Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Ο (ε)αυτός και ο άλλος!


 


 Είναι τόσο εύκολο να απορροφηθούμε από τον εαυτό μας και από τα μεγάλα και άλυτα κατά τη γνώμη μας προβλήματα που μας περιστοιχίζουν. Είναι απλό να εστιάζουμε στις δικές μας υποθέσεις επιλέγοντας την αποστασιοποίηση και διατηρώντας σε επαγρύπνιση μια περιττή αυτολύπηση. Εντάξει όλο και κάπου θα βρούμε λίγο χρόνο για δαύτη αλλά μετά από μερικές στιγμές αναγκαίας αδράνειας καλό είναι να επστρέφουμε στη δράση.

 Καλώς ή κακώς ο κόσμος δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από εμάς και επίσης ότι και να συμβεί εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος τη φορά του. Απόφαση μας το αν θα στροβιλιστούμε μαζί του ή θα επαναπαυτούμε σε μια θέση στασιμότητας. Όμως, όντας χαμένοι στον μικρόκοσμο μας αμελούμε να παρατηρήσουμε πως αυτός ο κόσμος μας χρειάζεται. Πως ο διπλανός μας μπορεί να έχει ανάγκη την βοήθεια μας, πως ο πόνος του είναι και δική μας υπόθεση, ειδικά αν μπορούμε να τον απαλύνουμε με όποιο τρόπο και όποια μέσα διαθέτουμε. Η βοήθεια μας μπορεί να είναι υλική, πρακτική ή ηθική. Η ίδια η παρουσία μας μπορεί να είναι αρκετή από μόνη της, καθώς ο καθένας προσφέρει ότι μπορεί να δώσει. Αν μπορούμε να κάνουμε ένα καλό γιατί να το στερήσουμε από κάποιον συνάνθρωπο μας που το χρειάζεται; Υπάρχουν άνθωποι που ακριβώς επειδή ήρθαν έτσι οι συγκυρίες και έμαθαν από πρώτο χέρι πόσο απαραίτητη είναι η ύπαρξη κάποιου αγαθού και έγιναν γνώστες των συνεπειών της έλλειψης του, προσπαθούν να το προσφέρουν εκείνοι στους γύρω τους ώστε να μην αναγκαστεί να βιώσει κανένας όσα πέρασαν και ότι στερήθηκαν οι ίδιοι.

 Όχι, δυστυχώς δε μπορούμε να τα διορθώσουμε όλα ούτε και υπάρχει κάποια τέτοια απαίτηση προς το πρόσωπο μας αλλά ίσως μπορούμε να συμβάλλουμε στο να βελτιωθούν οι συνθήκες τους. Ένα καλό σημείο εκκίνησης είναι το να ξεκινήσουμε από την οικογένεια μας ή όπου αλλού κρίνει ο καθένας μας ότι είναι πραγματικά χρήσιμος. Αφού δεν υπάρχουμε μόνοι μας σε αυτό τον κόσμο οφείλουμε να κάνουμε μια προσπάθεια να συνυπάρχουμε μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους του. 

 Καλές γιορτές!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Υπέροχοι άνθρωποι!


 
 Μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες όταν κατ' ευχήν συναντήσω κάποιον υπέροχο άνθρωπο είναι να προσπαθώ να διατηρώ τις επαφές μου μαζί του. Γι' αυτό και έχω ως αρχή μου να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που θαυμάζω και κατ' επέκταση σέβομαι για τον τρόπο που σκέφτονται, που πράττουν, που αισθάνονται, που επιλέγουν να βαδίζουν. Αυτούς τους ανθρώπους τους θέλω δίπλα μου γιατί με εμπνέουν και με βοηθούν να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος έχοντας ως παράδειγμα μου τους ίδιους.

 Όμως, δεν παύουν να είναι και άνθρωποι και κάποιες φορές επηρεάζονται από τις προκλήσεις που δέχονται και ξεχνάνε πόσο μοναδικοί, υπέροχοι και χαρισματικοί είναι! Και η αλήθεια είναι πως ίσως ένα μέρος της όμορφης ιδιαιτερότητας τους έγκειται ακριβώς σε αυτό το κομμμάτι. Ότι δηλαδή διατηρούν την μετριοφροσύνη τους και δεν παρασύρονται σε μια ατέρμονη αυταρέσκεια. Όταν λοιπόν τους επισκέπτονται αυτές οι στιγμές δεν πρέπει να λυπούνται αλλά να θυμούνται ποιοι είναι και τι έχουν καταφέρει. Πόσο κόπιασαν, πόσο πληγώθηκαν και πόσες εξισώσεις έλυσαν επιτυχώς για να κατακτήσουν το σήμερα. Και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει! Αν γυρίσουν να κοιτάξουν πίσω θα νιώσουν περηφάνια γιατί δεν υπέκυψαν στα τραύματα τους αλλά αυτοσχεδίασαν και χρησιμοποίησαν τις κακουχίες προς όφελος τους. Μετέτρεψαν τις αδυναμίες τους σε δύναμη και ρίσκαραν αγνοώντας το παρακάτω. 

 Είναι οι άνθρωποι που αγαπάνε τους ανθρώπους ακόμη και αν αυτό θεωρείται παράξενο και επικριτέο και κάποιοι επιλέγουν να τους αντιμετωπίζουν καχύποπτα και υπεροπτικά. Είναι εκείνοι που δε ντρέπονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και έχουν το θάρρος να γελάνε δυνατά και να αγνοούν επιδεικτικά τους όποιους καθωσπρεπισμούς. Είναι αυτοί που όταν τους χρειάζεσαι θα σταθούνε δίπλα σου είτε τους το ζητήσεις είτε όχι.

 Γι' αυτό είναι αδιανόητο να μην αντιλαμβάνονται την αξία τους και να επηρεάζονται από βορριαδάκια ενώ έχουν μπροστά τους το απάνεμο μεγαλείο της ίδιας τους της ύπαρξης. Γιατί αν ο κόσμος τους έμοιαζε λιγάκι η γη θα ήταν ένας επίγειος παράδεισος!

Δέσποινα Ζησοπούλου