Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Διέξοδος στα αδιέξοδα!

Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί για αυτό το "τι" και το "γιατί"; Τι να κάνω τώρα; Γιατί να συμβεί αυτό; Γιατί δε μπορώ να βρω μια λύση;   

Η ζωή δεν έρχεται με εγγυήσεις, ούτε και με οδηγίες χρήσης. Απλώς έρχεται και κάθεται δίπλα σου και αν της συμπεριφερθείς σωστά, ίσως αποφασίσει να σου κάνει και κάποιο χατίρι. Άλλωστε αυτή είναι και η γοητεία της. Διαφορετικά, αν γνωρίζαμε επακριβώς τις εκφάνσεις της δε θα είχε τόσο ενδιαφέρον να παρακολουθούμε την εξέλιξη της. 

Δεν γίνεται να πηγαίνουν όλα κατ' ευχήν και να έρχονται όπως τα θέλουμε. Και μάλιστα, κάποιες φορές φαντάζει αδύνατο το να αλλάξουμε τη ροή μιας κατάστασης. Όμως, μέσα από μια άσχημη έκβαση μπορεί να γεννηθεί κάτι όμορφο, ακόμη κι αν δεν είμαστε σε θέση να το αντιληφθούμε τη δεδομένη στιγμή. Ή ακόμη και στην περίπτωση που αναμένουμε κάτι και αυτό αργεί να συμβεί, πιθανώς είναι επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να το υποδεχτούμε και να το καλωσορίσουμε. Βέβαια, υπάρχει το ενδεχόμενο του να μην είμαστε και ποτέ. Αλλά ακόμα και τότε θα επενδύσουμε σε καινούριες εναλλακτικές.

Θέλω να πω πως πάντα υπάρχει κάτι που αξίζει και πως αν τη μία μέρα αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, την επόμενη (ίσως και λίγο αργότερα) θα έχει ανοίξει εμπρός μας ολόκληρος χάρτης γεμάτος προτεινόμενες επιλογές διαδρομών. Χρειάζεται καρτερικότητα και ελπίδα. Τότε θα βρούμε τις απαντήσεις που ψάχνουμε στα ερωτήματα μας.


Δέσποινα Ζησοπούλου

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Our lovely strangers!

Αφορμή στάθηκε μια εικόνα που αναρτήθηκε στη σελίδα μας και αναφερόταν στους αγνώστους που κάποτε νομίζαμε πως γνωρίζαμε πολύ καλά. Αφορμή για να θυμηθώ τους δικούς μου γνωστούς - αγνώστους. Λίγο πολύ όλοι μας δεν έχουμε τέτοιους;

Αναφέρομαι σε εκείνους τους αγνώστους που κάποτε περνούσαμε όμορφα τις ώρες μας μαζί τους, μοιραζόμασταν τις πιο ευάλωτες και περίεργες σκέψεις μας, γελούσαμε, ήμασταν και ήταν δίπλα μας σε όλες σχεδόν τις χαρμολύπες. Ξεδιπλώναμε τα όνειρα μας και ο ένας προέτρεπε τον άλλο να τα εκπληρώσει.

Έπειτα, για κάποιο λόγο αυτοί οι άνθρωποι σταμάτησαν να κατέχουν την αλλοτινή τους θέση στη ζωή μας. Ίσως επειδή άλλαξαν οι κοινές παραστάσεις που είχαμε και διαφοροποιήθηκαν τα βιώματα μας. Ίσως επειδή παρουσιάστηκε κάτι παλιό ή καινούριο μπροστά μας και του δώσαμε προτεραιότητα ή ίσως επειδή χάθηκε η συνταγή και σταματήσαμε να περνάμε όμορφα μαζί. Και κάπως έτσι αντιληφθήκαμε ότι δεν γνωρίζουμε τόσο καλά αυτόν που νομίζαμε πως ξέραμε σαν την παλάμη του χεριού μας.

Ανεξάρτητα από τους όποιους λόγους αυτοί οι άνθρωποι δεν βρίσκονται στο σήμερα μας, όταν τους φέρνω στο νου μου αισθάνομαι μια γλυκιά νοσταλγία και ένα μεγάλο ευχαριστώ. Όποιες και αν ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζήσαμε και χωρίστηκαν οι δρόμοι μας, καλό είναι να θυμόμαστε πως οι τωρινοί μας άγνωστοι ήταν οι αλλοτινοί αγαπημένοι μας γνωστοί και έχουν διαμορφώσει ένα κομμάτι του χαρακτήρα μας, όπως κι εμείς διαμορφώσαμε ένα κομμάτι του δικού τους.

Όταν κοιτάω πίσω δε βλέπω απουσίες. Βλέπω ανθρώπους που μου έδωσαν κομμάτια του εαυτού τους, κομμάτια που θαύμασα και προσπάθησα να αφομοιώσω κι εγώ με τη σειρά μου. Βλέπω κάποιον που μου έμαθε να κάνω ότι πραγματικά θέλω, να γίνω αυτή που θέλω. Άλλον που μου έδειξε πως να στέκομαι ως σωστή φίλη. Ένας που μου επισήμανε πως να θέτω όρια και κάποιος άλλος που μου έμαθε να αναζητάω και να εκτιμάω συγκεκριμένες αρετές στους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Και πάει λέγοντας.

Δεν υπάρχει πικρία και απογοήτευση, αλλά υπάρχει μια όμορφη ανάμνηση από όσα μοιραστήκαμε. Και νομίζω πως έτσι δε σπιλώνουμε όσα αγαπήσαμε κάποτε αλλά τα προστατεύουμε και τα διαφυλάττουμε...

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Θέατρο: Το ημερολόγιο της Άννας Φράνκ!




Αφορμή για το σημερινό άρθρο στάθηκε το γεγονός ότι παρακολούθησα την παράσταση "Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ" στο Χυτήριο Theater. Ομολογώ ότι όλοι οι θεατές ανατριχιάσαμε με τα γεγονότα της εποχής. Όταν δεν έχεις ζήσει μια κατάσταση, όσα κι αν έχεις διαβάσει και ακούσει δεν σε καθιστούν ικανό να αντιληφθείς την έκταση αλλά και την τραγικότητα των καταστάσεων που πέρασαν άνθρωποι στο παρελθόν απλά και μόνο γιατί ήταν Εβραίοι. Η συγκεκριμένη παράσταση σε βάζει μέσα στα γεγονότα και στην αγωνία των διωγμένων ανθρώπων.

Ιστορικό:
Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ ή ημερολόγιο μιας νέας, όπως είναι ο αγγλικός τίτλος, ονομάζεται το ημερολόγιο που κρατούσε η Άννα Φράνκ, Γερμανοεβραία, στο Άμστερνταμ, για όσο καιρό κρυβόταν με την οικογένειά της από τους Γερμανούς, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο καταφύγιο της οικογένειας στο Πρίσενγκρατς, που λειτουργεί σήμερα ως μουσείο με την ονομασία «Σπίτι της Άννας Φράνκ». Η Άννα Φρανκ και η οικογένειά της συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο. Επέζησε μόνον ο πατέρας της, Όττο Φρανκ, χάρη στον οποίο εκδόθηκε το ημερολόγιο. Το ημερολόγιο έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και ως σήμερα έχει πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. (el.wikipedia.org)




Θεατρικό:
"Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ" των Frances Goodrich and Albert Hackett, είναι το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο όλων των εποχών μετά τη Βίβλο! Την ίδια σαρωτική επιτυχία έχει και το ομώνυμο θεατρικό έργο όποτε και όπου ανέβει στο θέατρο. Στο παρελθόν η παράσταση παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε γνωστή αθηναϊκή σκηνή (Θέατρο Άνεσις) σε μετάφραση της Βάσιας Παναγοπούλου- Δημήτρη Μοθωναίου, και έτσι επιλέχθηκε να παρουσιαστεί εκ νέου στο θέατρο Χυτήριο τη φετινή σεζόν 2014-15, σε νέα σκηνοθετική προσέγγιση και με καινούριο cast.Το θεατρικό έργο είναι ένα έργο - ντοκουμέντο, μια καταγραφή του απάνθρωπου φυλετικού κατατρεγμού. Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεη το 1955 και αποτέλεσε κορυφαία στιγμή στην καριέρα των συγγραφέων του, που τιμήθηκαν με βραβεία Tony, Pulitzer και το βραβείο της Ενωσης Θεατρικών Κριτικών Νέας Υόρκης. (www.chytirio.gr)

Συντελεστές:
Όττο Φρανκ: Γιάννης Νταλιάνης
Εντίθ Φρανκ: Κερασία Σαμαρά
Άννα Φρανκ: Σταυρούλα Μάρκα
Μαργκότ Φρανκ: Μαρία Μοσχούρη
Κύριος βαν Ντάαν : Χάρης Σώζος
Κυρία βαν Ντάαν : Τζούλη Σούμα
Πέτερ βαν Ντάαν : Δημήτρης Μαχαίρας
Μιπ Γκις : Μαρλέν Σαϊτη
Κύριος Ντούσσελ : Σαράντος Γεωγλερής


Κριτική:
Η παράσταση μας πάει στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στην απανθρωπιά των Ναζί. Μέσα από τις ερμηνείες και την αφήγηση των γεγονότων ο θεατής μαθαίνει  πόσο τρόμο και ταλαιπωρία πέρασαν οι Εβραίοι για να γλιτώσουν από τους Ναζί, αν και τελικά λίγοι ήταν αυτοί που επέζησαν. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι  εξαιρετικές αλλά και η μεταφορά από τους δημιουργούς. Τα σκηνικά απλά, όπως αρμόζουν στην περίσταση. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές. Είναι μια παράσταση που αξίζει να τη δουν όλοι αλλά κυρίως οι νεότερες ηλικίες για να μάθουν τι συνέβη τότε αλλά και το πως αντιμετωπίστηκε η "διαφορετικότητα", το θέατρο εκτός απο ψυχαγωγία αποτελεί και πηγή γνώσης και εκπαίδευσης. 


Πληροφορίες:
Θέατρο Χυτήριο (Ιερά Οδός 44, Κεραμεικός)

Παρασκευή-Σάββατο & Κυριακή
210 3412313 ή 6951787821

Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Η εικόνα είναι πάντα ίση με χίλιες λέξεις;


Η εικόνα είναι αυτή που σε καθορίζει ή το μέσα σου; Όλοι θα πουν χωρίς δεύτερη σκέψη "Μα, φυσικά το μέσα σου!". Είναι τόσο απλό ή όχι τελικά; Αυτή η σκέψη τριγυρνάει στο μυαλό μου και αυτό γιατί πιάνω τον εαυτό μου και τους γύρω μου να επηρεάζονται απ’ την εικόνα, αν και δεν το θέλω. Προσωπικά ποτέ δεν αγάπησα ανθρώπους για αυτό που ήταν εξωτερικά, καθώς πάντα πίστευα το "τα ρούχα δεν κάνουν τον παπά". Φυσικά και έχω βιαστεί να κρίνω με την πρώτη ματιά, είναι απόλυτα ανθρώπινο αλλά τελικά με κέρδισε η ουσία και όχι το περιτύλιγμα. Όμως, χρειάζεται να έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις τον άνθρωπο που έκρινες βεβιασμένα, ειδάλλως θα μείνεις με την πρωταρχική σου σκέψη και ιδέα.

Σήμερα, λοιπόν, ήμουν μέσα στο μετρό και ένας από τους επιβάτες είχε ένα αλλόκοτο ντύσιμο. Διέφερε, δεν συμβάδιζε ούτε με τις τάσεις αλλά ούτε και με το καθωσπρεπισμό, που συνηθίζει να ακολουθεί τις πράξεις και επιλογές των περισσότερων από εμάς. Αρχικά, ξαφνιάστηκα και τον κοίταξα περίεργα λέγοντας στον εαυτό μου "μα τι φοράει αυτός ο άνθρωπος". Μετά από λίγο ξέχασα την παρουσία του και συνέχισα να κάνω σκέψεις για να περάσει η ώρα στη διαδρομή του μετρό. Όμως, κάτι με επανέφερε στον κύριο με το "περίεργο" ντύσιμο και αυτό ήταν η αντίδραση ενός νεαρού με "φυσιολογικό" ντύσιμο και εικόνα που καθόταν όρθιος λίγο πιο μπροστά από το νεαρό για τον οποίο γίνεται λόγος. Ο "φυσιολογικός" νεαρός δεν έμεινε στη σκέψη αλλά προχώρησε και σε λόγια και κινήσεις, καθώς μαζί με την παρέα του χλεύαζαν και χειρονομούσαν λέγοντας διάφορα για το "παράξενο" συνεπιβάτη μας. Η "αλλόκοτη" εικόνα στην επόμενη στάση κατέβηκε και όλοι εμείς οι τόσο συνετοί και καθώς πρέπει συνεχίσαμε την διαδρομή μας... απαλλαγμένοι από κάτι που ουσιαστικά δεν είχε λόγο να μας ενοχλεί.
Αυτό ήταν η αφορμή για να θυμίσω στον εαυτό μου, αν και το ξέρει πολύ καλά, πως κάθε άνθρωπος πέρα από εικόνα είναι και μια οντότητα πολυδιάστατη με χειλάδες πτυχώσεις. Φυσικά και δεν μπορούμε όλες αυτές τις πτυχώσεις και έννοιες που ο κάθε ένας κουβαλά να τις γνωρίζουμε. Μπορούμε, όμως, να πάψουμε να στηλιτεύουμε τις επιλογές των άλλων και απλά να κοιτάμε τις δικές μας. Είναι δύσκολο και θέλει προσπάθεια αλλά είναι καλύτερο να δίνουμε το χρόνο στους ανθρώπους να μας δείξουν ποιοι είναι με τις απόψεις και πράξεις τους. Άλλες φορές η εικόνα ταυτίζεται με την ουσία και άλλες πάλι απέχει άρδην.

Γιατί η εικόνα δεν είναι πάντα ίση με χίλιες λέξεις και τα ράσα δεν κάνουν τον παπά…

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Χαμόγελα παντού!

