Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Mamma Μία!

  
  
 Για εσένα που ξέρω όλη μου τη ζωή. Για την ακρίβεια για εσένα που μου χάρισες τη ζωή! 

 Εμείς οι δυο μεγαλώσαμε μαζί. Αν γυρίσω να κοιτάξω πίσω θα αντικρίσω την παρουσία σου δίπλα σε κάθε μου μικρό ή μεγάλο βήμα. Θα δω χειροτεχνίες σε πολύχρωμα χαρτιά, να τρυπώνουμε κρυφά σε δασάκια ώστε να ακούσουμε μια ακόμη συναυλία, να τραγουδάμε αγκαλιά πάνω σε μια κινούμενη αιώρα, να μου αφηγείσαι άλλη μία ιστορία, να πηγαίνουμε μεγάλες βόλτες με το αυτοκίνητο δυναμώνοντας τον ήχο του ραδιοφώνου και της φωνής μας. Θα θυμηθώ μερικά κομμάτια σοκολάτας για να γλυκάνει η ψυχή μας σα τη γεύση της, εκείνες τις πολύωρες κουβέντες μας όταν προσπαθούμε να καταλάβουμε πως λειτουργεί αυτός ο κόσμος, και πολλές ακόμη όμορφες και γλυκές στιγμές που δεν κλείνονται σε προτάσεις και περιγραφές. Όλη μου η ζωή είναι γεμάτη από την εικόνα σου και είναι συνυφασμένη με τη δική σου! 
  
 Και φαντάσου πως ούτε εσύ ήξερες. Ήσουν απλά ένα μικρό κοριτσάκι που έπαιζε με την κούκλα του. Δεν ήξερες. Πώς θα μπορούσες να ξέρεις; Αλλά κινήθηκες με το ένστικτο και όλη σου την αγάπη και αυτά τα δύο είναι πάντα οι καλύτεροι σύμβουλοι. Πήρες μέρος σε ένα πείραμα που πέτυχε! 


 Ήσουν εκεί σε καταιγίδες και σε ηλιοφάνειες, στα νεύρα, στη γκρίνια και στο γέλιο. Πόσες φορές δεν ήρθαμε σε σύγκρουση, η καθεμιά υπερασπιζόμενη το δικό της σκεπτικό. Όμως, μεγάλωσα κι εγώ και αναγνωρίζω όσα μου έχεις τόσο απλόχερα προσφέρει. Μου έμαθες να γεύομαι τη ζωή, να ψάχνω και να βρίσκω την αγάπη στους ανθρώπους, να μάχομαι για τις αξίες μου και να μιλάω με αλήθειες. Μου έμαθες να αγκαλιάζω, όπως έκανες εσύ κάθε φορά που σε χρειαζόμουν και να απλώνω τα φτερά μου πηγαίνοντας εκεί που με οδηγούσαν οι επιθυμίες μου, ακόμη κι αν αυτός ο προορισμός με κρατούσε μακριά σου. Μου επέτρεψες να αναπτύξω μια προσωπικότητα τόσο διαφορετική από τη δική σου αλλά με αποδέχτηκες και δεν με έκρινες για αυτό. Μου έμαθες πόσο τυχερή είμαι που σε έχω γιατί άνθρωποι σαν εσένα είναι δυσεύρετοι και είναι ευλογία! Έχοντας τόσο πολύτιμα εφόδια ποιος μπορεί να φοβηθεί για όσα βρεθούν στο διάβα του;

  Ήσουν απλά ένα παιδάκι κι όμως κατάφερες να μεγαλώσεις άλλο ένα παιδάκι. Δεν σου κρύβω ότι ορισμένες φορές αισθάνομαι πως κατά κάποιο τρόπο γίνεσαι κι εσύ το δικό μου παιδάκι. Είναι εκείνες οι φορές που σε πιάνει ο παρορμητισμός, το πείσμα ή ο φόβος σου και χρειάζεσαι κάποιον να συμφωνήσει μαζί σου, να σε καθησυχάσει, ίσως και να σε συνετίσει. Και ξέρεις γιατί χαίρομαι πιο πολύ; Γιατί πέρα από όλα αυτά με τον τρόπο σου και την υπομονή σου πέρα από μητέρα μου κατάφερες να γίνεις και φίλη μου! Kι αυτό είναι κάτι που ελάχιστοι μπορούν να το κατανοήσουν και πόσo μάλλον να το κατακτήσουν!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Αρκεί!



