Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Εποχές


 Υπάρχουν στιγμές που παρατηρείς τη ζωή σου με το ενδιαφέρον που θα παρακολουθούσες μια κινηματογραφική ταινία. Τα βιώματα σου, οι ενέργειες σου, τα συναισθήματα σου μοιάζουν σα να αφορούν κάποιο άλλο πρόσωπο και σα να μην είσαι εσύ αυτός που τα έζησε. Καταστάσεις και πρόσωπα φαίνονται σα να προέρχονται από μιαν άλλη μακρινή εποχή με την οποία δε σχετίζεσαι. Και ίσως κάπως έτσι να είναι γιατί όταν ξεκίνησες το ταξίδι σου ήσουν κάποιος άλλος. Οι καινούριες εμπειρίες όμως που αντάμωσες σφυρηλάτησαν διαφορετικά το χαρακτήρα σου. Δεν είσαι εκείνος που ήσουν όταν πρωτοξεκίνησες. Οπότε και οι πράξεις εκείνου του ήρωα που πορευόταν μέσα στην ομορφιά της άγνοιας του δεν μπορούν πια να σε αντιπροσωπεύουν. Τώρα γνωρίζεις τη διαδρομή και την έκβαση της. 

 Ίσως και να απορείς με κάποιες αλλοτινές αντιδράσεις σου. Εσύ; Μα πώς; Ε δεν είμαστε με τα καλά μας. Μα, βλέπεις άλλος άνθρωπος, άλλη στρατηγική.

 Αλήθεια, ήθελα καιρό να σε ρωτήσω: εάν είχες τη δυνατότητα να δώσεις μία συμβουλή σε εκείνη την άλλη εκδοχή σου, τι θα της συλλάβιζες;

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Προτάσεις: Αγαπημένα Μαρτίου!


Ο Μάρτης έφυγε και μας άφησε παρακαταθήκη εμπειρίες, γεγονότα, όμορφες και άσχημες στιγμές, με τις οποίες θα πορευτούμε και από όλες κάτι έχουμε να πάρουμε. Όμως, σήμερα σας γράφω για να σας παρουσιάσω πράγματα, βιβλία και πρόσωπα που με εντυπωσίασαν και μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και σας προτείνω να τα "τσεκάρετε" και εσείς, αν φυσικά το θέλετε και το επιθυμείτε. Πάμε να δούμε τα αγαπημένα του μήνα που πέρασε...


1. Αγαπημένο βιβλίο του μήνα: Το ταξίδι της Ελπίδας (Μαρία Τζιρίτα)

Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Πειραιάς 1967. Το πλοίο Ελπίς σαλπάρει για Αυστραλία, μεταφέροντας εκατοντάδες διαφορετικούς ανθρώπους με μια κοινή ελπίδα. μια καλύτερη ζωή. Ανάμεσά τους και η Ελπίδα, που ταξιδεύει με πλαστή ταυτότητα, κουβαλώντας μαζί της το φρικτό μυστικό της. Ένας ώριμος επιχειρηματίας, πρώην ναυτικός, ο γοητευτικός γιατρός του πλοίου, μια απελπισμένη γυναίκα που αναζητά το παιδί της στη μακρινή ήπειρο, μια νεαρή κοπέλα που πηγαίνει στην Αυστραλία να παντρευτεί χωρίς τη θέλησή της είναι μερικά από τα πρόσωπα που θα γνωρίσει κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού και που θα σημαδέψουν τη ζωή της για πάντα. 

Άραγε θα καταφέρει να φτάσει στο λιμάνι της λύτρωσης και της ευτυχίας ύστερα από τριάντα ολόκληρες μέρες μέσα σ’ αυτό το πλοίο; Διασχίζοντας ωκεανούς, γνωρίζοντας για πρώτη φορά εξωτικά μέρη και άγνωστους πολιτισμούς, θα καταφέρει να απαλλαγεί από όσα την κρατούν δέσμια στο σκοτεινό παρελθόν της;

Θα το ανακαλύψετε σαλπάροντας μαζί με την Ελπίδα στο συναρπαστικό της ταξίδι… 
Από μια εξαιρετική συγγραφέα και όμορφο άνθρωπο, την Μαρία Τζιρίτα!


2. Αγαπημένος YouTuber του μήνα: Zoopy
Δείτε το κανάλι του εδώ

Ο Zoopy είναι ένας νέος YouTuber με μόνο 10.000 subscribers, που όμως μέσα από τα ταξιδιωτικά του βίντεο καταφέρνει να ταξιδέψει το κοινό που τον παρακολουθεί. Δεν ανεβάζει βίντεο απλά για να ανεβάσει, παρά μόνο αν έχει κάτι να δείξει με αυτό. Μέσα από τα ταξίδια του σκιαγραφεί και την άποψη του για την ζωή. Είναι από τους YouTubers που απάντα σε όλα τα σχόλια των subscribes με την ευγένεια και το ήθος να τον χαρακτηρίζουν. Αξίζει να "τσεκάρετε" τα βίντεο του! 



3. Αγαπημένο προϊόν του μήνα: Αθλητικά Admiral Maker (Black-Grey)



Τα παραπάνω αθλητικά τα αγόρασα πρόσφατα και τα έχω αγαπήσει. Δεν θα μπορούσανε να μην είναι στα αγαπημένα του μήνα. Το κόστος τους είναι στα 38 ευρώ και τα αγόρασα από γνωστό κατάστημα Outlet στην Αθήνα. Τα προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους αγαπούν τα running αθλητικά. Είναι μαύρα με γκρι λεπτομέρειες, είναι άνετα και ελαφριά στο πόδι. 


4. Αγαπημένο τραγούδι του μήνα: Κρυσταλλία - Την επόμενη φορά




Η Κρυσταλλία, πρώην τραγουδίστρια των Otherview,  τραγουδάει ένα γλυκό, χορευτικό και κεφάτο νέο τραγούδι που ακροβατεί μεταξύ του χειμώνα και του καλοκαιριού!

5. Αγαπημένο quote του μήνα: #dsquote


Θέλω να κάνω μόνο εκείνα που με κάνουν ευτυχισμένο, η ζωή είναι μικρή και δεν πρέπει να την αφήνουμε να περνάει με ανούσια άγχη!


Σημείωση: Δεν αποτελεί χορηγία το συγκεκριμένο άρθρο. Απλά παρουσιάζω αυτά που μου άρεσαν μέσα σε αυτόν τον μήνα!

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Άγχος ανίκατε μάχαν;


 Άγχος ανίκατε μάχαν. Ή τουλάχιστον έτσι μας παρουσιάζεται. Το άγχος δημιουργεί μια ψυχοσωματική κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος κυριεύεται από ένα ανεξέλεγκτο συναίσθημα ανησυχίας κι αισθάνεται σαν να τρέχει σε αγώνα δρόμου και χρειάζεται να ξαποστάσει για να ανασάνει. Έτσι, λοιπόν, όντας σε αυτή την κατάσταση δε μπορεί να διαχειριστεί ψύχραιμα τις αντιδράσεις του και άθελα του δίνει μεγαλύτερες διαστάσεις στην κατάσταση του από αυτές πραγματικά της αναλογούν.

 Εφόσον λοιπόν κάποιος βρίσκεται σε μία τέτοια κατάσταση ένα από τα πρώτα πράγματα που μπορεί να κάνει είναι να αρχίσει να παίρνει βαθιές ανάσες για να καλμάρει τον εαυτό του. Είναι γνωστό πως το άγχος δεν έχει λογική και μπορεί να δημιουργηθεί μέχρι και για κάτι πραγματικά επουσιώδες. Αλλά η διαφορά είναι πως ο κάτοχος του έχει. Οπότε βοηθάει πάρα πολύ ο άνθρωπος που καταβάλλεται από άγχος να συνειδητοποιήσει πως συνήθως αυτό που τον απασχολεί δεν είναι κάποιο πρόβλημα αλλά κάποιος προβληματισμός. Δηλαδή πολύ μικρότερης σημασίας. Σε αυτή του την προσπάθεια μπορεί να συμβάλλει θετικά το να εξιστορήσει την αιτία του άγχους του σε κάποιο άτομο που εμπιστεύεται. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να δημιουργούμε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας μέσα στο κεφάλι μας, οι οποίες όμως αποδυναμώνονται μόλις χρειαστεί να τις αφηγηθούμε φωναχτά. Με κάποιο περίεργο τρόπο εκείνη την ώρα ακούγοντας τες κι εμείς συνειδητοποιούμε τις πραγματικές τους διαστάσεις και βάζουμε σε μια σειρά τις σκέψεις μας. 

 Κάτι ακόμη θετικό που μπορεί να προκύψει μέσα από μία συζήτηση είναι το ότι είναι πιθανό να μας προταθεί μία λύση που μέσα στην ταραχή μας δεν μπορέσαμε να συλλάβουμε εξαρχής. Εν πάση περιπτώσει μας δημιουργείται η αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι μας και πως ότι κι αν συμβεί μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με ηρεμία και υπομονή.

 Από την άλλη πλευρά υπάρχει και το παραγωγικό άγχος το οποίο είναι ωφέλιμο. Αναφέρομαι σε εκείνο το συναίσθημα που ακριβώς επειδή ανησυχούμε για κάτι προετοιμάζουμε καλύτερα το έδαφος για να συμβεί ή να αποφευχθεί. Όμως, όταν αυτό το κάτι είναι πάνω από την εξουσία ελέγχου μας και φτάνουμε στο σημείο να ανησυχούμε υπερβολικά χωρίς να μπορούμε να επηρεάσουμε τις εξελίξεις, τότε σε αυτή την περίπτωση οφείλουμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας. Όπως, λοιπόν, θα παίρναμε μία σακούλα σκουπιδιών από το σπίτι μας και θα τη ρίχναμε στον κάδο απορριμάτων, έτσι κλείνουμε σε μια σακούλα τις ανησυχίες μας και τις πετάμε έξω από τον οργανισμό μας γιατί δεν έχουν να μας προσφέρουν τίποτα και το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας μολύνουν. 

 Επιπλέον, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αυτό το ιδιαίτερο hobby που με το που εξαλειφθεί κάποιος προβληματισμός τους αμέσως ψάχνουν να βρουν τον επόμενο. Και το μόνο σίγουρο είναι πως θα το καταφέρουν. Γιατί πάντα θα βρίσκεται κάτι που δεν είναι έτσι όπως θα το θέλαμε και χρήζει αλλαγής. Κι έτσι πάντα θα υπάρχει κι ένας οργανισμός επιβαρυμένος ψυχολογικά αν όχι και σωματικά. Κι αυτό σε κάποιο σημείο είναι καλό να σταματήσει.

 Είναι πάρα πολύ σημαντικό να διατηρούμε ψυχικά ήρεμο τον οργανισμό μας ώστε να αποφεύγουμε πιθανές κακοτοπιές στην υγεία μας γιατί εντέλει το μεγαλύτερο μέρος όσων μας απασχολούν δεν είναι ιδιαίτερης σημασίας και το μόνο που καταφέρνουν είναι να δηλητηριάζουν τη ζωή μας χωρίς ουσιαστικό λόγο. Και αυτό δεν αξίζει να τους το επιτρέπουμε.

 Δέσποινα Ζησοπούλου

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Ψέμα VS Αλήθεια: Με αφορμή την Πρωταπριλιά!


Εχθές ήταν 1η Απριλίου, ως είθισται, μικροί-μεγάλοι λέγανε ψέματα με παιγνιώδη χαρακτήρα και καθαρά για λόγους διασκέδασης και χαράς. Η πρωταπριλιά ή April Fools day είναι διαδεδομένη σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Φυσικά και εγώ μικρός τρελαινόμουν να λέω ψέματα και να γελάω μαζί με φίλους και συμμαθητές με τα καμώματα και τις φάρσες που σκαρώναμε σε φίλους, δασκάλους και γονείς.
                Σήμερα, έχοντας αφήσει αυτά τα χρόνια πίσω μου, κάθε 1η Απρίλη μόνο την άνοιξη σκέφτομαι και το καλοκαίρι που κοντοζυγώνει. Όμως, εχθές με αφορμή τις πρωταπριλιάτικες φάρσες που έπεφταν στην αντίληψη μου, σε εργασιακό και μη επίπεδο, προβληματίστηκα. Γιατί έχει καθιερωθεί η μέρα ψέματος και οι άνθρωποι εκείνη την μέρα είναι ελεύθεροι να ψεύδονται και να κοροϊδεύουν φίλους και γνωστούς; Ποια ανάγκη γέννησε αυτό το έθιμο ή συνήθεια; Μάλλον γιατί, θεωρητικά, η αλήθεια κυριαρχεί και το ψέμα μειονεκτεί;
                Σε μια κοινωνία που η αλήθεια, πλέον, είναι δυσεύρετη, η ειλικρίνεια  σπανίζει, που οι καλές προθέσεις αποτελούν εξαίρεση. Σε μια κοινωνία της «κοκκινοσκουφίτσας και του κακού λύκου», που οι περισσότεροι ως άλλες «κοκκινοσκουφίτσες» φοβούνται να εμπιστευτούν τους ανθρώπους βλέποντας τους σαν εχθρούς. Η απορία μου είναι εύλογη, νομίζω. Γιατί να «γιορτάζουμε» την μέρα ψεύδους και φαρσών και όχι την μέρα αλήθειας και ειλικρίνειας; Εφόσον αυτό είναι που αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα και όχι το ψέμα. Ψέμα VS Αλήθεια… ποιος κερδίζει;

Καλό Απρίλιο σε όλους!

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης