Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Σκέψου θετικά!

 
Κάθε καινούριο πρωινό που ξημερώνει καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορες και διαφορετικές μεταξύ τους καταστάσεις. Κάποιες από αυτές είναι βατές και κάποιες άλλες έχουν ένα μεγαλύτερο επίπεδο δυσκολίας. Το ζητούμενο, όμως, είναι πώς τις αντιμετωπίζουμε εμείς.
 
Έχω παρατηρήσει ανθρώπους να πνίγονται σε μια κουταλιά νερό για τα πιο απλά πράγματα κι από την άλλη είχα την τύχη να γνωρίσω κάποιους άλλους που χαμογελούσαν μπροστά στις μεγαλύτερες ανηφόρες. Επομένως, πέρα από την όποια αντικειμενική κατάσταση, υπάρχει και η υποκειμενική οπτική μας.
 
Η θετικότητα έχει μια αναζωογονητική επίδραση στην ψυχολογία μας. Βελτιώνει τη διάθεση μας και κατά συνέπεια συμβάλλει στο να ανθίζουμε στο περιβάλλον μας. Όταν κάποιος είναι θετικά προδιατεθειμένος μπορεί να διαχειριστεί με περισσότερη ψυχραιμία τις δυσκολίες συναντήσει μπροστά του. Άλλωστε δεν είναι λίγοι κι εκείνοι που πιστεύουν πως με το να σκέφτονται κάτι άσχημο κατά κάποιο τρόπο είναι σα να το προκαλούν οι ίδιοι ώστε να συμβεί.
 
 
Αυτό που μας παρακινεί να εντείνουμε τις προσπάθειες μας για να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης είναι ουσιαστικά η ελπίδα. Η ελπίδα ότι όλα θα πάρουν το δρόμο που θέλουμε και θα βρεθούμε σ' εκείνο το σημείο που έχουμε στοχεύσει. Η θετική σκέψη, λοιπόν, δεν είναι άλλη από την κεκαλυμμένη μας ελπίδα. Κι η ελπίδα είναι το ίδιο μας το σήμερα και το αύριο.
 
Δεν είναι τυχαίο πως ο απαισιόδοξος άνθρωπος συνήθως φοβάται να ελπίσει για να μην απογοητευτεί εκ νέου, ενώ ο αισιόδοξος έχει φυλάξει ορισμένες πηγές από τις οποίες αντλεί δύναμη.
 
Η θετική σκέψη συμβάλλει στο να ζούμε πιο όμορφα και πιο ανέμελα, αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι εύκολο να την υιοθετήσουμε. Χρειάζεται να κάνουμε αρκετές προσπάθειες για τα μάτια της μέχρι να την πείσουμε να μας συντροφεύσει. Όμως, η συντροφιά της είναι πολύτιμη!
 
Δέσποινα Ζησοπούλου
 

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Το μοντέλο μάθησης της Αντίστροφης Τάξης (inverted classroom)


Το κύριο μοντέλο διδασκαλίας, που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα, είναι το παραδοσιακό· βασίζεται κυρίως στον εκπαιδευτή-εκπαιδευτικό, ο οποίος τροφοδοτεί καταιγιστικά με γνώσεις και πληροφορίες τους παθητικούς εκπαιδευόμενους-μαθητές. Ο πεπερασμένος αριθμός συναντήσεων για κάθε μάθημα δημιουργεί σύγχυση μεταξύ των δραστηριοτήτων που θέλει να εκτελέσει ο εκπαιδευτής, ώστε να καλύψει  ο,τι ορίζει  το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών.

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια στροφή στη διδασκαλία. Το παραδοσιακό μοντέλο περιορίζεται σιγά- σιγά και την θέση του παίρνουν μοντέλα μάθησης που έχουν επίκεντρο τον εκπαιδευόμενο (μαθητοκεντρικά μοντέλα μάθησης), όπως η συνεργατική και η εξ’ αποστάσεως μάθηση. Μέρος αυτών αποτελεί και η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΑΞΗ. Στο περιβάλλον μάθησης της αντίστροφης τάξης, η τυπική ώρα διδασκαλίας αντικαθιστάται με εργαστήρια και  δημιουργικές δραστηριότητες, ενώ έξω από την τάξη γίνεται η μελέτη και η κατανόηση του γνωστικού αντικειμένου με τη χρήση κυρίως τεχνολογικών μέσων, όπως βίντεο, εφαρμογές εικονικών κόσμων και εικόνες. Οι μαθησιακές δραστηριότητες γίνονται μέσα στη τάξη με την παρουσία του εκπαιδευτή.


Βασικές αρχές του συγκεκριμένου μοντέλου:

  1. να κάνεις είναι πιο σημαντικό από το να γνωρίζεις:  η δραστηριότητα της συσσώρευσης γνώσης φαίνεται λιγότερο σημαντική, από το να αποκτήσεις δεξιότητες που επιτρέπουν να ασχοληθείς με πολύπλοκες και διφορούμενες πληροφορίες.

  2. η μάθηση μοιάζει περισσότερο με Nintendo παρά λογική- η δίκη και η νοοτροπία του λάθους που προέρχεται από την εμπειρία που έχει η γενιά της χιλιετίας από τα βιντεοπαιχνίδια είναι πολύ πιο διαδεδομένη από ότι σε προηγούμενες γενιές (Gannod, G. C., Burge, J.E. & Helmich, M.T. 2007:779).


Χαρακτηριστικά της  αντίστροφης τάξης:

  • είναι προσαρμοσμένη: η χρήση του podcasting επιτρέπει στον εκπαιδευόμενο να εστιάσει στο παθητικό περιεχόμενο όσο χρειάζεται και όταν χρειάζεται. Οι χειρονακτικές δραστηριότητες μάθησης διευκολύνουν την προσαρμοσμένη διδασκαλία επιτρέποντας στον εκπαιδευτή να είναι περισσότερο εμπλεκόμενος  στην ενεργητική μάθηση των εκπαιδευόμενων.

  • παρέχει άμεση ανατροφοδότηση: οι δραστηριότητες μέσα στη τάξη κατά τη διάρκεια των διδακτικών ωρών επιτρέπουν στον εκπαιδευτή να παρέχει άμεση ανατροφοδότηση σε πιο τακτική βάση.

  • είναι εποικοδομητική: ο συνδυασμός της χρήσης της διάλεξης, screencasts βίντεο blogs, και άλλων συμπληρωματικών βίντεο, μαζί με την χειρονακτική εμπειρία εκθέτει τους εκπαιδευόμενους σε ένα εποικοδομητικό περιβάλλον γεμάτο με ενεργή ανακάλυψη.

  • παρέχει κίνητρα: οι επίμονες δραστηριότητες επιτρέπουν στους εκπαιδευτικούς να παρατηρήσουν τον σκοπό των μαθησιακών αποτελεσμάτων.

  • είναι διαρκής: η αντίστροφη τάξη παρέχει μια ευκαιρία για την ενίσχυση των περιεχομένων. Η ενίσχυση και η χειρονακτική εφαρμογή βοηθά τους εκπαιδευόμενους  να χρησιμοποιήσουν τη γνώση μακροπρόθεσμα.


Η αντίστροφη τάξη βασίζεται στην ανακαλυπτική μάθηση, με την οποία ασχολήθηκε ο Bruner. Βασική αρχή της μάθησης είναι ότι οι μαθητές ανακαλύπτουν αρχές ή αναπτύσσουν δεξιότητες μέσω του πειραματισμού και της πρακτικής. Ο εκπαιδευόμενος, προκειμένου να κατανοεί τις πληροφορίες και να αναπτύσσεται γνωστικά, οικοδομεί:

  • έμπρακτες αναπαραστάσεις, που σχετίζονται με την εκτέλεση δράσεων (μικρές ηλικίες).
  • εικονικές αναπαραστάσεις, αντιστοιχούν σε δομές χώρου και είναι ανεξάρτητες της δράσης. Αποτελούν εσωτερικές νοητικές εικόνες.
  • συμβολικές αναπαραστάσεις, είναι οι αναπαραστάσεις σχέσεων με αφηρημένα σύμβολα και η  δυνατότητα διαφόρων συσχετισμών και διατύπωσης θεωριών.


Σύμφωνα με τον Bruner ο μαθητής πρέπει να έρχεται αντιμέτωπος με προβληματικές καταστάσεις, το αναλυτικό πρόγραμμα να οργανώνεται σε σπειροειδή μορφή και ο δάσκαλος να έχει ρόλο εμψυχωτή, συντονιστή και καθοδηγητή στη διαδικασία της μάθηση (e-mathisi 2011).

Η αντίστροφη τάξη είναι ένα περιβάλλον μάθησης που συνδυάζει τη χρήση της τεχνολογίας με τις χειρονακτικές δραστηριότητες, έτσι η τυπική ώρα μάθησης αντικαθίσταται  με εργαστήρια και δημιουργικές δραστηριότητες, κάνοντας το γνωστικό αντικείμενο πιο ενδιαφέρον, ο μαθητής αναζητά και κατακτά τη γνώση μόνος του. Αποκτά κριτική σκέψη, καθώς από το υλικό, που έχει να μελετήσει μόνος του στο σπίτι, μπαίνει στη διαδικασία να το κατανοήσει, να το ομαδοποιήσει και να το αξιολογήσει. Ο ίδιος ο μαθητής με την βοήθεια των ερωτήσεων εμπέδωσης, που παρέχει ο εκπαιδευτικός, είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει κατά πόσο αφομοίωσε τις πληροφορίες και αν νοιώθει κάποια αδυναμία- έλλειψη να την συμπληρώσει και να την τελειοποιήσει, μαθαίνοντας με τον δικό του τρόπο και ρυθμό.

 Οι δραστηριότητες μπορούν να είναι είτε ατομικές είτε ομαδικές. Οι ατομικές, εκτελούνται κυρίως εκτός τάξεως, έχουν σκοπό την ενεργοποίηση των μαθητών ,την  πρόσληψη  και να αφομοίωση της γνώσης. Οι ομαδικές δραστηριότητες είναι κυρίως βιωματικές και εμπειρικές, από τις οποίες οι ίδιοι οι μαθητές εξάγουν συμπεράσματα. Μέσα από την επίλυση προβλημάτων και πειραμάτων, αξιοποιούν τα οικεία σε αυτούς υλικά και γεγονότα από τη πραγματική ζωή, με απώτερο σκοπό την κατάκτηση της γνώσης. Με τις ενέργειες αυτές οι μαθητές  αναπτύσσουν όχι μόνο τις γνωστικές ικανότητες αλλά και τις γλωσσικές κριτικές και επικοινωνιακές. Σύμφωνα με την ταξινομία του Bloom, οι δραστηριότητες θα πρέπει να είναι κατάλληλα επιλεγμένες από τον εκπαιδευτικό για να καλύπτουν  όλα τα επίπεδα του γνωστικού τομέα. Τα επίπεδα  αυτά είναι τα ακόλουθα:

  • Μάθηση 
  • Κατανόηση 
  • Εφαρμογή 
  • Ανάλυση 
  • Σύνθεση 
  • Αξιολόγηση 


Αν τυχόν, οι δραστηριότητες που φτιάξει ο εκπαιδευτικός, καλύπτουν μόνο ορισμένα από τα παραπάνω επίπεδα, τότε, μιλάμε για το παραδοσιακό μοντέλο μάθησης, μόνο που οι μαθητές αντί να διδάσκονται το μάθημα στη τάξη, το διαβάζουν απλά σπίτι.

Ο εκπαιδευτής καλείται να δημιουργήσει ένα υλικό που θα περιλαμβάνει και τις εργασίες που θα γίνουν εντός τάξης αλλά και το υλικό που θα μελετήσουν στο σπίτι οι μαθητές. Χρειάζεται να δαπανήσει μεγάλο χρονικό διάστημα κατά την διάρκεια της προετοιμασίας των ενοτήτων και των ασκήσεων έτσι ώστε να δημιουργήσει ένα υλικό που θα είναι κατανοητό. Δυστυχώς , η επιτυχία του νέου μοντέλου διδασκαλίας δεν στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο από την ικανότητά του εκπαιδευτικού να επηρεάζει τη μάθηση αλλά και από τις γύρω συντεταγμένες, όπως το θέμα και το γνωστικό αντικείμενο στο οποίο αναφέρεται, την ηλικία και την φάση διδασκαλίας στην οποία ενδείκνυται (Papadopoulos, C., Santiago-Román, A., & Portela, G. 2010).



Φωτεινή Ανδρ.

Βιβλιογραφία Άρθρου:
  • Ξωχέλλη, Π. (2013). Λεξικό της Παιδαγωγικής. Αθήνα: Αδελφών Κυριακίδη.
  • Σοφός, A. &  Kron, F.W. (2010).  Αποδοτική Διδασκαλία με τη χρήση Μέσων. Αθήνα: Γρηγόρης.
  • e-mathisi (2011). Ανακαλυπτική Μάθηση (Bruner).
  • Gannod, G. C., Burge, J.E. & Helmich, M.T. (2007).  Using the Inverted Classroom to Teach Software Engieering .Oxford, Ohio: School of Engineering and Applied Science. 
  • Hamdan, Ν. McKnight, P. McKnight, K & Arfstrom, M. K. (2013) The Flipped learning model: A white paper based on  the literature review titled A Review of flipped learning. Flipped Learning Network.
  • Papadopoulos, C., Santiago-Román, A., & Portela, G. (2010). Developing and implementing an inverted classroom for Engineering Statics. Paper resented at the annual meeting of the 40th ASEE/IEEE Frontiers in Education Conference, Washington, D.C. Retrieved from http://fie-conference.org/fie2010.

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Η δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης...


Με αφορμή ένα παιχνίδι με τίτλο «μπλε ιστορίες» μου γεννήθηκαν σκέψεις. Ο τρόπος που παίζεται και οι κανόνες, στη παρούσα φάση, δεν έχουν σημασία, απλά να σας πω ότι με ελάχιστα στοιχεία και ερωτοαπαντήσεις προσπαθείς να λύσεις το κουβάρι της εκάστοτε ιστορίας. Σε μια από αυτές έπρεπε να  ανακαλύψεις την επιπόλαια κίνηση που οδήγησε ένα νεαρό στην φυλακή. Ποια ήταν οι αιτία; Ότι ενώ έκανε διάρρηξη σε κατάστημα μπήκε από τον υπολογιστή του καταστήματος στο facebook αλλά φεύγοντας ξέχασε να κάνει αποσύνδεση. Αυτό ήταν το έναυσμα για να αναρωτηθώ «ποια η επιρροή του μέσου αυτού στη ζωή μας, καλή ή κακή;». Δεν είμαι αφοριστικός απέναντι στους νέους τρόπους επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης των ανθρώπων αλλά δεν ξέρω αν στην προκειμένη μιλάμε για ουσιαστική ή για εικονική επικοινωνία.

Καθημερινά η μεγαλύτερη μερίδα νέων και όχι μόνο επισκέπτονται το παραπάνω ή άλλα παρόμοια μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μιλήσουν, μοιραστούν και εκφραστούν. Αυτό ως πρώτο άκουσμα δεν ενέχει τίποτα το μεμπτό, τίποτα που να μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη ζωή και την καθημερινότητα των ανθρώπων. Όμως, όπως φαίνεται και από το εναρκτήριο παράδειγμα ο εθισμός στη χρήση των μέσων αυτών είναι μεγάλος και κάπου εκεί ξεκινάει το πρόβλημα. Δεν είναι τυχαίο που ένα επιτραπέζιο παιχνίδι διασκέδασής έχει εντάξει το συγκεκριμένο μέσο ως αίτιο στη δικαιολόγηση της πλοκής μιας εκ των ιστοριών του και μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Καθημερινά έρχονται στα αυτιά μας ιστορίες και νέα (ειδησεογραφικού και μη χαρακτήρα) σε σχέση με εγκλήματα, εξαπατήσεις και απειλές μεταξύ χρηστών κοινωνικής δικτύωσης. Άνθρωποι επιδεικνύουν και διαφημίζουν την προσωπική τους ζωή με κάθε λεπτομέρεια, από το τι φάγανε μέχρι πότε θα πέσουν για ύπνο και άλλα πολλά. Μάνες ανεβάζουν τη πρώτη μέρα στο σχολείο των παιδιών σε βιντεάκι και άνδρες – γυναίκες διαφημίζουν τον εαυτό τους με σκοπό την εύρεση συντρόφων. Μεγάλη μερίδα του κόσμου βγάζει φωτογραφίες όχι για να αποθανατίσει τη στιγμή αλλά για να μπορέσει να διαφημίσει την ευτυχία του αλλά και το πόσο καλά περνάει στις βόλτες του… τόσο καλά που αντί να τις βιώνει σκέφτεται το πώς θα τις παρουσιάσει στου «φίλους» του αλλά και τον αριθμό των «like» που θα πάρει. Δυστυχώς είτε το θέλουμε είτε όχι όλοι το έχουμε κάνει και όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για αυτό, κι ας το κατακρίνουμε. Μόνο αυτή τη χρήση έχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τύπου «προσωποβιβλίο»; Όχι, εσύ αποφασίζεις τη χρήση και τη σημασία τους.

Κάθε τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε με αρνητικό είτε με θετικό τρόπο. Τα κοινωνικά δίκτυα προσφέρουν ποικιλία παροχών στο χρήστη και εκείνος ανάλογα με τις ανάγκες του άγεται και φέρεται. Χιλιάδες άνθρωποι βρήκαν την ευκαιρία να κρατούν επαφή με συγγενείς και φίλους που ζουν μακριά και δεν μπορούν να τους δουν. Αντίστοιχα, έδωσε το βήμα σε επαγγελματίες να επικοινωνήσουν την δουλεία τους και σε ερασιτέχνες να εκφράσουν και διαφημίσουν τα χόμπι τους (καλή ώρα). Ταυτόχρονα, δίνει τη δυνατότητα πρόσβασης στην άμεση είδηση, καθώς τα νέα κυκλοφορούν σε μηδέν χρόνο, με αποτέλεσμα να γνωρίζεις σε πραγματικό χρόνο τα γεγονότα που διαδραματίζονται ανά τον κόσμο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που το χρησιμοποιούν ως παρέα για να πνίξουν τη μοναξιά τους. Οι χρήσεις είναι πολλές, εσύ διαλέγεις ποιες θα ακολουθήσεις και ποιες όχι.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι εμείς δημιουργούμε τους κινδύνους, οι χρήστες, με τη διαχείριση των παροχών που έχουμε. Ας φιλτράρουμε τα όσα μας παρέχονται και ας κάνουμε τις επιλογές μας. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μια σειρά από ελαττώματα και μια σειρά από προτερήματα… ας δούμε που γέρνει η ζυγαριά για τον καθένα μας…


Κάπου εδώ σας αφήνω.


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Μίλα μου για λάθη...

- Είναι άραγε ανεπίτρεπτο να κάνουμε λάθη;
- Το ανεπίτρεπτο είναι να μη τα παραδέχομαστε.

- Και αν τα παραδεχτούμε; Δε θα μας κρίνουν για αυτά;
- Τι σημασία έχει; Το γεγονός ότι δεν είναι γνωστά στους άλλους δεν αλλάζει το  γεγονός ότι όντως συνέβησαν. Εσύ ο ίδιος πρέπει να σε κρίνεις πρώτος από όλους και τότε καμία άλλη κριτική δε θα είναι ικανή να σε επηρεάσει.

Λάθη, λάθος επιλογές. Κι αυτά μέσα στο πρόγραμμα είναι. Το εύκολο κομμάτι είναι να κάνεις κάποιο λάθος. Το δύσκολο είναι να το αποδεχτείς και το ακόμη δυσκολότερο να το παραδεχτείς.

Και μετά τι ακολουθεί; Μετά προσπαθείς να το διορθώσεις και αν κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο απλά προχωράς και έχεις στο νου σου να αποφύγεις να το διαπράξεις την επόμενη φορά.

Τόσο απλά. Τα πράγματα είναι απλά, εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να τους δίνουμε περίπλοκες διαστάσεις. Αν αποστασιοποιηθείς από το πρόβλημα και το κοιτάξεις στα μάτια, τότε ήδη έχεις βρει την απάντηση που ψάχνεις.

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Διέξοδος στα αδιέξοδα!

Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί για αυτό το "τι" και το "γιατί"; Τι να κάνω τώρα; Γιατί να συμβεί αυτό; Γιατί δε μπορώ να βρω μια λύση;   

Η ζωή δεν έρχεται με εγγυήσεις, ούτε και με οδηγίες χρήσης. Απλώς έρχεται και κάθεται δίπλα σου και αν της συμπεριφερθείς σωστά, ίσως αποφασίσει να σου κάνει και κάποιο χατίρι. Άλλωστε αυτή είναι και η γοητεία της. Διαφορετικά, αν γνωρίζαμε επακριβώς τις εκφάνσεις της δε θα είχε τόσο ενδιαφέρον να παρακολουθούμε την εξέλιξη της. 

Δεν γίνεται να πηγαίνουν όλα κατ' ευχήν και να έρχονται όπως τα θέλουμε. Και μάλιστα, κάποιες φορές φαντάζει αδύνατο το να αλλάξουμε τη ροή μιας κατάστασης. Όμως, μέσα από μια άσχημη έκβαση μπορεί να γεννηθεί κάτι όμορφο, ακόμη κι αν δεν είμαστε σε θέση να το αντιληφθούμε τη δεδομένη στιγμή. Ή ακόμη και στην περίπτωση που αναμένουμε κάτι και αυτό αργεί να συμβεί, πιθανώς είναι επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να το υποδεχτούμε και να το καλωσορίσουμε. Βέβαια, υπάρχει το ενδεχόμενο του να μην είμαστε και ποτέ. Αλλά ακόμα και τότε θα επενδύσουμε σε καινούριες εναλλακτικές.

Θέλω να πω πως πάντα υπάρχει κάτι που αξίζει και πως αν τη μία μέρα αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, την επόμενη (ίσως και λίγο αργότερα) θα έχει ανοίξει εμπρός μας ολόκληρος χάρτης γεμάτος προτεινόμενες επιλογές διαδρομών. Χρειάζεται καρτερικότητα και ελπίδα. Τότε θα βρούμε τις απαντήσεις που ψάχνουμε στα ερωτήματα μας.


Δέσποινα Ζησοπούλου

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Our lovely strangers!