 Κι εκεί που λες πως τα κατάφερες και έχεις σκληραγωγηθεί, τελικά ανακαλύπτεις πως πάντα υπάρχει λίγο ακόμη κλάμα για να ρίξεις. Θαρρείς πως τίποτα δεν είναι ικανό να σε επηρεάσει κι όμως αντιλαμβάνεσαι πως σαν από δική τους βούληση τα μάτια σου είναι και πάλι υγρά. Να χαρείς που διαπιστώνεις πως έχεις ακόμη την ικανότητα να νιώθεις και δεν έχεις αναισθητοποιηθεί πλήρως ή να λυπηθείς επειδή κάποιος βρήκε τον τρόπο να σε φέρει ξανά σε αυτή την κατάσταση;


 Μαζεύεις την περηφάνια σου και προχωράς. Βλέπεις, η ανδρεία είναι μονάχα κατ' όνομα γνώρισμα των ανδρών. Για την ακρίβεια είναι ιδιότητα των ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου. Των ανθρώπων που τα λόγια τους συνάδουν με τα έργα τους, που δεν αποφεύγουν αλλά κοιτούν κατάματα τα προβλήματα τους, που μιλούν στα ίσα στο συνομιλητή τους κι ό,τι τους παρουσιαστεί απλώς το αντιμετωπίζουν. Αυτό κι αν σπανίζει στις μέρες μας. Οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να αποβλέπουν στην αυτοβελτίωση τους και αρκούνται στο να φοράνε μια δικαιολογία ως ασπίδα.

 Δεν πειράζει. Αρκεί που έζησες και μοιράστηκες στιγμές, αυτό δεν μπορεί να στο αμφισβητήσει κανένας. Αρκεί που χαμογέλαγες αυθόρμητα και που προσπάθησες να προσφέρεις κι εσύ με τη σειρά σου το ίδιο χαμόγελο σε άλλα πρόσωπα. Αρκεί που παραμέρισες τον φόβο και το εγώ σου για κάτι ανώτερο από τα στενά πλαίσια του εαυτού σου. Αρκεί που έστω για μια στιγμή κατάφερες να πλησιάσεις και να αγγίξεις μια άλλη ύπαρξη, κι ας γλίστρησε σαν άμμος μέσα από τα δάχτυλα σου. Κι αν για τους άλλους δεν είναι αρκετό, αρκεί που είναι για εσένα!  

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Καληνυχτίζοντας την καλημέρα!



 Κρατάει χρόνια αυτή η συνήθεια! Από μικρά παιδιά ακόμα συνηθίσαμε να μας βάζουν για ύπνο έχοντας την απαίτηση να μας σκεπάσουν, να μας διηγηθούν μια ιστορία, να μας πουν ένα τραγουδάκι, να μετρήσουν μαζί μας προβατάκια ή ότι άλλο διέθεταν από τη γκάμα του ζωικού βασιλείου και γενικότερα οτιδήποτε μπορούσαμε να σκαρφιστούμε ώστε να χρονοτριβίσουμε και να παραμείνουμε περισσότερες ώρες ξύπνιοι. Τώρα το γιατί μεγαλώνοντας γύρισε ο εσωτερικός μας διακόπτης και προσπαθούμε να διεκδικήσουμε όσες περισσότερες ώρες ύπνου μπορούμε, είναι άλλη ιστορία. 

