Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Ο (ε)αυτός και ο άλλος!


 


 Είναι τόσο εύκολο να απορροφηθούμε από τον εαυτό μας και από τα μεγάλα και άλυτα κατά τη γνώμη μας προβλήματα που μας περιστοιχίζουν. Είναι απλό να εστιάζουμε στις δικές μας υποθέσεις επιλέγοντας την αποστασιοποίηση και διατηρώντας σε επαγρύπνιση μια περιττή αυτολύπηση. Εντάξει όλο και κάπου θα βρούμε λίγο χρόνο για δαύτη αλλά μετά από μερικές στιγμές αναγκαίας αδράνειας καλό είναι να επστρέφουμε στη δράση.

 Καλώς ή κακώς ο κόσμος δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από εμάς και επίσης ότι και να συμβεί εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος τη φορά του. Απόφαση μας το αν θα στροβιλιστούμε μαζί του ή θα επαναπαυτούμε σε μια θέση στασιμότητας. Όμως, όντας χαμένοι στον μικρόκοσμο μας αμελούμε να παρατηρήσουμε πως αυτός ο κόσμος μας χρειάζεται. Πως ο διπλανός μας μπορεί να έχει ανάγκη την βοήθεια μας, πως ο πόνος του είναι και δική μας υπόθεση, ειδικά αν μπορούμε να τον απαλύνουμε με όποιο τρόπο και όποια μέσα διαθέτουμε. Η βοήθεια μας μπορεί να είναι υλική, πρακτική ή ηθική. Η ίδια η παρουσία μας μπορεί να είναι αρκετή από μόνη της, καθώς ο καθένας προσφέρει ότι μπορεί να δώσει. Αν μπορούμε να κάνουμε ένα καλό γιατί να το στερήσουμε από κάποιον συνάνθρωπο μας που το χρειάζεται; Υπάρχουν άνθωποι που ακριβώς επειδή ήρθαν έτσι οι συγκυρίες και έμαθαν από πρώτο χέρι πόσο απαραίτητη είναι η ύπαρξη κάποιου αγαθού και έγιναν γνώστες των συνεπειών της έλλειψης του, προσπαθούν να το προσφέρουν εκείνοι στους γύρω τους ώστε να μην αναγκαστεί να βιώσει κανένας όσα πέρασαν και ότι στερήθηκαν οι ίδιοι.

 Όχι, δυστυχώς δε μπορούμε να τα διορθώσουμε όλα ούτε και υπάρχει κάποια τέτοια απαίτηση προς το πρόσωπο μας αλλά ίσως μπορούμε να συμβάλλουμε στο να βελτιωθούν οι συνθήκες τους. Ένα καλό σημείο εκκίνησης είναι το να ξεκινήσουμε από την οικογένεια μας ή όπου αλλού κρίνει ο καθένας μας ότι είναι πραγματικά χρήσιμος. Αφού δεν υπάρχουμε μόνοι μας σε αυτό τον κόσμο οφείλουμε να κάνουμε μια προσπάθεια να συνυπάρχουμε μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους του. 

 Καλές γιορτές!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Υπέροχοι άνθρωποι!


 
 Μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες όταν κατ' ευχήν συναντήσω κάποιον υπέροχο άνθρωπο είναι να προσπαθώ να διατηρώ τις επαφές μου μαζί του. Γι' αυτό και έχω ως αρχή μου να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που θαυμάζω και κατ' επέκταση σέβομαι για τον τρόπο που σκέφτονται, που πράττουν, που αισθάνονται, που επιλέγουν να βαδίζουν. Αυτούς τους ανθρώπους τους θέλω δίπλα μου γιατί με εμπνέουν και με βοηθούν να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος έχοντας ως παράδειγμα μου τους ίδιους.

 Όμως, δεν παύουν να είναι και άνθρωποι και κάποιες φορές επηρεάζονται από τις προκλήσεις που δέχονται και ξεχνάνε πόσο μοναδικοί, υπέροχοι και χαρισματικοί είναι! Και η αλήθεια είναι πως ίσως ένα μέρος της όμορφης ιδιαιτερότητας τους έγκειται ακριβώς σε αυτό το κομμμάτι. Ότι δηλαδή διατηρούν την μετριοφροσύνη τους και δεν παρασύρονται σε μια ατέρμονη αυταρέσκεια. Όταν λοιπόν τους επισκέπτονται αυτές οι στιγμές δεν πρέπει να λυπούνται αλλά να θυμούνται ποιοι είναι και τι έχουν καταφέρει. Πόσο κόπιασαν, πόσο πληγώθηκαν και πόσες εξισώσεις έλυσαν επιτυχώς για να κατακτήσουν το σήμερα. Και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει! Αν γυρίσουν να κοιτάξουν πίσω θα νιώσουν περηφάνια γιατί δεν υπέκυψαν στα τραύματα τους αλλά αυτοσχεδίασαν και χρησιμοποίησαν τις κακουχίες προς όφελος τους. Μετέτρεψαν τις αδυναμίες τους σε δύναμη και ρίσκαραν αγνοώντας το παρακάτω. 

 Είναι οι άνθρωποι που αγαπάνε τους ανθρώπους ακόμη και αν αυτό θεωρείται παράξενο και επικριτέο και κάποιοι επιλέγουν να τους αντιμετωπίζουν καχύποπτα και υπεροπτικά. Είναι εκείνοι που δε ντρέπονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και έχουν το θάρρος να γελάνε δυνατά και να αγνοούν επιδεικτικά τους όποιους καθωσπρεπισμούς. Είναι αυτοί που όταν τους χρειάζεσαι θα σταθούνε δίπλα σου είτε τους το ζητήσεις είτε όχι.

 Γι' αυτό είναι αδιανόητο να μην αντιλαμβάνονται την αξία τους και να επηρεάζονται από βορριαδάκια ενώ έχουν μπροστά τους το απάνεμο μεγαλείο της ίδιας τους της ύπαρξης. Γιατί αν ο κόσμος τους έμοιαζε λιγάκι η γη θα ήταν ένας επίγειος παράδεισος!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Στίγματα στιγμής!



 Μέσα στη βαβούρα της καθημερινότητας είναι τόσο απλό να χάσουμε την ψυχραιμία μας και να αρχίσουμε να δίνουμε μεγαλύτερο μερίδιο προσοχής σε θέματα δευτερευούσης αξίας. Και κάπως έτσι ξεχνάμε. Ξεχνάμε να ζούμε! Ξεχνάμε πως δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα περισσότερο από το τώρα μας, από το παρόν μας. Αγωνιζόμαστε διαρκώς για ένα καλύτερο αύριο και αμελούμε να απολαύσουμε το δώρο του σήμερα που βρίσκεται μπροστά μας! Σαφώς και πρέπει να προετοιμάζουμε ένα τμήμα του εδάφους αλλά δεν γίνεται να θυσιάζουμε τις στιγμές που μας προσφέρονται εμμένοντας σε αναμονή καλύτερων μελλοντικών τέτοιων.

