Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Γιατί όχι;



 Η πεπατημένη είναι μία αγαπημένη οδός καθώς ξέρουμε πως θα κινηθούμε και τι θα αντικρίσουμε. Επομένως, οτιδήποτε καινούριο έρχεται απρόσκλητο στον καλά δομημένο κόσμο μας συνήθως το αντιμετωπίζουμε σαν εισβολέα γι' αυτό και προτιμούμε να το αποφύγουμε. Καλά ως εδώ, εάν φυσικά είμαστε ευχαριστημένοι από τα γνώριμα και αγαπημένα τοπία μας και δεν πρόκειται για έναν μικρό και ενδόμυχο φόβο μας να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό όσων είμαστε ήδη γνώστες. 

 Αλλά και πάλι γιατί να επαναπαυτούμε σε αυτά που ξέρουμε και να μην διευρύνουμε λίγο περισσότερο τον ορίζοντα μας; Γιατί να μη δώσουμε μια ευκαιρία στις παλιές μας συνήθειες να ανανεωθούν με το να δημιουργήσουμε καινούριες; Εντέλει ναι, ίσως και να απορρίψουμε κάποια νέα ιδέα μας γιατί μπορεί όντως να μην είναι αυτό που θέλουμε. Αλλά πώς μπορούμε να ξέρουμε ότι δεν μας αρέσει κάτι εάν πρώτα δεν το έχουμε δοκιμάσει; Σε κάθε περίπτωση αναφέρομαι σε πράξεις που δεν φέρουν αντίτιμο που θα πληγώσει ή θα πληρώσει κάποιος άλλος. 

 Επομένως, την επόμενη φορά που θα θέλουμε να ταρακουνήσουμε λίγο τα ήσυχα νερά μας, όταν παρουσιαστεί η ευκαιρία αντί για "όχι" μπορούμε να απαντήσουμε "γιατί όχι;" Και γιατί να το κάνουμε αυτό; Γιατί μια μικρή περιπέτεια πάντα κρύβει μια μικρή γοητεία και γεννά μια ακόμη εμπειρία!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Η ζωή δεν είναι πρόβα!





Η ζωή δεν είναι πρόβα. Η κάθε μέρα είναι «πρεμιέρα»!

Πίτερ Ντάνιελς


O ήλιος έξω από το παράθυρο λαμπερός σαν να σου χαμογελάει και σου λέει ζήσε... γεύσου... απόλαυσε… κάθε λεπτό που σου προσφέρεται! Χαμογέλα χωρίς να υπάρχει λόγος, γιατί ο λόγος υφίσταται και ξέρεις ποιος είναι; Η ζωή που σου έχει δοθεί και οφείλεις να τη γευτείς ως το τέρμα! Κοιτάω ψηλά τον ουρανό και η καθαρότητά του γεμίζει τα πνευμόνια και την ψυχή μου με οξυγόνο. 


Χαμογελάω και σκέφτομαι όσα όμορφα υπάρχουν γύρω μου. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν την δυνατότητα να γευτούν ούτε καν αυτά. Σέβομαι και είμαι ευγνώμων για όσα έχω. Η απληστία δεν ωφέλησε πότε κανέναν και αν το έκανε κάποια στιγμή του τα πήρε όλα πίσω… Έτσι ξαφνικά και αδέξια! Με σταθερά βήματα, αξίες, σεβασμό και αγάπη για τη ζωή θα κατορθώσω να φτάσω εκεί που αγαπώ. Όχι, δεν θα αφήσω τις συνθήκες να με αλλάξουν. Δεν θα μου/τους το επιτρέψω! 


Η μουσική χαμηλά και η μελωδία της με κάνει να νιώθω ζωντανός. Ο ήχος τόσο ζεστός και οι νότες ηχούν ευχάριστα στα αυτιά μου. Ξέρω να εκτιμώ τους κραδασμούς της ζωής και έχω μάθει να ερμηνεύω τους στίχους της. Δεν θα πάψω να τραγουδώ με ειλικρίνεια την αλήθεια… κόντρα σε όλους και σε όλα! Πεισματικά θα επιμείνω στις αξίες και τα πιστεύω μου χωρίς αυτό να σημαίνει πως βάζω παρωπίδες σε νέες και διαφορετικές ιδέες… Αρκεί να μη με κάνουν κάποιον που δεν θέλω να είμαι. Ας αγαπήσουμε τη ζωή και τον εαυτό μας! 