 Έτσι, λοιπόν, μάθαμε και εθιστήκαμε σε αυτή τη γλυκιά τελετουργία της καληνύχτας, με αποτέλεσμα να υπάρχουν περιπτώσεις που ένεκα της απουσίας της αυτόματα να αποδυναμώνεται και η επήρεια του ύπνου. Με τα χρόνια μεγαλώσαμε και αποκτήσαμε την πολυπόθητη ανεξαρτησία μας αλλά έλα που κάποιες συνήθειες παραμένουν καρτερικά αποτυπωμένες στο υποσυνείδητο μας και αργά ή γρήγορα τρυπώνουν και διεκδικούν τη θέση τους στο συνειδητό μας. Ας μη ξεχνάμε πως οι τωρινοί ενήλικες δεν παύουν να είναι εκείνα τα αλλοτινά πιτσιρίκια που περίμεναν πεισματικά να τραβήξουν την προσοχή των αγαπημένων τους λίγο πριν την ώρα της ανάπαυσης τους.


 Δεν αποτελεί επομένως ιδιαίτερη έκπληξη όταν κάποιοι από αυτούς έρχονται μετά από χρόνια να αποζητήσουν αυτή την καληνύχτα των παιδικών τους χρόνων. Δεν την ζητάνε από τον καθένα γιατί ξέρουν πως δεν μπορεί να τους την προσφέρει ο καθένας. Συνήθως επιλέγουν ενστικτωδώς κάποιο άτομο στο οποίο επιτρέπουν να φανεί η ευάλωτη πλευρά τους. Γιατί η ώρα της καληνύχτας είναι η ώρα που βάζουμε τις άμυνες μας για ύπνο και μένοντας έτσι άοπλοι αποκαλύπτουμε την γαλήνια και "αμακιγιάριστη" πλευρά του εαυτού μας. Με αυτό τον τρόπο του παραχωρούν κατ' επιλογή μια εξουσία επάνω τους. Μια εξουσία που αν το άλλο άτομο δε φανεί αντάξιο της εμπιστοσύνης τους έτσι όπως του την παραχώρησαν έτσι και θα την εξαφανίσουν από προσώπου γης. 

 Και οι πιο σκληροί από εμάς έχουν την ανάγκη να αφεθούν, ακόμη κι αν τους είναι δύσκολο να το παραδεχτούν γιατί σε κάποια κλειστά μυαλά αυτό υποδεικνύεται ως αδυναμία. Δύναμη είναι! Θέλει δύναμη να τολμάς να στέκεσαι απέναντι στον άλλο άοπλος και ανέτοιμος να καθορίσεις τη συνέχεια, αγνοώντας αν θα σε χαϊδέψει ή θα σε πληγώσει. Είναι ρίσκο αλλά ανήκει στην κατηγορία εκείνων που σου κοστίζουν περισσότερο αν δεν τα δοκιμάσεις. 

 Τις χρειαζόμαστε λοιπόν τις καληνύχτες αλλά ακόμη περισσότερο κι από αυτές χρειαζόμαστε τις καλημέρες. Αυτές που ακούγονται από το ίδιο στόμα που λίγες ώρες νωρίτερα μας καληνυχτούσε. Εκεί αξίζει να αφεθείς. Οι ημιτελείς καταστάσεις αφήνουν ανθρώπους με ημιτελή συναισθήματα που είναι εύκολο να γείρουν με ένα φύσημα του αγέρα. Το να αρχίζεις και να τελειώνεις τη μέρα σου με τον ίδιο άνθρωπο που επέλεξες να βρίσκεται δίπλα σου σε ολοκληρώνει και σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι στον στίβο της καθημερινότητας!


Δέσποινα Ζησοπούλου

Όταν τα κοινωνικά δίκτυα... ήταν μια άγνωστη λέξη!


Μέχρι και πριν μια δεκαετία οι άνθρωποι έβγαζαν φωτογραφίες για να γεμίζουν τα φωτογραφικά άλμπουμ, να εγκλωβίζουν τις στιγμές μέσα σε ένα φύλλο χαρτί. Αυτό τους έδινε την ευκαιρία να ανατρέχουν σε στιγμές και να αναβιώνουν συναισθήματα. 