 

 Πάντα με εξέπληττε το πόσο διαφορετικοί φαίνονται οι άνθρωποι όταν τα πρόσωπα τους είναι χαμογελαστά. Θαρρείς και μεταμορφώνονται. Δεν είναι ένα απλό ανασήκωμα από τις άκρες των χειλιών, είναι μια ένδειξη ανθρωπιάς και καλοσύνης. Ένα μόνο χαμόγελο, όταν προέρχεται φυσικά και αβίαστα, ομορφαίνει στα μάτια μας τον κάτοχο του δίνοντας του μία ιδιαίτερη λάμψη.

 Κρατάω με ευλάβεια στη σκέψη μου αυτό που μου είπε κάποτε ένα παιδάκι, από εκείνα που παρά την ηλικία τους κατέχουν τη σοφία όλου του κόσμου. "Τι θέλεις να κάνεις όταν μεγαλώσεις;", είχα ρωτήσει. "Θέλω να κάνω τους ανθρώπους να χαμογελάνε, να κερδίζω χαμόγελα", μου απάντησε.


  Πώς είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο; Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που διπλοκλειδώνουν και αμπαρώνουν τα συναισθήματα τους. Φοράνε αυστηρά προσωπεία για να διώξουν όποιον προσπαθήσει να τους πλησιάσει. Ίσως, όμως, αυτοί να χρειάζονται περισσότερο από όλους ένα χαμόγελο.

  Το να χαρίζουμε αλλά και να κερδίζουμε χαμόγελα φτιάχνει απευθείας τόσο τη δική μας ημέρα όσο και των συνανθρώπων μας. Μας γεμίζει με αισιοδοξία και δύναμη να συνεχίσουμε.

  Γι' αυτό χαρίστε και κερδίστε όσα περισσότερα χαμόγελα μπορείτε! Υπάρχουν κάποιοι που το έχουν ανάγκη, γιατί ένα χαμόγελο είναι τόσο απλό αλλά και τόσο πολύτιμο!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Στιχοντούλαπο: Η ιστορία μας


Η ιστορία μας


Από μικρή βιαζότανε πολύ να μεγαλώσει 
και μέσα της ευχότανε αγάπη να βρει τόση.

Στα όνειρα του ήταν αυτός κι οι φίλοι του παρέα
που όλοι μαζί θα ζούσανε της ζωής τα ωραία.

Μια μέρα τη συνάντησε και βρήκε το σκοπό του,
όμως σε εκείνη φάνηκε παιδί κάποιου άλλου τόπου.

Περάσαν διάφοροι έρωτες που φέρανε πικρία
και στο μυαλό της ήρθε αυτός, σανίδα σωτηρίας.

Κι αυθόρμητα ταιριάξανε το σώμα κι η ψυχή τους
και κάνανε συμβιβασμούς για την κοινή ζωή τους.

Η ιστορία μας θυμίζει τη ζωή μας,
ίσως δεν είναι ιδανική αλλά είναι δική μας.
Κι εγώ περπάτησα στα χνάρια ενός ανθρώπου 
κι έτσι αφέθηκα στο θαύμα  επιτόπου.
Ότι κι αν έχασα στα μάτια σου το βρήκα
και ανακάλυψα του έρωτα τη γλύκα.

Αυτός της έφερνε χαρά με τα γλυκά του λόγια
κι εκείνη τoν παρότρυνε να ανέβει τα ανηφόρια.

Δεν ήταν όλα ρόδινα κι όμως τα καταφέραν,
οι δυο τους ένας έγιναν και τα βγάλανε πέρα.

Κι έτσι ξεπέρασαν το χθες και ζούνε το παρόν τους,
νιώθοντας τυχεροί που βρήκανε νωρίς τον άνθρωπο τους.

Κι ακόμη έτσι μένουνε πιασμένοι χέρι χέρι,
όποιος με αγάπη έζησε δεν έχει άλλο καρτέρι.


Η ιστορία μας θυμίζει τη ζωή μας,
ίσως δεν είναι ιδανική αλλά είναι δική μας.
Κι εγώ περπάτησα στα χνάρια ενός ανθρώπου 
κι έτσι αφέθηκα στο θαύμα επιτόπου.
Ότι κι αν έχασα στα μάτια σου το βρήκα
και ανακάλυψα του έρωτα τη γλύκα.

Κοιτώντας τώρα πίσω τους βλέπουνε τα όνειρα τους
κι αυτά εμφανίζονται μπροστά και μοιάζουν στα παιδιά τους.

Μπορεί να μην πλουτίσανε, να μην κάναν ταξίδια, 
μα αν είχαν άλλη μια ζωή θα επέλεγαν τα ίδια.


Δέσποινα Ζησοπούλου