Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Νίκος Γόδας: ο ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και λοχαγός του ΕΛ.ΑΣ. που αρνήθηκε να αποβάλλει τα κομμουνιστικά του πιστεύω ακόμη και λίγο πριν την εκτέλεσή του.


Ο Νίκος Γόδας υπήρξε ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού τις σεζόν από το 1942 έως το 1944 και η ασπρόμαυρη φωτογραφία που βλέπετε είναι η τελευταία που έστειλε στους γονείς του πριν σταλεί στο απόσπασμα στις 22 Φεβρουαρίου 1948. 


Τα πρώτα του χρόνια έπειτα από τη Μικρασιατική καταστροφή.

Γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Ύστερα από την Καταστροφή, η προσφυγική του οικογένεια πέρασε από τη γενέτειρά του στη Μυτιλήνη, έπειτα στην Κρήτη και εγκαταστάθηκε τελικώς στην Παλαιά Κοκκινιά του Πειραιά. Πριν την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Νίκος, εργάστηκε στην οικογενειακή ταβέρνα που βρισκόταν κάτω από το σπίτι τους, στο ισόγειο, και γνώριζε μεγάλη επιτυχία. 


Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία.

Το ποδόσφαιρο ήταν η διαφυγή του από την καθημερινότητα και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε αυτός και η οικογένειά του στα πρώτα τους σκληρά χρόνια στον Πειραιά. Αρχικά έπαιζε στις αλάνες με τους συνομηλίκους του και έπειτα άρχισε την καριέρα του σε μια τοπική ερασιτεχνική ομάδα στα Καμίνια, μια από τις πειραϊκές συνοικίες. Το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο ήταν πολύ δύσκολο να κρυφτεί. 

Ο Γόδας πήρε την μεταγραφή του στην ομάδα του Ολυμπιακού ύστερα από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου το 1941. Το όνειρό του να φορέσει τα ερυθρόλευκα είχε πλέον γίνει πραγματικότητα. Ο Ολυμπιακός έγινε μία από τις μεγαλύτερες αγάπες στη ζωή του. Το 1942 είναι πλέον βασικό μέλος της ομάδας και το πρώτο του τέρμα το πέτυχε στην νίκη της ομάδας του με σκορ 4-0 σε βάρος του Εθνικού. Επίσης, βρίσκεται και στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού στο κύπελλο που κατακτά έναντι του Παναθηναϊκού το 1943, αλλά και στην εμφατική νίκη εναντίων του αιώνιου αντιπάλου με σκορ 5-2 το Δεκέμβρη του 1943. 



Η αντιστασιακή του δράση στην Κατοχή και στα Δεκεμβριανά.

Παράλληλα με την ποδοσφαιρική του καριέρα, ο Νίκος Γόδας αναπτύσσει έντονη αντιστασιακή δράση έναντι των ναζιστών αλλά και των Άγγλων στη μάχη της Αθήνας ως μέλος του 5ου επίλεκτου ελασίτικου λόχου της Κοκκινιάς. Τον Μάρτη του 1944 πρωταγωνίστησε σε δύο μάχες κατά του γερμανικού στρατού που υποχωρούσε, στο Πέραμα (στην επιχείρηση για την προστασία της Ηλεκτρικής Εταιρίας) και στον Πειραιά. Έλαβε μέρος όμως και στις μάχες των Δεκεμβριανών έναντι του Σκόμπι το Δεκέμβρη του '44. Εκείνη την περίοδο ο λόχος του Γόδα πολεμά τους Άγγλους στο νεκροταφείο της Αναστάσεως στον Πειραιά σε μια μάχη που έγινε στην κυριολεξία σώμα με σώμα. Αν και οι Άγγλοι έδειχναν να μη μπορούν να καταλάβουν το νεκροταφείο, ο λόχος του Γόδα είχε τρομερές απώλειες. 


Μετά τη Βάρκιζα. 

Στις αρχές του 1945, ο Γόδας αρρώστησε βαριά. Είχε πνευμονία και αναγκάστηκε να υποχωρήσει στην Αθήνα από το Βελούχι όπου είχε αποσπαστεί με το στρατό του μετά τις ήττες και την υποχώρηση των δυνάμεων του ΕΛ.ΑΣ. 

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, ο Γόδας συνελήφθη στον Πειραιά και καταδικάστηκε στη δίκη όπου έμεινε γνωστή και ως η Δίκη του Ασύλου της Κοκκινιάς. Έπειτα άρχισε η «περιήγηση» στην εξορία. Αρχικά εστάλη μαζί με άλλους συντρόφους του στις φυλακές της Αίγινας. Η μπάλα και ο Ολυμπιακός ήταν οι φλόγες που τον κρατούσαν ζωντανό και «ψυχομένο» στη ζωή. Στην Αίγινα άρχισε πάλι να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα που είχαν συγκροτήσει οι φυλακισμένοι, μέχρι να τον στείλουν στις φυλακές της Λεωφ. Αλεξάνδρας αρχικά και από εκεί στον τελευταίο του σταθμό, στις φυλακές των θανατοποινιτών στην Κέρκυρα όπου παρέμεινε τρία ολόκληρα χρόνια. 