Οι φωτογραφίες ήταν ένα προσωπικό αρχείο που κάθε οικογένεια είχε στα ντουλάπια του σπιτιού της. Η επιλογή του ποιοι θα είναι οι θεατές των στιγμών αυτών ήταν στην ευχέρεια των "ιδιοκτητών" τους (εάν οι στιγμές έχουν ιδιοκτήτες). 

Αυτή η γοητεία, όμως, αλλοιώθηκε  με την έλευση της ψηφιακής φωτογραφίας και στη συνέχεια εξοντώθηκε από την εμφάνιση των social media, των selfies και της εικονικής πραγματικότητας. Η μεγαλύτερη μερίδα των ανθρώπων είναι χρήστες των γνωστότερων site κοινωνικής δικτύωσης. Περνούν ώρες μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή, κινητού και ηλεκτρονικής ταμπλέτας. Ανεβάζουν και ανεβάζουμε (για να μην βγάζουμε τους εαυτούς μας έξω από την σύγχρονη πραγματικότητα) σωρεία προσωπικών  φωτογραφιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χωρίς να φιλτράρουμε και να έχουμε την απόλυτη επιλογή του ποιοι τις βλέπουν. Ποιοι γίνονται θεατές των προσωπικών μας στιγμών! 


Είναι φορές που παρατηρώ νεαρούς και νεαρές φίλους/ες να ανεβάζουν φωτογραφίες απλά και μόνο για να δείξουν πως περνάνε καλά, για να πείσουν πως είναι ευτυχισμένοι και όχι γιατί πραγματικά είναι. 

Άλλοι ξεχνάνε να βιώσουν και να ζήσουν τη στιγμή απλά και μόνο πασχίζοντας να βγάλουν την καλύτερη πόζα για να την ανεβάσουν στο αγαπημένο τους "φατσοβιβλίο" και να δείξουν στους φίλους τους πόσο "γ@μ@τα" περνάνε. Η εξέλιξη της τεχνολογίας μας έχει αποξενώσει. Έχουμε χάσει τη μαγεία του να ζούμε για εμάς... Ζούμε για αυτό που θέλουμε να δούνε οι άλλοι. Για ένα "σχόλιο" και ένα "μου αρέσει". Αλλά δεν είναι αργά να το συνειδητοποιήσουμε και να κάνουμε την ανατροπή! 

Κλείνοντας θέλω να τονίσω πως δεν σημαίνει ότι πρέπει να δαιμονοποιήσουμε αυτές τις πλατφόρμες δικτύωσης, καθώς ενέχουν μια μεγάλη γκάμα θετικών και χρήσιμων επιλογών. Όμως, δεν θα κρύψω πως η χαρά μου είναι μεγάλη που γυρνώντας στην εφηβική μου ηλικία δεν με θυμάμαι με ένα κινητό στο χέρι να σερφάρω στο διαδίκτυο. 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Ποιος είσαι!



 Ευτυχώς ή δυστυχώς, δε μαθαίνεις τα όρια σου μέχρι να χρειαστεί να τα αγγίξεις. Μπορεί να πίστευες πως θα άντεχες περισσότερο κι όμως απ' ότι αποδεικνύεται δεν είσαι για πολλές δυσκολίες. Υπάρχουν, όμως, και κάποιες φορές που εκπλήσσεσαι με τον ίδιο σου τον εαυτό διαπιστώνοντας πως η στάση σου απέναντι σε αυτό που θα αρνιόσουν κατηγορηματικά στο παρελθόν έχει αλλάξει. Παρατηρείς πως όταν καλείσαι να το βιώσεις στο παρόν, οι αντοχές σου είναι διευρυμένες. Απορείς. Πού πήγε η απολυτότητα σου; Κοίτα να δεις που τελικά υπάρχουν πιο σημαντικές αξίες από τον εγωισμό μας και στις κρίσιμες στιγμές βρίσκουμε τη δύναμη να τις υπερασπιστούμε και να τις προστατεύσουμε.   

