Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Ποίημα - Σκέψεις


Σκέψεις

Απομακρυνθήκαμε. Δε συζητάμε. Ουσιαστικά. Είναι που δεν αντέχεις το βάρος των σκέψεων μου. Σε στενοχωρούν, σε κουράζουν. Γι' αυτό κι εγώ τις έβαλα σε βαλίτσες και τις πήρα μαζί μου ταξίδι...

Βράχια και πέτρες,
η σκληρότητα της απομάκρυνσης

Καταζητούνται οι δράστες,
εκλάπη η δύναμη της οικειότητας

Ένας και πλήθος,
μαξιλάρια λευκά συμμαχούν με ανάλαφρες συνειδήσεις

Πόσο αντέχεις;
Μη λυπάσαι.
Στάσου στα πόδια σου!

Σε λίγο ανεβαίνει η αυλαία
κι είναι κρίμα να απογοητεύσουμε το κοινό μας

Δέσποινα Ζησοπούλου

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Κάτι σαν... έρωτας!

 
 
 Υπάρχουν κάποια μαγικά συναισθήματα που φοράνε φτερά στην καρδιά μας. Είναι από αυτά που δε μπορείς τόσο να τα περιγράψεις όσο να τα αισθανθείς. Γιατί είναι σα να σείεται η γη κάτω από τα πόδια σου, αφού χάνεις τον έλεγχο των αντιδράσεων σου και προσπαθείς να καταλάβεις γιατί το σώμα σου ανταποκρίνεται τόσο ιδιαίτερα με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Γιατί και μόνο στη σκέψη του είναι σα να βρίσκεται εκεί ο ίδιος και σε τυλίγει η παρουσία του, γι' αυτό και προσπερνάς κάθε πιθανό και απίθανο εμπόδιο. Έτσι απλά.
 
 Όμως, τα συναισθήματα δεν είναι από μόνα τους αρκετά ώστε να θεμελιώσουν μία σχέση ανθρώπων. Κάποιες φορές ενώ υπάρχουν όλες οι σωστές ενδείξεις πως υπάρχει κάτι που αξίζει να εξερευνήσεις, επικρατεί μία σύγχυση καταστάσεων και καταλήγεις να βρίσκεσαι χαμένος στη μετάφραση. Κάπου εκεί, λοιπόν, η λογική οφείλει να πάρει το τιμόνι από τα χέρια της καρδιάς και να της κάνει μερικά μαθήματα καθοδήγησης.
 
 Άραγε υπάρχουν λάθος συναισθήματα; Μάλλον υπάρχουν λάθος συνθήκες. Όμως, ακριβώς επειδή είναι και οι μόνες που επικρατούν τη δεδομένη στιγμή, ενεργείς σύμφωνα με αυτές. Όλα τα υπόλοιπα επαφίενται στο χρόνο και στη λήθη του.
 
 
 Επομένως, ναι! Αν χρειαστεί κλείνεις τα αυτιά στους ρυθμικούς χορούς της καρδιάς σου, φοράς γυαλιά ηλίου μπροστά στα χαμόγελα που κάνουν τον ήλιο να ανατέλλει για δεύτερη και τρίτη φορά μέσα στην ίδια μέρα, χτίζεις τείχη για να κρατήσεις αποστάσεις ασφαλείας και κυμαίνεσαι σε θερμοκρασίες καταψύκτη. Κοινώς αμύνεσαι και αποφεύγεις να αφήνεσαι έρμαιο των καταστάσεων.
 
 Κι αν όλα αυτά φαντάζουν αδύνατα, ξέρεις πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια λαμπερή ημέρα και μια νέα ιστορία πιο κοντά στα όνειρα σου περιμένει να γεννηθεί...
 
Δέσποινα Ζησοπούλου


Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

Wind of change!

 
 Πόσο εύκολο είναι να πιάνεις το νήμα από την αρχή όταν ήδη έχεις ξεκινήσει να το ξετυλίγεις; Μάλλον καθόλου. Όμως, όσο υπάρχει διάθεση και ελπίδα δεν θα είναι αργά!

 
 Η μεγαλύτερη παγίδα που είναι πιθανό να συναντήσεις μπροστά σου είναι η συνήθεια ή αλλιώς το κατά κόσμον γνωστό "βόλεμα". Ευτυχώς ή δυστυχώς, όταν συνηθίζουμε να ζούμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο γίνεται τρόπος ζωής μας και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθεί λανθασμένα πως αυτός είναι και ο επιθυμητός. Φυσικά, για κάποιους ανθρώπους μπορεί και να είναι όντως, αλλά αναφέρομαι στις περιπτώσεις εκείνες που αισθανόμαστε πως κάτι που έχουμε δεν είναι το πραγματικά επιζητούμενο και ενώ θέλουμε να το αλλάξουμε το αφήνουμε να υφίσταται επ' άπειρο. Άλλη μια πονηρή παγίδα είναι ο φόβος, ο φόβος του "τι έχω" και "τι θα χάσω", μιας και το "τι θα κερδίσω" είναι άγνωστο εάν και πότε θα μας τιμήσει με την παρουσία του.
 
 Σειρά έχει και το επιχείρημα του "λάθους". Αυτό σημαίνει πως πολλοί μπορεί να χαρακτηρίσουν την πιθανή ενέργεια σου ως λάθος ενώ για εσένα μπορεί αυτό που ζεις μέχρι τώρα να είναι μεγαλύτερο λάθος.
 
 
 Καταβάθως, όσο προβληματισμένος και να είναι κάποιος ως προς το πως θα πορευτεί, πιστεύω πως μέσα του έχει ήδη αποφασίσει για το ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του. Ίσως αυτό που τον εμποδίζει  να αντιληφθεί τη συγκεκριμένη συνειδητοποίηση είναι η απλή κίνηση του να περάσει από τη θεωρία στην πράξη, καθότι  όσο πιο μεγάλο είναι το μέγεθος της αλλαγής τόσο πιο δύσκολη είναι και η συνειδητοποίηση της απόφασης μας.
 
 Εάν, λοιπόν, δεν μπορείς να εφησυχαστείς και πλέον έχεις ξοδέψει όλα τα επιτρεπτά χρονικά περιθώρια, έχει φτάσει η ώρα της αλλαγής! Και κάπως έτσι προσπαθείς να μείνεις όσο πιο κοντά μπορείς στα "θέλω" και τα "πιστεύω" σου.
 
Δέσποινα Ζησοπούλου