Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

10 + 1 πράγματα που δεν ήξερες!


Πέμπτη μεσημέρι και λέω ας μοιραστώ άχρηστες και χρήσιμες πληροφορίες μαζί σας. Λοιπόν, παρακάτω θα βρείτε 10 + 1 πράγματα που, μάλλον, δεν ξέρατε αλλά τώρα θα μάθετε. Δεν ξέρω αν θα σας φανούν χρήσιμα αλλά ότι μαθαίνει κανείς... καλό είναι! Όχι, όχι δεν είναι εκπαιδευτικό το άρθρο... μη σας ξεγελάει!

1. Παίζοντας video games πριν κοιμηθείς... μπορείς να ελέγξεις τα όνειρα που θα δεις! Καλά μη το πάρετε τόσο σοβαρά και κάθε βράδυ κοιμάστε με την παιχνιδομηχανή στο χέρι... χαλαρά! 
΄
2. Έρευνες έχουν δείξει πως το μάσημα τσίχλας κατά την διάρκεια της μελέτης-διαβάσματος βοηθάει στην καλύτερη συγκέντρωση. Επίσης, εάν μασήσετε την ίδια τσίχλα (εννοώντας ίδια γεύση) θα είναι πιο εύκολο να ανακαλέσετε τις μνήμες από όσα διαβάσατε. Εμένα πάλι με πονάει το κεφάλι και η γνάθος, όταν το κάνω αυτό.


3. Τα κουνούπια έχουν 47 δόντια, τα οποία τα βοηθούν να τρυπήσουν ακόμα και τα ρούχα μας για να εκπληρώσουν το σκοπό τους. Ποιόν σκοπό; να μας πιούν το αίμα! Γλυκά κουνουπάκια... μας χαλάτε το αγαπημένο καλοκαίρι αλλά τι να κάνετε και εσείς... πως θα ζήσετε;


4. Έχουν απαγορεύσει την προβολή του Donald Duck στην Φιλανδία... γιατί; Ο λόγος είναι πως δεν φοράει παντελόνι. Γυμνιστής, λοιπόν, ο θείος Donald για τους Φινλανδούς! 
5. Οι κροκόδειλοι καταπίνουν πέτρες για να μπορούν να βουτήξουν βαθιά στο νερό. Ωωω, δεν το φανταζόμουν. Πραγματικά δεν θα ήθελα να μάθω περισσότερα για αυτά τα κατά τα άλλα υπέροχα ζωάκια. 



6. Στην αρχαία Ελλάδα λένε πως οι γυναίκες που εργάζονταν ως πόρνες φορούσαν σανδάλια που έγραφαν από κάτω την λέξη "ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ" ή "ΑΚΟΛΟΥΘΗ". Με αποτέλεσμα αυτό να αφήνει το αντίστοιχο αποτύπωμα στο χώμα και οι άνδρες να ξέρουν τι δουλειά έκαναν, ώστε να τις προσεγγίζουν ανάλογα. Κοίτα να δεις τι σκέφτηκαν... 



7. H google έχει οπτικοποιήσει δρόμους σε όλο τον κόσμο με σκοπό την παροχή των υπηρεσιών του γνωστού Street View. Όμως, δεν σταματάει εκεί. Διαβάσαμε πως νοικιάζει καμήλες για να συλλάβει την θέα της ερήμου. Κοίτα να δεις... Πόσο χρήσιμο θα είχε φανεί στην Ρένα Βλαχοπούλου στο "Μια Ελληνίδα στο χαρέμι"; Όχι... πείτε μου!


  
8. Ήξερες ότι το Facebook σου δίνει την δυνατότητα, εκτός από Ελληνικά, Αγγλικά και όλες τις άλλες γλώσσες, να χρησιμοποιήσεις και την Αρχαία Ελληνική; Λες να έχει επιτυχία και να χρησιμοποιείτε; Μπα...


9. Ο αγαπημένος Ροναλντίνιο είχε κάνει συμφωνία αποκλειστικής συνεργασίας με την Coca-Cola. Έλα που σε συνέντευξη τύπου τον είδαν να πίνει Pepsi-Cola και του έσπασαν το συμβόλαιο. Τι σημαίνει αυτό; Προσέχουμε... για να έχουμε!

10. Ο Χίτλερ, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Ναπολέων και ο Μουσολίνι φοβόντουσαν τις γάτες. Μα γιατί; τι τους πείραζαν τα γλυκά αυτά ζωάκια; Ο Χίτλερ τις γάτες και οι άνθρωποι τον Χίτλερ... τραγική ειρωνεία! 


11. Extra Bonus: Ακούγοντας μόνο για 15 δευτερόλεπτα αισιόδοξη μουσική θα σας κάνει βλέπετε πιο θετικά τους ανθρώπους γύρω σας! Νομίζω θα ξεκινήσω άμεσα... no more comments.


Αυτά ήταν, λοιπόν, τα χρήσιμα ή και άχρηστα 10 + 1 πράγματα που δεν γνωρίζατε αλλά τώρα ξέρετε. Ελπίζω να διασκεδάσατε, εγώ πάντως το χάρηκα ειλικρινά. Θα τα πούμε στο επόμενο άρθρο μου. Μέχρι τότε; Καλά μπάνια, με αντηλιακό, καπελάκι και νερό. Έρχονται καύσωνες σου λέει! 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης 

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Τα ΤυΡοΠιΤάΚιΑ της γιαγιάς Δέσποινας!



 Σα παιδί μεγάλωσα με τα παραδοσιακά και νόστιμα φαγητά της αγαπημένης μου συνονόματης γιαγιάς. Η αλήθεια είναι πως δεν προτιμάει τον εύκολο τρόπο για να δημιουργήσει στην κουζίνα της αλλά είναι εξίσου αλήθεια πως δεν έχω δοκιμάσει συνταγές σα τις δικές της. Έτσι, λοιπόν, παρακάτω σας παρουσιάζω την νόστιμη εκδοχή της γιαγιάς μου για τυροπιτάκια με φύλλο. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Υπομονή, επιμονή, ζυμάρι και πλάστης! Παρακάτω θα προσπαθήσω να σας δείξω με όσο πιο απλό και παραστατικό τρόπο γίνεται τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε για να πετύχει η συνταγή μας, όπως μου τα έδειξε κι εμένα με τη σειρά μου η πρόγονος μου.


Συνταγή:

 Προαιρετικά: Οι παλιές γενιές συνήθιζαν να χρησιμοποιούν αρκετά το κόσκινο. Επομένως, πριν ξεκινήσουμε την εκτέλεση της συνταγής μας μπορείτε να περάσετε το αλεύρι από ένα κόσκινο ώστε να αποφευχθούν τυχόν σκουπιδάκια που μπορεί να περιέχονται με τη συσκευασία του. 


 Αρχικά, γεμίζουμε ένα ποτήρι με αλεύρι, το οποίο το ρίχνουμε μέσα σε ένα ταψάκι/λεκανίτσα (ή κάποιο σκεύος με βάθος και πλατιά επιφάνεια). Εκεί προσθέτουμε 2 κουταλιές ξύδι, 2 κουταλιές καλαμποκέλαιο, 1 πρέζα αλάτι (μικρή ποσότητα με τις άκρες των δαχτύλων μας) και ρίχνουμε σταδιακά μισό ποτήρι νερό. Ταυτόχρονα, ξεκινάμε να αναμειγνύουμε τα υλικά με τα χέρια μας ώστε όλα τα παραπάνω υλικά να γίνουν ένα σώμα. Και αυτό είναι το  ζυμάρι μας. Εδώ πρέπει να προσέξουμε ώστε το ζυμάρι που έχει αρχίσει να σχηματίζεται να μην είναι ούτε πολύ σφιχτό ούτε μαλακό. Εάν κολλάει στα χέρια μας προσθέτουμε σταδιακά κι άλλο αλεύρι και συνεχίζουμε να το ζυμώνουμε μέχρι να το φτάσουμε στο αποτέλεσμα που θέλουμε. Έπειτα από αυτό καλύπτουμε το ζυμάρι μας και το αφήνουμε να "ξεκουραστεί" για μία ωρίτσα.




Στη συνέχεια, παίρνουμε 250 γραμμάρια φέτα της επιλογής μας και την τρίβουμε μέσα σε ένα βαθύ πιάτο. Έπειτα, ρίχνουμε 2 αβγά και λίγο πιπέρι και τα ανακατεύουμε όλα μαζί. Έτσι έχουμε προετοιμάσει τη γέμιση μας! 

Όσο λοιπόν το ζυμάρι μας αναπαύεται είναι μια καλή ευκαιρία και για εμάς να φτιάξουμε ένα καφεδάκι και να το απολαύσουμε στο μπαλκόνι μας.