 Δεν έχεις χρόνο να αναλογιστείς εάν θα έκαναν το ίδιο για εσένα ή εάν θα έδειχναν την ίδια ανοχή σε συγκεκριμένα σου ατοπήματα. Γιατί όταν καλείσαι να υπερασπιστείς τα συναισθήματα σου δεν υπολογίζεις τι θα προσφέρεις και τι θα λάβεις. Απλά επιζητάς να εκφραστείς άνευ περιορισμών και ψυχρών μαθηματικών υπολογισμών. Προσπαθείς να είσαι αληθινός, κινούμενος στο πνεύμα των όσων νιώθεις.

 Εξάλλου, μέσα σε ένα τέτοιο παιχνίδι ενηλίκων ισχυρότερος παίκτης αποδεικνύεται εκείνος που τολμάει να ανοίξει τα χαρτιά του. Γιατί ξέρει πως ακόμη κι αν χάσει έπαιξε όσο καλύτερα μπορούσε. Και έπαιξε τίμια, χωρίς κόλπα, δίνοντας τον καλύτερο του εαυτό, δείχνοντας απλά τον εαυτό του.


 Δεν είναι λίγοι αυτοί που επιλέγουν να κρυφτούν στην ασφάλεια της σιωπής και της παραίτησης τους. Ίσως γιατί δεν βρήκαν αυτό που θα τους κινητοποιήσει και θα τους βγάλει από την αδρανή στάση τους. Ίσως γιατί το βρήκαν και φοβήθηκαν ότι θα ταρακουνήσει τον καλά δομημένο κόσμο τους. Και οι δύο κατηγορίες θα ζουν συντροφιά με ένα ενδεχόμενο "αν", ή όπως αλλιώς ονομάζεται: απωθημένο. 

 Η ζωή είναι πολύ μικρή για να βάζουμε περισσότερα εμπόδια στον εαυτό μας. Αφού θέλεις, τι σε κρατάει πίσω; Γιατί ο φόβος του να εκτεθείς να είναι πιο ηχηρός από την επιθυμία σου;   

 Αν αγαπάς διεκδίκησε και αν μπορείς συγχώρεσε! Συγχώρεσε τα λάθη των άλλων αλλά συγχώρεσε και τα δικά σου. Γιατί εντέλει από εκεί αρχίζουν και τελειώνουν όλα: Όταν γνωρίζεις και αγαπάς τον εαυτό σου ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι και τότε δε φοβάσαι μήπως σε απορρίψουν για αυτό που είσαι, γιατί ξέρεις ποιος είσαι!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Λάμψε μέσα από το χαμόγελο σου!


Πρωί καθημερινής και περπατάς στο δρόμο με τελικό προορισμό την εργασία σου, τη σχολή, το σχολείο ή και κάποια δημόσια υπηρεσία. Σχεδόν τηλεκατευθυνόμενα φτάνεις στον προορισμό σου χωρίς να έχεις βιώσει την αλληλουχία εικόνων, χωρίς να αφουγκραστείς τους περαστικούς, χωρίς να ανταλλάξεις μια καλημέρα ή ένα χαμόγελο. 

Πόση σημασία έχει ένα χαμόγελο; Μια καλημέρα; Είναι ικανά να σου φτιάξουν τη μέρα, να σου δώσουν κέφι για δουλειά και να δημιουργήσουν θετικό κλίμα! 


Μπορείς να προσφέρεις και  να λάβεις χαμόγελα χωρίς αυτό να ενέχει πονηρές σκέψεις και δόλο. Απλά για να μεταφέρεις και να λάβεις θετική ενέργεια! 

Λάμψε μέσα από το χαμόγελο σου! Το χαμόγελο σου είναι η δύναμη σου! Οι περισσότεροι πιστεύουν πως τη θετική σκέψη και τα όμορφα πράγματα τυχαίνει να τα ζούμε... Στην πραγματικότητα εμείς τα δημιουργούμε ή ακόμα καλύτερα τα προκαλούμε! 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Ας ξανασυστηθούμε!


