Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Για όλα και για τίποτα!



 Είναι φορές που θέλεις να αρχίσεις να κλαις και να μη σταματήσεις ποτέ. Για όλα και για τίποτα. Να ξεσπάσεις για όλα όσα κρατάς συσσωρευμένα μέσα σου και μακιγιάρεις κάθε ξημέρωμα λίγο πριν αποχωρήσεις από το σπίτι και αναμειχθείς με τον υπόλοιπο κόσμο.

 Μα, στάσου. Άδειασε το μυαλό σου και ανέπνευσε. Ένα χαμόγελο και μια θετική σκέψη μπορούν να ξορκίσουν τη λύπη. Αφού από μόνοι μας έχουμε την ικανότητα να πέφτουμε σε στιγμές αυτολύπησης, μόνοι μας έχουμε και την δυνατότητα να ξεφύγουμε από αυτή την παγίδα. Αν πετάξουμε όσα συννεφιάζουν το πρόσωπο μας από το παράθυρο τότε αισθανόμαστε πραγματικά ελεύθεροι και ανάλαφροι! Κατά κάποιο τρόπο εμείς καθορίζουμε το αντίκτυπο που έχει το καθετί επάνω μας αναλόγως του τι εξουσία του παραχωρούμε. Εάν λοιπόν υπάρχει κάτι που μας επηρεάζει αρνητικά γιατί να μη το περιορίσουμε; Οι σκέψεις μας είμαστε εμείς οι ίδιοι και ευτυχώς είμαστε οι διαχειριστές τους! Επομένως, έχουμε περισσότερη δύναμη από αυτές και μπορούμε να τις κατευθύνουμε καταπώς μας εξυπηρετεί καλύτερα. Άλλωστε όλα μοιάζουν πιο δύσκολα λίγο πριν γίνουν πιο εύκολα.

 Τι είναι αυτό που σε προτρέπει να συνεχίσεις; Για τι αξίζει να αγωνιστείς; Μακάρι κανένας μας να μη χρειαστεί να γνωρίσει την κυνικότητα και τη σκληρότητα του, πιθανό κατάλοιπο των συνεχόμενων απογοητεύσεων που έχει δεχτεί. Ότι κι αν είναι αυτό που σου δίνει δύναμη να συνεχίζεις όταν απογοητεύεσαι και θέλεις να ξαποστάσεις, αγκάλιασε το και πάρε δύναμη από αυτό! Τοποθέτησε το ιδανικό σου στο βάθρο του και δημιούργησε τις καλύτερες συνθήκες για να ανθίσει. 

 Κάπου κάπου φυσάει κι ένας αέρας ελευθερίας. Αέρας αλλαγής και ανανέωσης. Κι είναι η ώρα να δημιουργήσεις μια καινούρια εκδοχή της ζωής σου πιο αρεστή στην τωρινή διαμόρφωση σου. Στο κάτω κάτω είμαστε οι επιλογές και οι πράξεις μας. Οπότε τουλάχιστον ας είναι κι αυτές που μας αντιπροσωπεύουν και μας κάνουν να αισθανόμαστε πιο όμορφα. Κι αυτό ονομάζεται εξέλιξη.

 Μια μικρή απόφαση, μια καινούρια δραστηριότητα είναι ένα βήμα ακόμα. Και σιγά σιγά προτού καν το καταλάβεις έχεις διανύσει ήδη μια μικρή πορεία που σε οδηγεί προς νέους προορισμούς. Μόνο εσύ μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου και το χαμόγελο σου! Και είναι ωραίο να κρατάς μέσα σου ένα χαμόγελο. Για όλα και για τίποτα!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

Εξομολόγηση...



 Μου ζήτησες να γράψω κάτι για εσένα. Το θέμα είναι πως το να γράφω για όσους πραγματικά αγαπάω μου φαίνεται από τα πιο δύσκολα πράγματα. Ίσως γιατί τα λόγια μου φαίνονται τόσο φτωχά για να περιγράψουν όλα όσα σημαίνουν κάποιοι ιδιαίτεροι άνθρωποι, όπως εσύ, για εμένα. Αλλά μου το ζήτησες. Και για εσένα προσπαθώ να κάνω ακόμη κι όσα νόμιζα πως δεν μπορώ.

 Ένα χρόνο και κάτι εμφανίστηκες στη ζωή μου τη στιγμή που ούτε κι εγώ ήξερα πόσο σε χρειαζόμουν. Θυμάμαι πως εκείνο το μαγικό βράδυ έγραψα κάπου "σήμερα συντελέστηκε μπροστά μου ένα θαύμα". Δεν κατάλαβα πότε και πώς αλλά έγινες αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και με το πέρασμα του χρόνου όλο αυτό αντί να υποχωρεί άρχισε να δυναμώνει κι είδα αυτό που ξεκίνησε σαν άγουρος έρωτας να μετουσιώνεται σε άδολη αγάπη. Σε είχα απέναντι μου και σε έβλεπα όπως ακριβώς ήσουν με τα προτερήματα και τα ελαττώματα σου και συνέχιζα να σε επιλέγω με περισσότερο πάθος.

 Μεταξύ μας δημιουργήθηκε ένα περίεργο δέσιμο που μας τρόμαξε και τους δύο. Εγώ το αποδέχθηκα ενώ εσύ προσπάθησες να του αντιταχθείς. Και το οξύμωρο ήταν πως κάθε φορά που απομακρυνόμασταν καταφέρναμε να ερχόμαστε όλο και πιο κοντά.

 Μα είναι λογικό πως όταν έχεις να κάνεις με δυο διαφορετικούς ανθρώπους που ο καθένας έχει μεγαλώσει με άλλο τρόπο και κουβαλάει τα δικά του βιώματα και τις δικές του συνήθειες δεν μπορείς να αποφύγεις κάποια σύγκρουση. Το θέμα είναι πόσο θέλεις να συνεργαστείς για να την εξομαλύνεις και εντέλει να ωφεληθείς από αυτή ή να της επιτρέψεις να σε τελειώσει.

 Εάν δεν ήξερα εσένα σίγουρα θα ήμουν πιο ήρεμη, πιο απόλυτη, πιο ανεξάρτητη. Δε θα ήξερα πόσα μπορώ να αντέξω, πόσο μπορεί να πονέσω αλλά ούτε κι ότι υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος μπορεί να κλάψει από ευτυχία. Σαν τα άνθη που διψάνε για νερό κι όταν τα ποτίσεις λίγο παραπάνω παθαίνουν υπερχείλιση. Έτσι κι εγώ τα έχασα όταν αποφάσισες να αφήσεις κατά μέρους το προσωπείο σου και να αφεθείς. Σε είδα να μεταμορφώνεσαι απέναντι μου. Αντίκρισα το μεγαλείο μιας όμορφης ψυχής με τόση ευαισθησία και καλοσύνη κι απόρησα με το πόση τρυφερότητα μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του. Δικαίωσες όλα όσα κατά κάποιο τρόπο γνώριζα και ένιωσα ανάξια να βρίσκομαι δίπλα σου. Κι έτσι αντί να βάλω για ύπνο τις ανασφάλειες μου τις άφηνα να μας ενοχλούν και να κάνουν σαματά.

 Αγνοώ το τι μας επιφυλάσσει το αύριο αλλά είμαι ευγνώμων που σε έζησα στο σήμερα και που είδα ένα θαύμα να συντελείται μπροστά στα μάτια μου. Γιατί ότι και να γίνει εσύ είσαι το θαύμα μου. Σε ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου και μαζί σου γεύτηκα πως είναι να ζεις τα όνειρα σου...



Δέσποινα Ζησοπούλου