 Ούτε βέβαια μπορούμε και να καθορίσουμε επακριβώς πως θα έχει διαμορφωθεί αυτό το πολυπόθητο αύριο. Ως ένα σημείο μπορεί να περνάει από το χέρι μας αλλά από ένα σημείο παραπέρα δεν υπάρχουν διαπιστευτήρια της διαμόρφωσης του. Γι' αυτό καλό είναι να ζούμε την κάθε στιγμή όπως μας δίνεται με τα θετικά και τα αρνητικά της, τις χαρές και τις λύπες της, τις νίκες και τις ήττες της. Τίποτα δεν είναι πιο σίγουρο από το τώρα μας και ακόμη κι αυτό μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και είναι ευνόητο πως αν δεν μπορούμε να καθορίσουμε μεταγενέστερα αποσπάσματα της δικής μας της ζωής πολύ περισσότερο δεν γίνεται να επέμβουμε σε άλλων ανθρώπων. 

 Όλα έχουν την τάση να μπαίνουν στη θέση τους και όσα γίνονται πραγματώνονται την πιο κατάλληλη στιγμή, όταν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, είτε αυτό συμβαίνει εν γνώσει είτε εν αγνοία μας. Είναι τόσα πολλά αυτά που καλούμαστε να ελέγξουμε κατά την διάρκεια της ημέρας που δεν ωφελεί να προσθέτουμε περισσότερες έγνοιες σε τομείς που είναι ανώτεροι των δυνάμεων μας. Άλλωστε το τώρα έχουμε μπροστά μας και σε αυτό μπορούμε να επικεντρωθούμε και να διαμορφώσουμε.

 Επομένως, ναι παραδείγματος χάριν υπάρχει η δουλειά με το ανάλογο άγχος που φέρει αλλά υπάρχει και ο άνθρωπος που πρέπει να σταθμίσει τις προτεραιότητες του και να καθορίσει που θα επιτρέψει να αναλωθεί. Και ναι υπάρχουν και τα σχέδια που κάνουμε για το μέλλον αλλά επειδή αγνοούμε την όποια έκβαση του, υπάρχει αυτό που ζούμε τώρα και είναι μπροστά μας και είναι δικό μας!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Και για πες!


 Μέσα στην προσπάθεια του να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, έχουμε αμελήσει πως κάπως έτσι υψώνουμε τείχη στους γύρω μας. Αναφέρομαι σε εκείνες τις περιπτώσεις που μπορεί να συνέβη μια παρεξήγηση με έναν συνάνθρωπο μας ή πιθανόν να μας ενόχλησε κάτι που έκανε ή είπε. Καθόλου απίθανο σενάριο αν σκεφτούμε πόσο διαφέρουμε μεταξύ μας και πως ο καθένας μας κουβαλάει ξεχωριστά βιώματα.

 Η συνήθης αντίδραση λοιπόν είναι να απομακρυνθούμε από αυτόν διότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας προσέβαλε και επακόλουθα να συζητήσουμε αυτή του την συμπεριφορά με κάποιο άλλο κοντινό μας πρόσωπο. Τελεία. Γιατί έτσι τερματίζουμε την όποια καλή σχέση είχαμε μαζί του.

 Όμως, έτσι ο ο άνθρωπος που θεωρούμε πως μας έθιξε δε θα μάθει τι είναι αυτό που μας απομάκρυνε και κατά πάσα πιθανότητα θα επαναλάβει την ίδια συμπεριφορά και σε άλλους ανθρώπους Εάν μιλάμε σε τρίτους για κάποιον, δεν είναι πιο σωστό να μιλήσουμε στον ίδιο; Να φτάσουν στα αυτιά του άμεσου ενδιαφερόμενου τα όσα έχουμε να πούμε για το άτομο του; Και φυσικά έτσι του δίνουμε την ευκαιρία να προβάλει έναν αντίλογο στον λόγο μας και να ατενίσουμε μια διαφορετική προσέγγιση της πράξης του. Μπορεί να δεχτεί, μπορεί και να απορρίψει την αλήθεια των λεγομένων μας. Μπορεί να τον ενδιαφέρουν μπορεί και όχι. Αυτό εξαρτάται από τη σχέση που έχουμε δημιουργήσει μαζί του και κατά πόσο επιθυμούμε να τη διατηρήσουμε.  Υπάρχει κάτι που αξίζει να σωθεί ή ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις που δεν ήταν για να συνεχίσουν να είναι; 

 Αν πρόκειται να ανοιχτεί συζήτηση για κάποιον, ας ειπωθεί στον ίδιο τον άνθρωπο για τον οποίο συζητάμε. Αλλιώς γιατί να παραπονιόμαστε για τις πράξεις του αν δεν του δίνουμε την ευκαιρία να τις διορθώσει ή να τις υπερασπιστεί; Το μόνο που θα μας απομείνει είναι μία γκρίνια και μια κριτική παραπάνω. Εύκολο δεν είναι. Θέλει θάρρος και θράσος. Αλλά αξίζει. Αν αξίζει για εμάς ο άνθρωπος. Και γιατί η αλήθεια μας, όποια και αν είναι αυτή, έχει την ιδιότητα να μας ελευθερώνει και να μας απαλλάσσει από τα περιττά ψυχικά βαρίδια. Ποιος ξέρει; Μπορεί στην τελική να κερδίσουμε έναν άνθρωπο και να διατηρήσουμε μια ανόθευτη ψυχή!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

ΠαράΜύθοι: Εφ(υ)ημερία

 

 Ένα από εκείνα τα βράδια που σε παρέλαβα πληγωμένο. Έχεις πείσμα εσύ, δε θα ερχόσουν. Ευτυχώς που η καρδιά σου έχει απομνημονεύσει τη διεύθυνση μου και κατάφερε να σε παρασύρει συμμαχώντας με τη θέληση σου.

 Ρώτησα κι ας γνώριζα πως δε θα λάβω απόκριση. Μη σε νοιάζει, καταλαβαίνω πιο πολλά από όσα μου λες και παρατηρώ περισσότερα από όσα μου επιτρέπεις να δω. 

 Συναντήσαμε ένα τοπικό φαρμακείο που εφημέρευε και φτιάξαμε έναν πρόχειρο επίδεσμο, ίσα ίσα να καλύψει το τραύμα. Σου ξέφυγαν και ένα - δυο αναστεναγμοί αλλά προσπάθησες να τους κρύψεις επιμελώς με επιδέξιους ελιγμούς. Μη τυχόν και αμαυρώσεις την αλύγιστη και κυνική εικόνα που με τόσο κόπο αναστηλώνεις. 

 Κι αφού βεβαιωθήκαμε πως αυτό θα σε κρατήσει για λίγο καιρό προστατευμένο, πήρες τη φθαρμένη σου από τις πολλές διαδρομές βαλίτσα κι επέστρεψες στο αιώνιο ταξίδι σου.

Δέσποινα Ζησοπούλου

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Ποίημα - Απόδραση

Απόδραση



Τα βήματα μου με οδήγησαν σε εσένα.
Το έχουν συνήθειο να με τραβάν κοντά σου.
Κι εσύ εκεί.
Ακλόνητη σταθερά.
Εσύ είσαι εκεί.
Εγώ είμαι αυτή που φεύγει για να επιστρέφει.
Μόνο εσύ με ηρεμείς.
Σε φοβούνται οι γρίφοι γιατί τους εξιχνιάζεις.
Σε ευχές και προειδοποιήσεις κρατάς τις απαντήσεις 
Και τις φέρνεις μπροστά μου.
Κι όταν χάνω το θάρρος ή με πληγώνει η εχθρική πραγματικότητα 
Εσύ εκεί να μου φανερώνεις αθέατους προορισμούς.

Σου ζητάω εξηγήσεις με όλα τα τεχνάσματα που διαθέτω.
Άλλοι τα φορτώνουν σε εμένα κι εγώ τα μοιράζομαι με εσένα.
Άδικος κύκλος.
Αλλά είσαι φτιαγμένη από υλικό που αντέχει.
Και σα μου παραδίδεις τη σκυτάλη, σε κουβαλάω μέσα μου 
Μέχρι την επόμενη φορά που θα με καλέσει κοντά σου η ανάγκη μου.

Παραμένεις ακόμη εδώ.
Τουλάχιστον εσύ.
Δε ρωτάς πολλά. 
Τα γνωρίζεις ήδη.
 Κι όμως τα αφήνεις να ηχήσουν ακόμη μια φορά.
Εσύ η απόδραση μου.

 Ξέρω πως ανακάλυψες το κρυμμένο, αλλά μη τους το μαρτυρήσεις,
 εντάξει;
Αν το βρουν θα το πειράξουν και μετά θα περιφέρεται σαν αγρίμι
Ικανό να πληγώσει κι αυτό με τη σειρά του 
Όποιον κάνει την απερισκεψία να το πλησιάσει.
Δε φταίνε αυτοί. 
Έτσι έμαθαν κι έτσι εφησυχάστηκαν. 
Φοβούνται καθετί πέρα από τα όρια της τετραγωνισμένης λογικής τους.
Κι αν δεν κατορθώσουν να το ελέγξουν, το αποδυναμώνουν 
Απομυθοποιώντας το.
Μα πιότερο ευθύνονται όσοι ανταμώθηκαν με την αξία του 
Και το εγκατέλειψαν απροστάτευτο.
Βλέπεις, αξίζουμε τις επιλογές μας καταπώς κρίνουμε την αξία τους.

Και παραμένεις ακόμη εδώ.
Τουλάχιστον εσύ.
Δε ρωτάς πολλά. 
Στα έχω ξαναπεί.
 Μα να που μου επιτρέπεις να λυτρωθώ για ακόμη μια φορά.
Εσύ η απόδραση μου.

Δέσποινα Ζησοπούλου


Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

Ανεκτίμητες αξίες!

 Θυμάμαι μία συνομιλία που έλαβε κάποτε χώρα. Ήταν σε μία από αυτές τις δύσκολες περιόδους που αντιμετωπίζουμε ανά διαστήματα. Αναφέρομαι σε εκείνες που από τη μία βρίσκεσαι σε μία καθοδική πορεία κι από την άλλη γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είσαι ένα βήμα πριν ανοίξεις φτερά. Μεταξύ άλλων, λοιπόν, λέχθηκε για κάποιο άτομο πως ήταν απορίας άξιον ότι διατηρούσε την καλή του διάθεση και δεν παραπονιόταν ενώ δεν είχε "τίποτα" στη ζωή του.

 Με είχε προβληματίσει λιγάκι το πώς ορίζεται το "τίποτα". Δύο ζευγάρια μάτια μπορεί να εστιάζουν προς το ίδιο σημείο αλλά να αντιλαμβάνονται διαφορετικά την εικόνα που εκτυλίσσεται μπροστά τους. 

 Βαθιά μου πεποίθηση είναι πως η ζωή έχει το δικό της τρόπο να αποδίδει δικαιοσύνη και να τα εξισορροπεί έτσι ώστε όλοι να παίρνουν μία γεύση από όλες τις πτυχές της. Θα έρθουν οι δυσκολίες αλλά κάπου στο δρόμο θα σε ανταμώσουν και οι ευκολίες. Πιο σημαντικό, όμως, είναι πως όταν διασταυρωθείς με τις πρώτες η ζωή θα σε έχει ήδη εφοδιάσει με κάποιο από τα ανεκτίμητα δώρα της για να μπορέσεις να τις αντιμετωπίσεις. Η οικογένεια, ο σύντροφος, τα παιδιά σου, οι φίλοι, η υγεία, το κατοικίδιο, το επάγγελμα σου είναι μερικά μόνο από αυτά τα πολύτιμα δώρα της. Λογίζονται όλα αυτά ως "τίποτα"; Κάθε ένα τους ξεχωριστά είναι μοναδικό και κάθε ένα από αυτά που έχεις μπορεί να είναι ο κρυμμένος θησαυρός που στερείται κάποιος άλλος και αποτελεί αιτία της λύπης του.

 Σίγουρα, υπάρχουν περίοδοι που βαλτώνουμε και μέσα στη γενικότερη θολούρα μας φαντάζουν σα βουνά ακόμη και οι πεδιάδες, ενώ θα μπορούσαμε να τις καλλιεργήσουμε και εντέλει να ωφεληθούμε από δαύτες. Κοινώς, όταν δεν μπορεί να αλλάξει μία κατάσταση ίσως πρέπει να αλλάξουμε εμείς τον τρόπο που την διαχειριζόμαστε. Είναι αρκετά εύκολο να καταθέσουμε τα όπλα, αλλά είναι πιο παλικαρίσιο να τα χρησιμοποιήσουμε! 

 Δέσποινα Ζησοπούλου

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Συνέντευξη με τον εαυτό μας!


 Υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας. Έτσι, για να γνωρίσουμε καλύτερα αυτόν τον άγνωστο συγκάτοικο. Όταν γνωρίζουμε μπορούμε να κατανοούμε πληρέστερα ώστε να προφυλάττουμε ή να τροποποιούμε. Κι έτσι να επιτύχουμε μια πιο ομαλή συγκατοίκηση.

 Παρακάτω ακολουθούν μερικές ερωτήσεις. Σε κάποιους ίσως να θυμίσουν κάτι από τα λευκώματα που φτιάχναμε στο δημοτικό και το μοιράζαμε σε διάφορους φίλους για να το γεμίσουν με τον γραφικό τους χαρακτήρα και τις απόψεις τους. Κάποιες από τις ερωτήσεις μπορεί να μας φαίνονται αυτονόητες και άλλες απλά δεν έτυχε να τις αναλογιστούμε. 

 Φιλική συμβουλή είναι να καταγράψουμε κάπου τόσο τις ερωτήσεις όσο και τις απαντήσεις που θα δώσουμε. Κοιτώντας σε ένα μακρινό χρονικό διάστημα από τώρα τις ερωταπαντήσεις μας μπορεί να εκπλαγούμε με τον τρόπο που σκεφτόμασταν, με τις δοθείσες προτεραιότητες μας ή ακόμη και με την ορθότητα του αλλοτινού σκεπτικού μας. Για πάμε να συνεντευξιαστούμε!

