Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Ποίημα - Αερόστατα




Αερόστατα

 
Αερόστατα και γίνομαι φυγή, πολύχρωμα μπαλώματα, δραπέτης κάθε αυγή
 
Ένα χαμόγελο έγνεψε μέσα στις εποχές, ανήκε σε ένα μουσικό, οι νότες του άγγιζαν ευχές
 
Ρόδινοι άγγελοι σε όνειρα ανταμώνουν, πατρίδα η αθωότητα, τον κόσμο αυτό αξιώνουν
 
Όψιμες φράσεις ωσάν δυσεύρετος ανθός, ανατραφείσες με αλήθεια, ελεύθερες πλέον χορεύουν στο φως
 
Σιμά μου δυο κλωνάρια ελιάς, αντίκρυ στέκουνε γερμένα, καμβάς της ίδιας πινελιάς
 
Τοπικές αναφλέξεις ελπίδας, σπινθηρίσματα ζωής μοιάζουν, παλλόμενη πορεία πυξίδας 
 
Αέρας τα φύλλα σκορπίζει, ελάχιστα παραμένουν σε πείσμα των καιρών, ραίνουνε όποιον ελπίζει
 
Τρυπώνω σε εικόνες που αγάπη ευωδιάζουν, γνώριμες ανείπωτες κρυψώνες, ψυχές που σαν αγαλλιάζουν αγκαλιάζουν
 
Αερόστατα και γίνομαι πηγή, μια δόση από μέλι, κι αντέχω την αυγή.
 
Δέσποινα Ζησοπούλου

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Το καλαθάκι των φόβων!


Στην καθημερινότητά μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα, διαφόρων ειδών, με ευχάριστα, δυσάρεστα γεγονότα και με φοβίες. Επιτρέψτε μου να σταθώ στο τελευταίο. Φοβίες. Όλοι μας  έχουμε ένα τσουβαλάκι γεμισμένο με φοβίες. Άλλοι το έχουμε μισογεμάτο και άλλοι μισοάδειο. Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε με αυτές και πώς τις αντιμετωπίζουμε. 

Το κλειδί είναι, όταν έρθουμε αντιμέτωποι με την φοβία μας να λειτουργήσουμε ψύχραιμα και με απόλυτη λογική. Ο πανικός δεν βοηθάει, αντίθετα μάλιστα. Το συναίσθημα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι κακός σύμβουλος, καθώς κάνει την κατάσταση χειρότερη. Ενώ η λογική σε βοηθάει να σκεφτείς με ρεαλιστικό τρόπο το πράγμα και να αποφύγεις μια ενδεχόμενη κρίση πανικού. Πόσο εύκολο είναι αυτό; Καθόλου! Όμως αυτό που μετράει (πάντα) είναι η προσπάθεια. Όταν προσπαθούμε, κάθε φορά πάμε και ένα βήμα παραπάνω, μαθαίνουμε από τα λάθη μας και βελτιωνόμαστε. 

Σημασία δεν έχει αν δεν τα καταφέρνουμε και υποκύπτουμε στις φοβίες μας. Σημασία έχει να μην παραιτούμαστε και να προσπαθούμε για το καλύτερο, χωρίς να απογοητευόμαστε. 


Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Πλάθοντας τον κόσμο!

Ζούμε σε ένα κόσμο ο οποίος δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιδανικός. Κάθε μέρα βλέπουμε και ακούμε γύρω μας ένα σωρό ανεπίτρεπτες καταστάσεις και δε μπορούμε παρά να απογοητευόμαστε ή ακόμα και να φτάνουμε σε σημείο που το παράλογο και το ανήθικο να θεωρείται πλέον ως ο κανόνας της κοινωνίας μας.
 
Με τι εφόδια να συνεχίσεις και να μην ακολουθήσεις το ρεύμα; Πώς να είσαι σωστός σε μία κοινωνία που κυριαρχεί η πονηριά και ο καθένας επικεντρώνεται στο προσωπικό του όφελος χρησιμοποιώντας κάθε είδους μέσο για να το επιτύχει; Υπάρχει άλλος τρόπος για να επιβιώσεις;
 
Το γεγονός ότι ζούμε σε μία σαθρή κοινωνία δεν αποτελεί δικαιολογία για κανέναν  μας. Εμείς διαμορφώνουμε τη ζωή μας και κατ' επέκταση αυτή την κοινωνία. Κοινώς, μπορείς να είσαι όποιος θέλεις να είσαι και εντέλει οι επιλογές μας φανερώνουν την ποιότητα του χαρακτήρα μας. Μπορεί οι συνθήκες να μας αναγκάζουν να αλλοιωθούμε αλλά δε μας εξαναγκάζουν κιόλας, καθώς η τελική απόφαση περνάει από τα χέρια μας. 
 
Σίγουρα υπάρχουν πολλά άσχημα πράγματα που χρήζουν άμεσης αλλαγής αλλά εξίσου υπάρχουν και αντίστοιχα όμορφα που είναι άξια παραδειγματισμού. Αν η ηθική σου αντέχει τη διάβρωση μπορείς να ακολουθήσεις το ρεύμα αλλά αν θέλεις να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου μπορείς να ακολουθήσεις τα πιστεύω σου. Η επιβίωση για τον καθένα μας έχει διαφορετική χροιά. Για κάποιον μπορεί να είναι το να γίνει αποδεκτός και επιτυχημένος και για κάποιον άλλο να ξαπλώνει με ήσυχη συνείδηση όταν ακουμπάει το κεφάλι του στο μαξιλάρι.
 
Ας αφήσουμε, λοιπόν, επιμέρους τις δικαιολογίες και ας επικεντρωθούμε στο ποιοι θέλουμε να είμαστε ώστε κάποια στιγμή να καταφέρουμε να γίνουμε αυτό που είμαστε.
 
Δέσποινα Ζησοπούλου