Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Γλυκό του κουταλιού κολοκύθι!

Σήμερα ξύπνησα με μία διάθεση για γλυκάκι και τι καλύτερο από ένα σπιτικό γλυκό του κουταλιού με κολοκύθι! Πάμε να δούμε μαζί βήμα βήμα τα υλικά που χρειαζόμαστε και τον τρόπο προετοιμασίας του!


Υλικά: 

  • 1 κιλό κολοκύθα
  • 2 φλιτζ. νερό
  • 5 φλιτζ. ζάχαρη
  • Χυμό από 1 λεμόνι
  • 1 φλιτζ. ασβέστη
  • 5 κουταλιές μέλι

Εκτέλεση:

Αφού πρώτα πλύνουμε καλά την κολοκύθα, αφαιρούμε τη φλούδα, τους σπόρους της και την κόβουμε σε μικρά τετράγωνα κομματάκια.

Στη συνέχεια, γεμίζουμε ένα μεγάλο μπολ με νερό, ρίχνουμε τον ασβέστη και ανακατεύουμε καλά μέχρι να διαλυθεί. Έπειτα, προσθέτουμε στο μπολ τα κομμάτια της κολοκύθας και τα αφήνουμε για ένα βράδυ μέσα σε αυτό. 

Την επόμενη μέρα τα ξεπλένουμε με άφθονο νερό για να φύγει ο ασβέστης και τα ρίχνουμε μέσα σε μια κατσαρόλα με νερό που βράζει μαζί με τον χυμό του λεμονιού. Μόλις βράσουν, τα βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα και τα στραγγίζουμε. 

Επόμενο βήμα είναι να βάλουμε τη ζάχαρη με το νερό να βράσουν μέχρι να δέσει κάπως το σιρόπι και προσθέτουμε τα κομμάτια της κολοκύθας με το μέλι.

Αφήνουμε μέχρι να δέσει καλά το γλυκό με το σιρόπι, κατεβάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει. Τώρα, το τοποθετούμε σε ένα γυάλινο βάζο και το συντηρούμε σε δροσερό μέρος.

Και μόλις ετοιμάστηκε το γλυκό του κουταλιού μας!

Πρόταση: Το κατάλληλο συνοδευτικό για το γλυκό μας είναι το λικέρ τεντούρα.

Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Προτάσεις: Νew tv series!

Καθώς διανύουμε τη μέση της σεζόν 2017-2018, τα τηλεοπτικά κανάλια έρχονται με νέες προτάσεις για να διανθίσουν το πρόγραμμά τους και να μας γνωρίσουν μερικές καινούριες σειρές. Κάποιες από αυτές που μας φάνηκαν ενδιαφέρουσες είναι οι παρακάτω! Για πάμε να δούμε τι παίζει στα τηλεοπτικά δρώμενα:

The crossing.


Πρόκειται για μια σειρά επιστημονικής φαντασίας που ίσως και να αποτελεί τον κρυμμένο άσσο του ABC για τη νέα σεζόν. Η σειρά μας μεταφέρει σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη τη στιγμή που έρχονται να ζητήσουν άσυλο 47 πρόσφυγες που προέρχονται από μια εμπόλεμη χώρα. Ως εδώ όλα καλά, το περίεργο όμως είναι ότι αυτή η χώρα είναι η Αμερική και αυτός ο πόλεμος πρόκειται να γίνει σε 180 χρόνια από σήμερα. Όσο οι αρχές και οι κάτοικοι προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι αυτής της νέας άφιξης, τόσο περισσότερες ερωτήσεις θα εγείρονται και οι ζωές τους πρόκειται να αλλάξουν με τρόπο που δεν είχαν φανταστεί.

Η σειρά θα ξεκινήσει να προβάλλεται από 2 Απριλίου και κάθε Δευτέρα από το κανάλι ABC.


Deception.


Μία ακόμη πρόταση για φέτος από το κανάλι ABC είναι και το Deception. Πρόκειται για μία αστυνομική σειρά με μια δόση από μαγικά τρικ. Όταν ο γνωστός στο είδος του θαυματοποιός, Cameron Black (υποδυόμενος από τον Jack Cutmore - Scott), ξεκινάει να συνεργάζεται με το FBI για να βοηθήσει να συλληφθούν εγκληματίες, αλλάζουν τα δεδομένα της σύλληψης όπως τα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Ο Cameron μας συστήνει την τέχνη της απάτης, της ψευδαίσθησης και της επιρροής με τον δικό του ιδιαίτερο και ορισμένες φορές άτσαλο αλλά και όλως παραδόξως αποτελεσματικό τρόπο.

Η σειρά προβάλλεται κάθε Κυριακή μέσα από το κανάλι του ABC.


Τhe Resident.


Και επειδή δε γίνεται νέα σαιζόν χωρίς μία τουλάχιστον σειρά με ιατρικές υποθέσεις, έρχεται το Fox να μας προτείνει το "The Resident". Πρόκειται για μία σειρά με ιατρικά περιστατικά που εστιάζει στα πρώτα βήματα ενός ειδικευόμενου της ιατρικής από την πρώτη μέρα που εισέρχεται στο χώρο του νοσοκομείου και στα όσα έχει να αντιμετωπίσει. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζει τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά του τι μπορεί να συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός νοσοκομείου.

Η σειρά προβάλλεται κάθε Δευτέρα μέσα από το κανάλι FOX.


Δέσποινα Ζησοπούλου

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Όλα είναι στο σημάδι!



Πριν δυο χρόνια περίπου πέτυχα μια διαφήμιση η οποία συνοδευόταν από ένα υπέροχο τραγούδι. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο «Only Time» της Enya, το οποίο έχει να μας διδάξει κάτι τόσο απλό και παράλληλα τόσο απαραίτητο για την ζωή μας. 

Για να μπούμε πλήρως στο νόημα, θα αναφερθώ απλώς σε κάποιους στίχους, χωρίς να σας κουράσω με την μετάφραση ολόκληρου του τραγουδιού. Το τραγούδι, λοιπόν, ξεκινάει ρωτώντας: «Ποιος μπορεί να πει πού πηγαίνει ο δρόμος; / Πού κυλάει η μέρα;» και στον επόμενο στίχο δίνει την απάντηση: «Μόνο ο χρόνος». Όλο το τραγούδι συνεχίζει έτσι, ρωτώντας: «Ποιος μπορεί να πει…;» θέτοντας σε κάθε στίχο διαφορετική ερώτηση, και πάντα απαντάει «Μόνο ο χρόνος». Στο τέλος του τραγουδιού συνοψίζει τους στίχους, καταλήγοντας στο συμπέρασμα. Εκεί η ερώτηση γενικεύεται και η απάντηση παραμένει: «Ποιος ξέρει; Μόνο ο χρόνος». 


Από την πλευρά μου θα σχολιάσω μόνο ως εξής: έτσι ακριβώς είναι, δεν χωρεί αμφιβολία ως προς αυτό. Στο σύμπαν που ζούμε, ο χρόνος αποτελεί μια διάσταση που μας περιορίζει. Είμαστε «παγιδευμένοι» (λόγω έλλειψης καλύτερου χαρακτηρισμού) στο παρόν, στο τώρα, στην στιγμή που διανύουμε. Δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε στο παρελθόν ή στο μέλλον. Ο χρόνος όμως πάντα κυλάει. Ίσως στην (συγκριτικά πάντα) σύντομη ζωή μας να μην είναι εύκολο να δούμε την ευρύτερη εικόνα, το μεγαλύτερο σχέδιο. Πώς τείνουμε να αντιδρούμε σε αυτό; Συχνά με το να σκεφτόμαστε υπερβολικά το τώρα, το τι μας συμβαίνει, το τι μπορεί να συμβεί, και να αναλώνουμε την χρήσιμη ενέργειά μας σε ανούσιες σκέψεις. Δεν ωφελεί σε τίποτα αυτό, το μόνο που καταφέρνει είναι να μας εξουθενώνει. Διότι, όπως λέει και το τραγούδι, ποιος ξέρει τι θα γίνει; Μόνο ο χρόνος. Ο χρόνος είναι η απάντηση σε όλα. Εμείς από την πλευρά μας προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για τον εαυτό μας, την ζωή μας και, ίσως, για τους γύρω μας. Το πού θα μας οδηγήσει αυτό, μόνο ο χρόνος το ξέρει. Με τον καιρό όλα αποκαλύπτονται. 

Το τραγούδι, κατ’ εμέ, αποκτάει ακόμα μεγαλύτερο νόημα και ουσία αν συνδυαστεί με μια ανάρτηση που είχα πετύχει, επίσης πριν αρκετό καιρό. Η ανάρτηση ήταν η εξής: «Ένα βέλος μπορείς να το εκτοξεύσεις μόνο τραβώντας το προς τα πίσω. Αν λοιπόν νιώθεις ότι η ζωή σε τραβάει πίσω, τότε ετοιμάζεται να σε εκτοξεύσει σε κάτι μεγαλειώδες. Εσύ απλώς κάνε υπομονή και συνέχισε να σημαδεύεις». Εν ολίγοις: συνέχισε να προσπαθείς για το καλύτερο και ο χρόνος με την σειρά του θα σε δικαιώσει. Επίσης, έστω κι αν δεν ξέρουμε σκοποβολή, τουλάχιστον μπορούμε να καταλάβουμε ότι αν αφήσουμε το βέλος πρόωρα, χωρίς να τεντώσουμε πρώτα το τόξο, το βέλος απλώς θα πέσει κάτω. Γι’ αυτό πρέπει να φροντίσουμε να μην πέσουμε στην παγίδα και αφεθούμε. Για να υπάρξει ανταμοιβή πρέπει να υπάρξει προσπάθεια. Πρώτα θα σπείρουμε και στην συνέχεια, με την βοήθεια του χρόνου, θα θερίσουμε. Το κάθε πράγμα γίνεται στον καιρό του. Ζήστε την κάθε στιγμή στην ώρα της διότι δεν θα έχετε δεύτερη ευκαιρία να την αξιοποιήσετε, και μην βαρύνετε τον εαυτό σας με απορίες που αναπόφευκτα θα απαντηθούν στον καιρό τους.

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Ταλιατέλες με λουκάνικα!



Η σημερινή συνταγή μας είναι πανεύκολη, γρήγορη και οικονομική! Με ελάχιστα προϊόντα, φτιάχνουμε ταλιατέλες με λουκάνικα και σπιτική σάλτσα ντομάτας με μυρωδικά. Για πάμε να δούμε τα υλικά που θα χρειαστούμε!

Υλικά:

1 λουκάνικο χωριάτικο
500 γρ. ταλιατέλες
1 ώριμη ντομάτα
2 κρεμμύδια
Αλάτι
Πιπέρι
1 κουταλάκι του γλυκού σκόνη λαχανικών 
Σκόρδο
Λάδι 

Εκτέλεση:

Γεμίζουμε μία κατσαρόλα με νερό και μόλις αρχίζει να κοχλάζει ρίχνουμε μέσα τις ταλιατέλες και τις βράζουμε για 5' λεπτά. Ταυτόχρονα, βάζουμε σε ένα τηγάνι λίγο λαδάκι και μόλις ζεσταθεί ρίχνουμε το χωριάτικο λουκάνικο κομμένο σε ροδέλες και το τσιγαρίζουμε για 10' λεπτά. Στη συνέχεια, ρίχνουμε σε ένα μούλτι την ντομάτα, τα κρεμμύδια και τα μυρωδικά και τα χτυπάμε μέχρι το μείγμα να γίνει αλοιφή. Αφού πρώτα βράσουν οι ταλιατέλες, τις σουρώνουμε και ρίχνουμε μέσα στην κατσαρόλα τη σάλτσα, το λάδι και το λουκάνικο. Τέλος, προσθέτουμε και τις ταλιατέλες στην κατσαρόλα, ανακατεύουμε καλά και σερβίρουμε με τυράκι (φέτα) τριμμένο! Και το γεύμα είναι έτοιμο για σερβίρισμα! Bon appétit!

Ευαγγελία Μπουρντούβαλου

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Τραγουδόραμα: Μελίνα Μακρή - Θηρίο!


Η Μελίνα Μακρή, που την πρωτογνωρίσαμε μέσα από το συγκρότημα των Vegas, επιστρέφει με καινούριο τραγούδι και γίνεται "Θηρίο" σε μουσική που υπογράφει η ίδια με τον Mark Angelo και σε στίχους της Ρένας Καμάρη. Πρόκειται για ένα δυναμικό κομμάτι που εγκαινιάζει την καινούρια συνεργασία της καλλιτέχνιδος με την Cobalt Music και μας προϊδεάζει για μια εξίσου δυναμική συνέχεια! Καλή μας ακρόαση λοιπόν!
Στίχοι:

Πλάι σου με έδωσα σε ό,τι με νικά 
Τείχη μου ψηλά γκρέμισα 
Μέσα μου άνοιξα χώρο στην καρδιά μου 
Γέφυρες μπροστά μου έχτισα 

Και έγινα μια άλλη 
Έσπασε το ατσάλι που γνώρισες μια φορά 

Και μοιάζω θηρίο σ' αυτό το αντίο 
Αν δεν σε έχω, γιατί να αντέχω μισή; 
Ματώνω, μου λείπεις 
Θυμώνω που δε μου μοιάζεις 
Και με τρομάζεις πολύ 

Πλάι σου άνισες μάχες με το χθες 
Έδωσα πολλές, κέρδισες 
Πρόδωσα άμυνες και αναστολές μου 
Μέσα στις φωτιές μου με έριξες 

Και έγινα μια άλλη 
Έσπασε το ατσάλι που γνώρισες μια φορά 

Και μοιάζω θηρίο σ' αυτό το αντίο 
Αν δεν σε έχω, γιατί να αντέχω μισή; 
Ματώνω, μου λείπεις 
Θυμώνω που δε μου μοιάζεις 
Και με τρομάζεις πολύ 

Και μοιάζω θηρίο σ' αυτό το αντίο 
Αν δεν σε έχω, γιατί να αντέχω μισή; 
Ματώνω, μου λείπεις 
Θυμώνω που δε μου μοιάζεις 
Και με τρομάζεις πολύ 
Που δε μου μοιάζεις 

Και με τρομάζεις πολύ 


Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Just do it!


Μετά λοιπόν από ένα μεγάλο διάλειμμα (λόγω δουλειάς και λοιπών υποχρεώσεων) επανέρχομαι με νέο άρθρο. Αφορμή για το σημερινό ήταν μια ατάκα από το ίδιο παιχνίδι που ενέπνευσε προηγούμενο άρθρο μου («Good self vs. Bad self»), το οποίο παιχνίδι είναι πολεμικό, μεσαιωνικού τύπου. Πρόκειται για μια ατάκα η οποία δεν αφήνει καμιά ιδιαίτερη εντύπωση, ωστόσο μετά από μερικές φορές αρχίζει κάπως να σου μένει στο μυαλό.

Συνοπτικά, η ιστορία αφορά μια ομάδα πολεμιστών που θέλουν να μπουν στον ναό του προστάτη θεού τους, ώστε να αποδώσουν τις πρέπουσες τιμές στον αρχηγό τους που μόλις σκοτώθηκε. Ωστόσο, ο μόνος τρόπος να εισέλθουν στον ναό είναι να τοποθετήσουν στο άγαλμα της εισόδου το ιστορικό όπλο του συγκεκριμένου θεού (ένα διπλό τσεκούρι), το οποίο έχουν μεν στην κατοχή τους αλλά είναι σε κομμάτια. Εκεί, λοιπόν, που προβληματίζονται για το πώς θα μπουν, έρχεται στο σκηνικό ο σιδεράς της ομάδας, έχοντας ξαναφτιάξει το εν λόγω τσεκούρι, και τους λέει: «Το ότι κάτι "είναι", δεν σημαίνει ότι πρέπει και να είναι».

Βλέπουμε, λοιπόν, μια απλή ατάκα, που όμως αν την φέρουμε στον πραγματικό κόσμο και την καλοσκεφτούμε, συμβολίζει την πορεία της ανθρωπότητας από την αρχή μέχρι και σήμερα και θα συνεχίσει και μελλοντικά. 50.000 χρόνια πριν, η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική. Ο άνθρωπος ζούσε σε σπηλιές, ήταν κυνηγός και τροφοσυλλέκτης. Δεν έκατσε όμως με σταυρωμένα χέρια επειδή «έτσι είναι τα πράγματα». Έψαχνε διαρκώς τρόπους να βελτιώσει τις συνθήκες ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, προχωρώντας στην κατασκευή εργαλείων, όπλων, αργότερα στην αγροτική ζωή, και γενικώς στην εξέλιξη του είδους του. Χιλιετίες αργότερα, συνέχισε να προσπαθεί για την αλλαγή, οδηγώντας μας σήμερα στην άνθιση της τεχνολογίας και της σύγχρονης ζωής. Και το ταξίδι δεν σταματάει εδώ.

Ας αναλογιστούμε πώς θα ήταν σήμερα αν όλοι όσοι έκαναν άλματα σε διάφορους τομείς της επιστήμης και όλοι όσοι προσπάθησαν να αλλάξουν την ιστορία του κόσμου είχαν απλώς κατεβάσει το κεφάλι κι έλεγαν, γεμάτοι ηττοπάθεια: «Ε τι να γίνει, αφού έτσι είναι η κατάσταση». Θα ήμασταν ακόμη πολύ πίσω και η παγκόσμια ιστορία θα ήταν εντελώς διαφορετική. Οι μεγάλες αλλαγές ήρθαν από άτομα που δεν το δέχτηκαν αυτό και αντιθέτως προσπάθησαν να αλλάξουν αυτό που δεν τους άρεσε, ή να ανακαλύψουν κάτι καινούριο, να βρουν έναν τρόπο να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη. Κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να πιάσει με την πρώτη, ούτε με την δεύτερη, ίσως ούτε καν με την τρίτη… αλλά κάποια στιγμή θα πιάσει. Αν όμως δεν καταβληθεί προσπάθεια, η πιθανότητα να πιάσει, πέφτει στο 0%.

Επιστρέφοντας σε ατομικό επίπεδο, αυτό είναι κάτι που εφαρμόζουμε κι εμείς στην καθημερινότητά μας. Και καλά κάνουμε δηλαδή. Κάθε βήμα που κάνουμε προκειμένου να προχωρήσουμε και να φέρουμε τη ζωή που ζούμε στα μέτρα μας είναι μια άρνηση της υφιστάμενης κατάστασης και προσπάθεια να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο. Ίσως να μην το συνειδητοποιούμε όταν γίνεται σε μικρή κλίμακα, ωστόσο πρέπει να το αναγνωρίζουμε. Οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε, αφενός για να συνειδητοποιήσουμε την θέληση και την δύναμή μας, και αφετέρου για να έχουμε κίνητρο όταν τα πράγματα πηγαίνουν προς το χειρότερο. Έστω κι όταν μια δυσμενής κατάσταση φαντάζει βουνό και οδηγεί στην σκέψη «Μα τι να γίνει, αφού έτσι είναι;», πρέπει να σκεφτούμε πώς θα ήταν η κατάσταση αν έτσι είχαν σκεφτεί διάφοροι στο παρελθόν που άλλαξαν την πορεία μας, και στην συνέχεια να πράξουμε όπως έπραξαν εκείνοι: με θέληση για αλλαγή και με πείσμα. Στο κάτω-κάτω, δικαίωμά μας μια καλύτερη ζωή και υποχρέωσή μας να την διεκδικήσουμε!

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2018

Το έγκλημα μίσους που σόκαρε τις ΗΠA!

"Το έγκλημα μίσους που σόκαρε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Έντεκα χρόνια μετά τη δολοφονία ενός ομοφυλόφιλου αμερικανού φοιτητή, το Κογκρέσο αποφάσισε να δημιουργήσει νόμο ειδικά για τα «σεξουαλικώς προσανατολισμένα» εγκλήματα."

Το αγόρι που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία είναι ο Matthew Wayne Separd, Αμερικανός φοιτητής του Πανεπιστημίου του Wyoming των ΗΠΑ, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε και βασανίστηκε κοντά στην περιοχή του Laramie στις 6 Οκτωβρίου του 1998. Έξι μέρες αργότερα και πεσμένος σε βαρύτατο κόμμα από τα χτυπήματα, ανακοινώθηκε ο θάνατος του σε κάποιο νοσοκομείο του Colorado. 


Στη δίκη που ακολούθησε, οι δολοφόνοι του ισχυρίστηκαν ότι το μόνο που αποζητούσαν ήταν να ληστέψουν το Matthew, αλλά όταν ο ίδιος (όπως ισχυρίστηκαν) άρχισε να φλερτάρει μαζί τους, τον ξυλοκόπησαν και τον σκότωσαν. 


Το χρονικό του φόνου. 

Τη νύχτα της 6ης Οκτωβρίου 1998 ο Matthew επισκέφθηκε ένα μπαρ στο Laramie. Μετά από περίπου μία ώρα δυο νέοι ονόματι Aaron McKinney και Russell Henderson τον πλησίασαν. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα έφυγαν και προθυμοποιήθηκαν να συνοδεύσουν το Matthew μέχρι το σπίτι του. Για κακή τύχη του νεαρού όμως, τον οδήγησαν σε μια απομακρυσμένη περιοχή του Laramie. Εκεί έδεσαν από τους καρπούς τον Matthew πάνω σε ένα φράχτη και άρχισαν να τον χτυπούν στο κεφάλι με τη λαβή ενός όπλου. Όχι μόνο τον άφησαν σε κομματώδη κατάσταση μέσα στο κρύο, αλλά είχαν το θράσος να του κλέψουν το πορτοφόλι, την ταυτότητα και τα παπούτσια του. 

Ο Matthew, όντας αναίσθητος, έμεινε δεμένος στο φράχτη για 18 ακόμη ώρες μέχρις ότου τον ανακάλυψε ένας ποδηλάτης που περνούσε τυχαία από εκεί περνώντας τον μάλιστα για σκιάχτρο. Αμέσως ειδοποιήθηκε η αστυνομία. O Reggie Flutty, ο πρώτος αστυνομικός που έφτασε στο μέρος όπου διαπράχθηκε το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα, βρήκε το αγόρι ακόμη ζωντανό αλλά καλυμμένο μέσα στο αίμα. Υπέφερε από μώλωπες και βαριά χτυπήματα στην πλάτη του, καθώς και σε ολόκληρη τη δεξιά πλευρά του προσώπου του. Είχε δεχτεί επίσης χτυπήματα στο πάνω μέρος του κεφαλιού του υποφέροντας από κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, οι οποίες επηρέαζαν τον παλμικό ρυθμό της καρδιάς, τη θερμοκρασία του σώματος και άλλες ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού. Μόλις μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο οι γιατροί αποφάσισαν ότι τα χτυπήματα ήταν πολύ σοβαρά για να μπορέσουν να τον εγχειρήσουν. Το νεαρό παιδί δε μπόρεσε ποτέ να ξαναβρεί τις αισθήσεις του και έμεινε καλωδιωμένος με τεχνητή υποστήριξη. 

Ο θάνατος του Matthew Shepard ανακοινώθηκε έξι μέρες μετά το συμβάν, στις 12 Οκτωβρίου του 1998. Ήταν μόλις 21 ετών. 



Η σύλληψη των δολοφόνων και η δίκη.

Μετά την επίθεση, ο McKinney και ο Henderson επιστρέφοντας στην πόλη έστησαν καυγά με δυο ισπανόφωνους νέους, τον Emiliano Morales και τον Jeremy Herrera. Από την πάλη τραυματίστηκαν στο κεφάλι ο Morales και ο McKinney. Ο αστυνομικός που έφτασε έγκαιρα στο σημείο που έγινε ο καυγάς συνέλαβε τον Henderson αφοπλίζοντάς τον και σύντομα βρήκε στο φορτηγάκι των δύο νεαρών την πιστωτική κάρτα, το πορτοφόλι και τα παπούτσια του Matthew. Αμέσως μετά συνελήφθη και ο McKinney. 

Ο δικηγόρος του Henderson, στη δίκη που θα ακολουθούσε, θα ισχυριζόταν ότι ο Shepard προσπαθούσε να φλερτάρει τον πελάτη του. Φυσικά το δικαστήριο θεώρησε ότι η υπόθεσή του ήταν ασεβής προς τη μνήμη του νεκρού αγοριού και απέρριψε τη συγκεκριμένη κατηγορία. Από την άλλη πλευρά θεωρήθηκε πιθανό οι δυο ληστές να παρίσταναν τους ομοφυλόφιλους για να πλησιάσουν πιο εύκολα το Matthew και να του πάρουν το πορτοφόλι. Τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης, τα ευρήματα στο όχημα των νεαρών και η βίαιη συμπεριφορά των δυο αγοριών θα μπορούσαν να καταδικάσουν τους κατηγορουμένους με θανατική ποινή. Καταδικάστηκαν όμως σε ισόβια κάθειρξη χωρίς αναστολή. Στο δικαστήριο ο πατέρας του Matthew δήλωσε «Θέλουμε να δείξουμε έλεος σε κάποιους ανθρώπους που αρνήθηκαν να δείξουν. Όποτε γιορτάζετε Χριστούγεννα, γιορτές, 4η Ιουλίου, να θυμάστε πάντοτε ότι ο Matt δεν θα μπορεί να γιορτάσει. Κλέψατε το πολυτιμότερο πράγμα από εμάς και δεν θα σας το συγχωρήσουμε ποτέ. Σας αφήνουμε να ζήσετε εις τη μνήμη κάποιου που δε ζει πια. Σας ευχόμαστε να έχετε μια μακρά ζωή και να ευχαριστείτε το Matt για αυτό κάθε μέρα»


Στην κηδεία του άτυχου αγοριού παρευρέθησαν περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι και για να διαμαρτυρηθούν και οι φίλοι του Matt ντύθηκαν σαν άγγελοι.



Ο νόμος του Matthew Shepard.

Η άγρια δολοφονία του νεαρού αγοριού σόκαρε την αμερικανική κοινή γνώμη και επανέφερε στο φως τη νομοθεσία περί εγκλημάτων μίσους. Η μητέρα του Matthew μετά το στυγερό φόνο του παιδιού της αποφάσισε να γίνει υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ και πάλεψε για πολλά χρόνια να αλλάξει το νόμο και να συμπεριλάβει τις δολοφονίες σεξουαλικού προσανατολισμού στα εγκλήματα μίσους, για να αυξηθούν οι τιμωρίες για αυτού του είδους τις ρατσιστικές επιθέσεις. Επί προεδρίας του Bill Clinton απορρίφθηκε η αίτηση της, ενώ αργότερα ο Πρόεδρος Bush αποφάσισε να προστατέψει τα δικαιώματα αυτά προσπαθώντας να τα περάσει σε αντίστοιχο νομοσχέδιο. Τελικά στις 28 Οκτωβρίου 2009, 11 χρόνια μετά το θάνατο του αγοριού ο Barack Obama υπέγραψε το «νόμο του Matthew Shepard». Μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών, τέτοιου είδους εγκλήματα συμπεριελήφθησαν στο σχετικό νόμο περί εγκλημάτων μίσους και οι τιμωρίες θα ήταν βαρύτατες. 


Ο φόνος του Matthew Shepard θα είναι πάντα ένα σύμβολο, όχι μόνο των κατατρεγμένων κοινωνικά ΛΟΑΤ των ΗΠΑ, άλλα κι όλων των ανθρώπων που διαφέρουν από το κοινωνικό σύνολο. 


Αντώνης Καρατζής

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

Τραγουδόραμα: Staventο Ft Γιάννης Γιοκαρίνης - Το Σπουργίτι!



Ο Μιχάλης Κουϊνέλης, ή κατά κόσμον Stavento, σε συνεργασία με τον Γιάννη Γιοκαρίνη μας τραγουδάνε για "Το Σπουργίτι"! O Μιχάλης υπογράφει τους στίχους και τη μουσική του τραγουδιού και για ακόμη μια φορά καταφέρνει να μας παρουσιάσει ένα μουσικά αξιόλογο αποτέλεσμα συνοδευόμενο από ένα παρεΐστικο videoclip. Για πάμε να ακούσουμε τι τραβάνε και τα σπουργίτια!

Στίχοι:

Λείπει κι είναι βαθιά η λύπη 
Όταν γυρνώ στο σπίτι και δεν είσαι κι εσύ 

Δεν τραγουδάει πια και δεν κελαηδάει 
Μονάχο του όλο στέκεται, το νιώθω ότι πονάει 
Δεν τιτιβίζει, τα φτερά του δεν τα ανοίγει 
Συνέχεια κρυώνει, όλο το πιάνει ρίγη 
Σε αποζητάει, την πόρτα όλο κοιτάει 
Κι όταν το ρωτάω τι έχει, δεν μου απαντάει 
Όλο πεσμένο, σκεπτικό, νταουνιασμένο 
Στο σπίτι του το ίδιο τώρα νιώθει να είναι ξένο 
Και με κοιτά, με απορία με κοιτά 
Κουρνιασμένο στη γωνιά με τα δυο του τα φτερά 
Δεν τραγουδά όπως το έκανε παλιά 
Έλα πίσω για να φέρεις στο σπουργίτι τη λαλιά 

Λείπει κι είναι βαθιά η λύπη 
Όταν γυρνώ στο σπίτι και δεν είσαι κι εσύ 
Έχει μια θλίψη 
Γύρνα, όχι σου λέω για εμένα 
Δεν τα έχω εγώ χαμένα 
Μα σκέψου λίγο αν θες και το σπουργίτι 

Δεν τραγουδάει πια και δεν κελαηδάει
Του έφερα κι αγάπες, αλλά πάλι δε λαλάει 
Ήρθανε ψυχολόγοι κι ωτορινολαρυγγολόγοι 
Μαστόρισσες φωνητικής και κελαηδολόγοι 
Μα, αυτό εκεί πείσμωσε σα σκυλί 
Πώς το έκανε ετούτο αφού αυτό είναι πουλί 
Γέρνει το απόβραδο και δεν ξυπνάει πρωί 
Τις ώρες δηλαδή που κελάηδαγε πολύ
Και σε ζητά, δες που ακόμα σε ζητά 
Τι κι αν του έφερα κορίτσια που σου μοιάζαν διαλεχτά

Δεν τραγουδά όπως το έκανε παλιά 
Έλα πίσω για να φέρεις στο σπουργίτι τη λαλιά 

Λείπει κι είναι βαθιά η λύπη 
Όταν γυρνώ στο σπίτι και δεν είσαι κι εσύ 
Έχει μια θλίψη 
Γύρνα, όχι σου λέω για εμένα 
Δεν τα έχω εγώ χαμένα 

Μα σκέψου λίγο αν θες και το σπουργίτι 

Μη φανταστείς ποτέ σου ότι σε θέλω πίσω 
Για σένανε δε νοιάζομαι, δε θα αναθεωρήσω 
Μα, σκέψου το σπουργίτι και έλα να το σώσεις 
Αφού είσαι και φιλόζωη, ζωή για να του δώσεις 


Λείπει κι είναι βαθιά η λύπη 
Όταν γυρνώ στο σπίτι και δεν είσαι κι εσύ 
Έχει μια θλίψη 
Γύρνα, όχι σου λέω για μένα 
Δεν τα έχω εγώ χαμένα 
Μα σκέψου λίγο αν θες και το σπουργίτι 

Λείπει κι είναι βαθιά η λύπη 
Όταν γυρνώ στο σπίτι και δεν είσαι κι εσύ 
Έχει μια θλίψη 
Γύρνα, όχι σου λέω για μένα 
Δεν τα έχω εγώ χαμένα 
Μα σκέψου λίγο αν θες και το σπουργίτι 


Τραγουδόραμα: Πέννυ Μπαλτατζή - Το Κορίτσι!


H Πέννυ Μπαλτατζή μας τραγουδάει για "Το Κορίτσι" και μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή! Οι στίχοι κι η μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου και η Minos Emi συνδράμουν μαζί της σε αυτό το όμορφο αποτέλεσμα που καταφέρνει να μας φτιάξει τη διάθεση από το πρώτο του άκουσμα! Καλή μας ακρόαση!

Στίχοι:

Το κορίτσι απόψε σε θέλει 
Δυο λογάκια να πεις τρυφερά
 Να του πεις πως για εκείνο μια φλόγα 
Κρύβεις μες στην καρδιά 
Το κορίτσι απόψε σε θέλει 
Να του πεις μες τ' αυτί πως το θες 
Και πως έχεις στο κόσμο λιμάνι 
Της καρδιάς σου τις ακτές 

Το κορίτσι απόψε σε θέλει 
Να σου πει πως φοράει φτερά 
Του τα χάρισαν χίλιοι αγγέλοι 
Απ' την πρώτη σας ματιά 
Το κορίτσι απόψε σε θέλει 
Και το νιώθει πως θέλεις κι εσύ 
Να του πεις πως για εκείνο πεθαίνεις 
Κι είναι όλη σου η ζωή  

Το κορίτσι απόψε σε θέλει 
Να το πας το φεγγάρι να δει 
Όπως κάνουν οι ερωτευμένοι 
Πριν χαράξει η αυγή
Το κορίτσι απόψε σε θέλει 
Να του πεις πως για εκείνο είσαι εσύ 
Πως ενώθηκαν κάποτε τ' άστρα 
Και σας φέραν μαζί 

 Το κορίτσι απόψε κοιμάται 
Στου αγοριού τη ζεστή αγκαλιά 
Βλέπει όνειρα πεταλουδένια 
Κι έχει μόνο χαρά 
Το κορίτσι κρατά στην καρδιά του 
Ένα φόβο τρελά μη χτυπά 
Μα από τότε που γνώρισε εσένα 
Έχει μάθει να αγαπά 
Μα από τότε που γνώρισε εσένα 
Έχει μάθει να αγαπά


Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Λαυρεωτικό ζήτημα: ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα της χώρας μας!

"Λαυρεωτικό ζήτημα, ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα της χώρας μας και ο ρόλος του Α. Συγγρού που εκμεταλλεύτηκε άριστα την επικρατούσα κατάσταση και κατόρθωσε να μεγαλώσει την ήδη τεράστια περιουσία του."



Το μεγαλύτερο και πιο γνωστό σκάνδαλο της Ελλάδας ήταν το κραχ του Χρηματιστηρίου Αθηνών το 1999 που είχε ως συνέπεια την καταστροφή κυρίως των μικροεπενδυτών. Λίγοι όμως γνωρίζουν το σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει στο μακρινό 1874 που σχετιζόταν με τα μεταλλεία και τον ορυκτό πλούτο της περιοχής του Λαυρίου. 


Η επιχείρηση του Σερπιέρι και η διαμάχη με το Δημόσιο.

Όλα άρχισαν το 1864, όταν ένας Ιταλός επιχειρηματίας ονόματι Giovanni Battista Serpieri παρατηρούσε κάποια ελληνόκτητα πλοία που περνούσαν από τη γενέτειρά του, το Ρίμινι. Τα συγκεκριμένα πλοία χρησιμοποιούσαν σαν έρμα τις σκωριές. Ο Serpieri, καθότι άνθρωπος έξυπνος και με εμπειρία στο συγκεκριμένο χώρο (λόγω της δραστηριότητας του ίδιου και του πατέρα του σε επιχειρήσεις παραγωγής μολύβδου) ρώτησε και έμαθε ότι το μετάλλευμα «έρεε» άφθονο στην περιοχή του Λαυρίου της Αττικής. 

Το μεγάλο βήμα το έκανε την ίδια χρονιά όπου και αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί στον ελληνικό χώρο και ερχόμενος σε συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση να αποκτήσει το δικαίωμα εξόρυξης μεταλλευμάτων σε έκταση 10.791 στρεμμάτων στην περιοχή του Λαυρίου και η παραχώρηση έγινε στην γαλλοϊταλική εταιρία Roux-Serpieri σε εξευτελιστική τιμή για τα δεδομένα της εποχής. Με τη δραστηριότητα της εταιρίας, η περιοχή του Λαυρίου αναβαθμίστηκε. Με έξοδα της ίδιας της εταιρίας χτίστηκαν τα σπίτια των εργατών (που ήταν κυρίως Ισπανοί και Ιταλοί) και ακόμη και σήμερα υπάρχουν περιοχές μέσα στο Λαύριο με ονομασία πχ. "Σπανιόλικα", γειτονιά που έμεναν οι καμινευτές που είχαν έρθει στην εταιρία από την Ισπανία. 

Στην περιοχή της δικαιοδοσίας της εταιρίας υπήρχαν τεράστιες ποσότητες εκβολάδων (σκωριών) και η εκμετάλλευση τους από την εταιρία προκάλεσε έντονες αντιδράσεις της ελληνικής κοινής γνώμης αλλά και της αντιπολίτευσης του Ε. Δεληγεώργη που υποστήριζε ότι η εταιρία είχε υπογράψει την εξόρυξη και όχι την οικειοποίηση των εκβολάδων. Ο Τύπος από την άλλη γιγάντωσε την αξία των συγκεκριμένων μεταλλούχων απορριμάτων και τις εμφάνιζε ως χρυσοφόρα πηγή που υποτίθεται ότι θα έκλεινε όλες τις τρύπες του Δημοσίου Ταμείου. 

Η κυβέρνηση πιεζόμενη λοιπόν από την κοινή γνώμη ψήφισε νόμο στη Βουλή πως οι εκβολάδες θεωρούνταν ότι ανήκαν στο κράτος, κάτι που εξόργισε την εταιρία και τον ίδιο τον Serpieri. Η εταιρία υποστήριξε πως όταν υπογράφτηκε το σύμφωνο με το κράτος δεν έγινε διαχωρισμός των μετάλλων του υπεδάφους και των εκβολάδων και στην τελική ο νόμος δεν μπορεί να έχει αναδρομική ισχύ. Αντί οι εκπρόσωποι της εταιρίας να καταφύγουν στην ελληνική δικαιοσύνη, αποφάσισαν να απευθυνθούν στην ιταλική και στη γαλλική πρεσβεία και να απαιτήσουν από το Δημόσιο αποζημίωση ύψους 15.000.000 δραχμών. Μάλιστα, λέγεται πως οι δυο χώρες έστειλαν στρατό στο χώρο του Λαυρίου για να προστατέψουν τα συμφέροντα της εταιρίας και σε κάποιες ασκήσεις που έκαναν στο Λαύριο σκοτώθηκε ένας βοσκός, πατέρας τεσσάρων παιδιών. Γεγονός που δεν έγινε ποτέ γνωστό στο ευρύ κοινό. Ο βασιλιάς Γεώργιος το 1872 ανέθεσε την πρωθυπουργία στο Δεληγεώργη με εντολή να βρει λύση στο Λαυρεωτικό Ζήτημα. 



Οι προσπάθειες του Δεληγεώργη και η προσέγγιση του Α. Συγγρού. 

Οι πρώτες προσπάθειες του Δεληγεώργη με τους διπλωματικούς εκπροσώπους της Ιταλίας και της Γαλλίας δεν ήρθαν σε συμφωνία και ο ίδιος δυσανασχέτησε όταν το θέμα έφτασε στις μεγάλες δυνάμεις και συγκεκριμένα στην Αυστρία. Η Γαλλία απείλησε την Ελλάδα ότι θα έκλεινε την είσοδο των λιμανιών της σε ελληνικά πλοία ασκώντας εμπάργκο στα ελληνικά προϊόντα και η Ιταλία για διακοπή των διπλωματικών σχέσεων σε περίπτωση που δεν αποζημιωθεί η εταιρία. Η μόνη λύση για το Δεληγεώργη ήταν η προσέγγιση των Ελλήνων επιχειρηματιών της διασποράς που έβλεπαν την Ελλάδα ως χώρο ανάπτυξης νέων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. 

Ο Δεληγεώργης αμέσως πλησίασε το φίλο του Ανδρέα Συγγρό, μεγαλομέτοχο της τράπεζας της Κωνσταντινουπόλεως και άνθρωπος που πρωταγωνιστούσε στα οικονομικά δρώμενα της γείτονος χώρας στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1873 ο Συγγρός, μαζί με άλλους Έλληνες επιφανείς επιχειρηματίες του εξωτερικού εξαγόρασαν την συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών της ιταλογαλλικής εταιρίας και δημιούργησαν την «Ελληνική Εταιρία Μεταλλουργείων Λαυρίου». 

Η νέα εταιρία διαφήμισε όχι μόνο στο ευρύ κοινό, αλλά και μέσα στην ίδια τη Βουλή πως στο υπέδαφος των μεταλλείων υπήρχε αμύθητος πλούτος. Μάλιστα λέγεται πως εκπρόσωποι της εταιρίας παρουσίασαν σε ομιλία στην Βουλή πέτρες με χρυσόσκονη λέγοντας πως είναι χρυσός. Γενικά τέτοια περιστατικά εκείνη την εποχή ήταν πολύ εύκολα να πείσουν αρκετούς που ενώ η περιουσία τους ήταν περιορισμένη και δεν είχαν τη γνώση και το σκεπτικό του πως λειτουργεί η αγορά και η κατοχή μετοχών, δε δίσταζαν να ρίχνουν τα χρήματά τους σε αμφιβόλου αξίας κεφάλαια. 

O Συγγρός παρουσίασε στους υπόλοιπους επιχειρηματίες που συμμετείχαν αρχικά στα κεφάλαια της εταιρίας του Serpieri πλάνο σύμφωνα με το οποίο θα έβγαζαν στην αγορά τις μετοχές της εταιρίας, πουλώντας 200 δραχμές τη μία και μετά από κάποιες μέρες τους υποσχέθηκε πως οι πωλήσεις των μετοχών θα πήγαιναν τόσο καλά που η αξία τους θα διπλασιαζόταν! Πράγματι, η νεοσύστατη εταιρία πατώντας πάνω στην εντύπωση, που η ίδια είχε δημιουργήσει, πως το υπέδαφος των μεταλλείων του Λαυρίου περιείχε αμύθητο πλούτο σε ορυκτά εξέδωσε αρχικά τις μετοχές 200 δρχ τη μία. Τεράστιος αριθμός μικροαστών έσπευσαν κατευθείαν να αγοράσουν τις μετοχές ελπίζοντας στο εύκολο κέρδος δίχως να έχουν καμία ένδειξη για το υποτιθέμενο πλούσιο υπέδαφος του Λαυρίου, πιστεύοντας μόνο τα λόγια του Ανδρέα Συγγρού και της ομάδας του. Η ζήτηση για τη μετοχή της εταιρίας ήταν τόσο μεγάλη που η αξία της διπλασιάστηκε πιο γρήγορα από τις αρχικές προβλέψεις των μετόχων. Όταν η φούσκα έσκασε, αφού το υπέδαφος δεν είχε τον πολυδιαφημισμένο ορυκτό πλούτο, η μεγάλη πλειοψηφία των μικρών αποταμιευτών έχασαν τα χρήματα τους αφού η τιμή της μετοχής έπεσε κάτω από την ονομαστική της αξία. Η κατάσταση ήταν τραγική αφού είχαμε αυτοκτονίες, πτωχεύσεις και κατάρρευση του εμπορίου. Ορισμένοι κερδοσκόποι πλούτισαν πουλώντας έγκαιρα τις μετοχές όσο παρέμεναν σε υψηλές τιμές. Ο Τύπος που αρχικά υποστήριζε την προσπάθεια του Συγγρού κατηγορούσε πλέον τον τραπεζίτη μέσα από δεκάδες καυστικά κείμενα και γελοιογραφίες. Από τα πλέον καυστικά κείμενα ήταν οι λίβελλοι που «εξαπέλυσε» κατά του Συγγρού ο Εμμανουήλ Ροΐδης, ο οποίος είχε τοποθετήσει στις μετοχές της εταιρίας όλη του την περιουσία. Η καταστροφή ήταν τέτοια που πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε ο όρος "λαϊκή πτώχευση" για να περιγράψει το μέγεθος της ζημιάς. Τα θύματα του κραχ αναζητήτησαν «θύματα» για τη μεγάλη χασούρα και το βρήκαν στο πρόσωπο του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη. Το 1874 ο Μεσολογγίτης πολιτικός υπέβαλε την παραίτησή του. 

                                               Ανδρέας Συγγρός 

Ο Α. Συγγρός και οι υπόλοιποι επιχειρηματίες που είχαν μπει αρχικώς στο παιχνίδι μεγάλωσαν την ήδη τεράστια περιουσία τους. Για να καταλάβουμε το μέγεθος του κέρδους τους μπορούμε να καταφύγουμε στο εξής παράδειγμα. Ο Συγγρός αγόρασε το οικόπεδο που έχτισε το μέγαρό του στην Αθήνα έναντι 65.000 δρχ, δηλαδή απλά πουλώντας 200 μετοχές. Το μέγαρο αυτό κληροδοτήθηκε από τη χήρα του Συγγρού στο ελληνικό κράτος και σώζεται ακόμη στη λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας. 


Αντώνης Καρατζής