 Επιστροφή στην κουζίνα! Τώρα καταπιανόμαστε με το ζυμάρι μας και το κόβουμε σε 12 ισάριθμα κομμάτια. Ασχολούμαστε με τα πρώτα 6 και αφήνουμε τα άλλα 6 στην άκρη για να ασχοληθούμε μαζί τους αργότερα. Ρίχνουμε λίγο αλεύρι μπροστά μας, πιάνουμε το κάθε ένα κομματάκι και το ανοίγουμε με τον πλάστη μας, ενώ ταυτόχρονα απλώνουμε και λίγο αλεύρι στην επιφάνεια του. 

 Στη συνέχεια λιώνουμε 4-5 κουταλιές στέρεου λευκού βουτύρου σε χαμηλή φωτιά ώστε να λιώσει ελαφρώς και να μπορούμε να το απλώσουμε επάνω στο ζυμάρι μας. Επόμενο βήμα είναι να πιάσουμε ένα ένα κάθε ανοιγμένο πιτάκι κι αφού το αλείψουμε από την μία του πλευρά με το βούτυρο που αναφέραμε πιο πάνω να επανωτίσουμε το ένα επάνω στο άλλο κάνοντας τα να φαίνονται σαν ένα σώμα. 

 Τώρα ξαναπιάνουμε τον πλάστη και αρχίζουμε να ανοίγουμε το ζυμάρι μας πασπαλίζοντας το συνάμα με αλεύρι ώστε να μην κολλάει. Στόχος μας είναι να του δώσουμε μια στρογγυλή όψη και να το ανοίξουμε όσο περισσότερο γίνεται. Ουσιαστικά αυτή είναι η πρακτική εφαρμογή της έκφρασης "ανοίγω φύλλο".


                                                                                                                                                                                                                   Λιώνουμε 4-5 κουταλιές βούτυρο και το απλώνουμε επάνω σε όλη την επιφάνεια της ζύμης μας με ένα πινελάκι. 

                                                                                                                                                     Μετά από αυτό αρχίζουμε να τυλίγουμε το ζυμάρι μας (σχήμα σα φιδάκι) και το τοποθετούμε στο ψυγείο μέσα σε κάποιο σκεύος για να κρυώσει.
                                                                                                                                                                    Σειρά έχουν τα επόμενα 6 κομματάκια όπου και θα επαναληφθεί και για αυτά η ίδια διαδικασία που περιγράψαμε παραπάνω. 

 Μόλις τυλίξουμε και το δεύτερο ζυμάρι βγάζουμε το πρώτο από το ψυγείο και παίρνει τη θέση του εκεί το δεύτερο.

 Εν συνεχεία, κόβουμε το ζυμάρι (που είναι σε σχήμα φιδάκι) σε πολλά μικρά στρογγυλά κομματάκια όπου αυτά θα αποτελέσουν και τα τελικά πιτάκια μας. Έπειτα, τα πιάνουμε ένα ένα και αφού τα ανοίξουμε με τον πλάστη τοποθετούμε στη μέση τους μια κουταλιά από το μείγμα που ετοιμάσαμε προηγουμένως με το τυρί και τα κλείνουμε. Μόλις τελειώσουμε με αυτά βγάζουμε από το ψυγείο και τη δεύτερη ζύμη μας όπου εφαρμόζουμε την ίδια διαδικασία. 

 Ανοίγουμε το φούρνο μας ώστε να προθερμανθεί στους 180 βαθμούς για ένα δεκάλεπτο.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                Ταυτόχρονα αλείφουμε με καλαμποκέλαιο την επιφάνεια από το ταψί που θα φιλοξενήσει τα τυροπιτάκια μας. Αφού λοιπόν τα τοποθετήσουμε μέσα στο ταψί, χτυπάμε ένα αυγό και στη συνέχεια αλείφουμε με αυτό το επάνω μέρος από τα τυροπιτάκια μας. Τώρα είναι έτοιμα να μπουν στο φούρνο!
 Τοποθετούμε τα τυροπιτάκια μας στην προτελευταία σχάρα του φούρνου, στην ένδειξη της πάνω - κάτω αντίστασης και τα αφήνουμε να ψηθούν στους 180 βαθμούς για περίπου 45 λεπτά. 

 Μετά από όλο αυτό δεν έχω παρά να σας ευχηθώ καλή ξεκούραση και καλή όρεξη!


Δέσποινα Ζησοπούλου

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Σκέψεις: Γιατί τόσος φθόνος και κακία στο ίντερνετ;


Άλλο ένα άρθρο με τις σκέψεις μου. Καιρό είχα να σας «ζαλίσω» με τους προβληματισμούς και τις απορίες μου. Λοιπόν, καθημερινά όλοι μας βομβαρδιζόμαστε, μέσα από τα account που διατηρούμε στα κοινωνικά δίκτυα,  με αναρτήσεις από ενημερωτικά, ποικίλης ύλης και ενδιαφέροντος site. Εδώ και χρόνια απορώ και προβληματίζομαι με την κακία που κυριαρχεί στον κόσμο των δικτύων αυτών.
Αναρτήσεις για πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις και από κάτω δεκάδες υβριστικά σχόλια, ξεσπάσματα μίσους και φθόνου. Ωραία καταλαβαίνω απόλυτα πως δεν μας αρέσουν όλα όσα συμβαίνουν και θέλουμε να εκφράσουμε την διαφωνία μας. Όμως γιατί πρέπει να ευχόμαστε θάνατο, πόνο, αρρώστια σε όλους εκείνους που δεν θέλουν αυτό που εμείς θέλουμε ή θέλουν κάτι που εμείς δεν θέλουμε και δεν έχουμε επιλέξει; Επιπλέον, βλέπω συνέχεια σε άρθρα με life style και gossip περιεχόμενο σχόλια του τύπου «χεστ@@@», «δεν πάνε στο δι@@@@», «ψόφος», «στα αρ@@@@α» και άλλα τέτοια. Η μεγαλύτερη απορία που μου δημιουργείτε είναι γιατί αυτά τα πρόσωπα ακολουθούν αυτά τα site; Δεν ξέρουν το περιεχόμενό τους; Τι περιμένουν, να δούνε άρθρα για την πυρηνική φυσική ή για την ευρωπαϊκή λογοτεχνία; Αντίστοιχα σχόλια συναντάμε κάτω από βιντεάκια στο YouTube. Νομίζω δεν χρειάζεται να αναφέρω περισσότερα παραδείγματα, όλοι έχετε την εικόνα αυτού που περιγράφω.
Γιατί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να μιλήσουν με τόσο σκληρά λόγια; Μήπως γιατί έχουν αγανακτήσει, από την δύσκολη καθημερινότητα στην Ελλάδα της κρίσης; Μπορεί να είναι αυτό. Η άποψή μου είναι πως ότι δεν μας αρέσει δεν το βλέπουμε, δεν το παρακολουθούμε, δεν ασχολούμαστε μαζί του. Εκτός κι αν θέλουμε να το δούμε και να το ακούσουμε για να έχουμε άποψη. Όμως, στα σίγουρα δεν χρειάζεται να το φθονούμε, να το κατηγορούμε και να το βρίζουμε. Σε κάποιον άλλο αρέσει, το θέλει και το παρακολουθεί. Ας σεβόμαστε τα θέλω των συνανθρώπων μας, όποια κι αν είναι αυτά.
Κάπου εδώ θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Στα παραπάνω λόγια και σκέψεις δεν αναφέρομαι σε ακραίες γνώμες, στάσεις και απόψεις ανθρώπων. Ούτε υποστηρίζω πως πρέπει να δεχόμαστε άνευ όρων όλα τα γεγονότα. Εννοείται πως θα αντισταθούμε σε κατάπτυστες πράξεις και θα τις κρίνουμε αρνητικά. Ο προβληματισμός μου αφορά θέματα, γεγονότα και πράξεις που δεν είναι λογικό να συνοδεύονται από μένος και μίσος προς τα πρόσωπα που τις εκπροσωπούν.  Ας πάψουμε να τρεφόμαστε από κακά συναισθήματα και ας μάθουμε να γευόμαστε γλυκά αισθήματα…
Ελπίζω να είστε όλοι και όλες καλά… θα τα πούμε στο επόμενο άρθρο σκέψεων.


Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

ΠαράΜύθοι: Breathing


 "Τον αγαπάς;" τη ρώτησε.

 "Το να με ρωτάς αν τον αγαπάω είναι σα να με ρωτάς εάν αναπνέω" ανταπάντησε αφοπλιστικά. "Ξέρω, είναι από αυτά που δε μπορείς να καταλάβεις παρά μόνο να νιώσεις" προσπάθησε να εξηγήσει όσο πιο απλά μπορούσε.

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

ΠαράΜύθοι: Παράθυρο στον κόσμο σου



 Στεκόταν μπροστά στο αγαπημένο του παράθυρο και παρατηρούσε τις σταγόνες της βροχής που βρίσκονταν σε έντονο διαπληκτισμό με το τζάμι. Εδώ και λίγη ώρα το είχαν μετατρέψει σε καμβά και βομβάρδιζαν ατέρμονα την επιφάνεια του προσπαθώντας να εκφράσουν με τα επίδοξα σχέδια τους όσα δε θα μπορούσαν ποτέ να πουν στους ανθρώπους. Κι εκείνος τις παρακολουθούσε επικεντρωμένος στο να αποκρυπτογραφήσει την κεκαλυμμένη τους διάλεκτο.

 Ήξερε κι αυτός από μπόρες, μιας και ήταν δικό τους παιδί. Γι' αυτό και δε τις φοβόταν αλλά σαν τύχαινε να συναντήσει κάποια από δαύτες εμπρός του τις κοιτούσε κατάματα. Ίσως κατά κάποιο τρόπο και να τις προσκαλούσε ο ίδιος για να τους αποδείξει την υπεροχή του απέναντι τους. Δυο καταγάλανοι ουρανοί τα μάτια του εναρμονίζονταν στις δύσκολες καιρικές συνθήκες. Άστραφταν και σκοτείνιαζαν μαζί τους. Έτσι, τα είχε όλα υπό τον έλεγχο του. Βρισκόταν ανά πάσα στιγμή προετοιμασμένος, κρατούσε τις απαιτούμενες αποστάσεις και τροφοδοτούσε τις επιφυλάξεις του. Άλλωστε, ο καθένας βρίσκει τον δικό του τρόπο να επιβιώνει.

 Προσπαθούσε, λοιπόν, να εστιάσει την προσοχή του κι αυτή τη φορά στα κρυμμένα νοήματα της βροχής. Στ' αλήθεια έβαζε τα δυνατά του, μα κάτι αδιόρατο τον αποτραβούσε από το υδάτινο σκηνικό. Παρόλα αυτά, εκείνος συνέχισε να αγνοεί επιδεικτικά τον αντιπερισπασμό. Το πάλευε καιρό τώρα και τα αποτελέσματα φαίνονταν πως ήταν με το μέρος του. 

 Μια στιγμούλα μόνο αφέθηκε και ασυνείδητα το βλέμμα του συνάντησε μια αγενή λάμψη που σαν εισβολέας προσπαθούσε να τρυπώσει από ένα δεύτερο παράθυρο, αρκετά απομακρυσμένo από την αγαπημένη του γωνιά. Απόρησε κι ο ίδιος. Η βαριά βελούδινη κουρτίνα του κάλυπτε σχεδόν όλη την έκταση του παραθύρου. Πώς λοιπόν εκείνη τολμούσε να εισχωρήσει έτσι ευθαρσώς στο χώρο του;

 Έκανε να τραβήξει προς το μέρος της για να επιδιορθώσει την κατάσταση, μα σαν πλησίασε κοντά της ένιωσε μια ζεστή ακτίνα να ακουμπάει τον ώμο του και ενστικτωδώς οπισθοχώρησε. Γύρισε για να ατενίσει το απόμερο παράθυρο για να πάρει θάρρος. Με το πέρασμα του χρόνου είχαν αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους. Όμως, σαν κάτι να μην πήγαινε όπως τα είχε υπολογίσει. Διαπίστωσε πως οι ψιχάλες είχαν αρχίσει να αραιώνουν και η ορμή τους φάνταζε πλέον εξασθενημένη. 

 Έτρεξε αγωνιωδώς προς το μέρος τους. Ακούμπησε την παλάμη του επάνω στο γυαλί για να αισθανθεί τον παλμό της βροχής. Κι όμως αυτή του η κίνηση του προκάλεσε μεγαλύτερη δυσφορία. Είχε την αίσθηση πως έτσι αποχαιρετούσε το γνώριμο τοπίο του.

 "Μη με αφήνεις" το παρακάλεσε ψιθυριστά.

 Κι εκείνο σα να τον συμπόνεσε του απηύθυνε το λόγο. "Μην ανησυχείς. Έχουμε μοιραστεί τόσες στιγμές μαζί που σα με ψάχνεις θα με βρίσκεις πάντα κάπου μέσα σου. Ακόμα κι αν το ήθελα δε θα μπορούσα να σε αφήσω ποτέ. Όμως, τώρα έφτασε η ώρα μου να αποσυρθώ".

 "Όχι, μη με αφήνεις" επέμεινε εκείνος σε μια απέλπιδα προσπάθεια να το μεταπείσει με τα λόγια του.

 "Μα, ακόμα δε το κατάλαβες; Εσύ είσαι αυτός που με άφησε" του εξήγησε υπομονετικά και αποχώρησε παραχωρώντας τον στις στιγμές που του έμελλε να ζήσει με τον καινούριο του φίλο.

Δέσποινα Ζησοπούλου