Οι τελευταίες του μέρες, η επιθυμία και το τέλος του.

Στο κελί των φυλακών έκανε αφόρητο κρύο. Ο Γόδας μαζί με δυο άλλους πειραιώτες συντρόφους του, τον Λούβαρη και τον Κουφαδάκη σχεδίαζαν ακόμη και λίγο πριν το απόσπασμα για το πώς θα στήσουν την ομάδα τους όταν θα έβγαιναν από τη φυλακή. Στις 19 Νοεμβρίου 1948 ακούστηκε από το διάδρομο μια φωνή. «Έρχονται σύντροφοι, ετοιμαστείτε». Η πόρτα του κελιού του Νίκου άνοιξε και ο φύλακας του μετέφερε ότι τον θέλουν στη Διεύθυνση. Η ώρα είχε φτάσει. Έβγαλε την ερυθρόλευκη φανέλα από το καρφί του κελιού και ακολούθησε το φύλακα στο γραφείο του Διοικητή. Ο Διοικητής κρατούσε ένα στυλό και ένα χαρτί, μια δήλωση μεταμέλειας. Θα του ζητούσε να απαρνηθεί τα πιστεύω του και να δηλώσει μετάνοια. Ο Νίκος Γόδας δεν απάντησε παρά μόνο ψέλλισε ένα «Ναι» όταν ρωτήθηκε αν γνώριζε τι σημαίνει αυτό. 

Όταν ο Διοικητής ρώτησε το Γόδα αν είχε μια τελευταία επιθυμία τότε ο Νίκος του ζήτησε να του δώσουν ένα λευκό σορτσάκι που του είχαν κρατημένο και να δοθεί ένα γράμμα που είχε γράψει στις 22/02/1948 στους συγγενείς του. Το γράμμα έγραφε «Πεθαίνω για την πατρίδα και τα ιδανικά μου. Θέλω να ζήσετε καλά και αν κάνετε γιο να του δώσετε το όνομά μου» (ο αδερφός του Δημήτρης θα βγάλει αργότερα Νίκη την κόρη του, τιμώντας τον). 

Βάζει την ερυθρόλευκη φανέλα, και έτσι, ντυμένος με τη στολή της αγαπημένης του ομάδας ακολουθεί τους αστυφύλακες προς την έξοδο των φυλακών. Περνώντας από τα κελιά των συγκρατούμενών του, ο Γόδας φώναξε «Νενικήκαμεν, γεια σας συναθλητές μου!» 

Ο Νίκος μεταφέρεται στο Λαζαρέτο, ένα νησάκι έξω από το λιμάνι της Κέρκυρας. Σε λίγη ώρα ο παίκτης του Θρύλου βρίσκεται μοναχός μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα, ενώ ο ήλιος μόλις είχε ανατείλει. Ο αξιωματικός σηκώνει το χέρι. Ο Νίκος, πριν κατεβεί το χέρι του αξιωματικού φωνάζει με όλη του την καρδιά: «Με δολοφονείτε με τη φανέλα της ομάδας μου, μη μου δέσετε τα μάτια να βλέπω τα χρώματά της πριν από τη χαριστική βολή». Η διαταγή δόθηκε. «Πυρ». 

Ο Νίκος Γόδας δολοφονήθηκε στις 19/11/1948 και αποτέλεσε παράδειγμα όχι μόνο για τους αθλητές που τίμησαν και τιμούν τη φανέλα του Ολυμπιακού, αλλά για όλους τους ανθρώπους. Ήταν ένας αθλητής που τίμησε τα ιδανικά του ως το τέλος και δε φοβήθηκε να πεθάνει γι’ αυτά. 


Αντώνης Καρατζής

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Τραγουδόραμα: Γιάννα Τερζή - Όνειρό Μου (Eurovision 2018 Greece)!


Η Γιάννα Τερζή θα εκπροσωπήσει φέτος την Ελλάδα στη Eurovision με το τραγούδι "Όνειρό Μου" σε στίχους και μουσική της ίδιας σε συνεργασία με τον Άρη Καλημέρη, τον Δημήτρη Σταματίου και τον Μιχάλη Παπαθανασίου με την υποστήριξη της Panik Records. Όπως δήλωσε η ίδια σε συνέντευξή της, πρόκειται για ένα τραγούδι σαν διάλογο μεταξύ Ελλάδας (στο κουπλέ) και Ελλήνων (στο ρεφρέν) με ελληνικό στίχο. Εμείς δεν έχουμε παρά να της ευχηθούμε καλή επιτυχία και σε εσάς καλή ακρόαση!