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Το προσωπείο της υποκρισίας



υποκριτής
 < αρχαία ελληνική ὑποκριτής

υποκριτής αρσενικό

  1. ο ηθοποιός στο αρχαίο δράμα
  2. αυτός που συμπεριφέρεται με υποκρισία, που δείχνει στους άλλους ψεύτικα συναισθήματα και αποκρύπτει τον πραγματικό κακό του εαυτό (θηλυκό: υποκρίτρια)

Εγώ θα σχολιάσω τη δεύτερη σημασία της λέξης «υποκριτής».

Η υποκρισία δεν έχει να κάνει με τη μόρφωση, το επίπεδο, τις γνώσεις αλλά ούτε και την κοινωνική τάξη. Αντίθετα, οι απαίδευτοι άνθρωποι, ίσως, να είναι περισσότερο ειλικρινείς από όλους αυτούς τους δήθεν πεπαιδευμένους, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο. Συναντάω καθημερινά τόση ψευτιά και υποκρισία που πλέον δεν μπορώ να ξεχωρίσω τους ψεύτες από τους ειλικρινείς ανθρώπους. Ένα εύχομαι στον εαυτό μου να μη γίνω σαν αυτούς. Μπροστά σου όλοι σε αγαπάνε και σε εκτιμούν και από πίσω σου έχουν μόνο κακία και χολή να βγάλουν για το πρόσωπο σου. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μάθει να ζουν μέσα στο ψέμα και η αλήθεια τους φοβίζει, ταράζει και σπάει τον «υπέροχο» ψεύτικο κόσμο τους. Τελικά είναι πολλοί εκείνοι που φορούν το προσωπείο της υποκρισίας.

Η απορία μου και ο λόγος που γράφω αυτές τις λίγες γραμμές ξέρετε ποιος είναι; Πώς αυτοί οι άνθρωποι κοιμούνται τα βράδια; Πώς χαμογελούν και διασκεδάζουν; Εγώ στη θέση τους θα υπέφερα. Τελικά, καταλήγω στο συμπέρασμα πως δεν αξίζει να σκας και να επηρεάζεσαι από τέτοιες συμπεριφορές αλλά να απολαμβάνεις την επιλογή σου, δηλαδή του να ζεις με καθαρή σκέψη, συνείδηση και ζεστή καρδιά. Άσε όλους αυτούς μέσα στο μαύρο καυτό καζάνι τους να «βράσουν» (ναι κάπως έτσι τους φαντάζομαι). Όπως έχω γράψει και παλαιότερα «ας διώξουμε τους τοξικούς ανθρώπους από δίπλα μας… κάνουν κακό»! Οι ψεύτες και οι υποκριτές είναι οι πλέον τοξικοί. Trust me!


Εύχομαι όμορφες και ειλικρινείς σκέψεις… για μια γλυκιά καληνύχτα από το #dinamiskepsis!

Kωνσταντίνος Μπαλντίδης

Saying goodbye!



 Οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα μας καθρεφτίζουν τις επιλογές μας. Κάτι μας κέρδισε στο πρόσωπο τους κι έτσι τους εμπιστευτήκαμε ένα κομμάτι μας ενστικτωδώς. Όμως, όσο εύκολο στάθηκε να πλησιάσουμε μεταξύ μας απλά κι αναίτια άλλο τόσο εύκολο μοιάζει να απομακρυνθούμε σταδιακά από αυτούς που ξεχωρίσαμε. 

 Ας είμαστε ειλικρινείς. Ποτέ δε φταίει μόνο ένας. Η κάθε πλευρά φέρει το δικό της μερίδιο ευθύνης καθώς επέτρεψε να φθαρεί ότι δημιουργήθηκε. Ή απλώς συνέβαλε στο να διαμορφωθούν έτσι οι καταστάσεις ώστε η απουσία του άλλου να είναι περισσότερο επιθυμητή από την παρουσία του. Κοινώς κάποιες φορές η τριβή είναι ικανή να οδηγήσει στη συντριβή. Υπάρχει όμως κάτι ακόμη πιο λυπηρό από αυτό: να αισθάνεσαι την απουσία του άλλου εν όψει της παρουσίας του. Επομένως, γίνεται αντιληπτό πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. 

 Όμως, η ζωή προχωράει και παίρνει και τους ανθρώπους μαζί της κι έτσι αυτοί καλούνται να συνεχίζουν και να προσπερνάνε. Άλλοι θυμώνουν, άλλοι λυπούνται, άλλοι πεισμώνουν, άλλοι αδιαφορούν κι άλλοι προσποιούνται. Ο καθένας εκφράζεται με τον τρόπο του. 

