Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

Κάτι καλά παιδιά!


 
 Θέλω να αναφερθώ σε μία παρεξηγημένη έννοια: αυτή του "καλού παιδιού". Συνήθως, όταν αναφερόμαστε σε αυτήν κάνουμε λόγο για ένα άτομο καλόκαρδο, ήρεμο και φυσικά εκμεταλλεύσιμο. Ή τουλάχιστον αυτή την ιδέα ασπάζονται όσοι αποβλέπουν στο να χρησιμοποιήσουν προς όφελος τους αυτή την τελευταία του ιδιότητα. Και η αλήθεια είναι πως υπάρχει μια γενικότερη αντίληψη που υποστηρίζει πως "ο καλός καλό δε βλέπει" γιατί αν στη σημερινή κοινωνία χαρακτηρίζεσαι από αγνές προθέσεις και δεν προτίθεσαι να πατήσεις επί πτωμάτων για να πετύχεις το συμφέρον σου είναι αρκετά δύσκολο έως αδύνατο να επιβιώσεις. 

 Στον αντίποδα των παραπάνω, έχουμε σκεφτεί πως η στάση του "καλού παιδιού" μπορεί να μην είναι αφέλεια αλλά επιλογή; Και πώς θα ήταν κάτι τέτοιο δυνατό; Υπάρχουν τουλάχιστον δύο κατηγορίες ανθρώπων. Η πρώτη κατηγορία βίωσε κάποιο δυσάρεστο περιστατικό και επέλεξε να γίνει ένας μελλοντικός θύτης γιατί έτσι νιώθει λιγότερο ευάλωτη. Ουσιαστικά καταφέρνει να συμπεριφέρεται άδικα και να πληγώνει τους γύρω της. Και με αυτό τον τρόπο δεν διαφέρει σε τίποτα από όσους κάποτε αδίκησαν και την ίδια. Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή που έχει βιώσει μια εις βάρος της αρνητική κατάσταση και ακριβώς επειδή έχει νιώσει πως είναι να βρίσκεσαι σε δυσμενή θέση θα επιλέξει να μην προκαλέσει σε κανένα όσα έπαθε η ίδια. Αντ' αυτού προσπαθεί να αποτελέσει με τη ζωή της παράδειγμα και να συμπεριφέρεται δίκαια. 

 Έχουμε επίσης σκεφτεί πως το να αδικούμε τους άλλους είναι ο εύκολος δρόμος; Ο καθένας δημιουργεί τις καλύτερες συνθήκες για τον εαυτό του και παραβλέπει τι συνέπειες μπορεί να προκαλέσουν οι πράξεις του στους άλλους. Όμως, είναι πιο δύσκολο να σκέφτεσαι και τον διπλανό σου και πως μπορείς αν όχι να συμβάλλεις στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του τουλάχιστον να μη του δημιουργείς περαιτέρω προβλήματα.  

 Πολλοί επιλέγουν λοιπόν να αδικήσουν για να μην προλάβουν να αδικηθούν και ως αποτέλεσμα να μην πληγωθούν. Άλλοι όμως επιλέγουν να μην αδικήσουν χωρίς να φοβούνται πως θα αδικηθούν. Αυτοί είναι και πιο δυνατοί και το γνωρίζουν. Γιατί επέλεξαν τον δύσκολο δρόμο και γιατί όποια στιγμή το θελήσουν μπορούν να αλλάξουν στρατόπεδο, αλλά παραμένουν σταθεροί στα ιδανικά και τα πιστεύω τους. Αυτό δε σημαίνει πως μπορεί ο καθένας να τους εξαπατήσει γιατί το ότι επιλέγουν να είναι σωστοί με τους συνανθρώπους τους δε σημαίνει πως δεν βλέπουν τι βρίσκεται απέναντι τους. Και ακριβώς επειδή είναι οι άνθρωποι που έκαναν τη δύσκολη επιλογή είναι και οι άνθρωποι που αν τους προκαλέσεις να παίξουν ένα παιχνίδι είναι και αυτοί που εντέλει θα σου μάθουν πως παίζεται.

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε!


 
 Αραιά και που ξεσπάει κι ένας καυγάς. Κι όσο προσπαθούμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και να δώσουμε τόπο στην οργή υπάρχουν κάποιοι συνομιλητές που με τον τρόπο τους καταφέρνουν να μας βάλουν στη διαδικασία της σύγκρουσης. 

 Το μυστικό της επιτυχίας; Τα επιχειρήματα! Ακόμη κι εκείνη την ώρα που αρχίζουν να ανεβαίνουν οι τόνοι και η κάθε πλευρά εκτοξεύει κατηγορίες και συμπεριφέρεται πεισματικά, υπάρχει κι άλλη οδός. Κοινώς, η παρτίδα κερδίζεται όταν αντικρούουμε τον συνομιλητή μας τεκμηριωμένα. Ασχέτως με το ποιανού φωνή θα ηχήσει δυνατότερα, περισσότερη δύναμη θα έχει η φωνή που θα μιλήσει λογικά. Μια τέτοια αντιμετώπιση έχει περισσότερες πιθανότητες να οδηγήσει στην παραδοχή του δίκιου μας από τον συνομιλητή μας. Κατ' επέκταση, το άλλο άτομο μας εξιστορεί με τη σειρά του την δική του οπτική ώστε να κατανοήσουμε κι εμείς τους λόγους που βρεθήκαμε εξ' αρχής σε ρήξη. Και κάπως έτσι ηρεμούν τα πνεύματα και ο ένας αντιλαμβάνεται καλύτερα τη θέση του άλλου.

 Ακόμη και μια έντονη διαφωνία έχει τα θετικά της στοιχεία. Έτσι, μια σκηνή έντασης που με τους κατάλληλους χειρισμούς λήγει ομαλά, εντέλει μπορεί να φέρει πιο κοντά τους διαφωνούντες και μελλοντικά ο ένας να αντιλαμβάνεται καλύτερα το σκεπτικό και τα συναισθήματα του άλλου. Επιπλέον, πολλές φορές συμβάλλει στην εκτόνωση των νευρικού μας συστήματος και σίγουρα μέσα από έναν καυγά ο καθένας ξεκλειδώνει όλα όσα έχει κρατημένα σε αυτόν που βρίσκεται απέναντι του. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από ένα ξέσπασμα έρχονται στην επιφάνεια συναισθήματα που μέχρι πρότινος δεν γνώριζε ούτε ο κάτοχος τους την ύπαρξη τους μέσα του.

 Όχι, δεν είναι ιδανικό να μαλώνουμε μεταξύ μας αλλά κι αυτό βρίσκεται μέσα στο πρόγραμμα, οπότε ακόμη κι αν συμβεί μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε παραγωγικά και να το στρέψουμε προς όφελος μας. Γι΄αυτό ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε και ας προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι μέσα από αυτή την διαδικασία!

Δέσποινα Ζησοπούλου