Στίχοι:

Αν θα ψάξεις το βυθό μου
Ζωντανεύεις το όνειρό μου 
Κι αν κοιτάξεις την καρδιά μου 
Θα σε πάρω αγκαλιά μου 

Πώς θες να σου το πω 
Πως για σένα εγώ θα πέθαινα 
Τη ζωή μου θα στην έδινα 
Τέλος και αρχή, όλα είσαι εσύ 
Όσο κι αν πονώ 
Απ’ το χάρτη δε θα σε έσβηνα 
Τη ζωή μου θα στην έδινα 
Τέλος και αρχή, όλα είσαι εσύ
Γιατί θέλεις να με αλλάξεις 
Και το μπλε μου να ξεβάψεις
Αν μιλήσεις στα βουνά μου
 Θα σε ακούσει η μοναξιά μου 

Πώς θες να σου το πω 
Πως για σένα εγώ θα πέθαινα 
Τη ζωή μου θα στην έδινα 
Τέλος και αρχή, όλα είσαι εσύ 
Όσο κι αν πονώ 
Απ’ το χάρτη δε θα σε έσβηνα 
Τη ζωή μου θα στην έδινα 
Τέλος και αρχή, όλα είσαι εσύ

Μα γιατί;
Πώς θες να σου το πω 
Πως για σένα εγώ θα πέθαινα 
Τη ζωή μου θα στην έδινα 
Τέλος και αρχή, όλα είσαι εσύ 
Μα γιατί;
Όσο κι αν πονώ 
Απ’ το χάρτη δε θα σε έσβηνα 
Τη ζωή μου θα στην έδινα 
Τέλος και αρχή, όλα είσαι εσύ


Mansa Musa: ο πλουσιότερος άνθρωπος όλων των εποχών του οποίου η περιουσία ήταν και είναι αδύνατον να μετρηθεί!



Όλοι ανεξαιρέτως έχουμε αναρωτηθεί πως θα ήταν η ζωή μας αν αύριο ήμασταν κατά μερικά εκατομμύρια πλουσιότεροι. Επίσης, οι περισσότεροι έχουμε αναρωτηθεί ποιος ήταν κατά τεκμήριο ο πλουσιότερος άνθρωπος σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Αν και είναι δύσκολο να απαντηθεί με ακρίβεια αυτό το ερώτημα, καθώς πρέπει να εξετάσουμε την προσωπική περιουσία του κάθε «εκατομμυριούχου» τόσο τοπικά όσο και χρονικά, την κοινωνική του θέση και την οικονομική διαφορά έναντι του περίγυρού του, οι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι αυτός ήταν ο αυτοκράτορας του Mali, Mansa Musa. 




Τα πρώτα χρόνια. 

Ο Musa Keita Α’ γεννήθηκε περίπου το 1280 στην Αυτοκρατορία του Mali στην Αφρική. Σύμφωνα με τους Άραβες λόγιους, οι οποίοι είναι η σοβαρότερη πηγή για εκείνη την εποχή, στην περιοχή του Mali ήταν εγγονός του Abu Bakr, ο αδερφός του οποίου ίδρυσε την αυτοκρατορία. Οπότε ήταν δεδομένα μέλος του βασιλικού οίκου, ενώ ο πατέρας και ο παππούς του που δεν κυβέρνησαν ποτέ, δεν έπαιξαν τόσο σημαντικό ρόλο στην ιστορία του έθνους. 

Ο Musa Keita, όντας αντιβασιλέας ανέβηκε στο θρόνο όταν ο προηγούμενος αυτοκράτορας, Abubakari Β’, θέλοντας να ταξιδέψει στις εσχατιές του κόσμου μέσω του Ατλαντικού Ωκεανού, δεν επέστρεψε ποτέ. Πίστευε ότι ήταν πολύ εύκολο και ήταν πεπεισμένος να το πράξει. Γι’ αυτό λοιπόν επάνδρωσε 200 καράβια με στρατό, χρυσό και πολλές προμήθειες και διέταξε τον ναύαρχό του να μην επιστρέψουν αν δεν έβρισκε το τέλος του ωκεανού. Γυρίζοντας ορισμένοι ναυτικοί περιγράφουν αναλυτικά το τι έζησαν παλεύοντας με τα κύματα και τις υπόλοιπες περιπέτειες της αποστολής. Το χρίσμα αμέσως πήγε στον Musa, ο οποίος εκμεταλλευόμενος τα κοιτάσματα χρυσού στην περιοχή του, έμελλε να γίνει ένας από τους πιο ξακουστούς αυτοκράτορες της Αφρικής.



Το ταξίδι στη Μέκκα. 

Αυτό που έκανε γνωστό τον Musa στις υπόλοιπες περιοχές του Αραβικού κόσμου ήταν όταν κατά το 17o χρόνο της βασιλείας του αποφάσισε σαν καλός μουσουλμάνος να ταξιδέψει στην ιερή πόλη της Μέκκα. Οι Άραβες λόγιοι χαρακτηριστικά μας αναφέρουν ότι οργάνωσε τέτοια πομπή από το Κάιρο προς τη Μέκκα που ο ήλιος κρύφτηκε από την ντροπή του. Αυτή λοιπόν η πορεία του τον έκανε ξακουστό στον υπόλοιπο κόσμο για την απαράμιλλη περιουσία του. 

Ταξιδεύοντας από την πρωτεύουσα του Βασιλείου του στο Νίγηρα και μέχρι το Κάιρο συνοδευόταν από 60.000 άντρες. Μεταξύ αυτών ήταν 12.000 σκλάβοι, όλοι ντυμένοι με χρυσοποίκιλτα ενδύματα και κεντήματα. Ο ίδιος ο Musa ήταν έφιππος και πίσω του όλες οι καμήλες που ακολουθούσαν το καραβάνι μετέφεραν χρυσό. Σκηνές, δηλαδή, που ως τότε οι άνθρωποι και δη οι Αιγύπτιοι δεν είχαν αντικρίσει. 

