή να αφήσουν το μυαλό τους να σχηματίσει εικόνες και να επεξεργαστεί τις πληροφορίες που δέχεται. Άλλοι, ίσως να νιώθουν ότι το βιβλίο τους προκαλεί μοναξιά. Δεν έχει ήχο, δεν έχει χρώμα και κίνηση. Αυτός ακριβώς, όμως, είναι ο σκοπός του, να σε κάνει να τα δημιουργήσεις μόνος σου. Και αυτό είναι το μεγαλείο του. Είναι ο φίλος που μπορείς να έχεις πάντα μαζί σου, σε έναν περίπατο, στον δρόμο για την δουλειά, στην παραλία, σε ένα ταξίδι, είναι η παρέα εκείνη που θα την ακούσεις, ακόμα και αν η φασαρία γύρω σου είναι ανυπόφορη. 

Δυστυχώς, στις μέρες μας λίγους νέους ανθρώπους θα δει κανείς να αποδέχονται την άποψη αυτή. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής μας, οδήγησαν τους περισσότερους από εμάς σε έναν κόσμο εικονικό, στείρο και ψεύτικο. Το βιβλίο βρέθηκε στο περιθώριο και η γλώσσα μας στα τάρταρα. Γιατί το βιβλίο είναι ο δάσκαλος, που θα σου μάθει να εκφράζεσαι, να γράφεις σωστά και να σκέφτεσαι σφαιρικά. Απ'  την στιγμή, λοιπόν, που τα νέα παιδιά απομακρύνθηκαν τόσο πολύ από τα βιβλία και ήρθαν τόσο κοντά στην τεχνολογία (να επισημάνω ότι έχει επιφέρει και πολλά θετικά) έμαθαν μια γλώσσα, που είναι κάτι μεταξύ ελληνικών και αγγλικών και χρησιμοποιείται ακατάπαυστα τόσο στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, αλλά προς μεγάλη μου λύπη και στον προφορικό λόγο.

Οι βιβλιοθήκες μένουν άδειες, η προσέλευση των νέων είναι μηδαμινή θα έλεγα και το μεγαλείο ενός καλού βιβλίου δεν θα το ανακαλύψουν ποτέ. Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να αναφέρω την ύπαρξη της ζωντανής βιβλιοθήκης. Πρόκειται για μια ιστοσελίδα, που άνθρωποι παίρνουν τον ρόλο ενός βιβλίου και διηγούνται ένα προσωπικό τους βίωμα, μια εμπειρία τους, ένα γεγονός. Είναι ένας τρόπος προσέλκυσης των πιο απόμακρων απ' την κλασική, παραδοσιακή μορφή του βιβλίου. Δοκιμάστε το και ίσως δείτε στο τέλος τον πνευματικό πλούτο που μπορείτε να αποκτήσετε.



Συντροφιά με ένα βιβλίο ανακαλύπτεις την γλώσσα σου, την κουλτούρα σου, τον χαρακτήρα σου, όλες εκείνες τις πτυχές του εαυτού σου και του πολιτισμού σου, που δεν μπορείς να εντοπίσεις με γυμνό μάτι. Κατακτάς εικόνες, καλλιεργείς την φαντασία σου, μαθαίνεις γεγονότα ιστορικά και όχι μόνο, που ενδεχομένως σε άλλη περίπτωση να μη μάθαινες ποτέ, συνομιλείς με τον εαυτό σου και αντιλαμβάνεσαι εν τέλει ότι συντροφιά με ένα βιβλίο δεν θα νιώσεις ποτέ μόνος.

Νατάσα Βραχλιώτη
Επιμέλεια εικόνας και ανάρτηση: Κωνσταντίνος Μπαλντίδης 

Μένουμε Ελλάδα;


Μένουμε Ελλάδα; Η ζωή κάνει κύκλους... Eίναι ένα ρολόι που γυρίζει ανελέητα και κανείς δεν μπορεί να αποφύγει την κυκλική του κίνηση. Πριν πολλά χρόνια οι παππούδες μας έφευγαν σε Αυστραλία, Γερμανία και άλλους μεταναστευτικούς προορισμούς για να καταφέρουν να βρουν ένα καλύτερο αύριο και να ξεφύγουν από τη μιζέρια του τότε ελλαδικού χώρου.  

Οι Έλληνες μετανάστες  πέρασαν δύσκολα χρόνια δουλείας και πάλης για να βγάλουν τα προς το ζην έως οι περισσότεροι κατάφεραν να επιστρέψουν και να χτίσουν μια νέα ζωή με νέες προοπτικές, ενώ άλλοι έμειναν και δεν κατάφεραν ποτέ να γυρίσουν στην γενέτειρα χώρα τους. Έτσι, στο πέρασμα των χρόνων η Ελλάδα άλλαξε και κατάφερε να γίνει, από χώρα εξαγωγής μεταναστών, χώρα εισαγωγής μεταναστών. Η ανάπτυξη και η πρόοδος ήταν κυρίαρχες για αρκετά χρόνια αλλά μάλλον η απληστία μας οδήγησε στο τέλμα και στο χάος. Είχαμε πολλά παραπάνω από όσα χρειαζόμασταν και παραπάνω απ 'αυτά που μπορούσαμε να αποκτήσουμε. Έτσι και πάλι, η Ελλάδα γύρισε στον παλιό φτωχό εαυτό της... Προβλήματα οικονομικά και όχι μόνο ταλανίζουν ολόκληρη την χώρα, η ανάπτυξη έπαψε να είναι στο ελληνικό λεξιλόγιο και τα έως τώρα κεκτημένα δικαιώματα φαίνεται να χάνονται στο βωμό των μέτρων και των αλλαγών.   



Έτσι έχει η κατάσταση στην χώρα μας και κάπου εδώ το ερώτημα επανέρχεται: ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ; Τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι νέοι που το βάρος της κρίσης πέφτει πάνω σε εμάς και μας κόβει όνειρα και προοπτικές που ίσως είχαμε φανταστεί και ονειρευτεί; Ετοιμάζουμε βαλίτσες και αφήνουμε την χώρα που μας κόβει τα όνειρα και μας οδηγεί σε απόγνωση ή παλεύουμε ως το τέλος να σώσουμε την χώρα που έχει ανάγκη τα παιδιά της; 

Δύσκολη απόφαση και μεγάλο το τίμημα αλλά η απόφαση πρέπει να παρθεί. Όλο και περισσότεροι νέοι φεύγουν είτε για δουλεία είτε για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό χωρίς ημερομηνία επιστροφής. Κάπου εδώ, πρέπει να σκεφτούμε το πόσο μεγάλη ανάγκη μας έχει αυτός ο τόπος και να προσπαθήσουμε να κάνουμε όσα μπορούμε πριν πάρουμε την απόφαση να φύγουμε από την χώρα που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Να σταθούμε αρωγοί στην προσπάθεια να σταθεί και πάλι η χώρα στα πόδια της. 

Από την άλλη πλευρά ψέγω τους ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από τοπικισμό και εθνικιστικές ιδέες. Τα όνειρα μας έχουν σημασία και το να τα κυνηγάμε είναι ο καλύτερος τρόπος να ζούμε. Αυτό που προσπαθώ να εξηγήσω και να περάσω μέσα από αυτό το κείμενο είναι να μην τα παρατάμε και να μην φεύγουμε με την πρώτη δυσκολία. Φυσικά δεν κατακρίνω τους ανθρώπους που αναγκάζονται να φύγουν, γιατί η ζωή δεν είναι μονοδιάστατη και επίπεδη. Δεν μπορούμε να κρίνουμε τα πάντα κάτω από τις ίδιες συνισταμένες και να βάζουμε τα πάντα στο ίδιο τσουβάλι.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ, η Ελλάδα να καταφέρει να βγει από το τέλμα και να "αναπνεύσει" ξανά νέο αέρα ανάπτυξης και προόδου με την προσπάθεια και την υποστήριξη όλων μας.

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Τι εστί Ανθρωπολογία;


Ανθρωπολογία...είναι ένας τομέας που στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας είναι άγνωστος. Στο άκουσμα εντυπωσιάζει και ταυτόχρονα μπερδεύει τους μη γνώστες. Η Ανθρωπολογία είναι ένας κλάδος που αν τον γνωρίσεις εις βάθος μπορείς να μάθεις και να αλλάξεις πολλά από αυτά που πίστευες αλλά και υπερασπιζόσουν με σθένος. Ως τεταρτοετής φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου είμαι, πράγματι, ενθουσιασμένος και με έχει συνεπάρει η σπουδή του αντικειμένου. Μπαίνοντας σε αυτό το τμήμα οι πεποιθήσεις και αντιλήψεις μου ήταν άρδην διαφορετικές από σήμερα. Μεγάλωσα με τις προκαταλήψεις και τις απόψεις του μέσου Έλληνα και Ελληνίδας και είχα τα στερεότυπα και τις νόρμες που το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων έχουν ενσωματωμένες μέσα τους. Μετά τις πανελλήνιες έψαξα πολύ να βρω αυτό που με εκφράζει...ήθελα όσο τίποτα να ασχοληθώ με κοινωνικά θέματα και επιστήμες και το Πάντειο, σαν Μέκκα των κοινωνικών σπουδών, ήταν ο "πόθος" και το "θέλω" μου. Η Ανθρωπολογία μπήκε στην ζωή μου και από την πρώτη στιγμή, μέσα από τις διαλέξεις και τις δραστηριότητες που ανέπτυξα εντός και εκτός σχολής έμαθα τον ευατό μου αλλά και πως να αποδέχομαι τους γύρω μου όσο "διαφορετικοί" και αν είναι από εμένα. Η επαγγελματική αποκατάσταση είναι βραχνάς για όλους τους νέους είτε σπουδάζουν είτε όχι και σε ότι κλάδο και αν είναι...ας όψεται η κρίση...κρίση ιδεών και αξιών πέρα από οικονομική. Η αποκατάσταση, λοιπόν, δεν ξέρω ποια θα είναι αλλά και ποιος ξέρει; μεγάλο βάρος έχει η θέληση,η προσπάθεια και η δουλειά , πιστεύω δεν πάνε χαμένες, όταν το θέλεις. Ας αφήσουμε κατά μέρος τα προσωπικά μου βιώματα και ας περάσουμε στο αντικείμενο αυτό που λέγεται Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Λ Ο Γ Ι Α.

Με δύο λέξεις ανθρωπολογία μπορούμε να πούμε ότι είναι η επιστήμη που μελετά την ετερότητα, όπως λέμε και στην σχολή. Με κάποιες λέξεις παραπάνω θα λέγαμε πως είναι η επιστήμη που μελετά τους ανθρώπινους πολιτισμούς. Αντικείμενο έρευνας αποτελούν οι πηγές και η ανάπτυξη των ανθρώπινων κοινωνιών, καθώς και οι διαφορές που παρουσιάζουν μεταξύ τους. Η λέξη ανθρωπολογία ετυμολογείται από τις ελληνικές λέξεις άνθρωπος και λόγος. Οι ανθρωπολόγοι επιχειρούν διερευνώντας το φάσμα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και δραστηριότητας, να επιτύχουν την πλήρη περιγραφή των πολιτισμικών και κοινωνικών φαινομένων. 
Αν περάσουμε ένα βήμα πιο πέρα θα παρουσιάσουμε το στόχο του τμήματος Ανθρωπολογίας στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Πάντειο, όπου θα λέγαμε πως:
Αποστολή του Τμήματος είναι η ανάπτυξη των σπουδών Κοινωνικής και Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας, με ιδιαίτερη έμφαση σε ζητήματα θεωρίας, μεθοδολογίας, εθνογραφίας και διαπολιτισμικής σύγκρισης με δυτικές και άλλες κοινωνίες. Στόχος του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας είναι να εφοδιάσει τους φοιτητές με τις εξειδικευμένες γνώσεις και την επιστημονική μεθοδολογία που απαιτούνται για την έρευνα και τη μελέτη της κοινωνίας και του πολιτισμού. Πιο συγκεκριμένα, ιδιαίτερη έμφαση αποδίδεται στην ανάλυση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών θεσμών, στη διερεύνηση των συμβολικών και γλωσσικών αναπαραστάσεων, στην ανάλυση της κοινωνικής κατασκευής του φύλου, στην εξέταση της δομής των συγγενικών συστημάτων, στην ερμηνεία των διαδικασιών κατασκευής πολιτισμικών ταυτοτήτων και συγκρότησης εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων, στην ανάλυση των εκπαιδευτικών μηχανισμών, των μεταναστευτικών κινήσεων και των δομών υγείας. Στους στόχους του Τμήματος, περιλαμβάνεται επίσης η ανάπτυξη κοινών ερευνητικών προγραμμάτων και η ενίσχυση επιστημονικών ανταλλαγών με δυτικές αλλά και άλλες κοινωνίες, και ειδικότερα στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, των Βαλκανίων, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και των όμορων ισλαμικών κοινωνιών.

Αυτή είναι η ανθρωπολογία, ελπίζουμε να σας τράβηξε και εσάς το ενδιαφέρον και όταν ξανα ακούσετε κάτι για εκείνη να έχετε μια άποψη και ιδέα. Στοιχειά για το στόχο του τμήματος έχω δανειστεί  από το επίσημο site του τμήματος (panteion.gr) και οι εικόνες είναι από την μηχανή αναζήτησης της google.

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Σώμα...δωρίζεται;


Με αφορμή την 1η Νοεμβρίου που είναι η Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων πολλοί μπήκαμε στη διαδικασία και αναρωτηθήκαμε: τι είναι τελικά σώμα; Αποτελεί η δωρεά οργάνων και σώματος ένα δώρο σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη; Πραγματικά το δώρο αυτό είναι δώρο Θεού για κάποιους ανθρώπους. Μπορεί εκείνη τη στιγμή να χάνεται μια ζωή, κάτι που είναι θλιβερό, ταυτόχρονα όμως σώζονται άλλες δέκα. Πολλοί όμως φοβούνται να γίνουν δωρητές οργάνων είτε λόγω έλλειψης ενημέρωσης είτε λόγω παραπληροφόρησης. Για το λόγω αυτό ας κάνουμε ένα σημαντικό διαχωρισμό ανάμεσα σε δωρεά σώματος και  δωρεά οργάνων. Με την δωρεά σώματος το σώμα του εκλιπόντος δίδεται στο  ανατομείο για επιστημονικούς λόγους και δεν επιστρέφεται ποτέ στους συγγενείς για την ταφή. Αντίθετα  η δωρεά οργάνων γίνεται μόνο όταν ο ασθενής καταλήξει εγκεφαλικά στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (όχι κώμα, φυτό). Αφού του αφαιρεθούν τα όργανα στη συνέχεια το σώμα παραδίδεται στους συγγενείς για ταφή. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι είτε κάποιος είναι δωρητής οργάνων με κάρτα δωρητή είτε όχι (σύμφωνα με το νέο νόμο ότι όλοι είμαστε δωρητές οργάνων) την τελευταία απόφαση την παίρνουν οι α' βαθμού συγγενείς. 

Σε προσωπικό επίπεδο θα ήθελα να εκφράσω και εγώ τις σκέψεις μου γύρω από το θέμα. Να πω την αλήθεια ποτέ δεν με είχε  απασχολήσει το συγκεκριμένο ζήτημα. Πιο σοβαρά άρχισα  να το  βλέπω στα πλαίσια ενός μαθήματος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και στη συνέχεια με την απασχόλησή μου στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων. Άρχισα να βγάζω τις παρωπίδες και την άρνηση που είχα μέσα μου και να το σκέφτομαι πιο θετικά. Σκέφτηκα γιατί αφού μπορώ να βοηθήσω να μην το κάνω; Ακόμη πιο έντονο έγινε όταν στην Πανελλήνια Ημέρα για την δωρεά οργάνων άκουσα πώς χιλιάδες άνθρωποι σώθηκαν από όργανα άλλων ανθρώπων. Δεν μπορώ να πω, ακόμα και τώρα έχω τις ανασφάλειες μου και αμφιταλαντεύομαι αλλά σίγουρα είμαι πιο θετική απέναντι στη δωρεά. Σε όλο αυτό βοήθησε το γεγονός ότι καθημερινά στον Ε.Ο.Μ έρχονται πάνω από χίλιες αιτήσεις, περίπου, για νέους δωρητές.Όλο αυτό με εντυπωσίασε και με έκανε να δω με άλλο μάτι την δωρεά.



Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα σχετικά με την δωρεά οργάνων ή αν θέλετε να γίνετε δωρητής και δεν ξέρετε τον τρόπο επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Ε.Ο.Μ κάνοντας κλικ εδώ

Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Μπούρκα σε παιδικό παιχνίδι...



Το ίντερνετ είναι πλέον κομμάτι της ζωής μας, μας το επέβαλαν ή όχι είναι μια άλλη συζήτηση, με αποτέλεσμα να βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από πληροφορίες και τα νέα, από χώρα σε χώρα, να μεταφέρονται με απίστευτη ταχύτητα. Έτσι και εγώ διαβάζοντας διάφορα κείμενα στο ίντερνετ έπεσα πάνω σε ένα άρθρο, αρκετά παλιό σχεδόν τριών χρόνων, που είχε να κάνει με την δημιουργία κούκλας Barbie με μπούρκα.

Πιο συγκεκριμένα, με αφορμή τα πεντηκοστά γενέθλια της Barbie δημιουργήθηκε μια συλλογή για τον εορτασμό της δημοφιλούς κούκλας και λόγω αυτού φτιάχτηκε και η μουσουλμανική εκδοχή της, φορώντας μπούρκα. Το 2003 κυκλοφόρησε η πρώτη κούκλα με μπούρκα (άλλης εταιρείας) και απέφερε έσοδα 1,5 εκατομμύρια δολάρια σε δυο χρόνια! Μια πράξη που φαίνεται να προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, καθώς η δημιουργός υποστήριξε πως έγινε για να αντιπροσωπεύει η συγκεκριμένη κούκλα όλα τα κορίτσια του κόσμου. Κάποιοι το θεώρησαν απαράδεκτο και πως προωθεί μια νοοτροπία που είναι ενάντια στα δικαιώματα της γυναίκας και υποβοηθά την καταπίεση του γυναικείου φίλου.  

Θέλοντας να δω και την άλλη πλευρά, σκέπτομαι αν τελικά είναι λιγότερο καταπιεστικό να προβάλλεται, στις δυτικές κοινωνίες, μέσα από αυτό το κοριτσίστικο παιχνίδι το πρότυπο της ψηλής ξανθιάς, αθώας σε σημείο χαζομάρας που τα μόνα ενδιαφέροντα που έχει είναι τα ρούχα και τα παπούτσια. Τι είναι πιο καταπιεστικό τελικά για το γυναικείο φύλο; Ίσως και τα δυο υποκρύπτουν εξαναγκασμό και καταπίεση. 

Η μπούρκα είναι πράγματι ένα σύμβολο που έχει ως σημαινόμενο την καταπίεση και εξαναγκασμό της γυναίκας στις μουσουλμανικών πεποιθήσεων κοινωνίες, σύμφωνα πάντα με τις δυτικοκεντρικές αντιλήψεις. Όμως, από την άλλη πλευρά, είναι ένα σύμβολο που ακολουθεί την κουλτούρα και τον τρόπο ζωής μια τεράστιας μερίδας του πλανήτη που βλέποντας την δυτική φιγούρα της κούκλας δεν έχουν την δυνατότητα ταύτισης μαζί της. 

Ίσως θα έπρεπε να σεβαστούμε τις γυναίκες αυτές που για κάποιες η μπούρκα, το τσαντόρ ίσως και να μην είναι καταπίεση και εξαναγκασμός αλλά πολιτική και θρησκευτική επιλογή. Τα δικαιώματα της γυναίκας πρέπει υπερασπιστούν από το κόκαλο και την αναστολή των παγιωμένων νορμών και αντιλήψεων που είναι ενσωματωμένες στις περισσότερες μη δυτικές και δυτικές κοινωνίες, παρά την κατάκτηση δικαιωμάτων σύμφωνα με το σύνταγμα.

Δεν είναι σωστή πρακτική να κρίνεις κάτι στην επιφάνεια του και να νομίζεις ότι με αυτό τον τρόπο έχεις προσφέρει βοήθεια. Έτσι αυτό το άρθρο και όλα όσα μιλούν επί του θέματος απλά συζητούν και θέτουν θέματα προς σκέψη και δεν επιφέρουν λύσεις. Το θέμα αυτό και η κρίση του χρειάζεται μια περεταίρω και σε βάθος ανάλυση. Σημαντικό είναι, παρόλα αυτά, να ξέρουμε να σεβόμαστε το διαφορετικό από εμάς, την ετερότητα και να προσπαθούμε να συμβιώνουμε με αυτό χωρίς να νιώθουμε ότι πλεονεκτούμε.  Αν δεν υπήρχε το άλλο δεν θα υπήρχε και το οικείο, η ύπαρξη του «εγώ» προϋποθέτει την ύπαρξη του «άλλου». Πρόκειται για μια σχέση αλληλεξάρτησης.

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Ελλάδα: Εβδομάδα Αποφάσεων


Ως απλοί πολίτες παρακολουθούμε καθημερινά της εξελίξεις και τις πολιτικές αλλαγές που ραγδαία μετατοπίζονται και πρόκειται να φέρουν ιστορικές αλλαγές για την χώρα μας. Εύθραυστες είναι η ισορροπίες στη Βουλή και τα πάντα κρέμονται σε τεντωμένο σχοινί."Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του" φαίνεται να δήλωσε ο πρωθυπουργός, Α.Σαμαράς, για την ψηφοφορία της Τετάρτης που πρόκειται να γίνει κάτω από το φόβο της αποσταθεροποίησης, καθώς μετά από αυτή την ψηφοφορία πολλά θα αλλάξουν στην πολιτική, οικονομία και σε ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό. Ο Α.Σαμαράς θα προσπαθήσει να κρατήσει στη θέση της την κυβέρνηση συνεργασίας, αν και δεν έχει την υποστήριξη που θα ήθελε απο τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη, για να αντιμετωπίσει το κύμα επιθέσεων της αντιπολίτευσης. Φαίνεται πως ο πρωθυπουργός χτυπάει καμπανάκι σε βουλευτές και λαό πως αν δεν περάσει απο τη Βουλή το πακέτο...η χώρα θα οδηγηθεί στο χάος και θα βουλιάξει. Όπως όλα δείχνουν τα πάντα γίνονται κάτω απο την έντονη πίεση του Eurogroup της Τετάρτης και των τελεσιγράφων των Ευρωπαίων. 


Με άλλα λόγια αυτή εβδομάδα και τα επόμενα εικοσιτετράωρα αναμένονται καθοριστικά για το μέλλον όλων μας. Άλλωστε, απο εχθές και μέχρι σήμερα, έχει ξεκινήσει η επεξεργασία του προϋπολογισμού από την αρμόδια επιτροπή. Επιπλέον, αύριο αναμένουμε να κατατεθεί το πολυνομοσχέδιο με τα νέα μέτρα και το Μεσοπρόθεσμο ως διάταξη.  Ως πλάνο έχουν, την Τρίτη, να πάει στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων για επεξεργασία και την Τετάρτη να έλθει προς ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής.
Έτσι, από την Πέμπτη να ξεκινήσει η συζήτηση για τον προϋπολογισμό, από την Ολομέλεια, και την Κυριακή να γίνει η ψηφοφορία ονομαστικά, όπως και την προηγούμενη φορά, η οποία θα αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. 
Αυτά φαίνεται πως πρόκειται να γίνουν αυτές τις μέρες, σύμφωνα με τα site, εφημερίδες και κανάλια. Αναμένουμε, λοιπόν, τις εξελίξεις και στο να γίνει το καλύτερο απο τα χειρότερα. Το πιο είναι το καλύτερο, δεν είμαι σε θέση να το κρίνω, όμως ελπίζω και επιθυμώ να λάβουν υπόψιν τους στις αποφάσεις τα θέλω και τις ανάγκες του ελληνικού λαού. Οπότε...αναμένουμε στο ακουστικό μας. 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης