Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Πότε ανοίγουν τα σχολεία; Δηλώσεις Υφυπουργού Παιδείας.



Τον τελευταίο καιρό και όσο πλησιάζει ενα ακόμα νέο σχολικό έτος οι φήμες και μουρμούρες σχετικά με την ημερομηνία έναρξης των σχολικών μονάδων ηταν ποικίλες, όπως οτι θα άνοιγαν μια βδομάδα νωρίτερα αλλά και με αρκετές ελλείψεις. Πάνω σε αυτά αλλά και τον εορτασμό της θρησκευτικής εορτής των Τριών Ιεραρχών τοποθετήθηκε ο Υφυπουργός Παιδείας Αλέξανδρος Δερμεντζόπουλος.

Ο οποίος υπέγραψε την απόφαση σχετικά με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς 2014-2015 δηλώνοντας τα εξής: “Την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014 θα αρχίσει το νέο διδακτικό έτος στα Νηπιαγωγεία, τα Δημοτικά, τα Γυμνάσια, τα Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια, δημόσια και ιδιωτικά, ημερήσια και εσπερινά. Καταβάλουμε τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια έτσι ώστε να ξεκινήσουμε με τα λιγότερα δυνατά κενά εκπαιδευτικών θέσεων και από την πρώτη μέρα κάθε μαθητής να έχει τα βιβλία του. Είμαι πεπεισμένος ότι όλοι μας θα ανταποκριθούμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης στις σύγχρονες εκπαιδευτικές απαιτήσεις για να έχουμε ανωτάτου επιπέδου παιδεία για όλους τους μαθητές, τόσο στα σχολεία της πατρίδας μας, όσο και στα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού. Σε ότι αφορά στη θρησκευτική εορτή των Τριών Ιεραρχών την 30η Ιανουαρίου 2015, δεν αποτελεί ημέρα αργίας για τα Γυμνάσια, Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια, δημόσια και ιδιωτικά, ημερήσια και εσπερινά, αλλά ορίζεται για όλες τις σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ως ημέρα εορτής κατά την οποία γίνεται εκκλησιασμός και ακολουθείται πρόγραμμα αφιερωμένο στην προσφορά των Τριών Ιεραρχών στα Γράμματα”.(Πληροφορίες απο το www.ipaideia.gr). Ας ελπίσουμε πως πράγματι τα λόγια του Υφυπουργού θα γίνουν πράξεις και οι σχολικές μονάδες θα έχουν ολα τα απαραίτητα εφόδια, όπως υλικοτεχνικό εξοπλισμό και εκπαιδευτικούς, για την άρτια έναρξη και διεξαγωγή των μαθημάτων.


Επιπλέον, όπως δήλωσε ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων ειναι η τελευταία χρόνια που ξεκινούν τα σχολεία χωρίς νέους διορισμούς και για αυτο πρόκειται να ζητήσει να εξαιρεθούν οι εκπαιδευτικοί απο το 1 πρόσληψη προς 10 αποχωρήσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και να διεξαχθεί εκ νέου ΑΣΕΠ για 10.000 προσλήψεις εκπαιδευτικών, μετα την τελευταία του 2008 απο την οποία δεν έχουν τοποθετηθεί όλοι οι επιτυχόντες σε οργανικές θέσεις και όπως διαβεβαίωσε θα έχουν προτεραιότητα. Ο χρόνος περνά και θα δούμε αν τα λόγια θα μετουσιωθούν σε πράξεις. Καλη σχολική χρόνια σε μαθητές και σπουδαστές!

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

"Τρέξε χωρίς τερματισμό" για φιλανθωπικό σκοπό!