Περνώντας από το Κάιρο, ο Musa αρνήθηκε να συζητήσει με τον άρχοντα της Αιγύπτου, παρόλο που μέχρι και με τους υπηρέτες του ήταν ασυνήθιστα ευγενής, και παραλίγο να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο. Μεγάλη εντύπωση δεν έκανε όμως ούτε αυτό, αλλά ούτε και η επιβλητική περιουσία του. Αυτό που πραγματικά δεν είχε γίνει ποτέ ούτε έμελλε να ξαναγίνει, ήταν ότι ο Musa μοίρασε τόσο χρυσό στο διάβα του και σε τόσους ανθρώπους που η τιμή του χρυσού πήρε ασυνήθιστα χαμηλές τιμές και για τα επόμενα σχεδόν 12 χρόνια  η αξία του είχε πάει στα Τάρταρα. 

Στη συνέχεια της διαδρομής του προς τη Μέκκα περνώντας και από τη Μεδίνα, ο γενναιόδωρος αυτοκράτορας αντάλλασσε το χρυσό με πολύ χαμηλής αξίας σουβενίρ και έδινε χρυσό στους φτωχούς. Μάλιστα, ίδιες πηγές αναφέρουν ότι έχτιζε και ένα τζαμί την εβδομάδα. Όλοι οι χρονογράφοι που ακολουθούσαν εντυπωσιασμένοι το καραβάνι του κατέγραψαν, ακόμη, ότι κατά τη διάρκεια της επιστροφής του και βλέποντας το αντίκτυπο της απλοχεριάς του, ο Musa δεν είχε πρόβλημα να αγοράσει το χρυσό που ο ίδιος είχε χαρίσει. Ήταν η πρώτη και η μοναδική καταγεγραμμένη φορά στην παγκόσμια ιστορία που ένας άνθρωπος ανεβοκατέβαζε την τιμή του μετάλλου από μόνος του. 



Οι κατακτήσεις του. 

Όταν επέστρεψε από τη Μέκκα το 1325, ο Musa πληροφορήθηκε ότι ο στρατός του κατέλαβε το γειτονικό βασίλειο του Gao και το Τιμπουκτού και ότι είχε ηγηθεί ένας από τους αξιωματικούς του. Το βασίλειο αυτό ήταν διακαής πόθος του Musa, αφού επρόκειτο για σημαντικό κέντρο εμπορίου. Μάλιστα, ο αξιωματικός του είχε γυρίσει και με τους δυο γιους του βασιλιά ως ομήρους, τους οποίους εκπαίδευσε ο Musa στην αυλή του. Αργότερα, προσέλαβε έναν σπουδαίο αρχιτέκτονα από τη Γρανάδα και πολλούς ακόμη από την νότια Ισπανία για να ανοικοδομήσουν το Τιμπουκτού και τις καταστροφές που είχε προξενήσει ο στρατός του με ένα τρομερό πλάνο ανασυγκρότησης με τούβλα, τα οποία πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν στην Αφρική. Σύντομα η πόλη έγινε προορισμός αρκετών εμπόρων από την Ευρώπη και την Αφρική που έρχονταν όχι μόνο να διαπραγματευτούν το εμπόριο του χρυσού με μπαχαρικά, αλλά και να γνωρίσουν το γενναιόδωρο πασίγνωστο τότε αυτοκράτορα. 

Ταυτοχρόνως, ο οραματιστής βασιλιάς έλαβε ιδιαίτερη μέριμνα για την προαγωγή των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και τον περαιτέρω εξισλαμισμό των εδαφών του. Μεγάλα εκπαιδευτικά και θρησκευτικά κέντρα χτίστηκαν επί των ημερών του. Το πανεπιστήμιο του Sankore που έχτισε μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι και 25.000 φοιτητές και η βιβλιοθήκη του διέθετε 1.000.000 χειρόγραφα. 



Ο θάνατός του. 

Το τέλος του Musa είναι αμφιλεγόμενο από τους λόγιους και ιστορικούς της εποχής. Οι περισσότεροι από αυτούς υποστηρίζουν πως πέθανε το 1337, έπειτα από 25 χρόνια διακυβέρνησης αφήνοντας μια πανίσχυρη σε πλούτο, κύρος και στρατό αυτοκρατορία. 

Πόσο πλούσιος ήταν τελικά; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια. Ενώ δεν υπάρχει τρόπος να εκτιμηθεί σε αντίστοιχες σημερινές τιμές η προσωπική του περιουσία, μια συγκριτική μελέτη των πλουσιότερων ανθρώπων των τελευταίων ετών μιλάει για προσωπική περιουσία περισσότερα από 400 δις. δολάρια. 


Για την ιστορία, οι λιγότερο  πλούσιοι από τον Μούσα ήταν ή είναι οι: 

10. Genghis Khan, 1162 - 1227. Ένωσε τις μογγολικές φυλές και ίδρυσε την Αυτοκρατορία των Μογγόλων, μια από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες στην ιστορία. 


