Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Hiram Bingham: ο ερασιτέχνης αρχαιολόγος που ανακάλυψε τα ερείπια του Μάτσου Πίτσου!


Hiram Bingham, ο ερασιτέχνης αρχαιολόγος που έφερε στο φως τον ξεχασμένο πολιτισμό των Ίνκας, ανακαλύπτοντας τα ερείπια του Μάτσου Πίτσου με προσωπική χρηματοδότηση και μόνο με τη βοήθεια κάποιων ντόπιων.”

Η εντυπωσιακή χαμένη πόλη των Ίνκας, ξεχασμένη μέσα στα βουνά των Άνδεων στο Περού, τραβά τόσους πολλούς τουρίστες κάθε χρόνο που η κυβέρνηση έχει επιλέξει μια πολιτική περιορισμού στον αριθμό τους, έπειτα από πιέσεις του ντόπιου πληθυσμού στις κοντινές περιοχές του Περού.


Τα πρώτα χρόνια

Όλα ξεκίνησαν από έναν Αμερικανό πολιτικό και ερασιτέχνη αρχαιολόγο, τον Hiram Bingham, ο οποίος ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε αυτόν το χαμένο κόσμο στο ευρύ κοινό. Ο Hiram γεννήθηκε στη Χαβάη το 1875. Ο πατέρας του ήταν του ήταν κληρικός και ήλπιζε να ακολουθήσει και εκείνος τα βήματά του. Το μέλλον του όμως ήξερε και ο ίδιος ο Hiram ότι δε θα ήταν αυτό. Αρχικά σπούδασε στο New England University και έπειτα αποφάσισε να κυνηγήσει την τύχη του στο Yale το 1894. Έδειξε τεράστιο ενδιαφέρον για την ιστορία της Λατινικής Αμερικής και έτσι πήρε το PhD του στο Harvard στον αντίστοιχο ανθρωπιστικό κλάδο. Το 1900 παντρεύτηκε με συνοικέσιο την Alfreda Mitchell, η οποία καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Ο Bingham ποτέ δεν ένιωσε ευτυχισμένος στο πλευρό της. Για καλή τύχη όλου του κόσμου όμως, χρησιμοποίησε ένα μέρος από την περιουσία της για να ταξιδέψει στη Νότια Αμερική, με χρηματική βοήθεια και από παλαιούς συμφοιτητές του. Πιο πριν είχε προτιμηθεί για τη θέση του λέκτορα στο πανεπιστήμιο του Yale αλλά έβλεπε την αρχαιολογία πιο ενδιαφέρουσα από τη διδασκαλία κι επίσης έτσι θα μπορούσε πολύ εύκολα να ταξιδεύει και να βρίσκεται μακριά από το σπίτι του και την Alfreda.


Το πρώτο ταξίδι

Το 1909 βρήκε τον Hiram Bingham να κατευθύνεται από το Μπουένος Άιρες στη Λίμα, την πρωτεύουσα του Περού. Άρχισε να μελετά χρονικά του 17ου αιώνα του Antonio de la Calancha και του Fernando de Montesinos.Τα κείμενα των δύο αυτών Ισπανών πείσμωσαν τον Αμερικανό να αναζητήσει τις δύο πρωτεύουσες των Ίνκα, Vilcabamba και Vitcos. Αρχικά πήγε στο Κούσκο του Περού, όπου γνώρισε τον πρύτανη του πανεπιστημίου του San Antonio Abad, Albert Giesecke. Ο πρύτανης ανέφερε ότι είχε έρθει σε επαφή με ένα ντόπιο αγρότη ονόματι Melchor Arteaga που είχε παρατηρήσει εκτενή ερείπια κοντά στον οικισμό του στην κοιλάδα της Urubamba. Τον Ιούλιο του 1911 ο Bingham ηγήθηκε μιας εξερευνητικής ομάδας σε αναζήτηση της χαμένης πόλης της Vilcabamba, το τελευταίο καταφύγιο του βασιλιά Manco Copac II που πολέμησε με τους Ισπανούς κονκισταδόρες στα τέλη του 1530. Φεύγοντας από το Κούσκο, πήρε το δρόμο για την Urubamba και το Ollantaytambo προς αναζήτηση των ιερών πόλεων των Ίνκας, Vitcos και Vilcabamba. Σύμφωνα με χρονικά των Ίνκας, η πρωτεύουσα Vilcabamba απείχε από το Vitcos 2 μέρες. Το πρωί της 23ης Ιουλίου έφτασαν στο αγρόκτημα του Melchor Arteaga, στον οικισμό Mandor Pampa. Αυτός ανέφερε στον Bingham ότι υπήρχαν πράγματι πολλά ερείπια σε ένα μέρος που λεγόταν Μάτσου Πίτσου, δηλαδή παλιό όρος.

Το επόμενο πρωί, στις 24 Ιουλίου, αναρριχήθηκαν μέχρι τα ερείπια μέσα σε βροχή που κράτησε μέρες. Κανείς άλλος από την ομάδα του Hiram δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να συνεχίσει, αλλά ο Bingham, ο Arteaga, που πληρώθηκε αδρά για τη βοήθειά του στο ταξίδι (τρεις η τέσσερις φορές ενός μέσου μισθού στο Περού) και ο διερμηνέας πέρασαν δύο κουραστικές ώρες διασχίζοντας το βουνό μέχρι που επιτέλους έφτασαν σε μια μικρή καλύβα με κάποιους αγρότες που καλλιεργούσαν φυτά. Χαιρέτισαν τον Αμερικανό με ευγένεια και έστειλαν μαζί τους ένα αγόρι για να του υποδείξουν τα εκπληκτικά ερείπια που βρίσκονταν εκεί κοντά. Σύντομα ήρθαν σε επαφή με αυτό που ο Bingham ονόμασε "ένα απροσδόκητο θέαμα", μια μεγάλη πόλη από όμορφα κατασκευασμένα πέτρινα κτίρια, ίσως εκατό από αυτά, εκατοντάδες πόδια ψηλά, στις παρυφές των Άνδεων. 