Πρώτο στάδιο: γνωριζόμαστε. Και συνήθως σε ένα από τα επόμενα: παραγνωριζόμαστε.

Στο ξεκίνημα κάθε σχέσης όλοι προσπαθούμε να δείξουμε τον καλύτερο μας εαυτό. Δεν είναι τόσο ότι το κάνουμε επίτηδες αλλά περισσότερο το επιδιώκουμε υποσυνείδητα. Βέβαια, πίσω από αυτό βρίσκεται η ανάγκη του να γίνουμε αρεστοί και κάπως έτσι ξεκινάμε με καλή διάθεση και περισσότερες υποχωρήσεις από αυτές που είμαστε διατεθειμένοι να προβούμε στην πορεία. Έτσι, ας πούμε πως ουσιαστικά παρουσιάζουμε μια πιο καλή πτυχή της προσωπικότητας μας. Όμως, κι αυτή μας η πλευρά διαρκεί ως ένα σημείο γιατί δεν αργεί να κάνει την εμφάνιση του και ο καλά κρυμμένος και "στριμμένος" μας εαυτός.   

Όταν λοιπόν έχουμε όλα τα στοιχεία μπροστά στα μάτια μας, οφείλουμε να κοιτάξουμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας με τα θετικά και τα αρνητικά του γνωρίσματα και να σκεφτούμε με πόσα από αυτά αντέχουμε να ζήσουμε. Ίσως βέβαια ούτε αυτό να είναι αρκετό και η μαγική συνταγή να βρίσκεται στο ότι ακόμη και όλα αυτά που σε κάποιο τρίτο μάτι θα φαίνονταν ανυπόφορα ή ως ένα βαθμό υποφερτά, σε εμάς να φαντάζουν ως η ομορφότερη θέα! Δηλαδή αυτό σημαίνει πως ίσως δεν αρκεί απλά να αντέχουμε αλλά το επιθυμητό είναι να μας αρέσει το γενικό τοπίο και να το επιλέγουμε συνειδητά και όχι να το αποδεχόμαστε στωικά! Αντίστοιχα, ο άνθρωπος που είναι απέναντι μας οφείλει να μας κοιτάξει και να κρίνει εάν του αρέσει αυτό που έχει μπροστά του για τους σωστούς και όχι τους ωραιοποιημένους λόγους. 


"Σύμφωνοι, μπορεί να έχω πολλά ελαττώματα, αλλά άλλα τόσα έχεις κι εσύ." Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ίσως αυτό να είναι που το κάνει και περισσότερο ενδιαφέρον γιατί αν ο άλλος μπει στη διαδικασία να αγαπήσει τα κατά κόσμον ελαττώματα σου και φυσικά είσαι διατεθειμένος να αντιμετωπίσεις με τον ίδιο τρόπο τα δικά του, αυτό είναι μία καλή ένδειξη ότι μπορεί να έχεις βρει έναν καλό συνοδοιπόρο στο ταξίδι της ζωής.

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Όμορφος κόσμος!


 Ζούμε σε δύσκολες μέρες. Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό; Επόμενο είναι όλο αυτό να επιδρά αρνητικά στην ψυχολογία μας. Εάν κάποιος κυκλοφορήσει για λίγο έξω στο δρόμο θα παρατηρήσει πως η πλειονότητα των ανθρώπων επιλέγει να φοράει μια μουντή μάσκα στις καθημερινές διαδρομές της. Θα ακούσει να ανοίγονται σοβαρές πολιτικές συζητήσεις, άλλοτε ήρεμες και άλλοτε να υψώνονται φωνές είτε αγανάκτησης είτε χάριν διαφωνίας.

 Μοναδική πηγή χαράς τα παιδιά και τα σκυλιά που με τα καμώματα τους αποτραβούν την προσοχή των μεγάλων από τα πολυδιάστατα προβλήματα της χώρας τους.

 Με αυτά και με εκείνα ξεχάσαμε να ζούμε! Είναι σα να έχει σταθεί ένα μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι μας και μας κρύβει την λάμψη που κουβαλάει ο ήλιος.

 Τι θα κερδίσεις εάν στενοχωρηθείς λίγο παραπάνω ή μαλώσεις με τον διπλανό σου; Θα αλλάξει η κατάσταση; Δε νομίζω. Απλά θα καταστρέψεις την καλή σου διάθεση και θα σκορπίσεις τις μέρες που σου αναλογούν με αδιέξοδους προβληματισμούς. Ότι μας τύχει θα το ζήσουμε κι ότι έρθει θα το αντιμετωπίσουμε!


 Μπήκα κι εγώ σε αυτή τη νοοτροπία. Νεύρα, απογοήτευση, έσπασα κι ένα δύο αγγεία στο μάτι μου έτσι για το ψυχοσωματικό εφέ, αλλά ξέρεις κάτι; Συνειδητοποίησα ότι είμαι πολύ πιο δυνατή από αυτά γιατί η δύναμη προέρχεται από μέσα μας. Και ναι θα πέσεις κάτω και θα λερωθείς ή στη χειρότερη θα χτυπήσεις και θα πονέσεις, ανθρώπινο είναι. Άλλωστε η δύναμη του ανθρώπου αντλείται από τις αδυναμίες του, τις πληγές του, γιατί κάποια στιγμή υπήρξε ευάλωτος κι έκτοτε άρχισε να λαμβάνει τα μέτρα του για να αποτρέψει την επανάληψη μιας ίδιας κατάστασης. Αλλά μετά θα σηκωθείς είτε μόνος είτε με τη χείρα βοηθείας των ανθρώπων σου. Και μόλις σηκωθείς θα έχεις τη γνώση της παγίδας στην οποία έπεσες και θα ξέρεις πλέον πως να την αποφύγεις.

 Γι' αυτό επέλεξε να χαμογελάς! Ο άνθρωπος δε χρειάζεται πολλά για να είναι ευτυχισμένος: μια καταγάλανη θάλασσα, έναν ήλιο κι έναν αέρα να του χαϊδεύει το πρόσωπο, μια φιλόξενη και δυνατή αγκαλιά, ένα χαμόγελο! Ξέρεις πως όντας θετικός προσφέρεις ένα κύμα αισιοδοξίας και χαράς στους γύρω σου; Αντιλαμβάνεσαι πως η ευθυμία και το γέλιο σου είναι τα στηρίγματα που χρειάζεται ο κόσμος μας για να ορθοποδήσει, το κίνητρο για να φανεί αντάξιος σου;


 Πολλές φορές έχω επικριθεί επειδή είμαι "χαρούμενη" ή επειδή πρέπει να γίνω περισσότερο "καχύποπτη" ή όπως απηυδισμένα δηλώνουν "ζω στον κόσμο" μου. Εγώ, όμως, ξέρω με πόσα δάκρυα έχω πληρώσει αυτά τα χαμόγελα κι αυτός είναι ο μόνος κατ' επιλογήν μου τρόπος που ξέρω να πολεμάω: Να φωτίζω το σκοτάδι και να αποδυναμώνω την ισχύ του. Κι αν αυτό σημαίνει πως ζω σε ένα δικό μου κόσμο, σας διαβεβαιώ πως σε αυτό τον κόσμο περνάω πολύ πιο όμορφα από εκείνους που έχοντας σώας τας φρένας κατοικούν σε διαφορετικό χωροχρόνο από εμένα.

 Γι' αυτό χαμογέλα, ζήσε, πολέμησε το όπως εσύ ξέρεις καλύτερα! Είναι η ζωή σου που διακυβεύεται εδώ. Πώς επιλέγεις να τη ζήσεις;

Δέσποινα Ζησοπούλου