  • Με μία πρόταση ποιος είσαι;
  • Ποιο είναι το σύνθημα σου για τη ζωή;
  • Τι είναι αυτό που θαυμάζουν οι άλλοι σε εσένα;
  • Τι λείπει από τη ζωή σου;
  • Η ευτυχία είναι...
  • Τι χρειάζεσαι περισσότερο αυτή τη στιγμή;
  • Ποιο είναι το ένα πράγμα αυτή τη στιγμή για το οποίο είσαι απόλυτα σίγουρος;
  • Τι φοβάσαι;
  • Τι δε θα παρατήσεις ποτέ;
  • Τι θέλεις να θυμάσαι για πάντα;
  • Τι σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής;
  • Ποια είναι η πιο δύσκολη απόφαση που έχεις πάρει;
  • Ποια είναι η καλύτερη απόφαση που έχεις πάρει;
  • Για ποιο πράγμα είσαι πιο ευγνώμων;
  • Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή της ζωής σου τον τελευταίο χρόνο;
  • Ποια είναι η νούμερο ένα αλλαγή που θέλεις να κάνεις στη ζωή σου στους επόμενους 12 μήνες;
  • Τι είναι αυτό που έμαθες πρόσφατα για τον εαυτό σου;
  • Όταν κοιτάζεις στο παρελθόν τι σου λείπει περισσότερο;
  • Τι είναι αυτό από το παρελθόν που δε σου λείπει καθόλου;
  • Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζεις αυτή τη στιγμή;
  • Με μία λέξη πώς θα περιέγραφες την προσωπικότητα σου;
  • Για τι είσαι γνωστός στους φίλους και την οικογένεια σου;
  • Τι είναι αυτό που οι περισσότεροι δεν ξέρουν για εσένα;
  • Ποια είναι μια συχνή παρανόηση που έχουν οι άνθρωποι για εσένα;
  • Πες κάτι που είναι δυσκολότερο για εσένα απ' ότι για τους περισσότερους ανθρώπους;
  • Όταν σκέφτεσαι το "σπίτι", τι σκέφτεσαι συγκεκριμένα;
  • Ποιο είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχεις;
  • Τι θα σε έκανε να χαμογελάσεις αυτή τη στιγμή;
  • Τι κάνεις όταν τίποτα άλλο δε σε κάνει χαρούμενο;
  • Για ποιο πράγμα είσαι χαρούμενος που έκοψες;
  • Τι λέει η μικρή φωνή μέσα σου τελευταία;
  • Τι σε συναρπάζει;
  • Τι είναι αυτό που θα έκανες κάθε μέρα αν μπορούσες;
  • Τι είναι χειρότερο:να αποτυγχάνεις ή να μην προσπαθείς;
  • Πότε βίωσες μια σημαντική καμπή στη ζωή σου;
  • Αν είχες τη δυνατότητα να στείλεις ένα μήνυμα σε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, τι θα έλεγε αυτό το μήνυμα;
  • Τι σε κάνει να νιώθεις άνετα;
  • Κάνεις αυτό που πραγματικά πιστεύεις ή απλά συμβιβάζεσαι σε αυτό που κάνεις;
  • Τι είναι αυτό που συνήθιζε να σε τρομάζει αλλά όχι πια;
  • Τι υπόσχεσαι στον εαυτό σου που ακόμη δεν το έχεις πραγματοποιήσει;
  • Μέχρι στιγμής ποιος είναι ο κύριος στόχος στη ζωή σου;

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Δε θέλω να πρέπει!


 Το περίεργο δεν είναι πως όλοι έχουν γνώμη για τη ζωή σου αλλά ότι περιμένουν να κάνεις αυτό που θα επέλεγαν εκείνοι. Ε δεν πάει όμως έτσι. Και δεν πάει γιατί ότι αποτέλεσμα φέρουν οι πράξεις σου δε θα μπορείς να το χρεώσεις σε κανένα παρά μόνο στον εαυτό σου. Ακόμη κι αν η απόφαση πάρθηκε από αλλότρια χείλη, εσύ είσαι αυτός που την αποδέχθηκε και την υλοποίησε και πίστεψε με κανένας δεν θα υποφέρει περισσότερο με τις συνέπειες της από εσένα τον ίδιο. 

 Ακόμη και αν για τον περίγυρο σου αυτό είναι το σωστό και τα πράγματα μπορεί να φαντάζουν ιδανικά, εσύ θα είσαι αυτός που θα έχει παγιδευτεί μέσα σε μια ιδανικότητα που δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία σου. Είναι απογοητευτικό αλλά κάποιες φορές και οι πιο δικοί σου άνθρωποι συμπεριφέρονται σα να μη σε γνωρίζουν τόσο καλά και προσπαθούν να σε διαμορφώσουν σύμφωνα με την εικόνα που έχουν πλάσει στο μυαλό τους για εσένα. 

 Κλονίζεται η ταυτότητα σου αλλά σιγοκαίει η αλήθεια σου. Δυστυχώς, στο βωμό των Πρέπει έχουμε ξεχάσει την αξία των Θέλω και το να ακολουθείς το σκεπτικό του πλήθους φαντάζει ως μονόδρομος. Αλλά υπάρχουν κι εκείνα τα ανεξερεύνητα μονοπάτια. Δεν ξέρεις που μπορεί να σε βγάλουν. Σίγουρα κάπου θα σε οδηγήσουν κι αυτά αλλά οι άνθρωποι τα αποφεύγουν. Προτιμούν την ασφάλεια της γνώριμης επιλογής κι απαξιώνουν το ρίσκο της άγνωστης και άρα επίφοβης επιθυμίας.

 Κι έστω ότι κάνεις λάθος. Και; Ποιο το κακό; Το καλό είναι ότι το συγκεκριμένο λάθος είναι ολόδικο σου! Το συνειδητοποιείς, το αποδέχεσαι και συμφιλιώνεσαι μαζί του. Κατά πάσα πιθανότητα θα επιζήσεις και θα βγεις πιο δυνατός από αυτό. 

 Τα πράγματα όμως είναι χειρότερα όταν μένεις με τα "γιατί", τα "αν" σου και την απώλεια ενός σωστού που δεν τόλμησες επειδή δείλιασες. Ή μάλλον επειδή δείλιασαν οι γύρω σου κι εσύ δεν επέδειξες το ανάστημα σου και συμμορφώθηκες στις υποδείξεις τους. 

 Χρειάζεται να ενηλικιωθείς επιτέλους και ότι ακούς πρώτα να το φιλτράρεις, να κάνεις μία κουβεντούλα με τον άμεσα ενδιαφερόμενο που είναι δεν είναι άλλος από τον εαυτό σου και μετά αν σου κάνει να το υιοθετείς. Αλλιώς θα καταλήξεις σε μια παραλλαγή της λαϊκής παροιμίας σε μορφή: "Στερνή μου   γ ν ώ μ η   να σε είχα πρώτα".

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Puzzle για δύο!


 Οι ανθρώπινες σχέσεις μου θυμίζουν κάτι από τα κομμάτια των παζλ. Ποικίλης θεματικής γκάμας και κάθε μία τους ξεχωριστή. Άλλες όμορφες απεικονίσεις τοπίων και κάποιες δυσνόητοι πίνακες καλλιτεχνών που ο κάθε παρατηρητής δίνει τη δική του ερμηνεία.

 Ένα παζλ 2 κομματιών. Το ένα κομμάτι απεικονίζει μία εικόνα. Το άλλο που ενώνεται μαζί του, τη συμπληρώνει. Κανένα άλλο δε μπορεί να πάρει τη θέση του, γιατί ακόμη κι αν το προσπαθήσει δε θα ταιριάξει πλήρως και κάποια στιγμή θα αποχωρήσει από κοντά του ώστε να βρει το κομμάτι που εφάπτεται καλύτερα στα διακεκομμένα σημεία του. 