Στην αρχή δεν ήταν σίγουρος ότι το Μάτσου Πίτσου ήταν η πόλη Vilcabamba και αποφάσισε να συνεχίσει την πεζοπορία. Έπειτα από λίγο βρήκε την πόλη Vitcos στην κορυφή ενός από τους διπλανούς λόφους. Νιώθοντας ότι είναι πολύ κοντά στην ανακάλυψη της χαμένης πρωτεύουσας των Ίνκας, ο Hiram συνέχισε βορειοανατολικά και με την καθοδήγηση πάλι κάποιων χωρικών οδηγήθηκε σε ένα μέρος που ονομαζόταν Espiritu Pampa. Μένοντας εκεί για λίγες ημέρες, ο Bingham κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτός ο οικισμός δεν μπορούσε να ήταν η πρωτεύουσα, αφού η αρχιτεκτονική των πετρόκτιστων σπιτιών ήταν εντελώς ακατέργαστη και πρόχειρη. Έτσι συμπέρανε τελικά ότι η χαμένη πρωτεύουσα των Ίνκας, Vilcabamba θα πρέπει να ήταν το Μάτσου Πίτσου. Το πίστευε μέχρι το τέλος της ζωής του, λανθασμένα όπως αποδείχθηκε, γοητευμένος από το μυστήριο και τη μαγεία του τόπου, με τις χιονισμένες πέτρινες σκεπές των κτιρίων και το καταπράσινο οροπέδιο.

Όπως κι αν έχει, ο Αμερικανός ανέδειξε όχι μόνο ένα από τα θαύματα του Νέου Κόσμου, αλλά και έναν πολιτισμό που η ιστορία του είχε εξαφανιστεί αιώνες πριν από τους Ισπανούς.

Τα μετέπειτα ταξίδια

Επιστρέφοντας στις Η.Π.Α άρχισε να οργανώνει νέα ταξίδια στο Περού αυτή τη φορά με τη συγχρηματοδότηση του πανεπιστημίου του Yale και του National Geographic. Τα  επόμενα χρόνια τράβηξε χιλιάδες φωτογραφίες. Πήρε επίσης μαζί του χιλιάδες αντικείμενα στις Ηνωμένες Πολιτείες για έρευνα και φύλαξη, τα οποία επρόκειτο να προκαλέσουν συγκρούσεις μεταξύ της κυβέρνησης του Περού και του Πανεπιστημίου του Yale τα επόμενα χρόνια. Ως τον Απρίλιο του 1912, όπου και έκανε το τελευταίο ταξίδι στο Περού, ο Bingham εργαζόταν στο Μάτσου Πίτσου καθαρίζοντάς το και μελετώντας το με τη χρηματοδότηση πλέον του Yale και του National Geographic. Ύστερα, έγραψε ένα άρθρο και το δημοσίευσε στο περιοδικό του National Geographic με τίτλο «Στο θαυμαστό κόσμο του Περού» (In the Wonderland of Peru), περιλαμβάνοντας όλο το χρονικό της ανακάλυψης και πληροφορίες για τα ευρήματά του στο Μάτσου Πίτσου.



Ο Bingham ως γερουσιαστής

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Bingham απορροφήθηκε στην πολιτική στο Κοννέκτικατ όντας γερουσιαστής για έξι χρόνια, από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως τις αρχές του 1930. Αυτός και η Alfreda απέκτησαν επτά παιδιά, αλλά το 1937 χώρισαν. Τη δεκαετία του 1950 υπήρξε επικεφαλής του νέου συμβουλίου Loyalty Review Board του Προέδρου Truman, το οποίο στόχευε στην απόλυση των δημοσίων υπαλλήλων με κομμουνιστικές ιδέες και πιστεύω. Πέθανε στην Ουάσιγκτον, σε ηλικία των 80 ετών το 1956.

Εκτός των άλλων ο Hiram ενέπνευσε και τους μετέπειτα παραγωγούς του Χόλιγουντ αφού οι ταινίες δράσης του αρχαιολόγου Indiana Jones είναι εμπνευσμένες από εκείνον. Παρακάτω μπορείτε να θαυμάσετε το εκπληκτικό μνημείο του Μάτσου Πίτσου.


Γράφει ο Αντώνης Καρατζής

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Η wishlist μου...


Η wishlist (λίστα επιθυμιών) είναι μια νέα «μάστιγα» της εποχής μας. Οι άνθρωποι και τα καταστήματα «μιλούν» για αυτή την περιβόητη λίστα επιθυμιών που έχουν για το νέο έτος ή τις γιορτές των Χριστουγέννων. Τι περιλαμβάνει αυτή η λίστα; Περιλαμβάνει αντικείμενα και προϊόντα που επιθυμούν για δώρα τις μέρες των γιορτών ή που έχουν σκοπό να αγοράσουν εντός του νέου έτους. Χιλιάδες βίντεο στο Youtube από youtubers και παιδιά που αναφέρουν αυτές τις επιθυμίες και με λαχτάρα αναμένουν να πραγματοποιηθούν  ή να τις πραγματώσουν.
Έχω και εγώ μια τέτοια… μια λίστα με επιθυμίες που θέλω αυτός ο νέος χρόνος να φέρει, αφήνοντας πίσω του τον άγαρμπο και γέροντα παλιό. Η λίστα μου δεν είναι ευφάνταστη, ούτε «γκλάμουρους» αλλά είναι αληθινή, σημαντική και ουσιαστική για εμένα (κι ας φαντάζει για πολλούς κλισέ και συνηθισμένη).