Αφορμή στάθηκε μια εικόνα που αναρτήθηκε στη σελίδα μας και αναφερόταν στους αγνώστους που κάποτε νομίζαμε πως γνωρίζαμε πολύ καλά. Αφορμή για να θυμηθώ τους δικούς μου γνωστούς - αγνώστους. Λίγο πολύ όλοι μας δεν έχουμε τέτοιους;

Αναφέρομαι σε εκείνους τους αγνώστους που κάποτε περνούσαμε όμορφα τις ώρες μας μαζί τους, μοιραζόμασταν τις πιο ευάλωτες και περίεργες σκέψεις μας, γελούσαμε, ήμασταν και ήταν δίπλα μας σε όλες σχεδόν τις χαρμολύπες. Ξεδιπλώναμε τα όνειρα μας και ο ένας προέτρεπε τον άλλο να τα εκπληρώσει.

Έπειτα, για κάποιο λόγο αυτοί οι άνθρωποι σταμάτησαν να κατέχουν την αλλοτινή τους θέση στη ζωή μας. Ίσως επειδή άλλαξαν οι κοινές παραστάσεις που είχαμε και διαφοροποιήθηκαν τα βιώματα μας. Ίσως επειδή παρουσιάστηκε κάτι παλιό ή καινούριο μπροστά μας και του δώσαμε προτεραιότητα ή ίσως επειδή χάθηκε η συνταγή και σταματήσαμε να περνάμε όμορφα μαζί. Και κάπως έτσι αντιληφθήκαμε ότι δεν γνωρίζουμε τόσο καλά αυτόν που νομίζαμε πως ξέραμε σαν την παλάμη του χεριού μας.

Ανεξάρτητα από τους όποιους λόγους αυτοί οι άνθρωποι δεν βρίσκονται στο σήμερα μας, όταν τους φέρνω στο νου μου αισθάνομαι μια γλυκιά νοσταλγία και ένα μεγάλο ευχαριστώ. Όποιες και αν ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζήσαμε και χωρίστηκαν οι δρόμοι μας, καλό είναι να θυμόμαστε πως οι τωρινοί μας άγνωστοι ήταν οι αλλοτινοί αγαπημένοι μας γνωστοί και έχουν διαμορφώσει ένα κομμάτι του χαρακτήρα μας, όπως κι εμείς διαμορφώσαμε ένα κομμάτι του δικού τους.

Όταν κοιτάω πίσω δε βλέπω απουσίες. Βλέπω ανθρώπους που μου έδωσαν κομμάτια του εαυτού τους, κομμάτια που θαύμασα και προσπάθησα να αφομοιώσω κι εγώ με τη σειρά μου. Βλέπω κάποιον που μου έμαθε να κάνω ότι πραγματικά θέλω, να γίνω αυτή που θέλω. Άλλον που μου έδειξε πως να στέκομαι ως σωστή φίλη. Ένας που μου επισήμανε πως να θέτω όρια και κάποιος άλλος που μου έμαθε να αναζητάω και να εκτιμάω συγκεκριμένες αρετές στους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Και πάει λέγοντας.

Δεν υπάρχει πικρία και απογοήτευση, αλλά υπάρχει μια όμορφη ανάμνηση από όσα μοιραστήκαμε. Και νομίζω πως έτσι δε σπιλώνουμε όσα αγαπήσαμε κάποτε αλλά τα προστατεύουμε και τα διαφυλάττουμε...

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Θέατρο: Το ημερολόγιο της Άννας Φράνκ!




Αφορμή για το σημερινό άρθρο στάθηκε το γεγονός ότι παρακολούθησα την παράσταση "Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ" στο Χυτήριο Theater. Ομολογώ ότι όλοι οι θεατές ανατριχιάσαμε με τα γεγονότα της εποχής. Όταν δεν έχεις ζήσει μια κατάσταση, όσα κι αν έχεις διαβάσει και ακούσει δεν σε καθιστούν ικανό να αντιληφθείς την έκταση αλλά και την τραγικότητα των καταστάσεων που πέρασαν άνθρωποι στο παρελθόν απλά και μόνο γιατί ήταν Εβραίοι. Η συγκεκριμένη παράσταση σε βάζει μέσα στα γεγονότα και στην αγωνία των διωγμένων ανθρώπων.

Ιστορικό:
Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ ή ημερολόγιο μιας νέας, όπως είναι ο αγγλικός τίτλος, ονομάζεται το ημερολόγιο που κρατούσε η Άννα Φράνκ, Γερμανοεβραία, στο Άμστερνταμ, για όσο καιρό κρυβόταν με την οικογένειά της από τους Γερμανούς, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο καταφύγιο της οικογένειας στο Πρίσενγκρατς, που λειτουργεί σήμερα ως μουσείο με την ονομασία «Σπίτι της Άννας Φράνκ». Η Άννα Φρανκ και η οικογένειά της συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο. Επέζησε μόνον ο πατέρας της, Όττο Φρανκ, χάρη στον οποίο εκδόθηκε το ημερολόγιο. Το ημερολόγιο έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και ως σήμερα έχει πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. (el.wikipedia.org)




Θεατρικό:
"Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ" των Frances Goodrich and Albert Hackett, είναι το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο όλων των εποχών μετά τη Βίβλο! Την ίδια σαρωτική επιτυχία έχει και το ομώνυμο θεατρικό έργο όποτε και όπου ανέβει στο θέατρο. Στο παρελθόν η παράσταση παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε γνωστή αθηναϊκή σκηνή (Θέατρο Άνεσις) σε μετάφραση της Βάσιας Παναγοπούλου- Δημήτρη Μοθωναίου, και έτσι επιλέχθηκε να παρουσιαστεί εκ νέου στο θέατρο Χυτήριο τη φετινή σεζόν 2014-15, σε νέα σκηνοθετική προσέγγιση και με καινούριο cast.Το θεατρικό έργο είναι ένα έργο - ντοκουμέντο, μια καταγραφή του απάνθρωπου φυλετικού κατατρεγμού. Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεη το 1955 και αποτέλεσε κορυφαία στιγμή στην καριέρα των συγγραφέων του, που τιμήθηκαν με βραβεία Tony, Pulitzer και το βραβείο της Ενωσης Θεατρικών Κριτικών Νέας Υόρκης. (www.chytirio.gr)

Συντελεστές:
Όττο Φρανκ: Γιάννης Νταλιάνης
Εντίθ Φρανκ: Κερασία Σαμαρά
Άννα Φρανκ: Σταυρούλα Μάρκα
Μαργκότ Φρανκ: Μαρία Μοσχούρη
Κύριος βαν Ντάαν : Χάρης Σώζος
Κυρία βαν Ντάαν : Τζούλη Σούμα
Πέτερ βαν Ντάαν : Δημήτρης Μαχαίρας
Μιπ Γκις : Μαρλέν Σαϊτη
Κύριος Ντούσσελ : Σαράντος Γεωγλερής


Κριτική:
Η παράσταση μας πάει στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στην απανθρωπιά των Ναζί. Μέσα από τις ερμηνείες και την αφήγηση των γεγονότων ο θεατής μαθαίνει  πόσο τρόμο και ταλαιπωρία πέρασαν οι Εβραίοι για να γλιτώσουν από τους Ναζί, αν και τελικά λίγοι ήταν αυτοί που επέζησαν. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι  εξαιρετικές αλλά και η μεταφορά από τους δημιουργούς. Τα σκηνικά απλά, όπως αρμόζουν στην περίσταση. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές. Είναι μια παράσταση που αξίζει να τη δουν όλοι αλλά κυρίως οι νεότερες ηλικίες για να μάθουν τι συνέβη τότε αλλά και το πως αντιμετωπίστηκε η "διαφορετικότητα", το θέατρο εκτός απο ψυχαγωγία αποτελεί και πηγή γνώσης και εκπαίδευσης. 