9. Bill Gates, 1955-, ΗΠΑ, 78,9 δισεκατομμύρια δολάρια. 


8. Alan Rufus (Alan the Red), 1040 - 1093, Αγγλία, 194 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Ο Alan Rufus, ή Alan ο ερυθρός, ήταν Άγγλος, ανιψιός του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Η περιουσία του όταν πέθανε ήταν 11.000 λίρες της εποχής. Οι οικονομολόγοι Philip Beresford και Bill Rubinstein υποστηρίζουν ότι αν ζούσε σήμερα η περιουσία του θα ήταν ακριβώς 194 δισεκατομμύρια δολάρια! 


7. John D. Rockefeller, 1839 - 1937, ΗΠΑ, 341 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Ο John Rockfeller, ήταν επιχειρηματίας που επένδυσε στο πετρέλαιο στην Αμερικάνικη γη. Το 1918 στη φορολογική του δήλωση είχε γράψει τον μαγικό αριθμό της περιουσίας που είχε μέχρι τότε και ήταν 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Έλεγχε το 90% της παραγωγής πετρελαίου στις ΗΠΑ. Η μετοχή των επιχειρήσεων του τότε σε αναλογία με τα σημερινά δεδομένα θα αναλογούσε σε 341 δισεκατομμύρια δολάρια. 


6. Andrew Carnegie, 1835 - 1919, ΗΠΑ, 372 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Ο Andrew Carnegie έχει καταγραφεί ως ο πλουσιότερος Αμερικάνος, με ρίζες από τη Σκωτία, που έζησε ποτέ. Αγόραζε και πουλούσε την JP Morgan καθώς και άλλες εταιρίες. Με τα σημερινά δεδομένα υπολογίζεται η περιουσία του σε 372 δισεκατομμύρια δολάρια. 


5. Ιωσήφ Στάλιν, 1878 - 1953, ΕΣΣΔ, πλήρης έλεγχος ενός έθνους με 9,6% του παγκόσμιου ΑΕΠ. 

Ο Στάλιν ήταν ο άνθρωπος με την απόλυτη εξουσία στη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου. Μετέτρεψε την ΕΣΣΔ από μια καθυστερημένη αγροτική οικονομία σε μια αναπτυσσόμενη βιομηχανική χώρα με αχανής εκτάσεις και απύθμενες πρώτες ύλες. Το 1950, 3 χρόνια πριν πεθάνει, έλεγχε το 9,6 της παγκόσμιας οικονομίας. Με τα σημερινά δεδομένα αυτό μεταφράζεται σε 7,5 τρισεκατομμύρια δολάρια. 


4. Akbar I, 1542 - 1605, Ινδία, κυβέρνησε μια αυτοκρατορία με το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ. 

Ο Akbar I ήταν Ινδός αυτοκράτορας, γόνος της δυναστείας Munghal. Στην ακμή του ο Akbar έλεγχε το 1/4 της τότε παγκόσμιας οικονομικής παραγωγής. Ο ιστορικός της οικονομίας Angus Maddison, θεωρεί πως η περιουσία του Akbar δεν μπορεί να υπολογιστεί με τα σημερινά δεδομένα. Ήταν πρόσωπο μισητό που απομυζούσε τον λαό του. 


3. Αυτοκράτορας Shenzong, 1048 - 1085, Κίνα, κυβέρνησε αυτοκρατορία με το 25% έως 30% του παγκόσμιου ΑΕΠ. 

Ο Shenzong ήταν Κινέζος αυτοκράτορας. Με αυτόν η Κίνα έγινε ένας κολοσσός της παγκόσμιας οικονομίας με αιχμή το μετάξι. Κάποια στιγμή έλεγχε το 30% του παγκόσμιου πλούτου. Με τα σημερινά δεδομένα είναι αδύνατον να υπολογιστεί ο πλούτος του. 


2. Καίσαρας Αύγουστος, 63 π.Χ. - 14 μ.Χ., Ρώμη, 4,6 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Όχι μόνο ήταν επικεφαλής μιας αυτοκρατορίας με το 30% του παγκόσμιου ΑΕΠ, αλλά ο καθηγητής Ιστορίας του Stanford, Ian Morris, αναφέρει ότι ο Αύγουστος κάποια στιγμή κατείχε προσωπική περιουσία ίση με το 1/4 του πλούτου της αυτοκρατορίας του. Ο Morris προσθέτει ότι ο Αύγουστος κατείχε προσωπικά όλη την Αίγυπτο. 

Αντώνης Καρατζής

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Αυτο-Πεποίθηση!


 Σε ακούω αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί έχεις τόσο μεγάλη ανάγκη να μου τονίσεις τα χαρίσματα ή την ιδιότητά σου. Λες: "Είμαι όμορφος, είμαι έξυπνος, είμαι γιατρός, είμαι δικηγόρος" και πάει λέγοντας. Και μπράβο σου. Αλλά γιατί χρειάζεται να μου τα πεις με έπαρση; Κι όμως αν ακούσω πιο καλά καταβάθως μου λες: "Αισθάνομαι ότι δεν είμαι αρκετός κι έχω ανάγκη από τον θαυμασμό και την επιβεβαίωση του κόσμου για να πιστέψω  στον εαυτό μου."