 Μπορεί να έχουν ένα κοινό μοτίβο αλλά το καθένα φέρει τις δικές του ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Μπορεί ακόμη φαινομενικά το ένα να είναι εντελώς διαφορετικό από το άλλο, αλλά εδώ δεν χωρούν αυταπάτες: για να παρατηρήσεις και να κατανοήσεις την πλήρη εικόνα χρειάζεσαι και τα δύο κομμάτια. 

 Δεν είναι βέβαιο πότε θα συναντηθούν και αν θα καταφέρουν να μείνουν ενωμένα. Υφίστανται αρκετές αναταράξεις. Απλά ακριβώς επειδή το ένα συμπληρώνει το άλλο έχουν περισσότερες πιθανότητες να αντέξουν από τα υπόλοιπα που είναι πιο ευάλωτα λόγω της εγγενούς ανομοιότητας τους.

 Το περίεργο όμως είναι πως και οι άνθρωποι όπως αυτά τα κομμάτια, παρά το πλήθος των ατόμων που τους προσεγγίζουν, αναγνωρίζουν επακριβώς πότε έχουν βρει το συγκεκριμένο δικό τους, αυτήν την διαφορετική αλλά και απαραίτητη οπτική στον ορίζοντα τους. Ίσως λέγεται ένστικτο, ίσως έχει κάποια άλλη ονομασία. Κι όμως κατέχουν αυτή τη γνώση - βεβαιότητα που ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης φύσης τους. Απλά ξέρουν, χωρίς να γνωρίζουν από που και πως. Ίσως γιατί κυριαρχεί αυτή η πρωτόγνωρη και ακατανόητη σύνδεση που αισθάνεσαι ότι βιώνει και ξέρεις πράγματα χωρίς να σου τα έχει πει. Όμως ακόμη κι αν ακούγεται δεν είναι τρομακτικό. Διότι όλα αυτά τα σημάδια σε κάνουν να συνειδητοποιείς ακόμη περισσότερο πως αυτό συμβαίνει γιατί το σωστό τμήμα έχει τοποθετηθεί στην κατάλληλη θέση και είναι φυσικό επακόλουθο τα δύο μεμονωμένα τμήματα πλέον να μετατράπηκαν σε ένα ενιαίο.


Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Σεβασμός στον εαυτό μας!

 Υπάρχει μια άποψη που υποστηρίζει πως ο σεβασμός κερδίζεται. Σωστό. Αλλά εξίσου σωστό είναι πως ο σεβασμός απαιτείται! Και γίνεται με τον πιο απλό τρόπο. Σεβόμενοι τον εαυτό μας δεν επιτρέπουμε σε κανένα να μας φερθεί υποδεέστερα απ' ότι πραγματικά μας αξίζει. Κι αν το κάνει; Απλά του υπενθυμίζουμε ποιον έχει απέναντι του.

 Με γνώμονα το να προσπαθεί κάποιος να συμπεριφέρεται όπως θα ήθελε να του συμπεριφέρονται, θα μπορούσαν να αποφευχθούν πολλές κακοτοπιές. Διότι ποιος θα ήθελε να τύχει άσχημης μεταχείρισης από τους γύρω του; Αντιστρόφως και κατ' επέκταση, ο άνθρωπος που ξέρει τι αξίζει, όταν παρατηρήσει πως δεν λαμβάνει την δέουσα συμπεριφορά, θα διεκδικήσει αυτήν που του αρμόζει. Και τότε όσο κι αν καθυστερήσει να πυροδοτηθεί, είναι η ώρα της σύγκρουσης. Ακόμη και μια δικαιολογημένη αντίδραση πάντα θα κακοφαίνεται στον δέκτη της.

 Έρχεται, λοιπόν, αυτή η στιγμή που γυρίζει ένας διακόπτης μέσα του και αλλάζει τα κακώς κείμενα, ή πιο απλά "κάνει το ξεσκαρτάρισμα του". Ίσως μέσα στην όλη διαδικασία της αλλαγής να πάρει σβάρνα και κάτι που αξίζει να σωθεί, αφού πολλάκις κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Αλλά τι να γίνει; Αν η σπορά τους είναι καλή θα βρουν το έδαφος να ξαναφυτρώσουν. 

 Και ναι μπορεί γενικότερα σαν άνθρωπος να είναι δυνατός, αλλά είναι ανθρώπινο να υπάρξουν φορές που θα λυγίσει. Κι αυτές μέσα στο πρόγραμμα είναι. Τότε θα γυρίσει να κοιτάξει ποιος είναι κοντά του. Θα μετρήσει κυρίως απώλειες αλλά και παρουσίες. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο θα αντιληφθεί πως να συμπεριφερθεί και σε ποιον. Όλοι μας χρειαζόμαστε ένα ταρακούνημα (αφορμή) για να ταρακουνήσουμε τον κόσμο μας και να τον φέρουμε στα μέτρα μας. Είναι κατά κάποιον τρόπο ένας φόρος τιμής που οφείλουμε στον εαυτό μας και δεν είναι άλλο από το να σεβόμαστε τον εαυτό μας!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

Φίλος με το άλλο φύλο!

Μέσα σε μια από αυτές τις περιπλανήσεις μας σε μαγευτικές τοποθεσίες της πόλης γεννήθηκε η ιδέα του να γράψουμε ένα κείμενο αλλιώτικο από τα άλλα. Με φόντο το μπλε της θάλασσας και το γαλάζιο του ουρανού που μας συντρόφευαν εκείνο το απόγευμα, ξεκινήσαμε να γράφουμε ο καθένας από μία σκέψη - ιδέα που τη συνέχιζε ο άλλος. Έτσι απλά και αυθόρμητα ορμώμενοι από μια έμπνευση της στιγμής. Το αποτέλεσμα; Το κείμενο που ακολουθεί...



Υπάρχει φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη, ούτε και δίνεται μεμιάς. Μπορεί να υπάρξει, μπορεί και όχι. Σημαντικό είναι να έχουν τοποθετηθεί εξ' αρχής οι σωστές βάσεις. Δηλαδή, να ξεκινήσεις την καθαρά φιλική σου σχέση με πλήρη ανυπαρξία ερωτικών στοιχείων ή ενδεχόμενων τέτοιων μελλοντικών σκέψεων. Βέβαια, λέγεται πως ακόμα και στις απόλυτα φιλικές σχέσεις μπορεί να υπάρξει έλξη ή ερωτική τροπή. Όμως, αν η αγάπη, ο σεβασμός και η εκτίμηση για τον άλλον έχει πάρει οικογενειακές - φιλικές διαστάσεις, αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει εύκολα και είναι δύσκολο - σχεδόν αδύνατο - να χαθεί και να μετατραπεί σε έρωτα. Φαντάζει σχεδόν σαν αιμομιξία!

Σαφώς και γίνεται να ξεπεραστούν τα όρια, ειδικά όταν οι διαπλεκόμενοι υποδύονται μία κατάσταση και κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Όντας γυναίκα ομολογώ πως παρά τις όποιες περαστικές φιλίες του ιδίου με το δικό μου φύλο προσπάθησα να συντηρήσω, η φιλία με έναν άνδρα είναι η πιο αληθινή και πιο ουσιαστική που υπάρχει στη ζωή μου! Ως άνδρας, πάντοτε άκουγα πως οι αντροπαρέες είναι οι καλύτερες και οι στιγμές μαζί τους μένουν ανεξίτηλες. Όμως, εμένα ο κολλητός μου είναι γυναίκα και νομίζω πως δε θα είχα κάνει καλύτερη επιλογή! Άλλωστε, οι φιλικές σχέσεις με γυναίκες με βοήθησαν να τις καταλάβω καλύτερα και όλη αυτή τη γνώση να την χρησιμοποιήσω ως "όπλο" στη σχέση μου. Είναι υπέροχο να έχεις κολλητό μια γυναίκα!  



