Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Μαθήματα ζωής μέσα από video games!


Πλέον έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι τα βιντεοπαιχνίδια όχι μόνο αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητάς μου, αλλά σε κάποιο βαθμό με έχουν επηρεάσει. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί το αντίθετο μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης; Θες δεν θες, κάποια στιγμή θα σε βάλουν στον κόσμο τους.

Έχοντας φτάσει σε τέτοιο σημείο, παρατήρησα κάτι το οποίο συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια (τουλάχιστον αυτά που έχουν μια δόση δράσης, σε όποια κατηγορία κι αν ανήκουν) και το οποίο δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ταιριάζει και στην πραγματική ζωή, μέχρι που το είδα γραμμένο κάπου. Είδα λοιπόν μια μέρα κάποιος να έχει αναρτήσει το εξής: «Αν υπάρχει κάτι που μου δίδαξαν τα βιντεοπαιχνίδια είναι ότι, όσο συναντάς μπροστά σου εχθρούς, σημαίνει ότι οδεύεις προς την σωστή κατεύθυνση». Αυτή η πρόταση απευθύνεται τόσο στα διάφορα βιντεοπαιχνίδια δράσης που λειτουργούν κατ’ αυτό τον τρόπο, όσο και στην πραγματική ζωή και, κρίνοντας από το είδος της ανάρτησης, αυτός που την έγραψε εννοούσε την δεύτερη περίπτωση.

Για να πιάσουμε το θέμα από τον φανταστικό κόσμο πρώτα, αυτό όντως ισχύει. Σε κάθε αποστολή που θα αναλάβει ο ήρωας του εκάστοτε παιχνιδιού, πρέπει να αντιμετωπίσει κάποιους εχθρούς. Ποτέ, μα ποτέ όμως, δεν υπάρχει κάποια ήρεμη αποστολή. Πάντα κάτι θα υπάρχει, ή θα κρύβεται, ή θα πρέπει ο ήρωας να κρυφτεί, πάντως οι αντίπαλοι θα είναι εκεί. Κι αν κάποια στιγμή μπερδευτείς και δεν ξέρεις προς τα πού να πας; Τότε κοιτάς πού είναι οι αντίπαλοι αυτοί και ξέρεις ότι προς εκεί πρέπει να κατευθυνθείς. Εδώ δεν μιλάω γενικά και αόριστα, αυτό όντως συμβαίνει, και όσοι παίζουν θα το ξέρουν.

Πάμε τώρα στην πραγματική ζωή. Πόσες φορές δεν λέμε ότι πρέπει ο καθένας μας να παλέψει γι’ αυτά που θέλει να αποκτήσει; Να ανέβει τον ανήφορο μέχρι να φτάσει εκεί που θέλει; Ο δρόμος ποτέ δεν είναι ευθύς κι ασφαλτοστρωμένος. Έστω να είναι μερικά τμήματά του έτσι, ωστόσο στο μεγαλύτερο μέρος του είναι γεμάτος στροφές και κακοτράχαλος. Και φυσικά, ποτέ δεν λείπουν οι «αντίπαλοι», ο ανταγωνισμός. Άτομα που συναντάμε και προσπαθούν σε κάθε μας βήμα να μας βάλουν τρικλοποδιά για να φάμε τα μούτρα μας. Ναι αλλά τι σημαίνει αυτό; Θα προσπαθούσαν να το κάνουν αυτό αν δεν θεωρούσαν ότι κινδυνεύουν από εμάς και δεν μας έβλεπαν σαν απειλή; Δε νομίζω. Βέβαια υπάρχουν κι αυτοί που θα μας ρίξουν έτσι για την πλάκα τους, αλλά συνήθως όσοι θέλουν να μας ρίξουν, έχουν κάτι να κερδίσουν. Εφόσον λοιπόν φαινόμαστε σαν απειλή σε όλους αυτούς, σημαίνει ότι κάτι κάνουμε σωστά, ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο προς την προσωπική μας επιτυχία. Με άλλα λόγια, οδεύουμε προς την σωστή κατεύθυνση.

Όπως λοιπόν σε διάφορα βιντεοπαιχνίδια εμείς πάμε προετοιμασμένοι για το τι θα αντιμετωπίσουμε και φροντίζουμε να βαδίζουμε προσεκτικά ώστε να μην φάμε τα μούτρα μας και καταφέρνουμε να βγάλουμε από την μέση τους αντιπάλους κι εν τέλει να πετύχουμε τον στόχο μας, έτσι πρέπει να είμαστε και στην πραγματική μας ζωή. Δεν χρειάζεται φόβος εδώ. Ο καθένας μας είναι εξοπλισμένος με τα δικά του εφόδια, αυτά που μας βοηθάνε να τα καταφέρουμε, είτε πρόκειται για μόρφωση, είτε για ευφυΐα, είτε για πνεύμα, είτε για μια δόση πονηριάς, είτε ό,τι άλλο διαθέτουμε. Στόχος μας είναι να πετύχουμε αυτό που θέλουμε, και για κανέναν δεν αξίζει να τα παρατήσουμε. Προχωράμε λοιπόν προετοιμασμένοι, γνωρίζοντας ότι όσο πιο κοντά πάμε τόσο θα μας δυσκολεύουν οι αντίπαλοι. Αυτό είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό των παιχνιδιών που βλέπουμε κι εδώ: όσο κοντεύουμε στο τέλος της ιστορίας, τόσο πιο δυνατοί γίνονται οι εχθροί. Αυτό όμως με την σειρά του σημαίνει ότι πλησιάζουμε. Για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε θα πρέπει να περάσουμε μέσα από την φωτιά. Δεν λέω, θα καούμε λίγο, ή πολύ, ανάλογα με το πόσο προσεκτικοί ή επιπόλαιοι είμαστε. Μπορεί όμως και να μην καούμε καθόλου. Δεν θα το μάθουμε ποτέ αν δεν το τολμήσουμε.


Οφείλω να τονίσω και πάλι ότι σκοπός είναι να μην δειλιάζουμε, να μην τρέχουμε πίσω στην ασφάλεια. Ναι, μερικές φορές θέλουμε ένα διάλειμμα. Από τον ασφαλή δρόμο όμως ποτέ δεν θα μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας, κι εδώ αναφέρομαι και στις δυο περιπτώσεις. Είχα πετύχει μια άλλη φορά μια διαφορετική ανάρτηση (όχι από το ίδιο άτομο), η οποία μπορεί άνετα να κολλήσει κι εδώ. Έλεγε «Αν μερικές φορές νιώθεις ότι όλο το σύμπαν είναι εναντίον σου, αυτό ίσως να συμβαίνει γιατί μόνο έτσι μπορούν να σε σταματήσουν». Οπότε κι εμείς δεν τους κάνουμε την χάρη να σταματήσουμε. Ξαποσταίνουμε λίγο, αλλά δεν σταματάμε. Βλέποντας τι μας περιμένει μέχρι να φτάσουμε στην κορυφή, παίρνουμε μια ανάσα και προχωράμε. Σε πείσμα όλων όσων θέλουν να μας δουν πεσμένους, εμείς δείχνουμε ότι, έστω κι αν πέσουμε, θα ξανασηκωθούμε και τότε θα είναι η σειρά τους να φοβούνται μην τους ρίξουμε εμείς.

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Ταξιδεύοντας με την Κική Δημουλά...


Πριν από μερικά χρόνια πρωτοσυστήθηκα με την ποίηση της Κικής Δημουλά μέσα από τα σχολικά μου βιβλία. Συνδυαστικά με το γεγονός ότι υπήρχε περίπτωση να αποτελέσουν εξεταστέα ύλη στις τότε επικείμενες πανελλήνιες εξετάσεις, δε μπορώ να πω ότι μου ήταν ιδιαιτέρως συμπαθή. Μερικά χρόνια αργότερα, έπεσε στα χέρια μου μια πρόσφατη ποιητική της συλλογή και με παρακίνησε να ψάξω ενδελεχέστερα τη γραφή αυτής της ευρηματικής και εκλεπτυσμένα ευαίσθητης γυναίκας. Αυτό που με κέντρισε και στη συνέχεια με κέρδισε στη γραφή της είναι ότι με έκπληξη διαπίστωσα πως κάθε ανάγνωση μου γεννούσε συναισθήματα και ότι καταφέρνει να μας αγγίζει, δε μπορούμε παρά να το αγαπάμε λίγο παραπάνω. Το έργο της μεγάλο και αξιόλογο. Παρακάτω σας παραθέτω μερικά αποσπάσματα που έχω ξεχωρίσει από διάφορες ποιητικές συλλογές της, μέσα από το βιβλίο "Ποιήματα" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος και περιλαμβάνει τις 7 πρώτες ποιητικές συλλογές της ποιήτριας από το 1956 μέχρι το 1994. Νομίζω πως είπα ήδη αρκετά, ας σωπάσω λοιπόν κι ας αφήσω να μας μιλήσει η ποίηση της Κικής Δημουλά...


  • «Φορέσαμε μια ξαστεριά στα μάτια, τη νύχτα με τις φωτοβολίδες της ελπίδας κεντήσαμε, και με συνέπεια εφοδιαστήκαμε. Σκοτώσαμε την επιφύλαξη με την αιχμή του απόλυτου, και τη σιωπή μας μ' ένα καΐκι προσωρινότητας φυγαδέψαμε.» (Ποιητική συλλογή: Έρεβος Α', ποίημα: Προετοιμασία).



  • «Ο τελευταίος μόνο στίχος τίποτε δεν θα λέει. Κοιτώντας θλιβερά τους προηγούμενους θα κλαίει.» (Ποιητική συλλογή: Έρεβος Α', ποίημα: Έρεβος).



  • «Με γυροφέρνει η άνοιξη, αλλά εγώ άλλη φορά πορεία δεν αλλάζω για ένα έαρ. Ας μοιάζει μ' οτιδήποτε το σούρουπο. Δεν θα ποτίζω με το αίμα μου ομοιότητες. Τα όνειρα που είδα αποδειχτήκαν ανυπόληπτα: πήγαν και μ' άλλους ύπνους. Όχι, δεν παίρνω άλλο διαταγές. Όταν μου λέγανε τα σύννεφα ταξίδευε ταξίδευα κι όταν μου λέγανε τα όνειρα περίμενε περίμενα. Όχι, δεν παίρνω άλλο διαταγές. Τα δούλεψα πιστά τα διαλυτά.» (Ποιητική συλλογή: Το Λίγο Του Κόσμου, ποίημα: Μεσιτείες).



  • «Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου. Μίλα. Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας. Εκεί που τελειώνουμε εμείς αρχίζει η θάλασσα. Πες κάτι. Πες "κύμα", που δεν στέκεται. Πες "βάρκα", που βουλιάζει αν την παραφορτώσεις με προθέσεις. Πες "στιγμή", που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται, μην τη σώζεις, πες "δεν άκουσα".» (Ποιητική συλλογή: Το Λίγο Του Κόσμου, ποίημα: Η Περιφραστική Πέτρα).



  • «Κλαίω που τα παιδιά κρατούν τη σάκα τους σαν τελειωμένη κιόλας γνώση, και στων αγίνωτων ωρών την τρυφερή καθησύχαση δεν πάνε και δεν παίζουν.» (Ποιητική συλλογή: Το Λίγο Του Κόσμου, ποίημα: Μαύρη Γραβάτα).



  • «Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι. Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς όταν μένει, όπως μένει κανείς με τις ίδιες κινήσεις που κάνει όταν φεύγει. Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.» (Ποιητική συλλογή: Το Τελευταίο Σώμα Μου, ποίημα: Παν - Κλάμα).



  • «Όμως πως σκύβοντας ατένιζα ουρανό, αυτό δεν θα τ' αγγίξετε.» (Ποιητική συλλογή: Το Τελευταίο Σώμα Μου, ποίημα: Ελάνθανε).



  • «Όνειρο σημαίνει φτερούγα ύπνου από κερί που ήλιο ερωτεύεται και λιώνει, φύλλα που θαυμαστά ισορροπούν σα να πατάνε σε κλαδιά ενώ το βλέπεις καθαρά πως δεν υπάρχει δέντρο, ν' ακούς να τραγουδάνε χίλια ναι απ' το λαρύγγι του όχι. Όνειρο σημαίνει να μην υπάρχουν σύνορα κι οι βλοσυροί καχύποπτοι φρουροί τους.» (Ποιητική συλλογή: Το Τελευταίο Σώμα Μου, ποίημα: Σύνδρομο).



  • «Απ' τη σκοπιά του καθενός η ορθογραφία. Πάρε παράδειγμα τι κινητά που γράφεται το ψέμα: όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον σωστά το γράφεις μέσα σου, θαρραλέα. Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα τότε το γράφεις ψαίμα.» (Ποιητική συλλογή: Χαίρε Ποτέ, ποίημα: Γράψε Λάθος).



  • «Μετακινούμαι προς λιγότερη. Κάποτε λήγει το συμβόλαιο με τη γέννησή μας. Όσο ζούσε η μάνα μας όλο και το ανανέωνε καθώς μας έντυνε παιδιά στο βλέμμα της ακόμα - ταμένα στο αμετάβλητο μας είχε.» (Ποιητική συλλογή: Χαίρε Ποτέ, ποίημα: Γόπα Στα Χείλη Φουγάρων).



  • «Τίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.» (Ποιητική συλλογή: Η Εφηβεία Της Λήθης, ποίημα: Το Σπάνιο Δώρο).


  • «Το ανέβαλες. Κακοκαιρία μεγάλη, πέσανε χιόνια κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι, μεγάλη ολισθηρότης. Καλά έκανες. Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία προς τι να έρθει;» (Ποιητική συλλογή: Η Εφηβεία Της Λήθης, ποίημα: Η Κακοκαιρία Των Προσχημάτων).


Επιμέλεια αποσπασμάτων: Δέσποινα Ζησοπούλου

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Good self vs. Bad self!


Όπως κάθε gamer που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι εγώ, έχοντας περάσει ώρες άπειρου λιωσίματος μπροστά στην οθόνη μου, καταστάλαξα σε μερικά παιχνίδια στα οποία βυθίστηκα πλήρως. Πρόκειται για παιχνίδια τα οποία δεν έχουν μόνο δράση, αλλά και ωραία μηνύματα διάσπαρτα εδώ κι εκεί, τα οποία μηνύματα αν τα προσέξει κανείς μπορούν και να εξελιχθούν σε ολόκληρη φιλοσοφική συζήτηση. Έτσι, καταφέρνουν και σου κάνουν εντύπωση, σε βάζουν για τα καλά μέσα στον κόσμο τους, και μετά κάθεσαι και προβληματίζεσαι.

Το παιχνίδι στο οποίο θα αναφερθώ σήμερα, στο οποίο βρήκα μια ερώτηση η οποία με έκανε να προβληματιστώ, είναι το The Elder Scrolls V: Skyrim. Εκεί μέσα λοιπόν, κατά την διάρκεια της κεντρικής ιστορίας του παιχνιδιού, πιάνω κουβέντα με έναν δράκο ο οποίος υποτίθεται ότι βοηθάει τον ήρωα στο ταξίδι του και στον αγώνα του να νικήσει τον κακό του παιχνιδιού, ο οποίος είναι επίσης δράκος (κι ο οποίος παλιότερα είχε υποδουλώσει όλη την ανθρώπινη φυλή). Μετά το τέλος της κεντρικής ιστορίας αποκαλύπτεται ότι ο καλός δράκος ήταν παλιά ο μεγαλύτερος σύμμαχος του κακού και κάποιοι χαρακτήρες λένε ότι πρέπει να πληρώσει/να τιμωρηθεί, δηλαδή να τον σκοτώσει ο ήρωας. Ο ήρωας, ωστόσο, έχει την δυνατότητα να μιλήσει μαζί του για το θέμα. Σ’ εκείνο το σημείο ο δράκος εξηγεί για το παρελθόν του, παραδέχεται μεν ότι παλιότερα ήταν σύμμαχος του κακού δράκου, και συνεχίζει λέγοντας ότι όλη η βοήθεια που παρείχε στους ανθρώπους τότε (όπως και στον ήρωα τώρα) προκειμένου να νικήσουν τον κακό ήταν προσπάθειά του να εξιλεωθεί για το λάθος του. Τελικώς, κάνει την εξής ερώτηση: «Τι είναι καλύτερο: να γεννηθείς καλός, ή να υπερνικήσεις την κακή σου φύση καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια;».

Μετά λοιπόν από την μεγαλούτσικη αυτή εισαγωγή με το background της ιστορίας, φτάνουμε στο κεντρικό ερώτημα. Άραγε τι είναι καλύτερο; Σαφώς το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και στις δυο περιπτώσεις: η ύπαρξη καλής φύσης αντί για κακής. Ο καλός εαυτός που μένει στο τέλος. Πιστεύω όμως πως η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι τόσο ξεκάθαρη. Προσωπικά δεν είμαι τόσο σίγουρη ως προς το τι είναι καλύτερο. Ας αναλύσουμε λίγο τις περιπτώσεις.

Ξεκινώντας από την δεύτερη περίπτωση, διότι εκεί δίνει μεγαλύτερη έμφαση η ερώτηση, έχουμε την κακή μας φύση την οποία προσπαθούμε να υπερνικήσουμε και στο τέλος τα καταφέρνουμε. Ναι, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Πρέπει αρχικώς να συνειδητοποιήσουμε ότι ακολουθούμε τον κακό μας εαυτό. Μετά πρέπει να αποφασίσουμε ότι θέλουμε να αλλάξουμε. Τέλος, πρέπει να κάνουμε την θεωρία πράξη και να βάλουμε μπρος το σχέδιο για την αλλαγή μας. Ως γνωστόν, ο αγώνας κατά του εαυτού μας είναι και ο δυσκολότερος, καθώς είναι διαρκής και πάμε κόντρα στην φύση και στα ένστικτά μας. Και άντε και το καταφέρνουμε να αλλάξουμε. Μετά χρειάζεται περαιτέρω προσπάθεια να μην υποτροπιάσουμε. Άρα ο αγώνας παραμένει διαρκής, η προσπάθεια συνεχίζει να καταβάλλεται, οπότε η ανταμοιβή στο τέλος προφανώς θα αξίζει τον κόπο.

Κοιτώντας όμως και την πρώτη περίπτωση, το να γεννιέται κάποιος καλός από την αρχή, δεν μου φαίνεται τόσο διαφορετική από την δεύτερη. Το να γεννιέται κάποιος καλός και να είναι από την αρχή έτσι είναι εύκολο, είναι το πρώτο βήμα. Ωστόσο, κάθε άνθρωπος κατά την διάρκεια της ζωής του (εκτός αν περάσει αυτή τη ζωή μέσα σε μια γυάλα) εκτίθεται σε δυσάρεστες καταστάσεις και στην ασχήμια του κόσμου γενικότερα. Καταστάσεις οι οποίες μπορούν να αλλάξουν έναν άνθρωπο δεν αποτελούν σπάνιο φαινόμενο. Οπότε εκεί τι έχουμε; Έχουμε την επιλογή είτε να καταβάλλουμε προσπάθεια να μείνουμε καλοί είτε να αφήσουμε την εκάστοτε δυσάρεστη κατάσταση να μας αλλάξει ριζικά. Άρα κάποιος που θέλει να μείνει καλός, όπως ήταν από την αρχή, δεν θα αγωνιστεί για να παραμείνει έτσι και να μην αλλάξει την ίδια του την φύση; Δυστυχώς πλέον το πιο εύκολο είναι να αφεθούμε σε κάτι δυσάρεστο που μας επηρέασε και να γίνουμε με τη σειρά μας δυσάρεστοι κι εκδικητικοί. Το θέμα λοιπόν δεν είναι να είμαστε από την φύση μας καλοί, αλλά να μείνουμε καλοί καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής μας.

Σχετικό παράδειγμα που θυμήθηκα είναι ένας ινδιάνικος μύθος της φυλής Τσερόκι με δυο λύκους. Συγκεκριμένα ο μύθος έχει ως εξής: ο παππούς ινδιάνος λέει στον εγγονό του ότι η μάχη στην ψυχή ενός ανθρώπου είναι μάχη μεταξύ δυο λύκων. Ο ένας λύκος είναι το Κακό κι ο άλλος είναι το Καλό, εξηγώντας στην περίπτωση του κάθε λύκου τα χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν το Κακό και το Καλό αντίστοιχα. Ο εγγονός σκέφτεται και ρωτάει μετά από λίγο «Και ποιος λύκος νικάει;» κι ο παππούς απαντάει «Αυτός που ταΐζεις».


Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι ότι, όσο καλά κι αν τα λέει ο δράκος στο Skyrim, δεν υπάρχει μια βέβαιη απάντηση. Αμφότερες οι επιλογές φαίνονται ίδιες. Σε καθεμία από τις δύο περιπτώσεις απαιτείται σκληρός αγώνας κατά του εαυτού μας προκειμένου να επικρατήσει η καλή μας πλευρά. Το τάισμα του Καλού Λύκου απαιτεί συνέπεια κι επιμέλεια από την πλευρά μας ώστε να είναι σε θέση να συνεχίσει να μάχεται, είτε αυτός ο Λύκος υπήρχε εκεί εκ γενετής είτε βγήκε στην επιφάνεια αργότερα. Σημασία έχει το πώς καταλήγουμε και όχι το πώς ξεκινήσαμε. Με όποιον τρόπο κι αν ξεκινήσουμε, είτε με τον καλό μας εαυτό είτε με τον κακό, η ψυχική ανταμοιβή θα είναι η ίδια εφόσον καταλήξουμε στο ίδιο αποτέλεσμα.

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Πάμε βόλτα: "La nιña Frida"/"Η μικρή Φρίντα"




Κυριακή πρωί και τι καλύτερο από έναν όμορφο χαλαρό καφέ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης; Περίπατος δίπλα στη θάλασσα και στη συνέχεια χαλαρό καφεδάκι με καλή παρέα και κουβεντούλα. Το ερώτημα βασικό και κλασικό… «που θα πάμε;». Μα φυσικά και ξέραμε. Στη «μικρή Φρίντα» ή σε άπταιστα ισπανικά «la niña Frida». Ένα γλυκό, μικρό (αρκετά) και ζεστό περιβάλλον πλησίον του βυζαντινού μνημείου της Παναγίας Αχειροποιήτου (Αχειροποιήτου 4). Όμορφα χρώματα στους τοίχους, χαμηλή μουσική, ωραίος στολισμός, καλά προϊόντα και οικονομικές τιμές είναι τα στοιχεία που δημιουργούν το τελικό ευχάριστο αποτέλεσμα. Συστήνουμε ανεπιφύλακτα στους κατοίκους και επισκέπτες της κόρης του Θερμαϊκού να επισκεφτούν την «μικρή Φρίντα». Η οποία δεν είναι μια απλή καφετέρια αλλά μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση Συλλογικής και Κοινωνικής Ωφέλειας (ΚοινΣΕπ). 



Τι είναι αυτό το μικρό καφέ; 
Οι ιθύνοντες απαντούν στην σελίδα που διατηρούν στο facebook (κάντε κλικ εδώ) ως εξής…
«Η "μικρή Φρίντα" είναι μία Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση Συλλογικής και Κοινωνικής Ωφέλειας. Ιδρύθηκε το 2016 και αποτελείται από 5 μέλη. Βασικοί στόχοι της η δημιουργία ενός καφέ – γκαλερί που θα χρησιμοποιείται ως έδρα του συνεταιρισμού, η προώθηση δραστηριοτήτων πολιτισμού, τέχνης και ανάδειξης της ιστορικής κληρονομιάς της πόλης, η κάλυψη διάφορων αναγκών της συλλογικότητας (πολιτισμός, περιβάλλον, οικολογία, εκπαίδευση) μέσω παροχών κοινής ωφέλειας και αξιοποίησης τοπικών προϊόντων, καθώς και ο εξωραϊσμός της περιοχής ώστε να αναδειχτεί με τον καλύτερο τρόπο το βυζαντινό μνημείο της Αχειροποιήτου.
Τον συνεταιρισμό μας διακατέχει ο κοινωνικός και όχι ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας, στοιχεία που διακρίνονται στο θεωρημένο από το Υπουργείο Καταστατικό που διέπει τη λειτουργία του. Μέσω της συνεργασίας και της συλλογικής προσπάθειας στοχεύουμε στην καταπολέμηση της ανεργίας, την ενίσχυση της νέας επιχειρηματικότητας και την ενδυνάμωση της τοπικής συνοχής, της ανάπτυξης και της ανάδειξης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς». 


Γιατί «μικρή Φρίντα»; 
(οι ιθύνοντες και πάλι απαντούν στην επίσημη σελίδα του καφέ)

«Μας ρωτάτε γιατί "μικρή Φρίντα". Πρωταρχικό ρόλο στην επιλογή του ονόματος «μικρή Φρίντα» έπαιξε το γεγονός ότι στις αυτοπροσωπογραφίες της Φρίντα Κάλο, κυριαρχεί το μοτίβο του πόνου, τον οποίο γνώρισε από πολύ μικρή ηλικία. Η Φρίντα ήταν μόλις 6 ετών όταν ασθένησε σοβαρά και έχασε εν μέρει την κινητικότητα στο ένα της πόδι, με αποτέλεσμα οι συμμαθητές της να την αποφεύγουν και να την αποκαλούν "Κουτσοφρίντα". Προκειμένου να καταπολεμήσει την μοναξιά της, η Φρίντα δημιούργησε στο μυαλό της μια δεύτερη, μικρή Φρίντα, χαρούμενη και κυρίως ελεύθερη από τα δεσμά του πόνου και της μοναξιάς. Η μικρή Φρίντα έγινε η καλύτερή της φίλη. Πέρα από το αυτονόητο, που αφορά στο μέγεθος του χώρου μας και την αγάπη για την ίδια την τέχνη της Κάλο (και όχι μόνο), καταλήξαμε στο όνομα «μικρή Φρίντα» γιατί θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο ιδιαίτερο.Έναν χώρο, όπου ο καθένας, ανεξαρτήτως ηλικίας και υποβάθρου θα μπορεί να βρεί έναν φίλο. Να ενταχθεί σε μια νέα παρέα, να αποκτήσει ένα νέο ενδιαφέρον που αφορά στον πολιτισμό και στα κοινά της πόλης μας - μέσα από τις δραστηριότητες που σχεδιάζουμε για το μέλλον. 