Ας σας την παραθέσω, λοιπόν. Φέτος θα ήθελα το 2018 να φέρει:

1. Υγεία (πάνω από όλα) για εμένα, την οικογένεια μου και όλους τους ανθρώπους του ζοφερού αυτού κόσμου.
2. Αγάπη μεταξύ προσώπων, χωρών, πολιτισμών, ώστε να μπορούμε να ζούμε όλοι αρμονικά και γαλήνια.
3. Στιγμές, πολλές, ευτυχισμένες και όμορφες που χαράσσονται μέσα μας ανεξίτηλα.
4. Πνευματική ισορροπία & λογική, γιατί; Γιατί αισθάνομαι πως αυτή είναι που αρχίζει να εκλείπει στο ανθρώπινο (και τόσο πολύπαθο) είδος.
5. Δουλειά για όλους τους ανθρώπους που δεν έχουν και την έχουν ανάγκη!
Και άρα…
6. Χρήματα, ναι να έρθουν και αυτά (ποιος δεν τα θέλει;) αλλά όχι πολλά. Τόσα όσα να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια και αυτάρκεια. Δεν είπε κανείς πως δεν θέλει την ύλη… αρκεί να μην ζει για αυτή!
Βέβαια, αν έχεις ΥΓΕΙΑ όλα τα άλλα θα έρθουν αργά ή γρήγορα με προσπάθεια και δουλειά... άρα αυτό είναι το βασικό της λίστας! Οπότε, εύχομαι στην υγεία μας!

Καλό υπόλοιπο γιορτών σε όλους! Χαρές και χαμόγελα φίλοι μου!

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης


Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Μονοήμερες Χριστουγεννιάτικες Εξορμήσεις!


Οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι οι αγαπημένες ημέρες χαλάρωσης για μικρούς και μεγάλους με οικογενειακά τραπέζια και ταξιδάκια. Επειδή όμως πολλοί γονείς κατά την περίοδο των γιορτών δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε ένα ταξίδι οικογενειακώς είτε λόγω δουλειάς, είτε λόγω οικονομικών δυσκολιών, σας προτείνω μονοήμερες Χριστουγεννιάτικες εκδρομούλες, για να περάσετε όμορφα και να ξεφύγετε από την καθημερινότητα!

Ονειρούπολη Δράμας  (Το χωριό του Άη Βασίλη)



Για 14η συνεχή χρονιά ένα μοναδικό Χριστουγεννιάτικο παραμύθι εκτυλίσσεται στη Δράμα. Ο Δημοτικός Κήπος και η Κεντρική Πλατεία της πόλης, μεταμορφώνονται σε παραμυθένια σκηνικά και όλοι οι επισκέπτες είναι πρωταγωνιστές, στο απόλυτο χριστουγεννιάτικο παραμύθι: την Ονειρούπολη!



Μια ονειρική πόλη στην οποία κατοικούν τουνελόδρακοι, ξωτικά, αόρατα πράσινα καγκουρό, νεράιδες, μικρά λυκάκια, καλικάντζαροι, ιπτάμενα σουρωτήρια, χιονάνθρωποι και κυρίως ο ίδιος... ο Άγιος Βασίλης!

Πηγή: dramania.gr

Ο Μύλος των Ξωτικών στα Τρίκαλα


Το μεγαλύτερο Χριστουγεννιάτικο πάρκο της Ελλάδας θα λειτουργεί καθημερινά 10:00 το πρωί – 10:00 το βράδυ μέχρι τις 7 Ιανουαρίου 2018.
Ο Άη Βασίλης, τα ξωτικά, η Πριγκίπισσα του Φεγγαρίου, η κυρά Βασίλενα και άλλοι παραμυθένιοι ήρωες θα βρίσκονται εδώ για να μας ταξιδέψουν σε έναν κόσμο μαγικό.




Πηγή: TravelingNews

Πάρκο των Ευχών στη Λάρισα


Το θεαματικό πάρκο των 64 στρεμμάτων ανοίγει τις πύλες του για πρώτη φορά φέτος και υπόσχεται να χαρίσει χαμόγελα σε μικρούς και μεγάλους αλλά και να πραγματοποιήσεις τις ευχές όλων.


Αστερόκοσμος στη Θεσσαλονίκη


Το μεγαλύτερο και εντυπωσιακότερο Χριστουγεννιάτικο πάρκο,που περιλαμβάνει ένα μοναδικό FunPark, με 16 παιχνίδια, και 2 παγοδρόμια, σε έκταση 23.000 τ.μ., δίνει, για άλλη μια χρονιά, τον παλμό των εορτών, στη Θεσσαλονίκη!

Το Χριστουγεννιάτικο, αυτό, υπερθέαμα, που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του MagicPark, σας περιμένει, στο Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο Θεσσαλονίκης, από τις 09.12.17 – 07.01.18!


Πηγή: kulturosupa.gr
Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Κανίβαλοι των Άνδεων: η θλιβερή ιστορία των επιζώντων ενός αεροπορικού δυστυχήματος!


ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ ΤΩΝ ΑΝΔΕΩΝ. Η ΘΛΙΒΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ ΠΟΥ ΕΠΙΒΙΩΣΑΝ ΕΝΟΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟΥ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΟΣ ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΝΕΚΡΑ ΣΩΜΑΤΑ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ.

Οκτώβριος 1972. Ήταν Παρασκευή και 13, όταν ένα αεροσκάφος μιας πτήσης τσάρτερ με παίκτες, συγγενείς και προσωπικό μιας ομάδας ράγκμπι πετούσαν από το αεροδρόμιο της Μεντόζα, την τελευταία πόλη της Αργεντινής πριν από τις Άνδεις. Ο προορισμός τους ήταν το Σαντιάγο της Χιλής, αλλά έπρεπε πρώτα να διασχίσουν την οροσειρά προκειμένου να το φτάσουν.