 Κάπου εδώ θέλω να παραθέσω μια όμορφη συμβουλή από ένα καλόκαρδο άτομο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του, οι άνθρωποι που κάποτε ήρθαν και μας έκαναν καλό εν αγνοία τους όταν τους χρειαζόμασταν περισσότερο από όλους, είναι αυτοί και οι οποίοι όταν παρουσιάστηκαν δυσκολίες στις διαπροσωπικές μας σχέσεις μαζί τους μας έκαναν ξανά εν αγνοία τους το μεγαλύτερο καλό. Γιατί μας έκαναν δυνατούς. Πιο δυνατούς απ' ότι πιστεύαμε πως είμαστε πριν τους γνωρίσουμε. Μας δίδαξαν πως δεν πειράζει να υποκύπτουμε κάπου κάπου στις αδυναμίες μας γιατί μέσα από αυτές γινόμαστε δυνατότεροι!

 Γι' αυτό δε χωράνε πίκρες και μνησικακίες τη στιγμή που μπορούμε να αισθανόμαστε τυχεροί που συναντήθηκαν έστω και για μια στιγμή οι δρόμοι μας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πούμε καλό ταξίδι στους αλλοτινούς μας συνοδοιπόρους και να ευχηθούμε ο καθένας μας να βρει το δρόμο του. Άλλωστε η ζωή στήνει παιχνίδια και γνωρίζει λόγους που αγνοούμε οι άνθρωποι.


Δέσποινα Ζησοπούλου 

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Restart


Πόσο εύκολο είναι να κάνεις restart; Να ξεκινήσεις από την αρχή και να αλλάξεις τα πάντα ή αν όχι τα πάντα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου; Η ζωή είναι σαν δέντρο… Ξεκινάς από τις ρίζες περνάς στον κορμό και συνεχίζεις από κλαδί σε κλαδί χωρίς να ξέρεις που θα σε βγάλει. Είναι στιγμές που κάποιο κλαδί θα σπάσει. Θα πέσεις... Θα χτυπήσεις, ενδεχόμενα, αλλά θα συνεχίσεις σε άλλο κλαδί. Πάντα φυτρώνουν νέα κλαδιά κι άλλα κι άλλα και φτάνεις σε φύλλα που ποτέ δεν είχες φανταστεί ή ονειρευτεί. Αυτή δεν είναι η γοητεία του να ζεις; Αν ήξερες τα πάντα και αν όλα σου ήταν γνωστά η ζωή θα έχανε την ομορφιά του άγνωστου. 

Τι γίνεται όταν για χρόνια είσαι σε ένα χώρο, έχεις επενδύσει χρόνο, προσωπικές στιγμές, αναπτύξει σχέσεις εμπιστοσύνης και μοιραστεί όμορφα και άσχημα (και αυτά έχουν τη γοητεία τους) και ξαφνικά αποφασίζεις να τα τινάξεις όλα στον αέρα και να πεις «φεύγω» αλλάζω καριέρα και επιλογές; Έρχονται τα πάνω κάτω, κλονίζονται σχέσεις, αλλάζουν πλαίσια… Αλλάζεις εσύ. Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να κάνει το επόμενο βήμα, να ξεφύγει και να αλλάξει. Να ζήσει νέες καταστάσεις και να μάθει νέα πράγματα… Ακόμα κι αν εκεί που ήταν είχε αναγνωριστεί και περάσει τις εξετάσεις του. Θέλει να ξαναδοκιμαστεί και να ζήσει νέες προκλήσεις. Πρέπει να κρίνουμε έναν άνθρωπο που παίρνει μια τέτοια απόφαση; Όχι, δεν θα κρίνουμε κανέναν και για τίποτα. Ποιοι είμαστε εμείς, άλλωστε, για να το κάνουμε; 

Από την άλλη σημασία παίζει ο τρόπος και ο χειρισμός. Δεν μπορείς να προδώσεις την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που επένδυσαν και πίστεψαν σε εσένα επαγγελματικά ή ακόμα και προσωπικά, ούτε να το κάνεις με τέτοιο τρόπο που θα τους εκθέτει. Δεν χρειάζεται κόπος αλλά τρόπος σε όλα τα πράγματα. Αυτές οι λεπτές γραμμές μας διαχωρίζουν και μας ξεχωρίζουν σαν άτομα και προσωπικότητες. Βρες τον τρόπο να το κάνεις χωρίς να πληγώσεις, προδώσεις, πικράνεις ή κρεμάσεις κανέναν. Μπορείς!

Κάπου εδώ σας αφήνω και εύχομαι όμορφα όνειρα… μέχρι το επόμενο ραντεβού μας εδώ στο #dinamiskepsis!


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης 

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Ψυχή τε και σώματι!


 Ψυχή και σώμα άρρηκτα συνδεδεμένα. Μιλάει το ένα και ακούει το άλλο. Έτσι δεν είναι περίεργο όταν παρατηρούμε πως κάτι το οποίο απασχολεί έναν άνθρωπο βρίσκει διέξοδο έκφρασης μέσα από το ίδιο του το σώμα. Μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή ενός πόνου, σα δυσχέρεια αναπνοής, με μια γενικότερη αίσθηση ανακατέματος στο στομάχι ή μπορεί να πάρει οποιαδήποτε άλλη μορφή. Για αυτά τα συμπτώματα δεν υπάρχουν ιατρικές εξηγήσεις αλλά κρύβονται σε άλλα βαθύτερα και αφανή αίτια. 

 Όμως γιατί εμφανίζονται αυτά τα συμπτώματα; Και πώς μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε; Γιατί ναι μπορεί ο πόνος μας να προέρχεται από ψυχολογικούς λόγους αλλά δεν είναι πόνος θεωρητικός αλλά είναι πραγματικός και υπαρκτός και πλέον έχει αναχθεί σε θέμα υγείας!

 Κατ' αρχήν ο καθένας μας γνωρίζει τι είναι αυτό που πραγματικά τον απασχολεί και καταδιώκει τη σκέψη του. Έτσι, το σώμα μας παίρνει την πρωτοβουλία να συμπαρασταθεί σα καλός φίλος στην ψυχή μας προσπαθώντας να τη φέρει αντιμέτωπη με τα προβλήματα της και να τα επιλύσει. Ουσιαστικά της υπενθυμίζει αυτό που επιμένει να κάνει πως ξεχνάει και επιδιώκει να την κινητοποιήσει για να την απομακρύνει από την αδράνεια. Της ζητάει λοιπόν να αντιμετωπίσει την κατάσταση που την πιέζει ή ακόμη και να απομακρυνθεί από κοντά της εάν αυτό χρειάζεται για να ηρεμήσει. 

 Μπορούμε να αγνοήσουμε για όσο καιρό το επιθυμούμε μία κατάσταση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή εμείς επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε ότι και αυτή παύει να υφίσταται. Γι' αυτό και το σώμα μας επιχειρεί να μας αφυπνίσει και να μας υπενθυμίσει ότι πρέπει να προασπίσουμε την ηρεμία της ψυχής μας.

 Όλο αυτό που συμβαίνει είναι λογικό γιατί είμαστε άνθρωποι και έχουμε συναισθήματα. Και όταν τα όποια συναισθήματα δεν εκφράζονται παραμένουν εκεί και περιμένουν να ελευθερωθούν. Σίγουρα το να εκφραζόμαστε ανοιχτά δεν σημαίνει ότι μπορεί να λύσει όλα μας τα προβλήματα αλλά μπορεί να ελαφρύνει την ψυχή μας και έτσι να απαλλαγούμε από ένα ακόμα βάρος. 

 Όταν μας ενοχλεί κάτι στην καθημερινότητα μας μπορούμε να τη δούμε με μια πιο θετική οπτική. Εάν δεν είναι δυνατό να αλλάξει κάτι, μπορούμε πάντα να αλλάξουμε εμείς τη στάση που κρατάμε απέναντι του. Όταν μας πειράζει η συμπεριφορά κάποιου ανθρώπου μπορούμε να τον συγχωρήσουμε και να τον ελευθερώσουμε από τις απαιτήσεις μας. Έτσι, ουσιαστικά ελευθερώνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

 Δέσποινα Ζησοπούλου

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Hello Monday!