Από το απόγευμα της Δευτέρας 1 Σεπτεμβρίου και ώρα 17:00 μ.μ. έως και το απόγευμα της Τετάρτης 3 Σεπτεμβρίου 2014 και ώρα 17:00 μ.μ., οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης θα έχουν την ευκαιρία να μεταβούν στο χώρο της ΔΕΘ, όπου θα έχουν την δυνατότητα να περπατήσουν ή να τρέξουν  κατ' επιλογή τους για φιλανθρωπικό σκοπό!
Καθ' όλη τη διάρκεια των 48 ωρών που θα διαρκέσει ο φιλανθρωπικός αγώνας, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να εισέλθουν στην είσοδο της ΔΕΘ ώστε να εγγραφούν δωρεάν και να τους παρασχεθεί  ένα ειδικό τσιπάκι όπου θα μετράει τα χιλιόμετρα που θα διανύουν για όσο χρόνο βρίσκονται εντός της ΔΕΘ.
Τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του συγκεκριμένου αγώνα είναι πως δε διαθέτει γραμμή τερματισμού, καθώς και το ότι ο κάθε συμμετέχων μπορεί να  αποχωρήσει και να επανέλθει ξανά εντός του χώρου μέσα στη διάρκεια των 48 ωρών, ώστε να συνεχίσει τη συμμετοχή του.
Κάθε χιλιόμετρο που θα διανύουν οι συμμετέχοντες θα αντιστοιχεί σε χρηματικό ποσό που θα διατεθεί στο Ελληνικό Παιδικό Χωριό στο Φίλυρο, στο Ορφανοτροφείο Θηλέων "Μέλισσα" και στο Πολυιατρείο Θεσσαλονίκης "Γιατροί του Κόσμου".
Μετά τη λήξη του αγώνα θα ανακοινωθούν σε πίνακα με αλφαβητική σειρά όλα τα ονόματα όσων συμμετείχαν, καθώς επίσης και τα ποσά που αντιστοιχούν στα χιλιόμετρα που διένυσε ο καθένας εξ' αυτών.
Αξίζει να στηρίξουμε όλοι μας αυτή την φιλανθρωπική προσπάθεια!
(Περισσότερες πληροφορίες στο www.ermis1877.gr)
Δέσποινα Ζησοπούλου   

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Υπέργειος ποδηλατόδρομος στην Κοπεγχάγη (Video)



Το ποδήλατο αποτελεί ένα απ' τα οικονομικότερα και φιλικότερα στο περιβάλλον μέσα μεταφοράς. Είναι πολλά τα προνόμια που προσφέρει σε έναν ποδηλάτη, όπως το ότι δεν αποτελεί ακριβή επιλογή στην αγορά του σε σχέση με το αυτοκίνητο, δεν χρειάζεται καύσιμα άρα υπερέχει οικονομικά και περιβαλλοντικά, δεν χρειάζεται να ψάχνεις παρκινγκ αλλά μπορεί να αποτελέσει και μια από τις καλύτερες γυμναστικές για το σώμα σου. Στην Κοπεγχάγη, προφανώς, τα ξέρουν όλα αυτά για αυτό και προωθούν του πολίτες να χρησιμοποιούν το μέσο αυτό για την μετακίνηση τους. Δεν μένουν στις λέξεις αλλά προβαίνουν σε πράξεις για αυτό και μετά από κάποια χρόνια αναμονής εγκαινίασαν 29 Ιουλίου τον πολυπόθητο ποδηλατόδρομο Cykelslangen ή "Cycle Snake", ο οποίος ξεκινά από τη θάλασσα και ενώνει την εθνική οδό με τη γέφυρα του λιμανιού. Το πλάτος του είναι τεσσάρων μέτρων και μήκος διακοσίων είκοσι μέτρων, οι ποδηλάτες εκτός του ότι πλέον δεν συνωστίζονται με τα αυτοκίνητα απολαμβάνουν την θέα από ψηλά. Να σημειώσουμε ότι στην Κοπεγχάγη οι πολίτες μετακινούνται με ποδήλατα στο 36% και ο στόχος είναι να φτάσουν, ως το 2025, στο 50%. Για το λόγο αυτό είναι στα σχέδια να κατασκευαστούν ακόμη περισσότεροι ποδηλατόδρομοι.


Το παράδειγμα της Κοπεγχάγης και άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων και κρατών θα μπορούσε να αποτελέσει ένα καλό παράδειγμα και για την Ελλάδα. Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες πόλεις και δήμοι της χώρας μπαίνουν σε οικολογική τροχιά και εναλλακτική μετακίνηση με τη χρήση ποδηλάτων και την κατασκευή ποδηλατόδρομων. Ένα παράδειγμα είναι η κόρη του Θερμαϊκού, Θεσσαλονίκη αλλά και η Καρδίτσα. Αντίστοιχα η πρώτη σε συνδυασμό με τη ανάπλαση της παραλίας έτρεξε και τους ποδηλατόδρομους με αποτέλεσμα να αυξηθεί η χρήση ραγδαία τα τελευταία χρόνια αλλά και η Καρδίτσα προσφέροντας με μηδαμινό αντίτιμο ποδήλατα στους κατοίκους για να κάνουν τις βόλτες τους στο όμορφο Παυσίλυπο. Στα σίγουρα δεν έχουμε φτάσει τα νούμερα και τα επίπεδα της Κοπεγχάγης αλλά είναι μια καλή αρχή για τη χώρα μας. Αν προωθηθεί και υποστηριχθεί σωστά θα έχει αποτελέσματα. Ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή δεν θα αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού αλλά καθημερινή συνήθεια για όλους μας! 


Δείτε το βίντεο:


 Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Χωρίς Σύνορα!


ΥΠΟΘΕΣΗ:


Ο Θανάσης, ένας καλοκάγαθος πλανόδιος πωλητής έχει υπό την προστασία του την μικρή Melissa, ένα πεντάχρονο κοριτσάκι που η μητέρα της Milla, μετανάστρια από την Ρωσία, του την εμπιστεύτηκε, προκειμένου να αναζητήσει την τύχη της στην Αμερική. Όλα θα ανατραπούν στη ζωή τους, όταν η Milla επιστρέφει στην Ελλάδα με τον άνδρα της, για να πάρει την κόρη της στην Αμερική. Η Melissa πρέπει να αποχωριστεί τον άνθρωπο που θεωρεί πατέρα της, ενώ ο Θανάσης είναι αναγκασμένος να συνηθίσει να ζει και πάλι μόνος του, χάνοντας το μοναδικό πλάσμα που έδινε χαρά στην καθημερινότητα του. Με την προτροπή ενός φίλου του και την συμπαράσταση των γειτόνων του, ο Θανάσης θα ταξιδέψει στην Αμερική για να συναντήσει για μια ακόμη φορά την Melissa. Στην προσπάθεια του αυτή θα τον βοηθήσει ένας στενός του συγγενής, σε ένα ταξίδι πολύ διαφορετικό από αυτό που περίμενε όταν έφευγε από την Ελλάδα.


Κατηγορία: Δραματική, Κοινωνική
Κυκλοφορία: 2010
Διάρκεια: 92'
Σκηνοθεσία: Νίκος Γκαϊτατζής
Ηθοποιοί: Γιώργος Βογιατζής, Γιώργος Χωραφάς, Βερόνικα Βασιλακοπούλου, Σπύρος Παπαδόπουλος  
Trailer:
 


Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Ο φόβος η αιτία της απάθειας;



Ο φόβος είναι ένας από τους λόγους που η μεγαλύτερη μερίδα των ανθρώπων φτάνουν να χάνουν την ανθρώπινη ιδιότητα τους και να ακολουθούν πρακτικές αδιαφορίας και αποστασιοποίησης απέναντι στον εκάστοτε συνάνθρωπο που έχει την ανάγκη τους. Στο πέρασμα των χρόνων οι νέες τεχνολογίες και η εξέλιξη έχει κάνει την ελληνική κοινωνία και τα μέλη της φαινομενικά πολιτισμένα. Τι πολιτισμός είναι αυτός που σε αφήνει ατάραχη/ο στη θέα ενός ανθρώπου που βρίσκεται λιπόθυμος στη μέση του δρόμου, μιας γυναίκας που βρίσκεται σε κίνδυνο από επίθεση λεκτική ή σωματική ενός αγνώστου ή ενός παιδιού που φαίνεται αβοήθητο να εκλιπαρεί για το ενδιαφέρον σου; Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορεί να υποστηρίζουμε ότι αποτελεί στοιχείο πολιτισμού και εξελίξεις... η απάθεια. Βέβαια, η εκμετάλλευση του πόνου από μια πληθώρα απατεώνων που είτε παριστάνουν τους επαίτες είτε το έχουν κάνει επάγγελμα στα σίγουρα δεν εκπροσωπεί τα όσα έχω προαναφέρει και αποτελεί κατακριτέο γεγονός. Ας επιστρέψουμε στην αιτία του φαινομένου της αδιαφορίας για τον συνάνθρωπο... τον φόβο. Ο άνθρωπος ζει έχοντας μάθει να φοβάται και να μην εμπιστεύεται, καθώς οι κίνδυνοι έχουν αυξηθεί ραγδαία μαζί τους αυξήθηκαν και τα μέτρα ασφαλείας. Αυτό πέρα από ασφαλή καθιστά τον άνθρωπο και αδιάφορο και αν για παράδειγμα δει έναν άνδρα να βιαιοπραγεί προς τη γυναίκα του αντί να βοηθήσει και να αντιδράσει θα κάνει τα στραβά μάτια στο βωμό της προσωπικής ηρεμίας και ακεραιότητας. Δεν πρέπει να αφήσουμε το φόβο να υπερνικά την ανθρωπιά μας. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να πας κόντρα στο αίσθημα του φόβου… όμως η απάθεια είναι ωμή βία. Έμπνευση στο παρόν κείμενο στάθηκε η περιπέτεια μιας φίλης που βρέθηκε να χρειάζεται βοήθεια αλλά κανείς δεν γύρισε να κοιτάξει και να βοηθήσει…  


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης 

(Πηγή υλικού φωτογραφιών Google.gr)

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Ανεργία: Προσοχή επικίνδυνη στροφή!

Ανεργία! Ένα φαινόμενο που πλήττει τη μεγαλύτερη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, επιχειρήσεις, νέους, οικογένειες. Νέοι ψάχνουν για ένα καλύτερο αύριο αλλά βλέποντάς το να χάνεται, χάνονται και όλα τα όνειρα τους. Τι γίνεται όμως όταν βλέπεις μέσα στο μεγάλο πρόβλημα που ονομάζεται ανεργία,  να αναπτύσσονται φαινόμενα απάτης και εκμετάλλευσης ακόμα και από φορείς που προασπίζονται την μείωση της; Όταν νέα παιδιά τρέχουν όλη μέρα με την ελπίδα να βρουν μια δουλειά για να βγάλουν τα προς το ζην και την ίδια ώρα κάποιοι ''μεγάλοι'' επιχειρηματίες στήνουν απάτες για να μπορέσουν να φουσκώσουν και άλλο τις τσέπες τους; Όταν συνειδητοποιείς ότι ακόμα και μια μικροεπιχείρηση εκμεταλλεύεται την ανάγκη του άλλου, τότε καταλαβαίνεις πόσο πιο εύκολο είναι να το κάνει μια μεγαλύτερη. Τότε φτάνει στο μυαλό σου η σκέψη πως κάποιοι εκεί έξω σε βλέπουν σαν ένα πιόνι και θυμώνεις. Θυμώνεις και πονάς, το δεύτερο είναι κάτι με το οποίο βασανίζεσαι καθημερινά και παλεύεις. Νιώθεις ότι σε κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια σου και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό. Η οργή ξεχειλίζει, μετά κατευνάζει και πάλι από την αρχή. 

Μάλλον λίγοι άνθρωποι έχουμε αντέξει ακόμη στο σκοινί της αξιοπρέπειας και της ηθικής. Τα  λόγια είναι πολύ λίγα να εκφράσουν τον πόνο της ψυχής. Λίγες αξίες έχουν μείνει στους ανθρώπους και όταν τις βλέπεις και αυτές να πηδάνε μία μία σαν τις Σουλιώτισσες, τότε καταλαβαίνεις πώς ο άνθρωπος για να επιβιώσει, ο ίδιος και το εγώ του, μπορεί να κάνει τα πάντα. Μεγαλώνεις απότομα και βλέπεις την σκληρή πλευρά της κοινωνίας που λειτουργεί σαν αρπακτικό και  πυροδοτεί τον ατομικισμό. 

