Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Στίγματα στιγμής!



 Μέσα στη βαβούρα της καθημερινότητας είναι τόσο απλό να χάσουμε την ψυχραιμία μας και να αρχίσουμε να δίνουμε μεγαλύτερο μερίδιο προσοχής σε θέματα δευτερευούσης αξίας. Και κάπως έτσι ξεχνάμε. Ξεχνάμε να ζούμε! Ξεχνάμε πως δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα περισσότερο από το τώρα μας, από το παρόν μας. Αγωνιζόμαστε διαρκώς για ένα καλύτερο αύριο και αμελούμε να απολαύσουμε το δώρο του σήμερα που βρίσκεται μπροστά μας! Σαφώς και πρέπει να προετοιμάζουμε ένα τμήμα του εδάφους αλλά δεν γίνεται να θυσιάζουμε τις στιγμές που μας προσφέρονται εμμένοντας σε αναμονή καλύτερων μελλοντικών τέτοιων.

 Ούτε βέβαια μπορούμε και να καθορίσουμε επακριβώς πως θα έχει διαμορφωθεί αυτό το πολυπόθητο αύριο. Ως ένα σημείο μπορεί να περνάει από το χέρι μας αλλά από ένα σημείο παραπέρα δεν υπάρχουν διαπιστευτήρια της διαμόρφωσης του. Γι' αυτό καλό είναι να ζούμε την κάθε στιγμή όπως μας δίνεται με τα θετικά και τα αρνητικά της, τις χαρές και τις λύπες της, τις νίκες και τις ήττες της. Τίποτα δεν είναι πιο σίγουρο από το τώρα μας και ακόμη κι αυτό μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και είναι ευνόητο πως αν δεν μπορούμε να καθορίσουμε μεταγενέστερα αποσπάσματα της δικής μας της ζωής πολύ περισσότερο δεν γίνεται να επέμβουμε σε άλλων ανθρώπων. 

 Όλα έχουν την τάση να μπαίνουν στη θέση τους και όσα γίνονται πραγματώνονται την πιο κατάλληλη στιγμή, όταν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, είτε αυτό συμβαίνει εν γνώσει είτε εν αγνοία μας. Είναι τόσα πολλά αυτά που καλούμαστε να ελέγξουμε κατά την διάρκεια της ημέρας που δεν ωφελεί να προσθέτουμε περισσότερες έγνοιες σε τομείς που είναι ανώτεροι των δυνάμεων μας. Άλλωστε το τώρα έχουμε μπροστά μας και σε αυτό μπορούμε να επικεντρωθούμε και να διαμορφώσουμε.

 Επομένως, ναι παραδείγματος χάριν υπάρχει η δουλειά με το ανάλογο άγχος που φέρει αλλά υπάρχει και ο άνθρωπος που πρέπει να σταθμίσει τις προτεραιότητες του και να καθορίσει που θα επιτρέψει να αναλωθεί. Και ναι υπάρχουν και τα σχέδια που κάνουμε για το μέλλον αλλά επειδή αγνοούμε την όποια έκβαση του, υπάρχει αυτό που ζούμε τώρα και είναι μπροστά μας και είναι δικό μας!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Και για πες!


 Μέσα στην προσπάθεια του να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, έχουμε αμελήσει πως κάπως έτσι υψώνουμε τείχη στους γύρω μας. Αναφέρομαι σε εκείνες τις περιπτώσεις που μπορεί να συνέβη μια παρεξήγηση με έναν συνάνθρωπο μας ή πιθανόν να μας ενόχλησε κάτι που έκανε ή είπε. Καθόλου απίθανο σενάριο αν σκεφτούμε πόσο διαφέρουμε μεταξύ μας και πως ο καθένας μας κουβαλάει ξεχωριστά βιώματα.

 Η συνήθης αντίδραση λοιπόν είναι να απομακρυνθούμε από αυτόν διότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας προσέβαλε και επακόλουθα να συζητήσουμε αυτή του την συμπεριφορά με κάποιο άλλο κοντινό μας πρόσωπο. Τελεία. Γιατί έτσι τερματίζουμε την όποια καλή σχέση είχαμε μαζί του.

 Όμως, έτσι ο ο άνθρωπος που θεωρούμε πως μας έθιξε δε θα μάθει τι είναι αυτό που μας απομάκρυνε και κατά πάσα πιθανότητα θα επαναλάβει την ίδια συμπεριφορά και σε άλλους ανθρώπους Εάν μιλάμε σε τρίτους για κάποιον, δεν είναι πιο σωστό να μιλήσουμε στον ίδιο; Να φτάσουν στα αυτιά του άμεσου ενδιαφερόμενου τα όσα έχουμε να πούμε για το άτομο του; Και φυσικά έτσι του δίνουμε την ευκαιρία να προβάλει έναν αντίλογο στον λόγο μας και να ατενίσουμε μια διαφορετική προσέγγιση της πράξης του. Μπορεί να δεχτεί, μπορεί και να απορρίψει την αλήθεια των λεγομένων μας. Μπορεί να τον ενδιαφέρουν μπορεί και όχι. Αυτό εξαρτάται από τη σχέση που έχουμε δημιουργήσει μαζί του και κατά πόσο επιθυμούμε να τη διατηρήσουμε.  Υπάρχει κάτι που αξίζει να σωθεί ή ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις που δεν ήταν για να συνεχίσουν να είναι; 

 Αν πρόκειται να ανοιχτεί συζήτηση για κάποιον, ας ειπωθεί στον ίδιο τον άνθρωπο για τον οποίο συζητάμε. Αλλιώς γιατί να παραπονιόμαστε για τις πράξεις του αν δεν του δίνουμε την ευκαιρία να τις διορθώσει ή να τις υπερασπιστεί; Το μόνο που θα μας απομείνει είναι μία γκρίνια και μια κριτική παραπάνω. Εύκολο δεν είναι. Θέλει θάρρος και θράσος. Αλλά αξίζει. Αν αξίζει για εμάς ο άνθρωπος. Και γιατί η αλήθεια μας, όποια και αν είναι αυτή, έχει την ιδιότητα να μας ελευθερώνει και να μας απαλλάσσει από τα περιττά ψυχικά βαρίδια. Ποιος ξέρει; Μπορεί στην τελική να κερδίσουμε έναν άνθρωπο και να διατηρήσουμε μια ανόθευτη ψυχή!

Δέσποινα Ζησοπούλου