Δευτέρα πρωί, μια ζεστή κούπα τσάι (μύρτιλο) στο τραπέζι και το παράθυρο ανοιχτό να μπει ο ήλιος για να ζεστάνει το σπίτι. Ο χρόνος κυλάει και πλησιάζει η ώρα να ξεκινήσω για τη δουλειά. Μια νέα εβδομάδα ξεκινά γεμάτη θετικές σκέψεις και δημιουργική διάθεση. Η Δευτέρα είναι η μέρα που θέτουμε στόχους και ανασυγκροτούμε τις σκέψεις μας: Τι θα κάνω; Πώς θα το υλοποιήσω; Τι έχω κανονίσει για την τάδε ημέρα; Τι ώρα έχω ραντεβού με τον/την τάδε; Είναι η ημέρα που σου δίνει την εντύπωση πως έχεις αρκετό χρόνο γιατί βρίσκεσαι στην αρχή της εβδομάδας. Παράλληλα, δε θα το κρύψω, υπάρχει πάντα μια μικρή μελαγχολία καθώς σηματοδοτεί το τέλος του Σαββατοκύριακου. 

Ζήσε τη μέρα σου, άδραξε το χρόνο που σου δίνεται, ρούφηξε κάθε λεπτό που περνάει! Ζήσε δυνατά, χάραξε στιγμές στη μνήμη σου και φώναξε ηχηρά μπροστά στον καθρέφτη σου "μια νέα όμορφη μέρα ξεκινάει"! Ο, τι κι αν περνάμε, ζούμε και βιώνουμε είναι καλό να εστιάζουμε στα θετικά (είτε είναι Δευτέρα είτε οποιαδήποτε άλλη ημέρα). Καλή εβδομάδα αγαπημένε αναγνώστη! 


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Χορεύουμε;


 

 Χορεύουμε; Αναφέρομαι στο χορό της ψυχής μας, στη μαγεία του να επιτρέπεις στον εαυτό σου να αφεθεί και να παραχωρείς μερικές ενέργειες στον αυθορμητισμό σου. Πιο συγκεκριμένα, κάνω λόγο για εκείνες τις αυθεντικές στιγμές που αφήνοντας τα προσωπεία αισθανόμαστε τόσο οικεία και όμορφα και παραμερίζοντας καχυποψίες και συστολές είμαστε ο εαυτός μας πέρα από τύπους και περιτυλίγματα. Χωρίς την ανάγκη της αποδοχής και τον φόβο της απόρριψης. 

 Καθώς πλησιάζουμε προς τη σκηνή ζυγίζουμε με το βλέμμα τον παρτενέρ μας. Έχουμε τα ίδια συναισθήματα: την ίδια αβεβαιότητα για την έκβαση και την ίδια αποφασιστικότητα για να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό στην προσπάθεια. Το είδος στο οποίο καλούμαστε να χορέψουμε παραμένει μια μικρή έκπληξη που θα ανακαλύψουμε με την έναρξη της μουσικής. Θα βασιστούμε στην ετοιμότητα και τον αυτοσχεδιασμό μας.

 Καθώς οι πρώτες νότες αρχίζουν να κατακλύζουν το χώρο αισθανόμαστε το σώμα μας να ανταποκρίνεται στο ρυθμό και προτού καν το καταλάβουμε έχουμε αρχίσει να κινούμαστε. Για να έχουμε ένα άρτιο χορευτικό αποτέλεσμα ο κάθε επίδοξος χορευτής πρέπει να επιτελέσει το ρόλο του σεβόμενος το χώρο και τον χορό του παρτενέρ του έτσι ώστε να αποφευχθούν πιθανοί τραυματισμοί επάνω σε κάποια φιγούρα
 

 Το αποτέλεσμα θα φανεί στην τελική μας βαθμολογία αλλά όποιο και να είναι πάντα θα μας ενώνει αυτός ο χορός και οι συγχρονισμένες κινήσεις μας που αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους κατά την διάρκεια του. Θα έχουμε τη συντροφιά μας μελωδίας και την μνήμη ενός προμελετημένου μουσικού αγγίγματος. 

 Ναι, χορεύουμε γιατί έτσι γευόμαστε τη ζωή και χωρίς χορό ο χρόνος κυλάει αργά και μονότονα αλλά με το χορό αποκτά ρυθμό, κίνηση, δράση και ενδιαφέρον για το παρακάτω.

 Μην επιτρέπεις σε κανένα να σου στερεί τη θέα του ουρανού επειδή ο ίδιος δεν μπορεί να τον αντικρίσει. Βρες ανθρώπους που θα αφήσουν τις φοβίες τους κατά μέρους για εσένα και που δε θα διστάσουν να χορέψουν ακόμη κι αν δεν ξέρουν τα βήματα. Αλήθεια, υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι και αν τους ψάξεις θα τους ανακαλύψεις!

Δέσποινα Ζησοπούλου