Πληροφορίες:
Θέατρο Χυτήριο (Ιερά Οδός 44, Κεραμεικός)

Παρασκευή-Σάββατο & Κυριακή
210 3412313 ή 6951787821

Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Η εικόνα είναι πάντα ίση με χίλιες λέξεις;


Η εικόνα είναι αυτή που σε καθορίζει ή το μέσα σου; Όλοι θα πουν χωρίς δεύτερη σκέψη "Μα, φυσικά το μέσα σου!". Είναι τόσο απλό ή όχι τελικά; Αυτή η σκέψη τριγυρνάει στο μυαλό μου και αυτό γιατί πιάνω τον εαυτό μου και τους γύρω μου να επηρεάζονται απ’ την εικόνα, αν και δεν το θέλω. Προσωπικά ποτέ δεν αγάπησα ανθρώπους για αυτό που ήταν εξωτερικά, καθώς πάντα πίστευα το "τα ρούχα δεν κάνουν τον παπά". Φυσικά και έχω βιαστεί να κρίνω με την πρώτη ματιά, είναι απόλυτα ανθρώπινο αλλά τελικά με κέρδισε η ουσία και όχι το περιτύλιγμα. Όμως, χρειάζεται να έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις τον άνθρωπο που έκρινες βεβιασμένα, ειδάλλως θα μείνεις με την πρωταρχική σου σκέψη και ιδέα.

Σήμερα, λοιπόν, ήμουν μέσα στο μετρό και ένας από τους επιβάτες είχε ένα αλλόκοτο ντύσιμο. Διέφερε, δεν συμβάδιζε ούτε με τις τάσεις αλλά ούτε και με το καθωσπρεπισμό, που συνηθίζει να ακολουθεί τις πράξεις και επιλογές των περισσότερων από εμάς. Αρχικά, ξαφνιάστηκα και τον κοίταξα περίεργα λέγοντας στον εαυτό μου "μα τι φοράει αυτός ο άνθρωπος". Μετά από λίγο ξέχασα την παρουσία του και συνέχισα να κάνω σκέψεις για να περάσει η ώρα στη διαδρομή του μετρό. Όμως, κάτι με επανέφερε στον κύριο με το "περίεργο" ντύσιμο και αυτό ήταν η αντίδραση ενός νεαρού με "φυσιολογικό" ντύσιμο και εικόνα που καθόταν όρθιος λίγο πιο μπροστά από το νεαρό για τον οποίο γίνεται λόγος. Ο "φυσιολογικός" νεαρός δεν έμεινε στη σκέψη αλλά προχώρησε και σε λόγια και κινήσεις, καθώς μαζί με την παρέα του χλεύαζαν και χειρονομούσαν λέγοντας διάφορα για το "παράξενο" συνεπιβάτη μας. Η "αλλόκοτη" εικόνα στην επόμενη στάση κατέβηκε και όλοι εμείς οι τόσο συνετοί και καθώς πρέπει συνεχίσαμε την διαδρομή μας... απαλλαγμένοι από κάτι που ουσιαστικά δεν είχε λόγο να μας ενοχλεί.
Αυτό ήταν η αφορμή για να θυμίσω στον εαυτό μου, αν και το ξέρει πολύ καλά, πως κάθε άνθρωπος πέρα από εικόνα είναι και μια οντότητα πολυδιάστατη με χειλάδες πτυχώσεις. Φυσικά και δεν μπορούμε όλες αυτές τις πτυχώσεις και έννοιες που ο κάθε ένας κουβαλά να τις γνωρίζουμε. Μπορούμε, όμως, να πάψουμε να στηλιτεύουμε τις επιλογές των άλλων και απλά να κοιτάμε τις δικές μας. Είναι δύσκολο και θέλει προσπάθεια αλλά είναι καλύτερο να δίνουμε το χρόνο στους ανθρώπους να μας δείξουν ποιοι είναι με τις απόψεις και πράξεις τους. Άλλες φορές η εικόνα ταυτίζεται με την ουσία και άλλες πάλι απέχει άρδην.

Γιατί η εικόνα δεν είναι πάντα ίση με χίλιες λέξεις και τα ράσα δεν κάνουν τον παπά…

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Χαμόγελα παντού!

 

 Πάντα με εξέπληττε το πόσο διαφορετικοί φαίνονται οι άνθρωποι όταν τα πρόσωπα τους είναι χαμογελαστά. Θαρρείς και μεταμορφώνονται. Δεν είναι ένα απλό ανασήκωμα από τις άκρες των χειλιών, είναι μια ένδειξη ανθρωπιάς και καλοσύνης. Ένα μόνο χαμόγελο, όταν προέρχεται φυσικά και αβίαστα, ομορφαίνει στα μάτια μας τον κάτοχο του δίνοντας του μία ιδιαίτερη λάμψη.

 Κρατάω με ευλάβεια στη σκέψη μου αυτό που μου είπε κάποτε ένα παιδάκι, από εκείνα που παρά την ηλικία τους κατέχουν τη σοφία όλου του κόσμου. "Τι θέλεις να κάνεις όταν μεγαλώσεις;", είχα ρωτήσει. "Θέλω να κάνω τους ανθρώπους να χαμογελάνε, να κερδίζω χαμόγελα", μου απάντησε.


  Πώς είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο; Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που διπλοκλειδώνουν και αμπαρώνουν τα συναισθήματα τους. Φοράνε αυστηρά προσωπεία για να διώξουν όποιον προσπαθήσει να τους πλησιάσει. Ίσως, όμως, αυτοί να χρειάζονται περισσότερο από όλους ένα χαμόγελο.

  Το να χαρίζουμε αλλά και να κερδίζουμε χαμόγελα φτιάχνει απευθείας τόσο τη δική μας ημέρα όσο και των συνανθρώπων μας. Μας γεμίζει με αισιοδοξία και δύναμη να συνεχίσουμε.

  Γι' αυτό χαρίστε και κερδίστε όσα περισσότερα χαμόγελα μπορείτε! Υπάρχουν κάποιοι που το έχουν ανάγκη, γιατί ένα χαμόγελο είναι τόσο απλό αλλά και τόσο πολύτιμο!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Στιχοντούλαπο: Η ιστορία μας


Η ιστορία μας


Από μικρή βιαζότανε πολύ να μεγαλώσει 
και μέσα της ευχότανε αγάπη να βρει τόση.

Στα όνειρα του ήταν αυτός κι οι φίλοι του παρέα
που όλοι μαζί θα ζούσανε της ζωής τα ωραία.

Μια μέρα τη συνάντησε και βρήκε το σκοπό του,
όμως σε εκείνη φάνηκε παιδί κάποιου άλλου τόπου.

Περάσαν διάφοροι έρωτες που φέρανε πικρία
και στο μυαλό της ήρθε αυτός, σανίδα σωτηρίας.

Κι αυθόρμητα ταιριάξανε το σώμα κι η ψυχή τους
και κάνανε συμβιβασμούς για την κοινή ζωή τους.

Η ιστορία μας θυμίζει τη ζωή μας,
ίσως δεν είναι ιδανική αλλά είναι δική μας.
Κι εγώ περπάτησα στα χνάρια ενός ανθρώπου 
κι έτσι αφέθηκα στο θαύμα  επιτόπου.
Ότι κι αν έχασα στα μάτια σου το βρήκα
και ανακάλυψα του έρωτα τη γλύκα.

Αυτός της έφερνε χαρά με τα γλυκά του λόγια
κι εκείνη τoν παρότρυνε να ανέβει τα ανηφόρια.

Δεν ήταν όλα ρόδινα κι όμως τα καταφέραν,
οι δυο τους ένας έγιναν και τα βγάλανε πέρα.

Κι έτσι ξεπέρασαν το χθες και ζούνε το παρόν τους,
νιώθοντας τυχεροί που βρήκανε νωρίς τον άνθρωπο τους.

Κι ακόμη έτσι μένουνε πιασμένοι χέρι χέρι,
όποιος με αγάπη έζησε δεν έχει άλλο καρτέρι.


Η ιστορία μας θυμίζει τη ζωή μας,
ίσως δεν είναι ιδανική αλλά είναι δική μας.
Κι εγώ περπάτησα στα χνάρια ενός ανθρώπου 
κι έτσι αφέθηκα στο θαύμα επιτόπου.
Ότι κι αν έχασα στα μάτια σου το βρήκα
και ανακάλυψα του έρωτα τη γλύκα.

Κοιτώντας τώρα πίσω τους βλέπουνε τα όνειρα τους
κι αυτά εμφανίζονται μπροστά και μοιάζουν στα παιδιά τους.

Μπορεί να μην πλουτίσανε, να μην κάναν ταξίδια, 
μα αν είχαν άλλη μια ζωή θα επέλεγαν τα ίδια.


Δέσποινα Ζησοπούλου 

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Ζω για να δουλεύω ή δουλεύω για να ζω;

Στις ημέρες που διανύουμε και μόνο το γεγονός ότι κάποιος εργάζεται θεωρείται μεγάλη τύχη και ευλογία. Όμως, υπάρχει μια λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την προσωπική από την επαγγελματική ζωή. Για να υπάρχει εσωτερική ισορροπία είναι καλό να υφίστανται και οι δύο στη ζωή ενός ατόμου και η υποτιθέμενη ζυγαριά να μη γέρνει υπέρμετρα ούτε προς τη μία αλλά ούτε και προς την άλλη μεριά.  

Θεωρητικά είναι εύκολο να ειπωθεί και πρακτικά είναι δύσκολο να πραγματωθεί, γιατί συνήθως αυτές οι δύο έννοιες μονοπωλούν την προσοχή μας. Το αποτέλεσμα είναι ότι συχνά πυκνά κάποια από τις δυο τους μένει παραπονεμένη.

Είναι δική μας αρμοδιότητα να μοιράσουμε όσο πιο ακριβοδίκαια γίνεται το χρόνο μας ανάμεσα σε αυτές τις δύο "κυρίες". Διότι όσο εχθρικές κι αν φαίνονται μεταξύ τους, στην πραγματικότητα είναι αλληλοεξαρτώμενες και κατά βάθος επιθυμούν να έχουν καλές σχέσεις ανάμεσα τους. Η προσωπική μας ζωή είναι αυτή που μας δίνει δύναμη και ανανεώνει τη διάθεση μας ώστε να είμαστε αποδοτικότεροι στην εργασία μας και η επαγγελματική μας ζωή αυτή που μας εφοδιάζει με αυτοπεποίθηση και οικονομική ελευθερία ώστε να απολαμβάνουμε με μεγαλύτερη άνεση τον ελεύθερο μας χρόνο.

Είναι κρίμα, λοιπόν, να επιτρέπουμε να παραγκωνίζεται η μία από την άλλη γιατί έτσι γινόμαστε άνθρωποι μισοί και άρα άνθρωποι ευάλωτοι. Ας αγκαλιάσουμε επιτέλους αυτές τις δύο "κυρίες" και ας τις εξηγήσουμε πως μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά και πως ήρθε η ώρα ενώσουν τα χέρια.

Επομένως, νομίζω πως η σωστή απάντηση είναι: δουλεύω για να ζω, δε ζω για να δουλεύω! 

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Τρόλεϊ, Πλατεία Αμερικής-Αμπελόκηποι: Μωσαϊκό πολιτισμών


Η καθημερινότητα περιλαμβάνει πράξεις, συνήθειες και εμπειρίες που στο μεγαλύτερο μέρος τους δεν κερδίζουν την προσοχή μας ή δεν έχουμε το χρόνο να σκεφτούμε, καθώς κατά κύριο λόγο μας πετυχαίνουν στο τρέξιμο και τη ρουτίνα. Ούτε η χθεσινή μέρα στερούνταν τρεξίματος και υποχρεώσεων αλλά κατάφερε να μπει το σαράκι της σκέψης και παρατήρησης στο μυαλό μου (είχα και βοήθεια σ'αυτό, ομολογώ).

Καθημερινή και εγώ στην Πλατεία Αμερικής (Κυψέλη) περιμένω το τρόλεϊ με προορισμό τους Άνω Αμπελόκηπους. Κάπου εδώ έρχεται η απορία... τι διαφορετικό, παράξενο, ξεχωριστό μπορεί να βρει κανείς σε αυτή τη διαδρομή στο κέντρο της Αθήνας; Φαινομενικά τίποτα. Όμως όσο κυλάει το τρόλεϊ οι εικόνες έξω από τα παράθυρα αλλάζουν, αλλάζουν οι γειτονιές, οι δρόμοι αλλά αλλάζουν και οι άνθρωποι. Άλλοι ανεβαίνουν και άλλοι κατεβαίνουν, άλλοι προβληματισμένοι και άλλοι μπουχτισμένοι απ' τις υποχρεώσεις. Γελαστά πρόσωπα αλλά και θλιμμένα. Αδιάφορα αλλά και με ενδιαφέρον. Άνθρωποι όμοιοι αλλά και συνάμα διαφορετικοί. Οι αποκλείσεις μεγάλες μεταξύ των επιβατών, στη μια θέση ένας νεαρός Πακιστανός μικροπωλητής που κατεβαίνει στο κέντρο να πουλήσει την πραμάτεια του και από την πόρτα μπαίνει μια νεαρή δικηγόρος με το χαρτοφύλακα στο χέρι και την ανάλογη ενδυμασία δικαστηρίων, πιθανώς πηγαίνει στο πρωτοδικείο Αθηνών στους Αμπελόκηπους. Οι διαφορές πολλές και η ποικιλία των ανθρώπων ακόμα μεγαλύτερη. Δεν είχα προσέξει ποτέ ή μάλλον δεν είχα το χρόνο να συνειδητοποιήσω το πως διαφοροποιούνται και αλλάζουν οι επιβάτες περνώντας από τη μία στην άλλη περιοχή. 
Στην έναρξη στο ύψος της Πλατείας Αμερικής η πλειονότητα των επιβατών προέρχονται από τα χαμηλά οικονομικά στρώματα με ανθρώπους του μεροκάματου και κατ΄ εξοχήν μετανάστες. Στα μέσα της διαδρομής και καθώς το τρόλεϊ έχει αρχίσει να ανεβαίνει την Λεωφόρο Αλεξάνδρας και να αφήνει πίσω του το Πεδίο του Άρεως το λεωφορείο θυμίζει μωσαϊκό πολιτισμών, καθώς έχει αυξηθεί ο αριθμός των Ελλήνων αλλά και η ποικιλία των μεταναστών. Μέχρι πριν η πλειονότητα τους ήταν Αλβανοί, Πακιστανοί, Πολωνοί και άλλοι πολλοί αλλά στη συνέχεια έντονη είναι παρουσία των Ασιατών (βλ. Κινέζοι, Φιλιππινέζοι) και των Ελλήνων. Μέχρι το τέλος της διαδρομής και μετά την στάση στο Μετρό Αμπελόκηποι, όπου κατέβηκε η μεγαλύτερη μερίδα επιβατών το σκηνικό αλλάζει. Κυρίαρχη είναι η μεσαία τάξη (εάν έχει επιβιώσει ως κατηγορία από την κρίση και δεν έχει κατέβει σκαλοπάτι) με αρκετούς επαγγελματίες που πηγαίνουν στις δουλειές τους κάπου στην Κηφισίας ή Φιλιππινέζες που γυρίζουν στα σπίτια τους. 

Η εξήγηση αυτής της αλλαγής επιβατών στο ίδιο αστικό της γραμμής "14: Παπαδιαμάντη-Αλεξάνδρας-Γηροκομείο" είναι απλή και ξεκάθαρη για όποιον ζει και γνωρίζει τις περιοχές των Αθηνών. Είναι γνωστό πως στις περιοχές του κέντρου, όπως η Κυψέλη, το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων είναι αλλοδαποί και αντίστοιχα στους Κάτω Αμπελόκηπους είναι γνωστό το Ασιατικό στοιχείο το οποίο μειώνεται όσο ανεβαίνουμε προς τα Βόρεια. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η συνύπαρξη αυτής της ποικιλίας και η "αναγκαστική" επαφή, που για πολλούς φαντάζει μαρτύριο, καθώς ξεχνάμε ένα βασικό κοινό στοιχείο μεταξύ όλων... την ανθρώπινη υπόσταση. Όλοι είμαστε άνθρωποι και αυτό που κάνει ενδιαφέρουσα την συνύπαρξη μας είναι οι διαφορετικότητες που κουβαλάμε και μας χαρακτηρίζουν. Δεν έχει σημασία αν είμαστε λευκοί ή έγχρωμοι, Έλληνες ή ξένοι, νέοι ή γέροι, αδύνατοι ή ψηλοί, γυναίκες ή άνδρες... σημασία έχει το κατά πόσο είμαστε άνθρωποι με το Α κεφαλαίο. Αυτό το δείχνουν οι πράξεις και τα πιστεύω μας. Καλό απόγευμα από το μοναδικό μωσαϊκό πολιτισμών της Αθήνας, που δεν παύει να με εκπλήσσει ποτέ, θετικά ή αρνητικά...

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ένα βήμα τη φορά!


"Αν κάνω αυτό, τότε μπορεί να συμβεί εκείνο. Μετά από εκείνο θα γίνει το άλλο. Και αν μετά ακολουθήσει το παρ' άλλο, τι θα κάνω;" Κάπως έτσι είναι ο "απλοϊκός" τρόπος σκέψης ορισμένων ανθρώπων.

 Αλλά ας πάρουμε από την αρχή τα πράγματα. Τι είναι αυτό που μας προκαλεί τόσο πολύπλοκες σκέψεις και ωσάν ενεργοί σεναριογράφοι πλάθουμε ιστορίες τρόμου; Είναι αυτό το άτιμο το μέλλον που μας είναι άγνωστο κι ακριβώς επειδή κάποιοι ανησυχούν λιγάκι παραπάνω για την έκβαση του, προσπαθούν να οραματιστούν το χειρότερο ενδεχόμενο ώστε να είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν οτιδήποτε βρεθεί μπροστά τους.

 Υπάρχει μια αγγλική έκφραση που μας προτρέπει να "κάνουμε ένα βήμα τη φορά" ("one step at a time") και υπάρχει και μια ελληνική που αναφέρει πως "όποιος βιάζεται σκοντάφτει". Η με ακόμη πιο απλά λόγια "σταμάτα να άγχεσαι για το τι θα γίνει αύριο κι επικεντρώσου στο σήμερα".

 Συχνά φοβόμαστε ότι μπορεί να συμβεί κάτι και καταναλώνουμε πολύ χρόνο στο να αναλογιζόμαστε και να στενοχωριόμαστε με αυτή την εικασία μας. Εάν επρόκειτο όντως να συμβεί κάτι θα το αντιμετωπίσουμε τη στιγμή που θα εμφανιστεί και εάν δεν παρουσιαστεί ποτέ θα έχουμε γλυτώσει από στιγμές ανούσιας έγνοιας. Γιατί, λοιπόν, να υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε ψυχολογικές δοκιμασίες εκ των προτέρων;
 Μέσα σε όλα αυτά, το οξύμωρο είναι πως όταν εντέλει ξυπνήσουν οι χειρότερες μας σκέψεις και τις δούμε να αποτελούν πραγματικό γεγονός της ζωής μας, πλέον δε μας φαντάζουν τόσο επικίνδυνες όσο πιστεύαμε πως θα είναι και μόνο στην ιδέα τους.

 Τις προάλλες μέσα από μα κουβέντα με ένα νέο παιδί στα πρώτα βήματα της ζωής του, αντιλήφθηκα πόση ανασφάλεια ένιωθε για ένα καινούριο βήμα που επρόκειτο να κάνει και ανησυχούσε για το τι επίπτωση θα έχει αυτό στα επόμενα 6-8 χρόνια.

 Κανένας μας δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί στο επόμενο δευτερόλεπτο, πόσο μάλλον στα επόμενα χρόνια. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση να μας δοθεί. Γι' αυτό καλό είναι προετοιμάζουμε ένα μικρό έδαφος για το μέλλον αλλά να επικεντρωνόμαστε στο παρόν  που υπάρχει αυτή τη στιγμή μπροστά μας και να το διαμορφώσουμε όσο πιο ευχάριστα μπορούμε δίνοντας του τις πινελιές της αρεσκείας μας.

Δέσποινα Ζησοπούλου 

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

7 σημεία σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη: Τότε και σήμερα


Η εξέλιξη και η αλλαγή των πόλεων είναι στα σίγουρα υπαρκτή, αν και δεν μπορούμε να μιλάμε πάντα για γραμμική και ανοδική εξέλιξη στο πέρασμα των χρόνων. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα που η εικόνα του παρελθόντος κλέβει την παράσταση από το σήμερα.  Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη έχουν αλλάξει, η Ελλάδα άλλαξε, προσπαθώντας να ανταποκριθούν στα δεδομένα των Ευρωπαϊκών πόλεων κάνουν αλλαγές άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με παταγώδη αποτυχία. Με έναυσμα αυτό θα κάνουμε στάση σε 7 σημεία σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη και θα δούμε εικόνες του χθες και του σήμερα σε συνδυασμό με ιστορικά στοιχεία. 

 1.Παρθενώνας (Αθήνα)

 Ο Παρθενώνας είναι ναός, χτισμένος προς τιμήν της θεάς Αθηνάς, προστάτιδας της πόλης της Αθήνας. Υπήρξε το αποτέλεσμα της συνεργασίας σημαντικών αρχιτεκτόνων και γλυπτών στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα. Η εποχή της κατασκευής του συνταυτίζεται με τα φιλόδοξα επεκτατικά σχέδια της Αθήνας και της πολιτικής κύρους που ακολούθησε έναντι των συμμάχων της κατά την περίοδο της αθηναϊκής ηγεμονίας στην Αρχαία Ελλάδα.Ο Παρθενώνας αποτελεί το λαμπρότερο μνημείο της Αθηναϊκής πολιτείας και τον κολοφώνα του δωρικού ρυθμού. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 448/7 π.Χ. και τα εγκαίνια έγιναν το 438 π.Χ. στα Μεγάλα Παναθήναια, ενώ ο γλυπτός διάκοσμος περατώθηκε το 433/2 π.Χ. Σύμφωνα με τις πηγές, οι αρχιτέκτονες που εργάστηκαν ήταν ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης και πιθανόν ο Φειδίας, που είχε και την ευθύνη του γλυπτού διάκοσμου. (http://el.wikipedia.org)

2.Λευκός Πύργος (Θεσ/νίκη)

 Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι οχυρωματικό έργο οθωμανικής κατασκευής του 15ου αιώνα (χτίστηκε πιθανόν μεταξύ 1450-70). Σήμερα θεωρείται χαρακτηριστικό μνημείο της Θεσσαλονίκης και είναι ό,τι έχει σωθεί από την κατεδαφισμένη οθωμανική οχύρωση της πόλης. Η σημερινή μορφή του πύργου αντικατέστησε βυζαντινή οχύρωση του 12ου αιώνα, για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια ως κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και ως φυλακή θανατοποινιτών. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο και είναι ένα από πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Έχει 6 ορόφους, 34 μέτρα ύψος και 70 μέτρα περίμετρο. (http://el.wikipedia.org)

3. Λυκαβηττός (Αθήνα)
Ο Λυκαβηττός είναι λόφος της Αθήνας πέριξ του οποίου έχει αναπτυχθεί η ομώνυμη συνοικία.
Αναφέρεται στη μυθολογία πως ήταν ένας βράχος που κουβαλούσε στα χέρια της η Θεά Αθηνά και της έπεσε έπειτα από μια κακιά είδηση που της έφερε ένα κοράκι. Από τότε τα κοράκια έγιναν μαύρα, λέει ο μύθος. Ο Λυκαβηττός έχει το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην κορυφή του και λειτουργεί και τελεφερίκ. Ο Λυκαβηττός είναι το δεύτερο ψηλότερο σημείο του λεκανοπεδίου Αθηνών μετά τα Τουρκοβούνια και υψώνεται στα 277 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και 227 μέτρα πάνω από την πόλη. (http://el.wikipedia.org)

4. Λεωφόρος Νίκης (Θεσ/νίκη)
Η Λεωφόρος Νίκης είναι ενας οδικός άξονας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ξεκινάει από τη πλατεία Δικαστηρίων και διασχύζοντας όλο το παραλιακό μέτοπο καταλήγει στον Λευκό Πύργο και στη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι γνωστή και ώς Παραλιακή Λεωφόρος. Διασταυρώνεται με σημαντικούς άξονες όπως η Ίωνος Δραγούμη, Ελ. Βενιζέλου, η Αγίας Σοφίας, η Παύλου Μελά και η Νικ. Γερμανού. Διαθέτει τρεις λωρίδες κυκλοφορίας και έχει κατεύθυνση προς τα ανατολικά.(http://el.wikipedia.org)

5. Πλατεία Ομονοίας (Αθήνα)

Η Ομόνοια είναι συνοικία της Αθήνας η οποία αναπτύσσεται γύρω από την πλατεία Ομονοίας. Είναι το πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας απ'όπου ξεκινούν ακτινωτά μεγάλες λεωφόροι και σημαντικές οδοί της Αθήνας, όπως οι οδοί Πανεπιστημίου, Σταδίου, Αγίου Κωνσταντίνου, 3ης Σεπτεμβρίου, Πειραιώς και Αθηνάς, ενώ λίγο ανατολικότερα της πλατείας διέρχονται οι οδοί Αιόλου και Πατησίων. Από την Ομόνοια διέρχονται επίσης ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος και η γραμμή 2 του μετρό. Επιπλέον, η πλατεία Ομονοίας προέκυψε από το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας που έγινε κατόπιν παραγγελίας του Όθωνα το 1846. Τα σχέδια έγιναν από τους πολεοδόμους Κλεάνθη και Έντουαρτ Σάουμπερτ. Η πλατεία αρχικά ονομάστηκε πλατεία Ανακτόρων, στην συνέχεια πλατεία Όθωνα και τελικά το 1862, πλατεία Ομόνοιας. (http://el.wikipedia.org)

6. Καμάρα/Αψίδα του Γαλέριου (Θεσ/νίκη)

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μνημεία της Θεσσαλονίκης είναι η Θριαμβική Αψίδα του Γαλερίου, γνωστή και ως Καμάρα, που βρίσκεται στην πάνω πλευρά της οδού Εγνατίας και σε μικρή απόσταση από την Ροτόντα. Αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης των κατοίκων και επισκεπτών της πόλης.
Η Καμάρα είναι κτίσμα της εποχής της Ρωμαϊκής «Τετραρχίας» (αρχές 4ου μ.Χ. αιώνα) και αποτελεί το ένα σκέλος (δυτικό) μίας στεγασμένης στοάς, που σχηματιζόταν από αψίδες και τόξα. Κατασκευάστηκε για να τιμηθεί ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Γαλέριος, όταν αυτός επέστρεψε νικητής στην πόλη (περί το 306 μ.Χ.) μετά από πολέμους του κατά των Περσών. Η θριαμβική αυτή αψίδα ήταν τοποθετημένη κάθετα στην αρχαία Εγνατία, που διέσχιζε την πόλη (δυτικά προς ανατολικά) και αποτελούσε μέρος του λεγόμενου Γαλεριανού συγκροτήματος (Ρωμαϊκά Ανάκτορα), που αναπτύσσονταν κύρια νοτιοδυτικότερα, στις σημερινές πλατείες Ναυαρίνου και Ιπποδρομίου. (http://el.wikipedia.org)

7. Πλατεία Συντάγματος
H Πλατεία Συντάγματος είναι η κεντρικότερη πλατεία των Αθηνών. Βρίσκεται ακριβώς μπροστά από το κτήριο των Παλαιών Ανακτόρων, την σημερινή έδρα της Βουλής των Ελλήνων. Η πλατεία είναι στενά συνδεδεμένη με την αθηναϊκή και ελληνική ιστορία. Ως το Σεπτέμβριο του 1843 ονομαζόταν «Πλατεία Ανακτόρων». Πήρε τη σημερινή της ονομασία έπειτα από την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843, με την οποία ο Βασιλιάς Όθωνας υποχρεώθηκε, από την στρατιωτική φρουρά της Αθήνας που είχε συγκεντρωθεί στην Πλατεία Ανακτόρων, να συγκαλέσει εθνοσυνέλευση και να παραχωρήσει Σύνταγμα.Η πλατεία βρίσκεται πολύ κοντά στα περισσότερα αξιοθέατα της Κεντρικής Αθήνας. Βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τις γειτονίες Πλάκα, Μοναστηράκι, Κολωνάκι και Ψυρρή. οι αρχαιολογικοί χώροι της Ακρόπολης, Αρχαίας Αγοράς, Βιβλιοθήκης του Αδριανού είναι επίσης πολύ κοντά. Στο νότιο τμήμα της πλατείας ξεκινά η οδός Ερμού που αποτελεί τον πιο εμπορικό δρόμο της Αθήνας και ένας από τους πιο ακριβούς δρόμους στον κόσμο με βάση την αξία των ακινήτων. (http://el.wikipedia.org)
Όπως μπορεί κανείς να παρατηρήσει σε άλλες περιπτώσεις οι αλλαγές είναι μεγάλες και σε άλλες ανεπαίσθητες, άλλοτε υστερούν και άλλοτε υπερτερούν οι πρότερες από τις σημερινές εικόνες. Το σίγουρο είναι πως αυτά είναι ένα ελάχιστο δήγμα από τα αξιοθέατα και όμορφα σημεία των δύο πόλεων αλλά και των πόλεων ανά την Ελλάδα. Υπάρχουν πανέμορφες πόλεις με απείρου κάλους ομορφιές που αξίζουν αναφοράς. Σε επόμενα άρθρα θα φιλοξενήσουμε ακόμα περισσότερα. Τέλος, να αναφερθεί πως δεν υπάρχει αξιακή κλιμάκωση στη σειρά παράθεσης των περιοχών και σημείων των πόλεων.

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης
(Ιστορικά στοιχεία: http://el.wikipedia.org)