Μία σκέψη υπάρχει και θα υπάρχει πάντα στο μυαλό μου: Άραγε εκείνοι οι άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους επιτυχημένους πατώντας επί πτωμάτων, υπερεκτιμώντας τις δυνατότητές τους, αν κάποια στιγμή βρεθούν στην αντίθετη όχθη θα καταλάβουν πώς ένιωθαν χιλιάδες νέοι ή η ψευτιά και το βρώμικο χρήμα μέσα στους φαινομενικά ''νόμιμους φορείς'' που δρουν και εργάζονται τους έχει αλλοιώσει; Μάλλον όταν νιώσουν τον πόνο των παιδιών τους, ίσως τότε θυμηθούν τις πράξεις τους. Ως τότε όμως εμείς που ακόμα κρατάμε την αισιοδοξία μας θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για ένα αύριο γεμάτο γαλήνη, χωρίς δάκρυα λύπης παρά μόνο χαράς! Η θέληση είναι το ήμισυ του παντός.


Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Δύναμη... της αγάπης ισοδύναμη!


Έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι είσαι περισσότερο τυχερός από όσο νόμιζες. Όλοι μας κάνουμε πράγματα όχι πάντοτε με γνώμονα τα θέλω μας αλλά τα θέλω των άλλων, είτε αυτοί είναι γονείς είτε άνθρωποι σημαντικοί για εμάς που επηρεάζουν την κρίση μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που συνδυάζουμε τα θέλω μας με τα θέλω τον άλλων, ώστε να καταφέρουμε να είμαστε καλά με τον εαυτό μας αλλά και τους γύρω μας και να μην επέλθει κρίση και σύγκρουση των σχέσεων. Είναι πάντα αυτή η επιλογή σωστή; Μας καθιστά ευτυχισμένους;

Σίγουρα το να καταπιέζεις τα θέλω και τα όνειρα σου δεν μπορεί να μην σου στερεί κομμάτια ευτυχίας ή και την απόλυτη ευτυχία, όμως είναι ακόμα πιο δύσκολο να ξέρεις ότι μπορείς να τα κάνεις πραγματικότητα και τελικά να μην το κάνεις όχι γιατί δεν είσαι εσύ αυτός που δεν μπορείς να φανείς αντάξιος των ονείρων σου αλλά γιατί οι "άλλοι" δεν θέλουν να τα ακολουθείς.

Είναι, λοιπόν, χαράς ευαγγέλιο να βλέπεις ότι εκεί που νόμιζες πως οι δικοί σου άνθρωποι θα μπουν εμπόδιο σε μια σου επιθυμία και φοβόσουν στη σκέψη των αντιδράσεων τους, τελικά εκείνοι στέκονται αρωγοί των επιθυμιών σου, γιατί ξέρουν ποιός είσαι και εμπιστεύονται την κρίση σου. Μεγάλη η χαρά και η τύχη να ξέρεις ότι μπορείς να βασίζεσαι σε αυτούς που έχεις ξεχωρίσει με την καρδιά σου. Εκείνη η στιγμή είναι καθοριστική, γιατί όταν πια δεν είναι κάνεις εμπόδιο στα όνειρα ή μια σου απόφαση είσαι αντιμέτωπος με εσένα τον ίδιο και καταλαβαίνεις αν αυτό που είχες έως πρότινος ιδεατά πλασμένο στο μυαλό σου ήταν αληθινό ή απλά κάτι που νόμιζες ακατόρθωτο και για αυτό το ποθούσες.

Τώρα που ξέρεις ότι μπορείς να το κάνεις έχεις το χρόνο και την ηρεμία για να ακολουθήσεις μια σταθερή οδό προς αυτό ή ότι άλλο θέλεις χωρίς ριζοσπαστικές και πιεσμένες κινήσεις και  αποφάσεις. Έχεις την στήριξη και τη δύναμη όλων... γιατί η δύναμη είναι της αγάπης ισοδύναμη!

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Φίλοι οι "συγγενείς καρδιάς"!



Φιλία... Η λέξη που ακούς και συναντάς σχεδόν απο τα πρώτα βήματα σου. Όταν εισαι ακόμα μικρός ο φίλος ειναι η ευκαιρία να παίξεις, να χαρείς και να διασκεδάσεις. Ο φίλος είναι εκει στα πρώτα μικροπροβλήματα που φαντάζουν σαν τα πιο σπουδαία στο παιδικό μυαλό. Είναι εκεί στις πρώτες ερωτικές απογοητεύσεις. 

Μεγαλώνοντας η σημασία και η αξία της φιλίας διογκώνονται. Πέρνουν σάρκα και οστά. Ο φίλος είναι εκει για να σε συμβουλεύσει, να σε ακούσει, να σε καταλάβει και να προσφέρει όλο του το είναι σε θέματα σοβαρά και μη που σε απασχολούν. Όμως όσο περνούν τα χρόνια ο φίλος μπορεί να γίνει ο καλύτερος εχθρός, καθώς δεν ειναι λίγες οι φορές που  αυτός ο "σημαντικός άλλος" της ζωής σου σε προδίδει. Αρκετοί άνθρωποι, μολοταύτα, επενδύουν στη φιλία με όλο τους το είναι, ακόμα και αν στο παρελθόν έχουν προδοθεί από τους "συγγενείς καρδιάς".  

Αξίζει να αγαπάς και να ενδιαφέρεσαι για ανθρώπους; Να δίνεις και να καταναλώνεις φαιά ουσία για αυτούς τους εκ πρώτης όψεως "ξένους"; Ναι, αξίζει! Γιατί ανάμεσα στη λαίλαπα ψευτιάς, υποκρισίας και εκμετάλλευσης από ανθρώπους που νομίζουμε οτι είναι φίλοι υπάρχουν ψυχές που ξέρουν να αγαπούν με ανιδιοτέλεια και ειλικρίνεια. Είναι εκεί όταν τους έχεις πραγματικά ανάγκη ή ακόμη και σε μια υπερβολική στιγμή σου θα σε συμβουλεύσουν με στόχο το καλό σου. Θα σου πουν ότι αυτό που κάνεις είναι λάθος αλλά θα είναι και αυτοί που θα στηρίξουν εσένα και την "λάθος ή όχι" επιλογή σου. 

Ο φίλος, για εμένα, δεν είναι μόνο αυτός που είναι παρών στα προβλήματα αλλά αυτός που θα χαρεί πραγματικά με τη χαρά σου. Στη χαρά σου χαίρονται πραγματικά λίγοι... Αυτοί είναι οι φίλοι, η οικογένεια και οι πραγματικοί συνοδοιπόροι. Θα κλείσω με ενα τσιτάτο που φιλοξενούνταν σε ολα τα πάλαι ποτέ λευκώματα της πρώτης ηλικίας. "Φιλία λέξη ιερή, φιλία λέξη θεία που γράφεται μέσα στην καρδιά και όχι στα θρανία. Φιλία είναι για μένανε το πιο ωραίο πράγμα και όταν είναι αληθινή μοιάζει με ενα θαύμα"...
















Κωνσταντίνος Μπαλντίδης 

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Απαιτήσεις γονέων παιδεύουσι τέκνα!


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδάκι και κάπου εδώ μπαίνει τελεία. Πέρασε και εκείνη η φορά και εκείνος ο καιρός. Αυτό, όμως, είναι κάτι που κωλύονται να αποδεχτούν οι άνθρωποι που ήταν παρόντες όταν κάναμε τα πρώτα μας βήματα και όταν βιώναμε το καθετί πλέον συνηθισμένο ως αλλοτινό πρωτόγνωρο. Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι άλλοι από τους αγαπημένους μας γονείς.

Ο γονέας, υπό φυσιολογικές συνθήκες, είναι ο άνθρωπος στον οποίο μπορεί να στραφεί και να στηριχτεί το κάθε ηλικίας παιδί του σε εύκολες και δύσκολες στιγμές. Όμως, αυτό που δεν έχει ειπωθεί φανερά κι όμως ισχύει σχεδόν απαρέγκλιτα είναι πως όταν ανατίθεται σε κάποιον να επωμιστεί το βάρος κάποιου άλλου (υποχρέωση) αυτομάτως του παρέχεται και το ελεύθερο να πει είτε ακόμη χειρότερα να επιβάλλει τη γνώμη/θέληση του (δικαίωμα). Το θέμα, λοιπόν, είναι πως όσο κι αν κάποιος αγαπάει την οικογένεια του κι επιδιώκει να διατηρεί την ύπαρξη αρμονικών σχέσεων ανάμεσα τους, αρκετά συχνά υπάρχει ένα κομβικό σημείο σύγκρουσης: όταν ο ίδιος έχει επιλέξει πως θέλει να πορεύεται ως προσωπικότητα αλλά αυτή του η επιλογή διαφέρει από ότι έχει εκείνη κατά νου για το άτομο του γι' αυτό και προσπαθεί να τον καθορίσει σύμφωνα με τα δικά της μέτρα και σταθμά.

Όπως προανέφερα, οι γονείς είναι οι άνθρωποι που αρχικά μας προτρέπουν να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα, αλλά όλα τα επόμενα μονοπάτια καλούμαστε να τα βαδίσουμε μόνοι μας. Και μπορεί ως άτομα που ενδιαφέρονται για την ευημερία μας να προσπαθούν να μας νουθετήσουν προς όφελος μας ή να έχουν κάποια όνειρα για εμάς, όμως σημασία έχει τι θεωρούμε εμείς οι ίδιοι ότι είναι ωφελιμότερο για εμάς και τον χαρακτήρα μας και ποια είναι τα δικά μας όνειρα! Πολλές φορές λησμονούν άθελα τους πως όποια αλλαγή επιθυμούν μπορούν να την εφαρμόσουν στον εαυτό τους γιατί γι' αυτόν και μόνο αυτόν είναι υπεύθυνοι. Όσον αφορά τη ζωή των τέκνων τους καλό θα ήταν να παραμένουν στο συμβουλευτικό ρόλο και να μην αποτολμούν επιβλητικές ή απαγορευτικές παρεμβολές. Διότι ως γνωστόν, όποιος φέρει την επιλογή φέρει και την αντίστοιχη ευθύνη της συνέπειας της. Όμως, όποια κι αν είναι η επιλογή ενός γονέα για το παιδί του, η συνέπεια της όποιας πράξης θα βαρύνει το ίδιο.


Πραγματικά, δεν ξέρω τι έχει μεγαλύτερη αξία από το να μπορεί ο καθένας να ορίζει το ποιος είναι και να πράττει κατά δική του βούληση. Δηλαδή τι απαιτήσεις μπορεί να έχει κάποιος από όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους του αν οι άνθρωποι που τον ξέρουν περισσότερο από τον καθένα δεν υπολογίζουν τα θέλω του;

Είναι θεμιτό να γίνει κατανοητό πως μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να μας ανάθρεψαν, και τους ευχαριστούμε για αυτό, αλλά από εκεί και πέρα όσο κι αν τους αγαπάμε δε γίνεται να προσδιοριζόμαστε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση τους ούτε και να διατελούμε τις αποφάσεις που λαμβάνουν εκ μέρους μας. Οι μόνοι που έχουν αυτήν την  υποχρέωση και δικαίωμα είμαστε εμείς! Εμείς ξέρουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε και σε αυτό δεν χωρούν σωστά και λάθη. Αν θεωρείται λάθος το να είσαι ο εαυτός σου, τότε ποιο είναι το σωστό; Να προσποιείσαι κάτι που δεν είσαι ή να κάνεις κάτι που δε σε κάνει ευτυχισμένο; Όποιες, λοιπόν, και να είναι οι απαιτήσεις των γονέων μας προτεραιότητα έχουν οι απαιτήσεις που έχουμε εμείς από τον εαυτό μας!

Αν σεβαστούμε εμείς πρώτοι την ταυτότητα μας, που είναι το βασικότερο ζήτημα, αργά ή γρήγορα θα την αποδεχτούν και θα τη σεβαστούν με τη σειρά τους κι όσοι μας νοιάζονται πραγματικά. Και ίσως να προσπαθήσουν να περιορίσουν τις όποιες απαιτήσεις έχουν και είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με την προσωπικότητα μας.

Δέσποινα Ζησοπούλου