Αυτό είναι η «μικρή Φρίντα». 
Μικρή, χαρούμενη, ελεύθερη. 
Καλώς βρεθήκαμε.
Viva la vida!»



Αυτά λοιπόν για τη «μικρή Φρίντα». Εμείς συνεχίζουμε την περιπλάνησή μας στον κόσμο και όπου μπορούμε σας παίρνουμε μαζί μας… και που ξέρετε κάπου μπορεί να συναντηθούμε! Φιλιά πολλά φίλοι μου… καλός σας βράδυ!

Μπαλντίδης Κωνσταντίνος

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Βασικά λάθη κατά της ελληνικής γλώσσας!


Η γλώσσα είναι το κλειδί για την επικοινωνία των ανθρώπων, χωρίς αυτή δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε, να κατανοήσουμε, να γνωρίσουμε, να μάθουμε, να αλληλεπιδράσουμε με την ίδια ευκολία. Η κάθε γλώσσα έχει τη γοητεία της, η οποία έγκειται  σε μια σειρά από κανόνες που τη διέπουν. Όμως, ο προφορικός λόγος, ως πιο σκληρός και πρόχειρος, συντελεί στην πτώχευση του μεγαλείου κάθε γλώσσας. Έτσι, η ελληνική γλώσσα δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Με βάση τα παραπάνω, αποφάσισα να σας αναφέρω μια σειρά από απλά λάθη που κάνουμε καθημερινά, πολλές φορές χωρίς καν να το κατανοούμε. Είναι ωραίο να μιλάμε σωστά ελληνικά (ή έστω να το προσπαθούμε). Για να δούμε βασικά λάθη που διαπράττουμε κατά κόρον κατά της γλώσσας μας:

* μεγένθυση ή μεγέθυνση; Το σωστό είναι μεγέθυνση (μεγεθύνω)


* συνονθύλευμα ή συνοθύλευμα; Το σωστό είναι συνονθύλευμα (συν+ονθυλεύω = παραγεμίζω, συνονθύλευμα=ανακάτωμα ανόμοιων πραγμάτων).

* διελεύκανση ή διαλεύκανση; Το σωστό είναι διαλεύκανση (διά+λευκαίνω).

* η αντιπολίτευση επιθυμεί να γίνουν εκλογές άμεσα ή η αντιπολίτευση επιθυμεί να γίνουν εκλογές αμέσως; Το σωστό είναι το β' (άμεσα = τροπικό επίρρημα = άνευ μεσολαβήσεως τινος, αμέσως = χρονικό επίρρημα).

* να αποτανθώ στον υπουργό ή να αποταθώ στον υπουργό; Το σωστό είναι να αποταθώ στον υπουργό (αποτείνομαι, απετάθην).

* εγχείρηση (εγχειρώ) ή εγχείριση (εγχειρίζω); Θεωρείται σωστό και το β', γιατί το αρχαιοελληνικό «εγχειρώ» δεν πέρασε στη νεοελληνική γλώσσα (εγχειρίζομαι αντί «εγχειρούμαι»).

* Ομιλώ ως βουλευτής (=είμαι βουλευτής και ομιλώ με την ιδιότητα του βουλευτή) ή ομιλώ σαν βουλευτής; Σωστό είναι το α'. (Ομιλώ σαν βουλευτής = δεν είμαι βουλευτής, αλλά ομιλώ όπως ένας βουλευτής).

* πρώην: προτίθεται λέξεων που δηλώνουν (συνήθως) αξίωμα το οποίο εξακολουθεί να υφίσταται π.χ. πρώην υπουργός.

* τέως: προτίθεται λέξεων που δηλώνουν αξίωμα το οποίο δεν υφίσταται πλέον π.χ. τέως βασιλεύς



Πηγή: Ετυμολογικό λεξικό - Λεξικά online

Επιμέλεια Άρθρου:
Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Μια βόλτα στα μαγαζιά!



Πριν λίγες μέρες κάνοντας μια βόλτα στα μαγαζιά, εντόπισα νέες τάσεις σε ρούχα και παπούτσια. Πάμε να σας παρουσιάσω τι θα φορεθεί το χειμώνα 2017-18 και να τα σχολιάσουμε παρέα.

1) Μπλούζες, πουκάμισα και παντελόνια με πέρλες
 
Θα έλεγα πως μου αρέσει η τάση με τις πέρλες στα ρούχα, αρκεί να μην είναι σε υπερβολή. Θεωρώ ότι τόσες όσες είναι αρκετές για να δώσουν το κάτι ξεχωριστό στο ντύσιμο.

2) Παπούτσια  με πέρλες

Η τάση με τις πέρλες εξαπλώνεται και στα υποδήματα. Προσωπικά οι πέρλες πάνω στα παπούτσια δεν μου αρέσουν. Πιστεύω ότι βγάζουν μια υπερβολή. Βέβαια υπάρχουν και γυναίκες που φοράνε τα συγκεκριμένα παπούτσια και τα αναδεικνύουν με το δικό τους τρόπο και στυλ. 

3) Μπλούζες με μανίκια καμπάνα

Όπως καταλάβατε και από τις εικόνες, η τάση για το χειμώνα είναι μία... οι πέρλες σε ρούχα και παπούτσια! Όμως, τα μανίκια με καμπάνα είναι ακόμη ένα τρεντ που κυριαρχεί στα ρούχα για το 2017-2018. Επίσης κυριαρχούν τα διάφορα χρώματα με κυρίαρχα το ροζ και το γκρι! 

Αυτά για σήμερα... τα λέμε σύντομα με νέα, ιδέες και tips που θα σας/μας ενθουσιάσουν! 

Ευαγγελία Μπουρντούβαλου



Η πανοπλία του εαυτού μας!


Tο σημερινό άρθρο αποτελεί έμπνευση από μια ατάκα του Game of Thrones, μιας που τυγχάνω φαν της σειράς. Μεγάλη σειρά, πολλές ατάκες, αλλά η πηγή έμπνευσης ειπώθηκε στο πρώτο επεισόδιο και μου έχει μείνει από τότε.

Επειδή υπάρχουν άλλοι τόσοι που δεν έχουν δει την σειρά, θα ξεκινήσω με μια σύντομη περιγραφή του σκηνικού. Έχουμε λοιπόν ένα διάλογο μεταξύ δυο αντρών: ο ένας είναι νόθος γιος ενός άρχοντα (το οποίο του εξασφάλιζε άσχημη αντιμετώπιση από ορισμένα μέλη της οικογένειας και γενικώς δυσκόλευε την ζωή του) και ο άλλος είναι νάνος (το οποίο του εξασφάλιζε μόνο χλευασμό και αποστροφή από την οικογένειά του και όλο του τον περίγυρο, από την γέννησή του ακόμα). Μιλάμε για μια σειρά μεσαιωνικού τύπου, οπότε και οι δυο περιπτώσεις για εκείνα τα δεδομένα δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Εκεί λοιπόν που μιλάνε, ο νάνος επιμένει να αποκαλεί τον άλλον «νόθο» (δεν θα πούμε την ακριβή λέξη εδώ, η οποία ξεκινάει από «μπ» και τελειώνει σε «ρδος»). Βλέποντας ότι ο άλλος αρχίζει να εκνευρίζεται, τον ρωτάει αν τον πειράζει να τον αποκαλεί «νόθο», και τελικώς του λέει το ωραίο: «Άσε με να σου δώσω μια συμβουλή, νόθε. Μην ξεχάσεις ποτέ τι είσαι. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν πρόκειται να το κάνει. Φόρα το σαν πανοπλία, και ποτέ δεν θα μπορέσει να χρησιμοποιηθεί για να σε βλάψει».

Φεύγοντας από την σειρά κι επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, μπορώ πάλι να πω το εξής: τι ωραία λόγια! Είναι φανερό ότι αυτό δεν ισχύει μόνο στην σειρά, αλλά μπορεί κάλλιστα να ισχύσει και στο δικό μας σύμπαν. Ας δούμε λοιπόν πώς μπορεί να ταιριάξει σ’ εμάς.

Ο καθένας μας έχει την προσωπικότητά του, όπως την διαμόρφωσε ο ίδιος ή/και όπως διαμορφώθηκε, καλώς ή κακώς, από εξωτερικούς παράγοντες. Δεν έχει σημασία το πώς διαπλάστηκε, σημασία έχει μόνο το ότι, τελικώς, ο καθένας είναι ο εαυτός του. Επίσης, όλοι μας θα έχουμε κάποιο στοιχείο για το οποίο ντρεπόμαστε, όπως οι δυο χαρακτήρες στην σειρά (ο ένας νόθος γιος, ο άλλος νάνος). Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου άνθρωποι παρουσιάζουν έναν άλλο εαυτό, εντελώς διαφορετικό, μόνο και μόνο για να κρύψουν αυτό το ένα χαρακτηριστικό για το οποίο ντρέπονται, το οποίο χαρακτηριστικό συνήθως, αν όχι πάντα, είναι κάτι επουσιώδες. Πού οδηγεί αυτό όμως; Κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσει είτε σε ένα άτομο που θα ζει μονίμως μέσα στο άγχος μην τυχόν και αποκαλυφθεί ο πραγματικός του εαυτός και δεχτεί χλευασμό από τους γύρω του, είτε σε ένα άτομο που θα μπει τόσο βαθιά στον ρόλο του ψεύτικου εαυτού του ώστε να ξεχάσει τον πραγματικό του εαυτό.

Αξίζει όμως αυτή η διαδικασία; Αξίζει να υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε καθεστώς μόνιμης αγωνίας μόνο και μόνο επειδή ντρεπόμαστε για κάτι; Συνήθως αυτό για το οποίο ντρεπόμαστε είναι απλά στο μυαλό μας. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε ρομπότ. Ως άνθρωποι, λοιπόν, θα έχουμε κάποιες ατέλειες. Κανείς δεν είναι εντελώς αψεγάδιαστος. Γιατί λοιπόν να σπαταλάμε τόση ενέργεια ώστε να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας ως τέλειο σε έναν κόσμο όπου είναι γνωστό πως δεν υπάρχει τελειότητα; Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να εξαντληθούμε ψυχικά και στην πορεία να χάσουμε και να ξεχάσουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε.


Προσωπικά, για να απαντήσω και στο ερώτημα που έθεσα προηγουμένως, πιστεύω πως δεν αξίζει. Πιστεύω πως το παράδειγμα του νάνου στην σειρά είναι η σωστή κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσουμε, να φοράμε τον εαυτό μας σαν πανοπλία. Προσοχή όμως: δεν είπε να κρυβόμαστε, είπε να το φοράμε. Δεν θα λουφάξουμε πίσω από αυτή την πανοπλία. Θα στεκόμαστε καμαρωτοί, φορώντας τον πραγματικό εαυτό μας ώστε να τον δουν όλοι, και θα πούμε «Ορίστε ποιος είμαι, ορίστε ποιον έχεις απέναντί σου». Σε πρώτο στάδιο, θα καταφέρουμε να είμαστε ήρεμοι. Τέρμα πια η αγωνία μην τυχόν αποκαλυφθεί κάποιο στοιχείο του εαυτού μας και μας αντιμετωπίσουν άσχημα. Και στην τελική, αν σε κάποιους δεν αρέσουμε και θέλουν να μας χλευάσουν, ας το κάνουν! Τι έχουμε να φοβηθούμε; Μόνο κερδισμένοι θα βγούμε, διότι θα ξέρουμε κι εμείς επιτέλους ποιον έχουμε απέναντί μας! Το σημαντικότερο που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι το εξής: μόνο εάν είμαστε αληθινοί θα μπορέσουμε να κάνουμε αληθινές σχέσεις!

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Πάλι άργησες στο ραντεβού μας;



 Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε αργήσει ή μας έχουν στήσει σε κάποιο ραντεβού. Κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα της ζωής είναι. Η συγκεκριμένη σκέψη γεννήθηκε σε ένα καθιερωμένο στήσιμο από τα αγαπημένα μου φιλαράκια. 

 Ζώντας σε μια καθημερινότητα που απαιτεί από εμάς να τρέχουμε σε φρενήρεις ρυθμούς έρχεται η στιγμή που βρίσκουμε να αφιερώσουμε λίγο χρόνο στον εαυτό μας και να βρεθούμε με ανθρώπους που αγαπάμε. Και συνήθως άλλη ώρα κανονίζουμε μαζί τους κι άλλη εμφανιζόμαστε. Είτε εμείς είτε εκείνοι.

 Γιατί έχουμε την τάση να είμαστε συνεπείς στα επαγγελματικά μας ραντεβού ή σε διαφόρων ειδών εκδηλώσεις και ασυνεπείς με τους πιο δικούς μας ανθρώπους; Εκείνοι δεν είναι πιο σημαντικοί από όλα τα υπόλοιπα; Έχοντας διαπράξει το συγκεκριμένο άθλημα ουκ ολίγες φορές προβληματίστηκα λίγο με την απάντηση. Κι όμως βρισκόταν ακριβώς μπροστά στα μάτια μου. 

 Οι άνθρωποι μας δεν είναι άλλη μία υποχρέωση αλλά η διασκέδαση μας, η ξεκούραση της ψυχής μας. Επομένως, δεν είναι λογικό κι επόμενο να αισθανόμαστε άνετα μαζί τους και να μην επιταχύνουμε το βήμα μας όταν έχουμε την ανάγκη να ανασάνουμε; Είναι οι οικείοι μας και θα μας καταλάβουν καλύτερα από τον επιτακτικό περίγυρο που έχει την κακή συνήθεια να αυξάνει συνέχεια τις απαιτήσεις του.

 Κάπως έτσι το φιλοσόφησα και αντί να τους υποδεχτώ με σηκωμένο φρύδι κοιτώντας επιδεικτικά το ρολόι λόγω της αργοπορίας τους, απλά τους αγκάλιασα επειδή χάρηκα που επιτέλους βρισκόμουν μαζί τους!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Επίσκεψη στην ιστορία μας: "Γ. Αβέρωφ"!


Σήμερα σκέφτηκα να κάνω ένα σύντομο αφιέρωμα σε ένα εντυπωσιακό κειμήλιο της ιστορίας μας. Επισκέφτηκα το θωρακισμένο καταδρομικό «Γ. Αβέρωφ» για πρώτη φορά στη ζωή μου κι έχω να πω μόνο το εξής: πρόκειται για μια εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη!

Για όσους δεν έτυχε να μάθουν γι’ αυτό, πρόκειται για ένα πλοίο που εντάχτηκε στο Πολεμικό μας Ναυτικό την περίοδο των Α’ Βαλκανικών Πολέμων (1912). Πλέον, 105 χρόνια αργότερα, είναι το μοναδικό στον κόσμο πλοίο της κατηγορίας του που διατηρείται ακόμα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε με δωρεά του Έλληνα επιχειρηματία και εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ (του οποίου το όνομα φέρει τιμητικώς) και υπό την ηγεσία των ανώτατων αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, των άξιων αυτών ανθρώπων, αυτό το θωρακισμένο καταδρομικό κατάφερε να γράψει ιστορία, αφήνοντας το στίγμα του. Δεδομένου ότι ήταν το πιο εξελιγμένο κομμάτι πολεμικού εξοπλισμού που διέθετε τότε η Ελλάδα, έκανε από μόνο του την διαφορά: όχι μόνο κατάφερε να αντιμετωπίσει τον οθωμανικό στόλο στο Βόρειο Αιγαίο ως μέρος του Πολεμικού Ναυτικού, αλλά στη συνέχεια αποσπάστηκε από τον υπόλοιπο ελληνικό στόλο κι άρχισε να καταδιώκει τον εχθρικό στόλο μόνο του, τρέποντάς τον σε φυγή και εξασφαλίζοντας πλήρη ελληνική κυριαρχία στο Βόρειο Αιγαίο. Λόγω της υποχώρησης του οθωμανικού στόλου από το Αιγαίο αποδυναμώθηκε και ο στρατός στην ξηρά, ο οποίος, χωρίς τα απαραίτητα εφόδια που θα μπορούσε να του παρέχει ο στόλος, δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τον δικό μας στρατό. Με άλλα λόγια, το «Γ. Αβέρωφ» έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απελευθέρωση της Βόρειας Ελλάδας από τους Οθωμανούς, τόσο άμεσα όσο και έμμεσα.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς ένα μόνο πλοίο, υπό την σωστή ηγεσία όπως προαναφέρθηκε, κατάφερε να κάνει από μόνο του θαύματα. Διότι, για την εποχή εκείνη κι υπό τις τότε συνθήκες, αυτό που πέτυχε ήταν όντως θαύμα. Η κατάσταση θα μπορούσε να έχει πάρει εντελώς διαφορετική τροπή εάν δεν υπήρχε το συγκεκριμένο καταδρομικό.

Βλέποντας το εσωτερικό του καταδρομικού, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Στο σύνολό του απέπνεε μια δύναμη, κάτι το ισχυρό. Έστω κι αν έχει περάσει ένας αιώνας και το πλοίο είναι πλέον γερασμένο (για να έρθει στην Θεσσαλονίκη έπρεπε να ρυμουλκηθεί από άλλα πλοία), είναι φανερό πως δεν έχει χάσει τον χαρακτήρα του. Σε έβαζε στο κλίμα της τότε εποχής που ήταν στην κορυφή, σε έκανε να νιώθεις ότι ήσουν κι εσύ στο παρελθόν κι ετοιμαζόσουν για επίθεση. Κορυφαία κατασκευή, ασύγκριτη οργάνωση (πάντα σύμφωνα με τα τότε δεδομένα) κι όλα αυτά προς έναν απώτερο σκοπό: να υπερασπιστεί περήφανα την χώρα του.


Τελικώς μόνο σε ένα συμπέρασμα μπορούμε να καταλήξουμε: το Θ/Κ «Γ. Αβέρωφ» αξίζει τον θαυμασμό όλων μας. Θεωρώ πως είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την Ιστορία μας και ειδικά όταν πρόκειται για γεγονότα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Γνωρίζοντας και βλέποντας από κοντά το «Γ. Αβέρωφ», το οποίο όντως αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της νεώτερης ιστορίας, νιώθουμε σε πρώτο στάδιο ένα δέος  και στην πορεία ερχόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο να εκτιμήσουμε ιδιαίτερα κάποια πράγματα και καταστάσεις από το παρελθόν μας, δημιουργώντας παράλληλα έναν ακόμη σύνδεσμο με το σήμερα.

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Εξοχικό σε φύλλο!


Σήμερα το μενού περιλαμβάνει εξοχικό σε φύλλο! Για πάμε να δούμε μερικά απλά βηματάκια για να εκτελέσουμε μια γευστική συνταγή και να γεμίσουμε με νοστιμιές τα πιάτα μας!

Υλικά:

1 αρνίσιο μπούτι
2 φύλλα μπακλαβά
2 κρεμμύδια
1 φλιτζάνι του καφέ λάδι
2-3 πατάτες
200 γρ. κεφαλογραβιέρα
1 κουταλιά βούτυρο
Αλάτι
 Πιπέρι



Εκτέλεση:
Αφού πρώτα πλύνουμε καλά το κρέας και το βάλουμε να στραγγίξει, το βράζουμε για 1 ώρα κι έπειτα αφαιρούμε το μεσαίο κόκκαλο. Στη συνέχεια, παίρνουμε το λάδι και με αυτό σοτάρουμε τα κρεμμύδια σε χαμηλή φωτιά. Κόβουμε τις πατάτες και το τυρί σε κομματάκια και αφού πρώτα κατεβάσουμε το σοταρισμένο κρεμμύδι από την φωτιά τα ρίχνουμε στο ίδιο σκεύος με αυτό. Σειρά έχει να αλατοπιπερώσουμε το κρέας καλά μέσα - έξω και να το γεμίσουμε με την γέμιση που φτιάξαμε. Έπειτα, απλώνουμε τα 2 φύλλα μπακλαβά, τα περιχύνουμε με βούτυρο και τυλίγουμε με αυτά το κρέας. Τώρα, το βάζουμε σε βουτυρωμένο ταψί, το περιχύνουμε από επάνω με βούτυρο και το ψήνουμε σε σιγανή φωτιά περίπου για 30 λεπτά. 

Συμπληρωματικά, σερβίρουμε το γεύμα μας με μία σαλάτα της αρεσκείας μας. Και καλή σας όρεξη!

Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Ήξερες ότι...;



Υπάρχουν τόσες πληροφορίες που δεν ξέρουμε! Να η κατάλληλη στιγμή για να μάθουμε κάποιες από αυτές. Πράγματα χρήσιμα και άλλα παντελώς άχρηστα αλλά δεν λένε "πως ότι μαθαίνεις καλό είναι"; Ας ξεκινήσουμε...


1. Τα M&Ms φτιάχτηκαν για να μπορούν οι στρατιώτες να τρώνε σοκολάτα χωρίς να κολλάνε τα χέρια τους.


2. Στην αρχαία Αίγυπτο, όταν πέθαινε μία γάτα, ο ιδιοκτήτης της ήταν υποχρεωμένος να ξυρίσει τα φρύδια του, σε ένδειξη πένθους.



3. Ορισμένα λιοντάρια ζευγαρώνουν πάνω από 50 φορές την ημέρα.


4. Το γάλα της καμήλας δεν πήζει.



5. Στην Κίνα, η νύφη ντύνεται στα κόκκινα.



6. Οι γαρίδες είναι τα πιο θορυβώδη όντα στον ωκεανό.




7. Μία βλεφαρίδα ζει περίπου 5 μήνες.


8. Το 50% των θηλυκών πολικών αρκούδων έχουν πέος.


9. Τα κουνούπια ελκύονται περισσότερο από τη μυρωδιά των ανθρώπων που έχουν φάει πρόσφατα μπανάνα


10. Η Coca-Cola ήταν αρχικά πράσινη.

Αυτά για σήμερα φίλοι μου... τα λέμε στο επόμενο άρθρο! Καλό υπόλοιπο Κυριακής!

Μπαλντίδης Κωνσταντίνος

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Τραγουδόραμα: Νίκος Μερτζάνος & Πέννυ Μπαλτατζή - Ανάμεσά Μας!


Τι συμβαίνει όταν δύο νέοι και ταλαντούχοι καλλιτέχνες ενώνουν τις φωνητικές τους δυνάμεις; Σίγουρα ένα εκρηκτικό και άκρως ενδιαφέρον άκουσμα! Ο λόγος για τον Νίκο Μερτζάνο και την Πέννυ Μπαλτατζή που μέσα από μια όμορφη μουσική χημεία μεταξύ τους προέκυψε το "Ανάμεσά Μας", σε μουσική σύνθεση του πρώτου και στίχους από τον μετρ του είδους, Νίκο Μωραΐτη. Πρόκειται για ένα τραγούδι που κυκλοφορεί από την Feelgood Records και αναφέρεται στις διαπροσωπικές σχέσεις και στο ότι κάποιες φορές εμείς οι ίδιοι βάζουμε τρικλοποδιές στο συναίσθημα! Δεν έχουμε λοιπόν παρά να σας ευχηθούμε καλή ακρόαση!

Στίχοι:

Είναι στιγμές που σ' αγαπώ μα δεν είσαι ένας
Υπάρχει δίπλα σου ένας άλλος που με κρίνει
Και όταν πάω να σου πω αυτό που νιώθω
Αυτός ο άλλος σε παρένθεση με κλείνει

Είναι στιγμές που σ' αγαπώ μα ένας άλλος
Στη μέση μπαίνει και τα μέταλλα τα λιώνει
Μπροστά μου πάντα ένας ουρανός μεγάλος
Και πάντα απότομα αυτός να με γειώνει

Μες στη ζωή ζητάω εσένα, εσένα
Μα εσύ μου φέρνεις έναν άλλο, έναν άλλο
Και τον κάνεις να κοιτά σα να 'ναι κάποιος
Και τον κάνεις να μιλά σα τον καθένα 
Μες στη ζωή ζητάω εσένα, εσένα
Αχ καρδιά μου, μη φοράς τον άλλο
Κόψ' του μαχαίρι το σκοινί να πέσει κάτω
Ανάμεσά μας να μη βάζουμε κανένα
Κανένα, ανάμεσά μας να μη βάζουμε κανένα

Πώς θα γλιτώσω απ' τους πολλούς τους εαυτούς σου;
Απ' τον σοφό, τον δικαστή, τον θυμωμένο
Εγώ όταν δάγκωσα την άκρη του χειλιού σου
Ένα παιδί είδα γι' αυτό ακόμα μένω

Ένα παιδί που ακόμα τρέχει σε μια σκάλα
Και παρασέρνει όλα τα σταματημένα
Που ξεριζώνει τα σκαλιά απ' την τρεχάλα
Μη χάσει ούτε δευτερόλεπτο από μένα

Μες στη ζωή ζητάω εσένα, εσένα
Μα εσύ μου φέρνεις έναν άλλο, έναν άλλο
Και τον κάνεις να κοιτά σα να 'ναι κάποιος
Και τον κάνεις να μιλά σα τον καθένα 
Μες στη ζωή ζητάω εσένα, εσένα
Αχ καρδιά μου, μη φοράς τον άλλο
Κόψ' του μαχαίρι το σκοινί να πέσει κάτω
Ανάμεσά μας να μη βάζουμε κανένα
Κανένα

Μες στη ζωή ζητάω εσένα, εσένα
Αχ καρδιά μου, μη φοράς τον άλλο
Κόψ' του μαχαίρι το σκοινί να πέσει κάτω
Ανάμεσά μας να μη βάζουμε κανένα
Κανένα, ανάμεσά μας να μη βάζουμε κανένα