Ωστόσο, το αεροσκάφος δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση του αέρα πάνω από τις υψηλότερες κορυφές, οπότε ο χειριστής επέλεξε να κατευθυνθεί νότια, από ένα πέρασμα όπου οι συνθήκες ήταν καλύτερες. Στις 3.21 μ.μ. ο πιλότος ενημέρωσε το αεροδρόμιο της Χιλής ότι προετοιμαζόταν να διασχίσει το εναέριο πέρασμα. Στις 3.24 μ.μ. αποφάσισε τελικώς να κατευθυνθεί βόρεια προς το Σαντιάγο. Αργότερα, όσοι μελέτησαν την υπόθεση κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το θανατηφόρο λάθος ήταν αυτή η συγκεκριμένη αλλαγή πορείας. Η απόσταση ήταν συνήθως 10 έως 11 λεπτά, αλλά ο πιλότος Ferrandas το διέσχισε σε μόλις 3 λεπτά πιστεύοντας ότι είχε φτάσει στην άλλη πλευρά των Άνδεων. Στην πραγματικότητα βρισκόταν στη μέση του περάσματος. Γύρω τους υπήρχαν βουνά.



Το ατύχημα

Ξαφνικά, τα σύννεφα εξαφανίστηκαν. Ο πιλότος, με απότομο ελιγμό, κατόρθωσε να αποφύγει την κορυφή του βουνού. Δυστυχώς, μετά από λίγο, το αεροσκάφος δεν πήρε αρκετό ύψος, και προσκρούστηκε με το βουνό. Η δεξιά πτέρυγα αποσπάστηκε και το αεροσκάφος προσγειώθηκε σε μια απότομη πλαγιά. Βυθίστηκε σαν έλκηθρο και κατέληξε σε μια χιονισμένη πλαγιά σε υψόμετρο 3,5 χιλιομέτρων. Από τους σαράντα πέντε επιβάτες, δώδεκα σκοτώθηκαν επί τόπου, συμπεριλαμβανομένου και του πιλότου. Άλλοι πέντε πέθαναν το επόμενο πρωί και ένας ακόμη υπέκυψε σε τραυματισμούς την όγδοη ημέρα. Είκοσι επτά επιβάτες επιβίωσαν και για τους επόμενους δύο μήνες αντιμετώπισαν σοβαρές δυσκολίες προσπαθώντας να επιβιώσουν στα χιονισμένα βουνά όντας σε τεράστιο υψόμετρο.



Πρώτες ημέρες

Κατά τη διάρκεια της πρώτης ημέρας, πολλοί υπέφεραν από τραυματισμούς από τη συντριβή, συμπεριλαμβανομένων σπασμένων ποδιών από τα καθίσματα του αεροσκάφους. Οι επιζώντες δεν διέθεταν εξοπλισμό για τα ακραία καιρικά φαινόμενα, υποδήματα κατάλληλα για την περιοχή, ορειβατικά γυαλιά για την αποφυγή τύφλωσης από το χιόνι ή την ακτινοβολία (αν και ένας από τους επιζώντες, ο 24χρονος Adolfo "Fito" Strauch, επινόησε ένα είδος γυαλιών ηλίου με τη χρήση των αλεξίπτωτων από την καμπίνα του πιλότου, τα οποία βοήθησαν στην προστασία των ματιών τους από τη βλαβερή ηλιακή ακτινοβολία των Άνδεων) και ιατρικές προμήθειες. Ο θάνατος του Δρ Francisco Nicola άφησε υπεύθυνο έναν πρωτοετή φοιτητή της Ιατρικής, που είχε επιβιώσει από το δυστύχημα, να κατασκευάζει νάρθηκες από τα τμήματα του αεροσκάφους που είχαν σωθεί.

Τη δεύτερη ημέρα, στο πρώτο φως της αυγής, οι 27 επιζώντες είδαν ένα αεροπλάνο που πετούσε πάνω από το σημείο της σύγκρουσης. Άρχισαν να φωνάζουν, να πηδούν, να κάνουν τα πάντα για να στρέψουν την προσοχή του πιλότου επάνω τους. Δυστυχώς, όμω, αυτός δεν τους είδε. Το αεροπλάνο πέρασε γρήγορα από εκείνο το σημείο και χάθηκε στον ορίζοντα.


Κανιβαλισμός

Την ενδέκατη ημέρα, άκουσαν από το τρανζίστορ του αεροσκάφους ότι η ομάδα διάσωσης σταμάτησε να ψάχνει για την τοποθεσία τους. Όλοι οι επιζώντες απογοητεύτηκαν εκτός από τον Gustavo Nikolic. "Αυτό σημαίνει," είπε ο Nikolic, "ότι πρέπει να φύγουμε μόνοι μας". Η αποφασιστικότητα του νεαρού άνδρα έδωσε θάρρος στους επιζώντες να συνεχίσουν. Αλλά για να το κάνουν, έπρεπε να ξεπεράσουν τα όριά τους.

Για να αντεπεξέλθουν στις χαμηλές θερμοκρασίες, συγκεντρώνονταν μέσα στο αεροσκάφος και μοιράζονταν τη ζεστασιά του σώματός τους. Για φαγητό είχαν μερικές σοκολάτες και μερικά μπουκάλια κρασί. Μετά από λίγες ημέρες, άρχισαν να τρώνε τις δερμάτινες ζώνες ασφαλείας και έψαχναν απεγνωσμένα στο χιόνι για υπολείμματα τροφής. Δεν υπήρχε τίποτα. Η μόνη λύση που τους απέμενε ήταν να φάνε τους νεκρούς, δηλαδή τους φίλους και τους συγγενείς τους. Η πλειοψηφία των επιζώντων ήταν καθολικοί. Δικαιολογούσαν την απόφασή τους λέγοντας ότι ήταν σαν να τρώνε το σώμα και το αίμα του Χριστού στη Θεία Κοινωνία.

Τις επόμενες ημέρες, ίσως ως βιβλική τιμωρία, στις 29 Οκτωβρίου ήρθε μια χιονοστιβάδα που σκότωσε άλλους οκτώ ανθρώπους.

ι Nando Parador,  Roberto Canesa και Antonio Visein.)

Η διάσωση

Οι επιζώντες βασίστηκαν στα λόγια του συγκυβερνήτη που πίστευε ότι είχαν προσγειωθεί κοντά στο χωριό Curico και αποφάσισαν να κινηθούν προς τα δυτικά. Δεν γνώριζαν ότι μόλις 29 χιλιόμετρα ανατολικά υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο που θα μπορούσε να τους προστατεύσει από τον καιρό. Λόγω της εξάντλησης, κανένας από τους επιζώντες δεν μπορούσε να περπατήσει και να διασχίσει τέτοιες αποστάσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επέλεξαν τρία άτομα για να εκτελέσουν την αποστολή μετά από καλή ξεκούραση. Αυτοί ήταν ο Nando Parador, ο Roberto Canesa και ο Antonio Visein. 

Ξεκίνησαν στις 12 Δεκεμβρίου και μετά από ώρες περιπλάνησης βρήκαν τμήματα του αεροπλάνου και μερικές από τις βαλίτσες τους. Συνέχισαν την πεζοπορία, αλλά το βράδυ κρύωναν τόσο πολύ που αποφάσισαν να επιστρέψουν στη βάση τους παίρνοντας τις μπαταρίες του αεροσκάφους. Μόλις έφτασαν, τις χρησιμοποίησαν για να ενεργοποιήσουν τα συστήματα επικοινωνίας του αεροσκάφους και να ζητήσουν βοήθεια. Δυστυχώς, απέτυχαν. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Έπρεπε να περπατήσουν το βουνό. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το κρύο. Έτσι, κατασκεύασαν υπνόσακους από το υλικό που χρησιμοποιούνταν για τη μόνωση του αεροσκάφους. Αυτό το σχέδιο αποδείχτηκε καταλυτικό και μετά από εννιά μέρες πεζοπορίας κατάφεραν να βρουν βοήθεια. Στις 22 και 23 Δεκεμβρίου, τα ελικόπτερα μετέφεραν τους 16 επιζώντες στο κοντινότερο νοσοκομείο. 

Μέσα σε λίγες ημέρες, η ιστορία αυτών των επιζώντων έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επέλεξαν να εστιάσουν όχι μόνο στη δύναμη και το θάρρος των επιζώντων αλλά και στον κανιβαλισμό. Η Καθολική Εκκλησία δήλωσε επισήμως ότι ο κανιβαλισμός δεν ήταν αμαρτία στην περίπτωση αυτή. Οι συγγενείς των νεκρών συγχώρησαν τους επιζώντες, λέγοντας ότι ο κανιβαλισμός ήταν ο μόνος τρόπος επιβίωσης.


Μπορούμε να δούμε την τρομερή ιστορία των αθλητών της Ουρουγουάης στην ταινία του Frank Marshall, "ALIVE" (1993).


Αντώνης Καρατζής

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

ΠαράΜύθοι: Αμυντικός μηχανισμός!



 Δεν ήξερε ποιον εαυτό της φοβόταν πιο πολύ. Τον ένθερμο ή τον ψυχρό;

 Ο ένθερμος είναι κυκλοθυμικός με μεταπτώσεις έντασης. Αλλά είναι και συναισθηματικός. Δηλαδή δεκτικός επιρροής. 

 Ο ψυχρός, όμως, είναι ήρεμος, αδιάλλακτος και στυγερός. Αποφασίζει και διατάζει με συνοπτικές διαδικασίες. Άρα απρόσιτος. 

 Αλλά όσο και να προσπαθούσε να της κρυφτεί ήξερε πως ο δεύτερος ήταν  ένας απλός αμυντικός μηχανισμός. Και μάλιστα αυτόματος.


Δέσποινα Ζησοπούλου

Χριστουγεννιάτικο τραπέζι με γεμιστή γαλοπούλα!


Καθώς πλησιάζουμε προς τις γιορτινές ημέρες σκεφτόμαστε διάφορα γαστρονομικά  εδέσματα που θα μπορούσαμε να φιλοξενήσουμε στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι μας. Τι καλύτερο, λοιπόν, από μία συνταγή με γεμιστή γαλοπούλα! Για πάμε να δούμε βήμα βήμα τα υλικά και τον τρόπο προετοιμασίας του γεύματος μας!

Για την γέμιση θα χρειαστούμε:
  • 500 γρ. κιμά
  • 15 κάστανα
  • 2 κουταλιές της σούπας κουκουνάρια
  • 2 μήλα
  • ¼ της κούπας ρύζι
  • 1 φλιτζάνι του τσαγιού σταφίδες
  • 8 αποξηραμένα σύκα 
  • 1 κρεμμύδι
  • Αλάτι
  • Πιπέρι
  • Ρίγανη
  • Σέλινο
  • 1 κουταλιά της σούπας σάλτσα
  • 1 φλιτζάνι του καφέ λάδι
  • 2 ποτήρια νερό

Εκτέλεση:
Ρίχνουμε στο τηγάνι τον κιμά και το κρεμμύδι μαζί με το λάδι και τα σοτάρουμε. Στη συνέχεια, αφού ψιλοκόψουμε τα κάστανα, τα μήλα, το σέλινο και τα σύκα, τα ρίχνουμε και αυτά στο τηγάνι. Αμέσως μετά, ρίχνουμε το πιπέρι, το αλάτι, τη ρίγανη, τη σάλτσα, τις σταφίδες, το ρύζι και τα κουκουνάρια. Τέλος, ρίχνουμε το νερό και περιμένουμε να βράσει η γέμιση και να σωθεί το νερό.

Αφού, λοιπόν, γίνει η γέμιση, γεμίζουμε τη γαλοπούλα και τη ράβουμε με σπάγκο. Μετά, τη βάζουμε στη γάστρα και αν θέλουμε μπορούμε να προσθέσουμε γύρω γύρω πατάτες. Τη φουρνίζουμε στους 180 βαθμούς για 5 ώρες. Και η γαλοπούλα μας είναι έτοιμη να σερβιριστεί στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι μας!

Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Randian: Ο καλλιτέχνης που δεν είχε χέρια και πόδια!




Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΧΕΡΙΑ ΟΥΤΕ ΠΟΔΙΑ. ΕΜΕΙΝΕ ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΩΣ "ΦΡΙΚΙΟ" ΣΕ ΕΝΑ ΤΣΙΡΚΟ. ΚΑΠΝΙΖΕ, ΞΥΡΙΖΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΓΡΑΦΕ. ΓΝΩΡΙΖΕ 4 ΓΛΩΣΣΕΣ, ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ, ΕΚΑΝΕ 5 ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΣΕ ΕΝΑ ΦΙΛΜ. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝ RANDIAN.


Ο άνδρας της εικόνας ήταν γνωστός ως Prince Randian (μερικές φορές τον ξέρουν σαν Rardion ή Randion). Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, έκανε μια επιτυχημένη καριέρα στο τσίρκο και κατάφερε να ζήσει μια κανονική ζωή, όσο δυνατόν ήταν αυτό. Γεννήθηκε από σκλάβους γονείς το 1871 στη Βρετανική Γουιάνα. Οι γονείς του ήταν Ινδοί και το πραγματικό του όνομα παραμένει άγνωστο. Ο Randian γεννήθηκε χωρίς πόδια και χέρια λόγω του σπάνιου συνδρόμου tetra-amelia. Τα άτομα με αυτό το σύνδρομο έχουν ανωμαλίες στη δομή του προσώπου και του σκελετού κι αντιμετωπίζουν καρδιακά προβλήματα. Συνήθως, τα παιδιά γεννιούνται νεκρά ή πεθαίνουν αμέσως μετά τη γέννησή τους. Ο Randian ήταν μία από τις σπάνιες περιπτώσεις των βρεφών που επέζησαν.


Τα σκετσάκια του αποτελούνταν από μια σειρά απλών καθημερινών πράξεων που κανονικά δεν μπορούσαν να γίνουν από άντρα χωρίς χέρια και πόδια. Και τα έκανε με ευελιξία και ευκολία. Ξυριζόταν, έγραφε και κάπνιζε. Ίσως η πιο διάσημη παράστασή του ήταν όταν κάπνιζε χρησιμοποιώντας μόνο το στόμα του. Αρχικά, θρυμμάτιζε τον καπνό σε ένα κομμάτι χαρτί και έπειτα τον άναβε με τον αγκώνα, τρίβοντας το στο κουτί. Άφηνε το σπίρτο πάνω στο κιβώτιο και έτσι άναβε το τσιγάρο. Λέγεται ότι όλα τα υλικά που χρησιμοποίησε για τις παραστάσεις του ήταν μέσα σε ένα ξύλινο κιβώτιο που είχε κατασκευάσει και ζωγραφίσει ο ίδιος. Είχε σχεδιάσει ακόμα και την κλειδαριά του κιβωτίου. Όλα αυτά έγιναν φορώντας μια συγκεκριμένη μάλλινη στολή. Η στολή είχε σκοπό να τον κάνει να φαίνεται μικρότερος και πολύ πιο παράξενος.

Το 1932 του δόθηκε η ευκαιρία να παίξει στην ταινία "Freaks" του Todd Browning μαζί με αρκετούς άλλους που ο κόσμος θεωρούσε "φρικιά". Η ταινία φάνηκε να τον κάνει τον πιο διάσημο στο show του.


Το βασικό του ψευδώνυμο ήταν Πρίγκιπας Randian, αλλά ήταν γνωστός και με πολλά άλλα, όπως Snake Man, ο Σκίουρος, ο άνθρωπος Κάμπια, Living Body, το Μαξιλάρι και ο Πατάτας. Στην προσωπική του ζωή λέγεται ότι είχε μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ. Τα ταλέντα του βοήθησαν να βρει και μια σύζυγο. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ήταν ανεξάρτητος και ικανοποιούσε τις καθημερινές του ανάγκες από μόνος του. Μιλούσε Ινδικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά και είχε πέντε παιδιά με τη σύζυγό του Sarah. Όταν δεν πήγαιναν σε περιηγήσεις με το τσίρκο ή σε καρναβάλια, ζούσαν μαζί στο εξοχικό τους στο Νιου Τζέρσεϋ. Αν και οι άνθρωποι που γεννιούνται με αυτό το σύνδρομο δεν κατάφεραν να επιβιώσουν καν και να φτάσουν στην παιδική τους ηλικία, ο πρίγκιπας Randian κατάφερε να ζήσει έξι δεκαετίες (και κάπνιζε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του).

Ο Ράντιαν πέθανε στις 19:00 μ.μ. στις 19 Δεκεμβρίου του 1934 σε ηλικία 63 ετών από καρδιακή προσβολή λίγο μετά την τελευταία ερμηνεία του στο Μουσείο Σαμ Βάγκνερ στην 14th Street στη Νέα Υόρκη.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα από τα πιο γνωστά του show.


Αντώνης Καρατζής

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Χριστούγεννα ανά τον κόσμο!


Χριστούγεννα... μια αγαπημένη θρησκευτική και κοσμική (δυστυχώς ή ευτυχώς) γιορτή! Δέντρα, φωτάκια, χαρά, χρώματα, στολίδια, κάλαντα, μουσικές και χαμόγελα "επιβάλει" το εθιμοτυπικό, με σκοπό το εορτασμό της γέννησης του Ιησού Χριστού. Τώρα, αν με ρωτάς "πόσοι θυμούνται το λόγο εορτασμού;"... η απάντηση είναι "ελάχιστοι". Οι άνθρωποι, οι περισσότεροι αν όχι όλοι, εστιάζουν στον κοσμικό χαρακτήρα της συγκεκριμένης γιορτής εκμηδενίζοντας την θρησκευτικότητα του. Ωστόσο, δεν παύει να είναι μια ευκαιρία να χαμογελάσουν, να διασκεδάσουν και να ξεφύγουν από την τετριμμένη καθημερινότητα και την ανιαρή ρουτίνα, κάτι καθόλου κακό και κατακριτέο.

   Ανά τον κόσμο τα Χριστούγεννα γιορτάζονται με κοινά αλλά και πολλές διαφορές σε ήθη και έθιμα. Κάθε χώρα έχει τα δικά της έθιμα που την διαφοροποιούν. Έψαξα, λοιπόν, και βρήκα κάποια έθιμα που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και σας τα παρουσιάζω (σχολιάζοντας τα). Πάμε να δούμε τα Χριστούγεννα ανά τον κόσμο...

1. Ιταλία: Η περίοδος των Χριστουγέννων διαρκεί από τις 8 Δεκεμβρίου έως τις 6 Ιανουαρίου που είναι και η μέρα των Θεοφανείων. Στις 25 Δεκεμβρίου μετά το παραδοσιακό γεύμα, τα παιδιά λένε ποιήματα και ανταμείβονται με χρήματα. Κατά την Ιταλική παράδοση, παραμονή Θεοφανείων η καλή μάγισσα Μπεφάνα, πετάει πάνω από τα σπίτια με την μαγική της σκούπα και αφήνει χριστουγεννιάτικα δώρα στα «καλά» παιδιά, ενώ αντίθετα στα «άτακτα» αφήνει ένα σακί με κάρβουνο, κάτι σαν τον Άγιο Βασίλη... σε πιο spooky! 

2. Γερμανία: Είναι ιδιαίτερα σημαντική η περίοδος των Χριστουγέννων. Οι Γερμανοί δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο στόλισμα του σπιτιού, ενώ συνηθίζουν να στολίζουν στο εξωτερικό του σπιτιού με αληθινό έλατο. Ένα από τα βασικά έθιμά τους, είναι το λεγόμενο “Adventskranz”. Σύμφωνα με το συγκεκριμένο έθιμο τοποθετούν ένα κηροπήγιο με τέσσερις θέσεις, που συμβολίζουν τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες του έτους. Και κάθε Κυριακή που τελειώνει η εβδομάδα, ανάβουν και το αντίστοιχο κερί, υπολογίζοντας τις μέρες για τον ερχομό του νέου έτους. Ωραίο και απλό, πιο κοντά στα ελληνικά δεδομένα... τι λέτε;



3. Σουηδία:  Έχουν το έθιμο της «Λουτσία» – ως σύμβολο φωτός. Στις 13 Δεκεμβρίου, το πρωί, το μεγαλύτερο κορίτσι της κάθε οικογένειας, ντυμένο στα λευκά πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι και μοιράζει ζεστό καφέ με κουλουράκια. Στο κεφάλι φορά στεφάνι με αναμμένα κεριά ενώ τραγουδά κάλαντα (τα αναμμένα κεριά δεν είναι λίγο επικίνδυνα;), βασισμένα στον ρυθμό του τραγουδιού «Σάντα Λουτσία». Ο Άγιος Βασίλης αλλά σε μορφή γυναίκας ή καμία σχέση; Μπερδεύτηκα με την "Λουτσία".


4. Ιαπωνία: Τα δώρα στα μικρά παιδιά τα φέρνει ο «Hoteiosho». Ο Hoteiosho, είναι μια αρχαία θεότητα του ιαπωνικού πάνθεον με την ιδιαιτερότητα να έχει μάτια και πίσω στο κεφάλι του και έτσι παρακολουθεί και ξέρει ποια παιδιά ήταν φρόνιμα και ποια όχι στην διάρκεια της χρονιάς. Δηλαδή ο Άγιος Βασίλης σε μορφή θρίλερ... αρκετά τρομακτικό... δε θα θελα!

5. Ιρλανδία: Χαρακτηριστικό είναι ότι αντί για μπότες, κρεμούν στο τζάκι μεγάλες τσάντες για να αφήσει μέσα ο Άγιος Βασίλης τα δώρα του. Έξυπνο... μεγάλη τσάντα κατά συνέπεια και περισσότερα δώρα! Μπράβο παιδιά! Ακόμα, αφήνουν ένα ποτήρι μπύρα και ένα κομμάτι κρεατόπιτα στην εξώπορτα του σπιτιού τους, για να τα βρει ο Άγιος Βασίλης όταν θα τους επισκεφτεί. Μάλιστα... Ορέστης Μακρής ο Σάντα; Τι φάση;

6. Ελβετία: Τα παιδιά περιμένουν την 6η Δεκεμβρίου, τον Άγιο Νικόλαο να τους φέρει δώρα και γλυκά. Την τελευταία Πέμπτη, πριν τα Χριστούγεννα, τα παιδιά παρελαύνουν τραγουδώντας τα κάλαντα. Επίσης την παραμονή των Χριστουγέννων οι ανύπαντροι άνδρες του χωριού φοράνε μαύρα κοστούμια και ψηλά μαύρα καπέλα και κάνουν παρέλαση στους δρόμους. Κοίταξε... όλα καλά μέχρι τα κάλαντα, όμως το γαμπροπάζαρο τι σχέση έχει με τα Χριστούγεννα; 



7. Νορβηγία: Τα Χριστούγεννα ονομάζονται «Jul» και έχουν τις ρίζες τους σε αρχαία γεωργικά έθιμα του Χειμώνα και της εποχής της συγκομιδής. Ο Julenissen όπως ονομάζεται ο Νορβηγός Άγιος Βασίλης, μαζί με τους βοηθούς του φέρνει δώρα και καλή τύχη στο σπίτι και στο στάβλο. Το δώρο του; Ένα μπολ με κουρκούτι από αλεύρι. Γαλαντόμος, ο Julenissen, δεν μπορείτε να πείτε! Αυτά να τα βλέπουν τα ελληνόπουλα που ζητάνε την Άρτα και τα Γιάννενα σε συσκευασία δώρου... όχι όχι ψηφίζω κουρκούτι με αλεύρι... που είναι χρήσιμο και οικονομικό (ξύπνησε μέσα μου ο Σκρούτζ)!
Αυτά από εμένα φίλοι μου! Πριν φύγετε να ξεκαθαρίσω πως δεν υποτιμώ και χλευάζω την κουλτούρα και τα έθιμα κανενός. Φυσικά, σέβομαι τα πιστεύω κάθε ανθρώπου. Λίγη πλάκα και χιούμορ κάνω... έτσι να γελάσουμε μωρέ, αλλιώς δεν βγαίνει! 

Καλές γιορτές, χαμόγελα και ΥΓΕΙΑ! 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης
Πηγή Πληροφοριών: perierga.gr

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Λουκουμαδάκια με γιαούρτι!


Καλώς ήρθατε σε μια ακόμη συνταγή μας! 
Σήμερα θα μάθουμε πως να φτιάχνουμε νόστιμα λουκουμαδάκια! Ο πρωταγωνιστής σε αυτή την συνταγή είναι το γιαούρτι, το οποίο κρύβεται στη ζύμη... Για να ξεκινήσουμε!


ΥΛΙΚΑ (6-8 άτομα)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ:

  • 2 1/2 φλ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
  • 4 κ.σ. ελαιόλαδο
  • 2 αυγά
  • 1/2 φλ. ζάχαρη
  • 1 φλ. γιαούρτι
  • ξύσμα λεμονιού ή πορτοκαλιού, ακέρωτου
  • 200 γρ. καρυδόψιχα, ψιλοκομμένη
  • 1 κ.σ. κανέλα σε σκόνη
  • ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

ΓΙΑ ΤΟ ΣΙΡΟΠΙ:
  • 1 ποτήρι του νερού ζάχαρη
  • 1/2 ποτήρι νερό
  • 2 κ.σ. μέλι
  • 2-3 ξυλάκια κανέλας
ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Λουκουμάδες: Σε μια λεκάνη βάζουμε το αλεύρι, το λάδι, τα αυγά, τη ζάχαρη, το γιαούρτι και το ξύσμα και ανακατεύουμε μέχρι να ενωθούν όλα τα υλικά. Έπειτα, σκεπάζουμε τη λεκάνη με μια πετσέτα και αφήνουμε το μείγμα για 20-25 λεπτά. Στη συνέχεια βάζουμε μπόλικο λάδι (περίπου 2 δάχτυλα) σε ένα τηγάνι και το τοποθετούμε σε μέτρια φωτιά. Αφού ζεσταθεί, ρίχνουμε το μείγμα κουταλάκι κουταλάκι και τηγανίζουμε τους λουκουμάδες μέχρι να πάρουν ξανθό χρώμα. Τώρα, πασπαλίζουμε μια πιατέλα με τη μισή καρυδόψιχα και τη μισή κανέλα. Κατόπιν, με μια τρυπητή κουτάλα, αφαιρούμε τους λουκουμάδες από το τηγάνι και τους τοποθετούμε στην πιατέλα.

Σιρόπι: Σε μια κατσαρόλα βάζουμε όλα τα υλικά και τα βράζουμε σε δυνατή φωτιά για 6 λεπτά. Μετά, περιχύνουμε τους λουκουμάδες με το σιρόπι και τους πασπαλίζουμε από πάνω με την υπόλοιπη κανέλα και την καρυδόψιχα. Οι λουκουμάδες μας είναι έτοιμοι να σερβιριστούν ζεστοί!


Και καλή σας όρεξη!

Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Τραγουδόραμα: Νίκος Οικονομόπουλος - Για Παράδειγμα!


Ο Νίκος Οικονομόπουλος μας παρουσιάζει τη νέα του δισκογραφική δουλειά "10" που περιλαμβάνει 10 καινούρια τραγούδια και κυκλοφορεί από τη Minos Εmi. Ένα από αυτά είναι και το "Για Παράδειγμα" σε στίχους του Νίκου Σαρρή και μουσική του Χρήστου Δάντη. Πρόκειται για ένα τραγούδι που δίνει το παράδειγμα σε όσα θα έκανε ένας ερωτευμένος άνθρωπος ακόμη κι αν το άτομο που του ξύπνησε αυτά τα συναισθήματα δεν ανταποκρίνεται με την ίδια θερμότητα. Καλή μας ακρόαση!

Στίχοι:

Είναι πολλά που τελικά μας ξεχωρίζουν
Κι όχι οι τοίχοι ή τα στενά που μας χωρίζουν
Είναι πολλά που εγώ κι εσύ διαφωνούμε
Δε σου γκρινιάζω, τώρα πια απολογούμαι
Είναι πολλά που τελικά σε απομακρύναν
Κι οι Κυριακές μας ή τελειώσαν ή μικρύναν

Για παράδειγμα, για σένα τη ζωή μου ακόμα θα 'δινα
Ακόμα και στις σφαίρες έχεις άμυνα
Μπροστά θα μπω εγώ αν χρειαστεί
Για παράδειγμα, εγώ ποτέ, ποτέ δε θα σε άφηνα
Δεν κάνει η καρδιά μου εμένα διάλειμμα
Απλά όπως θα έκανες εσύ
Για παράδειγμα
Για παράδειγμα

Είναι πολλά που δε μπορώ να καταλάβω
Αν τα κατάλαβες εσύ, αλήθεια, μπράβο
Κι ενώ μιλούσες για φωτιά, μιλάς για στάχτες
Είναι πολλά που τελικά αλλιώς μου τα είπες
Κι ας με μισείς, όλα καλά. Στο επιτρέπω
Είναι πολλά που τελικά αλλιώς τα βλέπω

Για παράδειγμα, για σένα τη ζωή μου ακόμα θα 'δινα
Ακόμα και στις σφαίρες έχεις άμυνα
Μπροστά θα μπω εγώ αν χρειαστεί
Για παράδειγμα, εγώ ποτέ, ποτέ δε θα σε άφηνα
Δεν κάνει η καρδιά μου εμένα διάλειμμα
Απλά όπως θα έκανες εσύ
Για παράδειγμα
Για παράδειγμα
Για παράδειγμα
Για παράδειγμα