Μπορεί να μη βλέπουμε παρέα μπάλα ή να κάνουμε διαγωνισμό ρεψίματος αλλά πίνουμε μπύρες και μιλάμε για σχέσεις. Όταν δύο ανθρώπινες ψυχές συναντιούνται δεν έχει σημασία το φύλο αλλά η χημεία, η σύμπνοια και εντέλει το να περνάς όμορφες στιγμές με κάποιον που ξέρεις πως αν είχες το αντίθετο φύλο από το δικό σου θα ήσουν αυτός/αυτή. Μπορεί να μην κατανοώ απόλυτα τη λογική της και να μην έχουμε πάντα τα ίδια θέλω αλλά ξέρω πως το μυαλό μας συναντιέται και ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια. Στις δύσκολες στιγμές είναι εκεί για να τις κάνει πιο εύκολες ως γνήσια φίλη. Μπορεί να μη συμφωνώ εντελώς με τις απόψεις του περί ορθότητας και κάποιες φορές να πεισμώνουμε για το ποιος έχει περισσότερο δίκιο, αλλά είναι το Φιλαράκι μου και δε θα τον άλλαζα με τίποτα στον κόσμο. Ξέρω πως μπορεί να καταλάβει τα δυσνόητα και να δημιουργήσει πρακτικές λύσεις γιατί είναι άνθρωπος που έχει μάθει να αγαπάει και να προσφέρει.

Ε ναι, υπάρχει φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Τουλάχιστον εμείς τα καταφέραμε περίφημα παρά την δυσπιστία των τρίτων. Αγαπώ να σε έχω φίλη! Μου επέτρεψες να γνωρίσω έναν άνθρωπο που θαυμάζω και προσπάθησα να αφομοιώσω πολλά στοιχεία της προσωπικότητας του στη δική μου. Λατρεύω αυτό που είσαι και είσαι το Φιλαράκι μου!


              Δέσποινα Ζησοπούλου          Κωνσταντίνος Μπαλντίδης  

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Mamma Μία!

  
  
 Για εσένα που ξέρω όλη μου τη ζωή. Για την ακρίβεια για εσένα που μου χάρισες τη ζωή! 

 Εμείς οι δυο μεγαλώσαμε μαζί. Αν γυρίσω να κοιτάξω πίσω θα αντικρίσω την παρουσία σου δίπλα σε κάθε μου μικρό ή μεγάλο βήμα. Θα δω χειροτεχνίες σε πολύχρωμα χαρτιά, να τρυπώνουμε κρυφά σε δασάκια ώστε να ακούσουμε μια ακόμη συναυλία, να τραγουδάμε αγκαλιά πάνω σε μια κινούμενη αιώρα, να μου αφηγείσαι άλλη μία ιστορία, να πηγαίνουμε μεγάλες βόλτες με το αυτοκίνητο δυναμώνοντας τον ήχο του ραδιοφώνου και της φωνής μας. Θα θυμηθώ μερικά κομμάτια σοκολάτας για να γλυκάνει η ψυχή μας σα τη γεύση της, εκείνες τις πολύωρες κουβέντες μας όταν προσπαθούμε να καταλάβουμε πως λειτουργεί αυτός ο κόσμος, και πολλές ακόμη όμορφες και γλυκές στιγμές που δεν κλείνονται σε προτάσεις και περιγραφές. Όλη μου η ζωή είναι γεμάτη από την εικόνα σου και είναι συνυφασμένη με τη δική σου! 
  
 Και φαντάσου πως ούτε εσύ ήξερες. Ήσουν απλά ένα μικρό κοριτσάκι που έπαιζε με την κούκλα του. Δεν ήξερες. Πώς θα μπορούσες να ξέρεις; Αλλά κινήθηκες με το ένστικτο και όλη σου την αγάπη και αυτά τα δύο είναι πάντα οι καλύτεροι σύμβουλοι. Πήρες μέρος σε ένα πείραμα που πέτυχε! 


 Ήσουν εκεί σε καταιγίδες και σε ηλιοφάνειες, στα νεύρα, στη γκρίνια και στο γέλιο. Πόσες φορές δεν ήρθαμε σε σύγκρουση, η καθεμιά υπερασπιζόμενη το δικό της σκεπτικό. Όμως, μεγάλωσα κι εγώ και αναγνωρίζω όσα μου έχεις τόσο απλόχερα προσφέρει. Μου έμαθες να γεύομαι τη ζωή, να ψάχνω και να βρίσκω την αγάπη στους ανθρώπους, να μάχομαι για τις αξίες μου και να μιλάω με αλήθειες. Μου έμαθες να αγκαλιάζω, όπως έκανες εσύ κάθε φορά που σε χρειαζόμουν και να απλώνω τα φτερά μου πηγαίνοντας εκεί που με οδηγούσαν οι επιθυμίες μου, ακόμη κι αν αυτός ο προορισμός με κρατούσε μακριά σου. Μου επέτρεψες να αναπτύξω μια προσωπικότητα τόσο διαφορετική από τη δική σου αλλά με αποδέχτηκες και δεν με έκρινες για αυτό. Μου έμαθες πόσο τυχερή είμαι που σε έχω γιατί άνθρωποι σαν εσένα είναι δυσεύρετοι και είναι ευλογία! Έχοντας τόσο πολύτιμα εφόδια ποιος μπορεί να φοβηθεί για όσα βρεθούν στο διάβα του;

  Ήσουν απλά ένα παιδάκι κι όμως κατάφερες να μεγαλώσεις άλλο ένα παιδάκι. Δεν σου κρύβω ότι ορισμένες φορές αισθάνομαι πως κατά κάποιο τρόπο γίνεσαι κι εσύ το δικό μου παιδάκι. Είναι εκείνες οι φορές που σε πιάνει ο παρορμητισμός, το πείσμα ή ο φόβος σου και χρειάζεσαι κάποιον να συμφωνήσει μαζί σου, να σε καθησυχάσει, ίσως και να σε συνετίσει. Και ξέρεις γιατί χαίρομαι πιο πολύ; Γιατί πέρα από όλα αυτά με τον τρόπο σου και την υπομονή σου πέρα από μητέρα μου κατάφερες να γίνεις και φίλη μου! Kι αυτό είναι κάτι που ελάχιστοι μπορούν να το κατανοήσουν και πόσo μάλλον να το κατακτήσουν!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Αρκεί!



 Κι εκεί που λες πως τα κατάφερες και έχεις σκληραγωγηθεί, τελικά ανακαλύπτεις πως πάντα υπάρχει λίγο ακόμη κλάμα για να ρίξεις. Θαρρείς πως τίποτα δεν είναι ικανό να σε επηρεάσει κι όμως αντιλαμβάνεσαι πως σαν από δική τους βούληση τα μάτια σου είναι και πάλι υγρά. Να χαρείς που διαπιστώνεις πως έχεις ακόμη την ικανότητα να νιώθεις και δεν έχεις αναισθητοποιηθεί πλήρως ή να λυπηθείς επειδή κάποιος βρήκε τον τρόπο να σε φέρει ξανά σε αυτή την κατάσταση;


 Μαζεύεις την περηφάνια σου και προχωράς. Βλέπεις, η ανδρεία είναι μονάχα κατ' όνομα γνώρισμα των ανδρών. Για την ακρίβεια είναι ιδιότητα των ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου. Των ανθρώπων που τα λόγια τους συνάδουν με τα έργα τους, που δεν αποφεύγουν αλλά κοιτούν κατάματα τα προβλήματα τους, που μιλούν στα ίσα στο συνομιλητή τους κι ό,τι τους παρουσιαστεί απλώς το αντιμετωπίζουν. Αυτό κι αν σπανίζει στις μέρες μας. Οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να αποβλέπουν στην αυτοβελτίωση τους και αρκούνται στο να φοράνε μια δικαιολογία ως ασπίδα.

 Δεν πειράζει. Αρκεί που έζησες και μοιράστηκες στιγμές, αυτό δεν μπορεί να στο αμφισβητήσει κανένας. Αρκεί που χαμογέλαγες αυθόρμητα και που προσπάθησες να προσφέρεις κι εσύ με τη σειρά σου το ίδιο χαμόγελο σε άλλα πρόσωπα. Αρκεί που παραμέρισες τον φόβο και το εγώ σου για κάτι ανώτερο από τα στενά πλαίσια του εαυτού σου. Αρκεί που έστω για μια στιγμή κατάφερες να πλησιάσεις και να αγγίξεις μια άλλη ύπαρξη, κι ας γλίστρησε σαν άμμος μέσα από τα δάχτυλα σου. Κι αν για τους άλλους δεν είναι αρκετό, αρκεί που είναι για εσένα!  

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Καληνυχτίζοντας την καλημέρα!



 Κρατάει χρόνια αυτή η συνήθεια! Από μικρά παιδιά ακόμα συνηθίσαμε να μας βάζουν για ύπνο έχοντας την απαίτηση να μας σκεπάσουν, να μας διηγηθούν μια ιστορία, να μας πουν ένα τραγουδάκι, να μετρήσουν μαζί μας προβατάκια ή ότι άλλο διέθεταν από τη γκάμα του ζωικού βασιλείου και γενικότερα οτιδήποτε μπορούσαμε να σκαρφιστούμε ώστε να χρονοτριβίσουμε και να παραμείνουμε περισσότερες ώρες ξύπνιοι. Τώρα το γιατί μεγαλώνοντας γύρισε ο εσωτερικός μας διακόπτης και προσπαθούμε να διεκδικήσουμε όσες περισσότερες ώρες ύπνου μπορούμε, είναι άλλη ιστορία. 

 Έτσι, λοιπόν, μάθαμε και εθιστήκαμε σε αυτή τη γλυκιά τελετουργία της καληνύχτας, με αποτέλεσμα να υπάρχουν περιπτώσεις που ένεκα της απουσίας της αυτόματα να αποδυναμώνεται και η επήρεια του ύπνου. Με τα χρόνια μεγαλώσαμε και αποκτήσαμε την πολυπόθητη ανεξαρτησία μας αλλά έλα που κάποιες συνήθειες παραμένουν καρτερικά αποτυπωμένες στο υποσυνείδητο μας και αργά ή γρήγορα τρυπώνουν και διεκδικούν τη θέση τους στο συνειδητό μας. Ας μη ξεχνάμε πως οι τωρινοί ενήλικες δεν παύουν να είναι εκείνα τα αλλοτινά πιτσιρίκια που περίμεναν πεισματικά να τραβήξουν την προσοχή των αγαπημένων τους λίγο πριν την ώρα της ανάπαυσης τους.


 Δεν αποτελεί επομένως ιδιαίτερη έκπληξη όταν κάποιοι από αυτούς έρχονται μετά από χρόνια να αποζητήσουν αυτή την καληνύχτα των παιδικών τους χρόνων. Δεν την ζητάνε από τον καθένα γιατί ξέρουν πως δεν μπορεί να τους την προσφέρει ο καθένας. Συνήθως επιλέγουν ενστικτωδώς κάποιο άτομο στο οποίο επιτρέπουν να φανεί η ευάλωτη πλευρά τους. Γιατί η ώρα της καληνύχτας είναι η ώρα που βάζουμε τις άμυνες μας για ύπνο και μένοντας έτσι άοπλοι αποκαλύπτουμε την γαλήνια και "αμακιγιάριστη" πλευρά του εαυτού μας. Με αυτό τον τρόπο του παραχωρούν κατ' επιλογή μια εξουσία επάνω τους. Μια εξουσία που αν το άλλο άτομο δε φανεί αντάξιο της εμπιστοσύνης τους έτσι όπως του την παραχώρησαν έτσι και θα την εξαφανίσουν από προσώπου γης. 

 Και οι πιο σκληροί από εμάς έχουν την ανάγκη να αφεθούν, ακόμη κι αν τους είναι δύσκολο να το παραδεχτούν γιατί σε κάποια κλειστά μυαλά αυτό υποδεικνύεται ως αδυναμία. Δύναμη είναι! Θέλει δύναμη να τολμάς να στέκεσαι απέναντι στον άλλο άοπλος και ανέτοιμος να καθορίσεις τη συνέχεια, αγνοώντας αν θα σε χαϊδέψει ή θα σε πληγώσει. Είναι ρίσκο αλλά ανήκει στην κατηγορία εκείνων που σου κοστίζουν περισσότερο αν δεν τα δοκιμάσεις. 

 Τις χρειαζόμαστε λοιπόν τις καληνύχτες αλλά ακόμη περισσότερο κι από αυτές χρειαζόμαστε τις καλημέρες. Αυτές που ακούγονται από το ίδιο στόμα που λίγες ώρες νωρίτερα μας καληνυχτούσε. Εκεί αξίζει να αφεθείς. Οι ημιτελείς καταστάσεις αφήνουν ανθρώπους με ημιτελή συναισθήματα που είναι εύκολο να γείρουν με ένα φύσημα του αγέρα. Το να αρχίζεις και να τελειώνεις τη μέρα σου με τον ίδιο άνθρωπο που επέλεξες να βρίσκεται δίπλα σου σε ολοκληρώνει και σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι στον στίβο της καθημερινότητας!


Δέσποινα Ζησοπούλου

Όταν τα κοινωνικά δίκτυα... ήταν μια άγνωστη λέξη!


Μέχρι και πριν μια δεκαετία οι άνθρωποι έβγαζαν φωτογραφίες για να γεμίζουν τα φωτογραφικά άλμπουμ, να εγκλωβίζουν τις στιγμές μέσα σε ένα φύλλο χαρτί. Αυτό τους έδινε την ευκαιρία να ανατρέχουν σε στιγμές και να αναβιώνουν συναισθήματα. 

Οι φωτογραφίες ήταν ένα προσωπικό αρχείο που κάθε οικογένεια είχε στα ντουλάπια του σπιτιού της. Η επιλογή του ποιοι θα είναι οι θεατές των στιγμών αυτών ήταν στην ευχέρεια των "ιδιοκτητών" τους (εάν οι στιγμές έχουν ιδιοκτήτες). 