 Ο άνθρωπος που αισθάνεται πραγματικά περήφανος για όσα είναι ή έχει κατορθώσει δεν έχει την ανάγκη να τα φωνάξει. Του αρκεί που κατέχει ο ίδιος τη συγκεκριμένη γνώση. Γνωρίζει την αξία του και δεν έχει ανάγκη την επιβεβαίωση κανενός. Αντίθετα, εκείνος που πλέκει εγκώμια στον εαυτό του και παίρνει τον ρόλο του τελάλη αρχίζοντας να διαλαλεί τις αρετές του, αποκαλύπτει απλώς την ανάγκη του για αποδοχή και θαυμασμό των άλλων.

 Με λίγα λόγια, μπορεί να έχουμε πολλές ιδιότητες αλλά όταν δεν έχουμε την ανάγκη να τις υπερτονίζουμε στον περίγυρο μας είμαστε καλά με το μέσα μας. Όταν, από την άλλη συμβαίνει το αντίθετο, χρειαζόμαστε λίγη δουλίτσα παραπάνω με τον εαυτό μας ώστε εντέλει να αισθανόμαστε καλύτερα για το ποιοι είμαστε.

 Επομένως, την επόμενη φορά που θα ακούσετε έναν άνθρωπο να περιαυτολογεί, μη βιαστείτε να τον επικρίνετε. Έχει κι αυτός τις αδυναμίες του, απλώς δεν έχει βρει ακόμη τον τρόπο να τις διαχειριστεί.

Δέσποινα Ζησοπούλου

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Sam Childers: ένας πρώην έμπορος ναρκωτικών που έγινε ο σωτήρας εκατοντάδων ορφανών παιδιών στην Αφρική!

"Η αληθινή ιστορία του Sam Childers, ενός πρώην εμπόρου ναρκωτικών, ο οποίος έκανε στροφή στη ζωή του, έγινε ο σωτήρας εκατοντάδων ορφανών παιδιών στην Αφρική που στρατολογούνταν με τη βία και ίδρυσε τo δικό του ορφανοτροφείο στο Νότιο Σουδάν."




Όλοι έχουμε ακούσει ή μπορεί και να έχουμε γνωρίσει κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι άλλαξαν άρδην και από κοινωνικά περιθωριακοί που θεωρούνταν, όχι μόνο έφτιαξαν πάλι από την αρχή τη ζωή τους, αλλά αποτέλεσαν παραδείγματα προς μίμηση για όλους μας. Ένας από αυτούς είναι ο Sam Childers, ένας κακοποιός που έγινε φύλακας άγγελος για πολλά παιδιά στην Ανατολική Αφρική. 


Τα πρώτα του χρόνια στο έγκλημα.

Ο Sam Childers γεννήθηκε στην Pennsylvania των Ηνωμένων Πολιτειών το 1963. Οι γονείς του ήταν βιοπαλαιστές και προσπάθησαν από την αρχή, όσο μπορούσαν, να του παρέχουν όλα τα εφόδια που θα χρειαζόταν ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά. Όπως βέβαια αποδείχτηκε στη συνέχεια, ανεπιτυχώς. Στα πρώτα χρόνια της εφηβείας του, ο Sam πρωταγωνιστούσε στους καυγάδες και στις αψιμαχίες, ενώ παράλληλα πουλούσε μαριχουάνα, αλκοόλ και σκληρά ναρκωτικά. Όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο πιο πολύ ωθούνταν στη βίαιη ζωή και το έγκλημα μέχρι που έγινε φρουρός για «βαποράκια». Σε αυτό το στάδιο της ζωής του γνώρισε και παντρεύτηκε τη γυναίκα της ζωής του, τη Lynn, μια στρίπερ, η οποία εργαζόταν σε ένα κλαμπ στην Pennsylvania. Δε θα αργούσε η στιγμή που θα συλλαμβανόταν και θα έμπαινε φυλακή και αυτή η στιγμή ήρθε μερικά χρόνια αργότερα.


Η αποφυλάκιση και η αλλαγή.

Μόλις αποφυλακίστηκε, ο Sam αποκατέστησε τη σχέση του με το Θεό και άρχισε να ζει μια φυσιολογική ζωή μαζί με τη γυναίκα και την κόρη του. Σιγά σιγά τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα γι’ αυτόν και την οικογένειά του, αφού άρχισε να επενδύει πολύ αποτελεσματικά σε μια δική του επιχείρηση με κατασκευές κτιρίων. Ακόμη δεν είχε την παραμικρή υποψία για το τι τον περίμενε στη συνέχεια. Μαζί με τη γυναίκα του άρχισαν να κηρύσσουν το λόγο του Θεού σε ένα χώρο που είχαν δημιουργήσει για αυτό το σκοπό. Μία μέρα ένας ιερέας πλησίασε τον Sam και του ζήτησε να ταξιδέψει στην Αφρική και συγκεκριμένα στο Νότιο Σουδάν που είχε ξεσπάσει πόλεμος για να κατασκευάσει τυχόν κατεστραμμένα σπίτια, να παρακολουθήσει ιδίοις όμμασι τα γεγονότα και να καταγράψει τις φρικαλεότητες που λάμβαναν χώρα για να ευαισθητοποιήσει διάφορους οργανισμούς να στείλουν ιατρική βοήθεια. Ο Sam δέχτηκε με χαρά χωρίς καν να το συζητήσει με την οικογένεια του.



Στη δίνη του εμφυλίου.

Το 1998, ο Sam Childers έφτασε στο χωριό Yei του Νοτίου Σουδάν στη μέση του δεύτερου εμφυλίου πολέμου της χώρας. Άρχισε αμέσως τη δουλειά αφού του ανατέθηκε να επισκευάσει κάποιες χαλασμένες καλύβες που καταστράφηκαν σε μια σύρραξη. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του στάθηκε απέναντι από ένα πτώμα ενός παιδιού που είχε πατήσει νάρκη και ήταν αφημένο σε ένα χωράφι. Μόλις το αντίκρισε, ο Sam έπεσα στα γόνατα μη μπορώντας να αντέξει το θέαμα και υποσχέθηκε στο Θεό ότι θα έκανε ότι περνούσε από το χέρι του να βοηθήσει τους ανθρώπους του Νοτίου Σουδάν.

Λίγους μήνες μετά και αφού μεσολάβησε ο επαναπατρισμός του στις Η.Π.Α. για να δει την οικογένεια του, ο Sam επέστρεψε στο Σουδάν για να βοηθήσει εθελοντικά σε μια κλινική. Για να κρατήσει την υπόσχεσή του προς τους ανθρώπους της Αφρικανικής χώρας, κατευθύνθηκε ανατολικά προς τα χωριά της περιοχής Boma. Όπως υποστήριξε αργότερα στους συγγενείς του, ο Θεός του μίλησε και του έστειλε μήνυμα να πάει στο χωριό Nimule, στα σύνορα με την Ουγκάντα και να χτίσει εκεί με τα ίδια του τα χέρια ένα ορφανοτροφείο που θα φιλοξενούσε όλα τα ορφανά του εμφυλίου πολέμου.



Κάνοντας το όραμά του πραγματικότητα.

Ο ντόπιος πληθυσμός θεώρησε ότι ο Sam ήταν παράφρων. Ένα τέτοιο εγχείρημα ήταν αδύνατο, αφού εκείνη την περίοδο ο επαναστατικός στρατός, μια βίαιη πολιτοφυλακή ανταρτών που είχε απαγάγει 30 χιλιάδες παιδιά στρατολογώντας τα και είχε δολοφονήσει εκατοντάδες χωρικούς δραστηριοποιούταν στην περιοχή αυτή. Αλλά ο Sam ήταν ανένδοτος. Ο Θεός του είχε πει να χτίσει το ορφανοτροφείο στο Nimule και εκεί ήταν αποφασισμένος να το χτίσει. Για αρχή επέστρεψε στις Η.Π.Α., πούλησε όλη την κατασκευαστική του εταιρία και έστειλε τα χρήματα στην Αφρική.

Σιγά σιγά το όραμα του για το ορφανοτροφείο έπαιρνε σάρκα και οστά. Κατά τη διάρκεια της ημέρας ο Sam καθάριζε το χώρο, έχτιζε καλύβες και οργάνωνε το κτίριο για να φιλοξενήσει ορφανά. Το βράδυ κοιμόταν υπό την προστασία μιας κουνουπιέρας, δίπλα από ένα δέντρο με τη Βίβλο στο ένα του χέρι και ένα περίστροφο στο άλλο. Εν τω μεταξύ στην πατρίδα του, η Lynn έδινε τη δική της μάχη αφού το αυτοκίνητό τους κατασχέθηκε και πνιγμένη από τα χρέη δέχθηκε από την αστυνομία μια ειδοποίηση για να αδειάσει το σπίτι. Ο Sam είχε δυο επιλογές: ή να πληρώσει την οφειλή του στην τράπεζα ή να συνεχίσει ρίχνοντας όλη του την περιουσία στο ορφανοτροφείο. Επέλεξε χωρίς περιστροφές το δεύτερο. Με το ορφανοτροφείο να ολοκληρώνεται, ο ίδιος άρχισε να ηγείται κάποιων ενόπλων αποστολών για τη διάσωση των παιδιών που είχαν απαχθεί από το στρατό. Πλέον είχε γίνει γνωστός στους χωρικούς με το όνομα «Machine-gun Preacher», ο «ιερέας με το Πολυβόλο».



Επιβίωση κόντρα σε όλους.

Σήμερα, το ορφανοτροφείο είναι το μεγαλύτερο στο Νότιο Σουδάν και έχει φιλοξενήσει έως σήμερα πάνω από 1000 παιδιά. Πάνω από 200 ορφανά το αποκαλούν «σπίτι». Δυστυχώς όμως υπάρχουν πολλά ακόμη ορφανά στο Σουδάν που υποφέρουν και χρειάζονται βοήθεια.

Ο Sam και η Lynn κατάφεραν να σώσουν την περιουσία τους και μένουν μέχρι και σήμερα στο ίδιο σπίτι στην Πενσιλβάνια. Ακόμη δείχνουν και οι δυο τον ίδιο ζήλο και βοηθούν το ορφανοτροφείο έπειτα από τόσα χρόνια δεχόμενοι χορηγίες από πολλές οργανώσεις αλλά και με την προσωπική τους περιουσία. Έγραψε κι ένα βιβλίο που περιγράφει λεπτομερώς τα γεγονότα στο Σουδάν και τις προσωπικές του εμπειρίες.

Η ζωή του Sam Childers έγινε γνωστή μέσα από την κινηματογραφική ταινία «Φύλακας Αγγέλων» με πρωταγωνιστή τον Gerard Butler το 2011.



Αντώνης Καρατζής

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Τραγουδόραμα: Goin' Through & Μιχάλης Τζουγανάκης - Όταν Το Χέρι Μου Χτυπώ!


Μία καινούρια συνεργασία των Goin' Through με τον Μιχάλη Τζουγανάκη που ενώνουν τις δυνάμεις τους και μας τραγουδούν "Όταν Το Χέρι Μου Χτυπώ"! Πρόκειται για ένα δυναμικό και αξιόλογο τραγούδι, σε στίχους του Νίκου Βουρλιώτη και του Θάνου Παπανικολάου και μουσική του Μιχάλη Παπαθανασίου και του Θάνου Παπανικολάου, που κυκλοφορεί από την Cobalt Music και αξίζει την ακρόαση μας! Και για του λόγου το αληθές...

Στίχοι:

Αυτή η γη που πατάς έχει ποτιστεί με αίμα 
Με αίμα δικό μου. Με αίμα που χύθηκε για σένα 
Τα κατάφερα, το πότισα το χώμα. Δικό σου το 'καμα 
Τώρα οι ρίζες μου, μονάχα αναμνήσεις. Ζω με αυτές 
Μου το ψιθύρισε η αγάπη πριν πεθάνει
 Μην υποδουλώσεις και την ανάμνηση

Χτυπάω το χέρι στο τραπέζι, μη κοιτάζεις 
Είμαι κλειστό βιβλίο πια δε με διαβάζεις 
Δεν έχω λέξεις να σου πω, σβήνει η φωνή μου 
Πες μου, τι θες και τι ζητάς εδώ μαζί μου; 
Χτυπάω το χέρι στο τραπέζι, σπάω το χρόνο 
Έτσι μπορώ με το θυμό και συμβιώνω 
Είσαι μπροστά μου ζωντανή, μα όχι δική μου 
Πες μου, τι θες και τι ζητάς εδώ μαζί μου; 

Κόρη μου, δύσκολο καιρό διάλεξες να γυρίσεις 
Δεν έχει μείνει κάτι εδώ για να το διαλύσεις
 Κόρη μου, φύγε μακριά. Μη με ξαναγαπήσεις 
Είμαι ένα ανθρώπινο θεριό. Μη μ' αντιμετωπίσεις 

Όταν το χέρι μου χτυπώ, δε θέλω να φοβάσαι 
Μα, με τα ματιά χαμηλά, ποιος είμαι να θυμάσαι 

Χτυπάω το χέρι στο τραπέζι, είμαι αετός πετάω 
Από το δαίμονα σου κρύβομαι κι αχολογάω 
Δεν έχω μέσα μου καρδιά, χάλασα τη ζωή μου 
Πες μου, τι θες και τι ζητάς εδώ μαζί μου; 
Χτυπάω το χέρι στο τραπέζι σα φονιάς 
Δεν έχω να σου απλώσω πια κλαδί ελιάς 
Πρίγκιπας ήμουν τ' ουρανού, τώρα σκλάβος στη γη μου 
Πες μου τι θες και τι ζητάς εδώ μαζί μου;
 
Κόρη μου, δύσκολο καιρό διάλεξες να γυρίσεις 
Δεν έχει μείνει κάτι εδώ για να το λαχταρίσεις 
Κόρη μου, μην πετάς φωτιά. Ο πάγος δε θα λιώσει 
Φύγε απ' το λύκο να χαρείς, γιατί θα σε δαγκώσει 

Όταν το χέρι μου χτυπώ, δε θέλω να φοβάσαι 
Μα, με τα ματιά χαμηλά, ποιος είμαι να θυμάσαι

Όταν το χέρι μου χτυπώ
Τρομάζω γη και ουρανό
Δε θέλω να φοβάσαι 
Να 'σαι καλά με όποιον και να 'σαι
Μα, με τα ματιά 
Με τα μάτια χαμηλά
Όπως το δάκρυ μου κυλά
Ποιος είμαι να θυμάσαι

Όταν το χέρι μου χτυπώ
Τρομάζω γη και ουρανό
Δε θέλω να φοβάσαι 
Να 'σαι καλά με όποιον και να 'σαι
Μα, με τα ματιά 
Με τα μάτια χαμηλά
Όπως το δάκρυ μου κυλά
Ποιος είμαι να θυμάσαι

Όταν το χέρι μου χτυπώ
Τρομάζω γη και ουρανό
Δε θέλω να φοβάσαι 
Να 'σαι καλά με όποιον και να 'σαι
Μα, με τα ματιά 
Μα, με τα μάτια χαμηλά
Όπως το δάκρυ μου κυλά
Ποιος είμαι να θυμάσαι
Όταν το χέρι μου χτυπώ

Μου το ψιθύρισε η αγάπη πριν πεθάνει
 Μην υποδουλώσεις και την ανάμνηση