Αυτή η γοητεία, όμως, αλλοιώθηκε  με την έλευση της ψηφιακής φωτογραφίας και στη συνέχεια εξοντώθηκε από την εμφάνιση των social media, των selfies και της εικονικής πραγματικότητας. Η μεγαλύτερη μερίδα των ανθρώπων είναι χρήστες των γνωστότερων site κοινωνικής δικτύωσης. Περνούν ώρες μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή, κινητού και ηλεκτρονικής ταμπλέτας. Ανεβάζουν και ανεβάζουμε (για να μην βγάζουμε τους εαυτούς μας έξω από την σύγχρονη πραγματικότητα) σωρεία προσωπικών  φωτογραφιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χωρίς να φιλτράρουμε και να έχουμε την απόλυτη επιλογή του ποιοι τις βλέπουν. Ποιοι γίνονται θεατές των προσωπικών μας στιγμών! 


Είναι φορές που παρατηρώ νεαρούς και νεαρές φίλους/ες να ανεβάζουν φωτογραφίες απλά και μόνο για να δείξουν πως περνάνε καλά, για να πείσουν πως είναι ευτυχισμένοι και όχι γιατί πραγματικά είναι. 

Άλλοι ξεχνάνε να βιώσουν και να ζήσουν τη στιγμή απλά και μόνο πασχίζοντας να βγάλουν την καλύτερη πόζα για να την ανεβάσουν στο αγαπημένο τους "φατσοβιβλίο" και να δείξουν στους φίλους τους πόσο "γ@μ@τα" περνάνε. Η εξέλιξη της τεχνολογίας μας έχει αποξενώσει. Έχουμε χάσει τη μαγεία του να ζούμε για εμάς... Ζούμε για αυτό που θέλουμε να δούνε οι άλλοι. Για ένα "σχόλιο" και ένα "μου αρέσει". Αλλά δεν είναι αργά να το συνειδητοποιήσουμε και να κάνουμε την ανατροπή! 

Κλείνοντας θέλω να τονίσω πως δεν σημαίνει ότι πρέπει να δαιμονοποιήσουμε αυτές τις πλατφόρμες δικτύωσης, καθώς ενέχουν μια μεγάλη γκάμα θετικών και χρήσιμων επιλογών. Όμως, δεν θα κρύψω πως η χαρά μου είναι μεγάλη που γυρνώντας στην εφηβική μου ηλικία δεν με θυμάμαι με ένα κινητό στο χέρι να σερφάρω στο διαδίκτυο. 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Ποιος είσαι!



 Ευτυχώς ή δυστυχώς, δε μαθαίνεις τα όρια σου μέχρι να χρειαστεί να τα αγγίξεις. Μπορεί να πίστευες πως θα άντεχες περισσότερο κι όμως απ' ότι αποδεικνύεται δεν είσαι για πολλές δυσκολίες. Υπάρχουν, όμως, και κάποιες φορές που εκπλήσσεσαι με τον ίδιο σου τον εαυτό διαπιστώνοντας πως η στάση σου απέναντι σε αυτό που θα αρνιόσουν κατηγορηματικά στο παρελθόν έχει αλλάξει. Παρατηρείς πως όταν καλείσαι να το βιώσεις στο παρόν, οι αντοχές σου είναι διευρυμένες. Απορείς. Πού πήγε η απολυτότητα σου; Κοίτα να δεις που τελικά υπάρχουν πιο σημαντικές αξίες από τον εγωισμό μας και στις κρίσιμες στιγμές βρίσκουμε τη δύναμη να τις υπερασπιστούμε και να τις προστατεύσουμε.   

 Δεν έχεις χρόνο να αναλογιστείς εάν θα έκαναν το ίδιο για εσένα ή εάν θα έδειχναν την ίδια ανοχή σε συγκεκριμένα σου ατοπήματα. Γιατί όταν καλείσαι να υπερασπιστείς τα συναισθήματα σου δεν υπολογίζεις τι θα προσφέρεις και τι θα λάβεις. Απλά επιζητάς να εκφραστείς άνευ περιορισμών και ψυχρών μαθηματικών υπολογισμών. Προσπαθείς να είσαι αληθινός, κινούμενος στο πνεύμα των όσων νιώθεις.

 Εξάλλου, μέσα σε ένα τέτοιο παιχνίδι ενηλίκων ισχυρότερος παίκτης αποδεικνύεται εκείνος που τολμάει να ανοίξει τα χαρτιά του. Γιατί ξέρει πως ακόμη κι αν χάσει έπαιξε όσο καλύτερα μπορούσε. Και έπαιξε τίμια, χωρίς κόλπα, δίνοντας τον καλύτερο του εαυτό, δείχνοντας απλά τον εαυτό του.


 Δεν είναι λίγοι αυτοί που επιλέγουν να κρυφτούν στην ασφάλεια της σιωπής και της παραίτησης τους. Ίσως γιατί δεν βρήκαν αυτό που θα τους κινητοποιήσει και θα τους βγάλει από την αδρανή στάση τους. Ίσως γιατί το βρήκαν και φοβήθηκαν ότι θα ταρακουνήσει τον καλά δομημένο κόσμο τους. Και οι δύο κατηγορίες θα ζουν συντροφιά με ένα ενδεχόμενο "αν", ή όπως αλλιώς ονομάζεται: απωθημένο. 

 Η ζωή είναι πολύ μικρή για να βάζουμε περισσότερα εμπόδια στον εαυτό μας. Αφού θέλεις, τι σε κρατάει πίσω; Γιατί ο φόβος του να εκτεθείς να είναι πιο ηχηρός από την επιθυμία σου;   

 Αν αγαπάς διεκδίκησε και αν μπορείς συγχώρεσε! Συγχώρεσε τα λάθη των άλλων αλλά συγχώρεσε και τα δικά σου. Γιατί εντέλει από εκεί αρχίζουν και τελειώνουν όλα: Όταν γνωρίζεις και αγαπάς τον εαυτό σου ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι και τότε δε φοβάσαι μήπως σε απορρίψουν για αυτό που είσαι, γιατί ξέρεις ποιος είσαι!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Λάμψε μέσα από το χαμόγελο σου!


Πρωί καθημερινής και περπατάς στο δρόμο με τελικό προορισμό την εργασία σου, τη σχολή, το σχολείο ή και κάποια δημόσια υπηρεσία. Σχεδόν τηλεκατευθυνόμενα φτάνεις στον προορισμό σου χωρίς να έχεις βιώσει την αλληλουχία εικόνων, χωρίς να αφουγκραστείς τους περαστικούς, χωρίς να ανταλλάξεις μια καλημέρα ή ένα χαμόγελο. 

Πόση σημασία έχει ένα χαμόγελο; Μια καλημέρα; Είναι ικανά να σου φτιάξουν τη μέρα, να σου δώσουν κέφι για δουλειά και να δημιουργήσουν θετικό κλίμα! 


Μπορείς να προσφέρεις και  να λάβεις χαμόγελα χωρίς αυτό να ενέχει πονηρές σκέψεις και δόλο. Απλά για να μεταφέρεις και να λάβεις θετική ενέργεια! 

Λάμψε μέσα από το χαμόγελο σου! Το χαμόγελο σου είναι η δύναμη σου! Οι περισσότεροι πιστεύουν πως τη θετική σκέψη και τα όμορφα πράγματα τυχαίνει να τα ζούμε... Στην πραγματικότητα εμείς τα δημιουργούμε ή ακόμα καλύτερα τα προκαλούμε! 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης