Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Asa Jennings: ο πάστορας που έσωσε 300.000 Έλληνες στην καταστροφή της Σμύρνης το 1922!

«Asa Jennings, ο αφανής Αμερικανός πάστορας που έσωσε 300.000 Έλληνες στην καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και του απονεμήθηκε το μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας, το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο».



Η πόλη καίγεται.

13 Σεπτεμβρίου 1922. Ο πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας έχει τελειώσει. Ο εξουθενωμένος ελληνικός στρατός έχει ήδη εγκαταλείψει την πόλη της Σμύρνης και οι Τούρκοι έχουν μπει στην πόλη και αρχίζουν τις λεηλασίες και τα πογκρόμ. Η αρμένικη συνοικία καίγεται, οι χριστιανικές εκκλησίες καταστρέφονται ολοσχερώς, ενώ ο χριστιανικός πληθυσμός έχει στοιβαχτεί στην προκυμαία, προσπαθώντας να αποφύγει την πύρινη λαίλαπα, περικυκλωμένος από το τουρκικό πεζικό. Πολλοί από αυτούς πεθαίνουν από τη δίψα ενώ άλλοι αυτοκτονούν πέφτοντας στη θάλασσα.

Από τις προκυμαίες αρχικά έφευγαν βάρκες γεμάτες Έλληνες και Αρμένιους κατευθυνόμενες προς τα ξένα πλοία, όμως οι ξένοι καπετάνιοι και τα πληρώματα είχαν διαταγές να υποδέχονται μόνο τους συμπατριώτες τους και όχι ντόπιους για να μην προκαλέσουν και τεταθεί κι άλλο το κλίμα με τους Τούρκους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα βρετανικά πλοία που όταν έβλεπαν τις βάρκες να πλησιάζουν είτε έκοβαν τα σχοινιά που πετούσαν οι ντόπιοι για να ανέβουν στο πλοίο είτε τους έλουζαν με καυτό νερό για να μην μπορέσουν να επιβιβαστούν. Οι Γάλλοι δέχονταν μόνο όσους μπορούσαν να μιλήσουν γαλλικά έστω και με κακή προφορά. Μονάχα οι Ιταλοί καπετάνιοι δέχτηκαν να καθίσουν παραπάνω στην πόλη και να σώσουν όσους πιο πολλούς μπορούσαν. Οι Αμερικάνοι μη μπορώντας να ακούν τις κραυγές από τη σφαγή έπαιζαν μπάντες πάνω στα πλοία και δέχονταν μόνο τον αμερικανικό πληθυσμό.

Μέσα από τους καπνούς και τα ουρλιαχτά των βιαιοπραγιών θα αναδειχτεί η μορφή του πάστορα Έιζα Τζένινγκς που έχει αποφασίσει να μην εγκαταλείψει τους συνανθρώπους του κάνοντας ότι περνάει από το χέρι του για να σώσει όσους περισσότερους μπορεί. Βρισκόμενος μόνο ένα μήνα στην πόλη, φθάνοντας με την οικογένειά του για να υπηρετήσει στην τοπική Αδελφότητα Νέων της πόλης (ΥMCA), ο Έιζα μέσα στις επόμενες επτά ημέρες θα έγραφε τη δική του ιστορία στη Σμύρνη.

Δεν ήταν από τους ανθρώπους που θα σταύρωναν τα χέρια αποδεχόμενοι ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Όταν ο ελληνικός στρατός εγκατέλειψε τη Σμύρνη, είχε ήδη οργανώσει Επιτροπή Σωτηρίας των Χριστιανών και παρείχε ανθρωπιστική βοήθεια με δικά του έξοδα. Μετά την πυρκαγιά πήγε στο τουρκικό στρατόπεδο να συναντήσει τον Κεμάλ.



Η δράση του Έιζα και η διάσωση 300.000 ανθρώπων.

Ύστερα από ώρες συνομιλιών, διαβουλεύσεων και δωρωδοκιών οι Τούρκοι δέχτηκαν να δώσουν στον πάστορα επτά ημέρες για να φυγαδεύσει από την πόλη τον κόσμο εκτός από τους άνδρες 17-45 ετών του οποίους περίμεναν στα στρατόπεδα εργασίας προκειμένου να διορθώσουν τις ζημιές που προκλήθηκαν από την ελληνική εκστρατεία.

Αρχικά μετέτρεψε πολλά κτίρια που είχαν εγκαταληφθεί από εύπορες οικογένειες σε κέντρα περίθαλψης εγκύων ή βιασμένων γυναικών και στέγασης πολλών ορφανών που έχασαν τους γονείς τους κατά τη διάρκεια της λεηλασίας. Ύστερα ζήτησε και πήρε μια βάρκα από το ναυτικό των Η.Π.Α και κατέφυγε στο γαλλικό εμπορικό πλοίο Pierre Loti το οποίο θα μπορούσε να χωρέσει πολύ μεγάλο πληθυσμό μεταφέροντας τον στα κοντινότερα νησιά και στα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης. Μακρύτερα στο λιμάνι ήρθε σε συνεννόηση με τον Ιταλό καπετάνιο του πλοίο «Κωνσταντινούπολη» και αφού τον δωροδόκησε κατάφερε να επιβιβάσει 2.000 άτομα.


Προς έκπληξη του ο Έιζα ενημερώθηκε από τον Ιταλό ότι οι Έλληνες στρατιώτες μπορεί να μην αφήσουν τους πρόσφυγες να αποβιβαστούν στα ελληνικά νησιά. Όταν όμως ο ίδιος ο Έιζα αποβιβάστηκε στη Μυτιλήνη είδε ότι δεν υπήρχαν τέτοιου είδους προβλήματα και ζήτησε από τον Έλληνα στρατηγό Φράγκου επανειλημμένα την απομάκρυνση των προσφύγων από τη Σμύρνη. Ενώ όμως το Ναυτικό των Η.Π.Α είχε υποσχεθεί ήδη την ασφάλεια των ελληνικών εμπορικών πλοίων τα οποία θα μπορούσαν να σώσουν κι άλλους Έλληνες, ο στρατηγός ήταν απρόθυμος. Έγινε γνωστό ότι ο στρατηγός σχεδίαζε πραξικόπημα με μια ομάδα αξιωματικών εναντίων της ελληνικής κυβέρνησης, κάτι που ο Έιζα δεν μπορούσε εκείνη την ώρα να γνωρίζει. Οι αξιωματικοί χρειάζονταν λοιπόν τα πλοία και τους στρατιώτες.

Ο Έιζα εξαγριωμένος αποβιβάστηκε στο ελληνικό εμπορικό πλοίο Κιλκίς και κατόπιν συνεννοήσεως με τον καπετάνιο, που ήταν πρόθυμος να βοηθήσει και έστειλε μήνυμα στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία κατά τον Έιζα δε συμμερίζονταν τη σοβαρότητα των πραγμάτων, να στείλει κι άλλα εμπορικά να βοηθήσουν.

Ο πρωθυπουργός φοβόταν πως οι Τούρκοι θα επιτίθονταν σε ελληνικά νησιά και αρνήθηκε να στείλει πλοία στη Σμύρνη. Η μόνη λύση ήταν ο Έιζα να στείλει απειλητικό τελεσίγραφο στην κυβέρνηση λέγοντας ότι το επόμενο μήνυμά του θα ήταν ανοιχτά για να μάθει όλος ο κόσμος ότι αρνήθηκαν να σώσουν 300.000 συμπατριώτες τους.

Τελικά οι απειλές έπιασαν τόπο, η κυβέρνηση διέταξε επιστράτευση κάποιων εμπορικών πλοίων τα οποία έφτασαν στη Σμύρνη. Τελικά οι Τούρκοι έδωσαν 11 μέρες προθεσμία στον Έιζα και επιστρατεύτηκαν κι άλλα εμπορικά πλοία για τη διάσωση. Το σύνολό τους ήταν 55 και έσωσαν πάνω από 350.000 άτομα.



Η αναγνώριση και η εμπιστοσύνη στον Έιζα.

Η κυβέρνηση αναγνωρίζοντας την προσφορά του Έιζα, τον διόρισε αντιπρόσωπο των ελληνικών συμφερόντων στις συζητήσεις και στην υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης και του απονεμήθηκε το μετάλλιο της Στρατιωτικής Αξίας.

Ο Έιζα Τζένινγκς πέθανε το 1933 και λίγοι από εμάς γνωρίζουν το θαύμα που επιτέλεσε και το λιθαράκι που έβαλε για να σωθεί ένα τεράστιο μέρος του ελληνικού πληθυσμού της Σμύρνης.


Αντώνης Καρατζής

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Start, η ουκρανική ομάδα ποδοσφαίρου που τα έβαλε με το φασισμό και ο περιβόητος Αγώνας του Θανάτου.

"Start, η ουκρανική ομάδα ποδοσφαίρου που τα έβαλε με το φασισμό και ο περιβόητος Αγώνας του Θανάτου. Η ομάδα που δεν φοβήθηκε, ούτε συμβιβάστηκε με τις απειλές της δήθεν περήφανης Αρίας Φυλής."



Η ίδρυση της ομάδας από το Ν. Τρούσεβιτς.

Το 1941, μέσα στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι δυνάμεις του Χίτλερ κατάφεραν και μπήκαν στο Κίεβο, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της τότε Σοβιετικής Ένωσης και «φωλιά» αντιστασιακών. Εκείνη την περίοδο, ο Νικολάι Τρούσεβιτς, ένας Σοβιετικός αρτοποιός έμελλε να αποτελέσει τον πρωταγωνιστή μιας παραδειγματικής ιστορίας.

Ο Τρούσεβιτς, τερματοφύλακας της τοπικής ομάδας της Ντιναμό Κιέβου, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ουκρανίας είχε σταλεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Νταρνίτσα μαζί με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του ως αντικαθεστωτικός. Ο πρόεδρος της Ντιναμό, Γκέοργκ Σβέτσοφ, όντας συνεργάτης των ναζί και άνθρωπος που μπορούσε πολύ εύκολα να κάνει πράξη τα θελήματά τους κατάφερε να τον ελευθερώσει για να τον εντάξει στο τοπικό σωματείο της Ρουχ, νεοσύστατης με φιλοναζιστικά κίνητρα.

Ο Νικολάι ήταν φιλότιμος άνθρωπος και ήξερε ότι χρωστούσε χάρη στον Σβέτσοφ, όμως τα αντιστασιακά του αισθήματα δεν τον άφηναν να δεχτεί την πρόταση του προέδρου. Ο Νικολάι συνάντησε τον διευθυντή του στη βιοτεχνία αρτοποιίας Τζόζεφ Κόρτνικ. Εκείνες τις μέρες σκέφτηκαν να πραγματοποιήσουν μια παράτολμη ιδέα, συνεισφέροντας στον αγώνα για την ελευθερία από μια άλλη φιλειρηνική σκοπιά με τη σύσταση μιας νέας ποδοσφαιρικής ομάδας που θα απαρτιζόταν από αντικαθεστωτικούς.

Ο Κόρτνικ ήταν μεγάλος λάτρης του ποδοσφαίρου και προέτρεψε αρχικά το Νικολάι να ξαναφορέσει τα γάντια του στη νέα τους ομάδα, έστω και για την ψυχαγωγία, και στη συνέχεια προσέλκυσαν συνολικά άλλους εννέα ποδοσφαιριστές οι έξι εκ των οποίων πρώην συμπαίκτες του Νικολάι Τρουσέφσκι στη Ντιναμό. Τα ονόματά τους Μιχαήλ Πουτίστιν, ο νεαρός αμυντικός Μιχαήλ Σβιριντόφσκι, ο Αλεξέι Κλιμένκο, ο Νικολάι Κορότκιχ, ο Μακάρ Χοντσαρένκο και το «κτήνος», όπως τον αποκαλούσαν, Ιβάν Κουζμένκο. Μαζί τους και τρεις «αντίπαλοι» από τη Λοκομοτίβ Κιέβου, οι Μιχαήλ Μέλνικ, Βλάντιμιρ Μπαλάιν και Βασίλι Σουκάρεφ. H ομάδα ονομάστηκε Start, δηλαδή η «αρχή» που θα έκαναν ο Τρούσεβιτς και οι συμπαίκτες του και ο ρόλος που θα είχε θα ήταν πατριωτικός.


Η ανυπότακτη Start και το αήττητο κόντρα σε ομάδες των Ναζί.

Το πρώτο παιχνίδι της Start ήταν με μια ομάδα που συνίστατο από Ούγγρους συμμάχους των Γερμανών και διεξήχθη στο στάδιο Ζενίτ του Κιέβου. Η Start την διέλυσε με σκορ 6-2.

Η επόμενη ομάδα που κατατροπώθηκε από τη Start ήταν μια ομάδα Ρουμάνων στρατιωτών που δέχθηκε 11 γκολ και έπειτα κέρδισαν και τη γερμανική PGS. Ο Τύπος, αν και κατευθυνόμενος από τους ναζί δεν παρέλειψε να αναγνωρίσει τα κατορθώματα της νεοσύστατης ομάδας και να ενισχύσει το φρόνιμα των υποδουλωμένων από τους ναζί Ουκρανών.

Οι επιτυχίες της Start συνεχίστηκαν και μέχρι το 1942, οπότε και εστάλη στο Κίεβο η φημισμένη γερμανική ομάδα της Φλάκελφ, η επίσημη εκπρόσωπος της Λουφτβάφε, της αεροπορίας των ναζί. Οι Γερμανοί ήταν αποφασισμένοι να βάλουν φρένο στην πορεία της Start.

O αγώνας διεξήχθη στις 6 Αυγούστου 1942 και η Start επιβλήθηκε με σκορ 5-1. Ήταν ένα γερό χαστούκι για την υποτιθέμενη «Αρία Φυλή» που έχασε από τους υποταγμένους Ουκρανούς.


Ο αγώνας του Θανάτου και η φράση «ή θα χάσετε ή θα πεθάνετε».

Η ρεβάνς που ζητήθηκε από τη γερμανική ομάδα προγραμματίστηκε στις 9 Αυγούστου, τρεις μέρες αργότερα. Ο γερμανικός Τύπος ανέφερε στις εφημερίδες τη λέξη «εκδίκηση» υπογραμμίζοντας τη σημασία που είχε ο συγκεκριμένος αγώνας για τους ναζιστές.

Πριν τον αγώνα, ο διαιτητής, ο οποίος ήταν και αξιωματικός των S.S επισκέφτηκε τα αποδυτήρια της ομάδας της Start και αφού τους επαίνεσε λέγοντας πως πραγματικά είναι μια πολύ καλή ομάδα τους υπέδειξε να χαιρετήσουν ναζιστικά στην καθιερωμένη χειραψία των δυο ομάδων. Ενώ οι παίκτες της Φλάκελφ χαιρέτησαν με το γνωστό «Hail Hitler», οι παίκτες της Start ύψωσαν τα χέρια και βροντοφώναξαν το σοβιετικό χαιρετισμό «Fizcult Hura».

Στην αρχή του αγώνα και ενώ υπήρχαν αρκετοί τραυματισμοί από την πλευρά των Ουκρανών λόγω του αντιαθλητικού παιχνιδιού των παικτών της Φλάκελφ (ο Τρούσεβιτς συγκεκριμένα είχε μείνει αναίσθητος από εσκεμένο χτύπημα εκτός φάσης για μερικά λεπτά) η Start μπήκε στα αποδυτήρια για την ανάπαυλα προηγούμενη με 3-1. 

Αυτή τη φορά μπήκε στα αποδυτήρια των παικτών της Start ο Σβέτσοφ, ο συνεργάτης των Γερμανών και πρόεδρος της Ρουχ παροτρύνοντας τους να χάσουν το ματς επίτηδες σκεπτόμενοι τις συνέπειες που θα είχε η ενδεχόμενη νίκη. 

Το δεύτερο ημίχρονο συνεχίστηκε όπως και το πρώτο με αντιαθλητικά χτυπήματα. Υπήρξαν από δυο γκολ για την κάθε ομάδα και μέχρι το τέλος του αγώνα το σκορ ήταν στο 5-3. Τότε έγινε μια φάση που ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο Κλιμένκο πήρε τη μπάλα από την άμυνα, πέρασε όλη την ομάδα των Γερμανών και τον τερματοφύλακα. Ενώ βρισκόταν μπροστά στο τέρμα σταμάτησε και κλώτσησε τη μπάλα στο κέντρο. Η τύχη των Ουκρανών όλοι πίστεψαν ότι είναι προδιαγεγραμμένη. 


Τα αντίποινα και το συμπέρασμα της εισαγγελίας χρόνια αργότερα.

Σταδιακά όλοι οι παίκτες της ουκρανικής ομάδας πέρασαν από ανακρίσεις. Η Start συνέχισε τις νίκες της και με τη Ρουχ του Σβετσόφ με σκορ 8-0. Η κατάσταση είχε χειροτερεύσει. Πολλοί παίκτες συνελήφθησαν και βασανίστηκαν από τους ναζιστές. Ο Κορότκιχ για παράδειγμα βασανίστηκε και πέθανε. Οι υπόλοιποι συμπαίκτες του Κλιμένκο, Κουζμένκο, Τρούσεβιτς στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εκτελέστηκαν μερικούς μήνες αργότερα.

Ο συγκεκριμένος αγώνας ήρθε στο φως 16 χρόνια αργότερα από έναν Ουκρανό δημοσιογράφο και κανείς δεν ξέρει πλέον που τελειώνει η μυθοπλασία και αρχίζουν τα πραγματικά γεγονότα.

Η εισαγγελία του Αμβούργου έκλεισε την υπόθεση το 2005 βγάζοντας το συμπέρασμα ότι οι παίκτες της Start δε δολοφονήθηκαν από τους ναζί λόγω της νίκης τους στον ποδοσφαιρικό αγώνα. Ο Χοντσαρένκο, ένας από τους επιζώντες της ομάδας, δήλωσε το ίδιο.


Όποια και αν είναι η αλήθεια, η ιστορία ενέπνευσε κινηματογραφικές και λογοτεχνικές δημιουργίες. Η περίφημη «Απόδραση των 11» (1981) με τους Μάικλ Κέιν και Σιλβέστερ Σταλόνε βασίζεται στο Ουκρανικό φιλμ «Two half-times in hell» του 1962 με αμφότερες τις ταινίες να παρουσιάζουν εκδοχές του τι έγινε στον «Αγώνα του Θανάτου».

Αντώνης Καρατζής 

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Συνοπτικές διαδικασίες!



 Όσο βρισκόμαστε στα πρώτα στάδια της ενηλικίωσής μας χαρακτηριζόμαστε από μια "αδράνεια" και μια υπομονή για αναμονή: διστάζουμε να διεκδικήσουμε ευθέως αυτά που πραγματικά θέλουμε και ψάχνουμε πλάγιες μεθόδους για να ικανοποιήσουμε τα θέλω μας. Περιμένουμε, ασχέτως αν τσιγαριζόμαστε σε χαμηλή φωτιά. Ντρεπόμαστε; Θεωρούμε πως ο χρόνος είναι με το μέρος μας; Προσπαθούμε να ανακαλύψουμε και να κατανοήσουμε τον εαυτό μας; Πάντως οι περισσότεροι αδρανούμε. Και φυσικά σε κάποιες περιπτώσεις αυτό μπορεί να συνεχίζεται επ' άπειρον στο πέρασμα του χρόνου. 

 Είναι όμως αυτή η χρόνια αναμονή που κάποια στιγμή μας κουράζει και περνάμε στο στάδιο να απλοποιήσουμε τη ζωή μας, όπου μας δίνεται αυτή η δυνατότητα. Π.χ. θέλουμε να μάθουμε κάτι για ένα άτομο ή να του πούμε εμείς οι ίδιοι κάτι. Μια πλάγια και υπομονετική μέθοδος είναι να προσπαθήσουμε να "ψαρέψουμε" αυτό το άτομο, να ζητήσουμε τη βοήθεια άλλων γνωστών μας ή να πετάμε σπόντες στον αέρα αφήνοντας να εννοηθεί κάτι. Μια απλοποιημένη μέθοδος είναι να κάνουμε ευθέως και χωρίς πολλές περιστροφές την ερώτηση/ή την δήλωσή μας.

 Σίγουρα όσο είμαστε ηλικιακά μικρότεροι, βρισκόμαστε πιο κοντά στην πρότερη παιδική μας ηλικία, γι' αυτό και δείχνουμε μια κάποια προτίμηση στα παιχνιδάκια μεταξύ των ανθρωπίνων σχέσεων. Όμως, από κάποια στιγμή και μετά το περιτύλιγμα κουράζει και ο άνθρωπος έχει ανάγκη να εστιάσει στην ουσία και να απλοποιήσει τη ζωή του. Αυτό δε σημαίνει ότι χάνει την όρεξη του για ζωή. Απλά θέλει να γνωρίζει που πατά και που βρίσκεται και αν στην τελική αξίζει να βρίσκεται κάπου.

 Αυτό που συνειδητοποιώ είναι πως ίσως να γινόμαστε πιο καθάριοι δηλαδή πιο ξεκάθαροι ως προς το ποιοι είμαστε, από την άποψη ότι δεν έχουμε τόσο την ανάγκη να είμαστε αρεστοί όσο αληθινοί. Κι αυτό, ακόμη και με τις όποιες παραξενιές κουβαλάει ο καθένας μας, εντέλει μας κρατάει κοντά με τους σωστούς ανθρώπους.

Δέσποινα Ζησοπούλου

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Τραγουδόραμα: Πάνος Βλάχος & Γιώργος Μαργαρίτης - Αλάνα!


"Αλάνα", ένα ιδιαίτερα αξιόλογο άκουσμα που προέκυψε μέσα από την μουσική συνεργασία του Πάνου Βλάχου και του Γιώργου Μαργαρίτη. Ο Πάνος Βλάχος μας εκπλήσσει ευχάριστα υπογράφοντας τόσο τη μουσική όσο και τους στίχους του τραγουδιού που συνοδεύεται από ένα εξίσου ιδιαίτερο videoclip και προβάλλει τα κακώς κείμενα των καιρών μας! Κι όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο ρεφρέν: "ο κόσμος κοιμάται για να μη θυμάται". Για πάμε, όμως, μια βόλτα στην "Αλάνα", που κυκλοφορεί μέσα από την Cobalt Music, για να ακούσουμε τι παίζει εκεί!

Στίχοι:

Πάλι αγύριστο κεφάλι 
Δε φεύγει αυτή η ζάλη
Και πώς να κοιμηθώ;

Χάλι σε ξένο προσκεφάλι 
Είναι η ζωή μου άλλη
Και πώς να αναστηθώ;

Θέλω τα χρόνια σε εκείνα τα αλώνια
Που παίζαμε μπάλα, κρυφτό και κρεμάλα
Μικρή μου αλάνα, μη φωνάζεις ρε μάνα
Ο κόσμος κοιμάται για να μη θυμάται

Θέλω τα χρόνια σε εκείνα τα αλώνια
Μη φωνάζεις ρε μάνα
Ο κόσμος κοιμάται για να μη θυμάται

Πώς περνάει η μπόρα; 
Πώς αλλάζει μια χώρα;
Στο δικό μου γραμμένο, είν' το παιχνίδι στημένο

Πάλι σε αυτό το καρναβάλι
Να μη μας δουν οι άλλοι
Τη μάσκα μου φορώ

Ζάλη τα τόσα σου τα κάλλη
Για σένανε χαλάλι 
Θα σύρω το χορό

Θέλω τα χρόνια σε εκείνα τα αλώνια
Που παίζαμε μπάλα, κρυφτό και κρεμάλα
Μικρή μου αλάνα, μη φωνάζεις ρε μάνα
Ο κόσμος κοιμάται για να μη θυμάται

Θέλω τα χρόνια σε εκείνα τα αλώνια
Τι φωνάζεις ρε μάνα;
Ο κόσμος κοιμάται για να μη θυμάται

Πώς περνάει η μπόρα; 
Πώς αλλάζει μια χώρα;
Στο δικό μου γραμμένο, είν' το παιχνίδι στημένο


Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Li Ching-Yuen: ο μυστηριώδης βοτανολόγος που λέγεται ότι έζησε για 256 χρόνια!

"Li Ching-Yuen, ο μυστηριώδης βοτανολόγος που λέγεται ότι έζησε για 256 χρόνια και δεν αποκάλυψε το μυστικό της μακροζωίας του, ούτε λίγο πριν το θάνατό του."



Ο άνθρωπος από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ύπαρξής του προσπαθεί να παρατείνει τη διάρκεια της ζωής του μέσω της συνεχούς ανάπτυξης της τεχνολογίας και της ιατρικής. Ομολογουμένως, αν αναλογιστούμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι του Μεσαίωνα, παραδείγματος χάριν, δεν ξεπερνούσαν τα σαράντα ή τα πενήντα, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι πλέον τα έχουμε καταφέρει αρκετά καλά. Τα ενενήντα, εκατό και πλέον χρόνια είναι εφικτός στόχος για πολλούς σήμερα και υπάρχουν άπειρα παραδείγματα ανθρώπων που έχουν ξεπεράσει και αυτά τα όρια. 

Ένας Κινέζος βοτανολόγος όμως, η αλήθεια είναι ότι έσπασε όλα τα κοντέρ όσον αφορά τη μακροζωία. Ο Li Ching Yuen πιστεύεται ότι γεννήθηκε το 1677 σε ένα μικρό χωριό της επαρχίας Σετσουάν της Κίνας και σύμφωνα με ένα άρθρο της εφημερίδας New York Times, ειπώθηκε λανθασμένα ότι πέθανε το 1930, σε ηλικία 256 ετών. Ο ίδιος όμως υποστήριξε ότι γεννήθηκε το 1736. 


Η βιογραφία του. 

Ο Li Ching πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα βουνά και εκπαιδεύτηκε στις κινεζικές πολεμικές τέχνες στη γενέτειρά του. Μελετούσε και μάζευε διάφορα φυτά από την περιοχή του, όπως γκότζι μπέρυ και τζίνσενγκ, και τα πουλούσε στην τοπική αγορά μαζί με άλλα βότανα. Λέγεται ότι ο Li ήταν πολύ μορφωμένος και πολυταξιδεμένος αφού μέχρι τα δέκα του είχε ταξιδέψει σε πολλές επαρχίες της Κίνας, στο Θιβέτ, στην Ταϋλάνδη και την Μαντσουρία, μαθαίνοντας τα μυστικά των βοτάνων και τη χρησιμοποίησή τους στον άνθρωπο. Όταν ενηλικιώθηκε εντάχθηκε στον τακτικό στρατό ως τοπογράφος. Σε ηλικία 51 ετών άφησε τη στρατιωτική του καριέρα μετά τη μάχη του Χρυσού ποταμού και το 1749 σε ηλικία 72 ετών κατατάχθηκε στον αυτοκρατορικό στρατό ως δάσκαλος πολεμικών τεχνών, πριν αποσυρθεί και πάλι στα βουνά αφιερώνοντας πλέον τη ζωή του στη Βοτανολογία. 

Το 1927, ο Yang Shen, ο Στρατηγός του Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας, τον κάλεσε στο σπίτι του για να τον φιλοξενήσει και τον τράβηξε αρκετές φωτογραφίες για να αποδείξει την ηλικία του, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο, ειδικά για εκείνη την εποχή. Εκείνη την περίοδο πολλοί επισκέφθηκαν τον Li για να μάθουν το μυστικό που τον κρατούσε τόσα χρόνια εν ζωή, μάταια όμως καθώς ο Li δεν αποκάλυπτε τίποτα. 

Ο Li-Ching πέθανε από φυσικά αίτια στις 6 Μαΐου του 1933. Μέχρι τότε είχε παντρευτεί 24 φορές και άφησε 200 απογόνους, ενώ είναι ο μόνος άνθρωπος στην παγκόσμια ιστορία που γνώρισε παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα, τρισέγγονα, τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών και πιθανότατα πολλούς ακόμη απογόνους. 


Οι αποδείξεις. 

Το 1928 ο καθηγητής Wu-Chung Chieh του Πανεπιστημίου του Chengdu, πριν τη δημοσίευση των Times, ανακάλυψε έγγραφα που συνέχαιραν τον Li για τα 150α γενέθλιά του το 1827 και για τα 200α το 1877. Ύστερα, σύμφωνα με το άρθρο των Times, ήρθε στην επιφάνεια ένα ρεπορτάζ ενός ηλικιωμένου άνδρα από τη γειτονιά του Li που υποστήριζε πως ενώ ο ίδιος ήταν παιδί, αυτός ήταν ήδη πολύ μεγάλος και το ότι ζούσε αποτελούσε ήδη θαύμα. 



Το μυστικό της μακροζωίας του. 

Όταν ρωτήθηκε για το μυστικό της μακροζωίας του ο Li απάντησε χαρακτηριστικά: «Να έχετε μια ήσυχη καρδιά, να κάθεστε σα τη χελώνα, να περπατάτε ζωηρά σα περιστέρι και να κοιμάστε σα σκύλος». 

Είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι ακριβώς εννοούσε αλλά γνωρίζουμε σίγουρα ότι κατά τη διάρκεια της ζωής του έκανε ειδικές ασκήσεις αναπνοής και έπινε έγχυμα βοτάνων, η συνταγή του οποίου έχει πλέον χαθεί ή είναι παντελώς άγνωστη. 


Αντώνης Καρατζής

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Περί… υλικού κατασκευής!


Άλλη μια φορά που είπα να σερφάρω λίγο στο διαδίκτυο, άλλη μια φορά που πετυχαίνω ανάρτηση η οποία στάθηκε αφορμή να γράψω ένα άρθρο. Αυτή τη φορά λοιπόν η εν λόγω ανάρτηση είναι η εξής: «Το ίδιο βραστό νερό που μαλακώνει την πατάτα, σφίγγει το αυγό. Το θέμα είναι το υλικό από το οποίο είσαι φτιαγμένος, και όχι οι συνθήκες». 

Σε πρώτο βαθμό, το νόημα του περιεχομένου είναι ξεκάθαρο: την ευθύνη δεν φέρουν οι καταστάσεις, αλλά το πώς τις διαχειριζόμαστε. Άλλοι αφήνονται έρμαια των συνθηκών και περαιτέρω αφήνονται να τους παρασύρουν, ανήμποροι να αντιδράσουν. Άλλοι πάλι, αντλώντας το απαιτούμενο ψυχικό σθένος, αποφασίζουν να μην ηττηθούν και αντ’ αυτού να ακολουθήσουν το ρητό που λέει «Πέταξέ με στους λύκους και θα επιστρέψω οδηγώντας την αγέλη». Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, δεν κάνω κριτική εδώ, ο καθένας είναι ο εαυτός του και ο καθένας ξέρει αν και πώς μπορεί να διαχειριστεί μια κατάσταση. Αυτό που λέω είναι ότι, σύμφωνα με το ρητό, το αποτέλεσμα εξαρτάται από το ίδιο το άτομο και όχι από εξωτερικούς παράγοντες. 

Αυτό όμως, προσωπικά, με φέρνει και σε ένα άλλο θέμα, κάτι που πάντα κάπως με ενοχλούσε. Αναφέρομαι στην γνωστή φράση «Πώς κάνεις έτσι; Υπάρχουν και χειρότερα». Φαντάζομαι σε όλους έχει τύχει, έστω μια φορά στη ζωή τους, να έχουν ένα πρόβλημα (αναφέρομαι σε σοβαρά προβλήματα και όχι προβλήματα του τύπου “Δεν έχω λεφτά να πάρω το καινούριο iPhone X!”) και η απάντηση που παίρνουν όταν ζητούν βοήθεια να είναι «Υπάρχουν και χειρότερα». Ναι, το ξέρω. Όλοι μας το ξέρουμε, και κανείς μα κανείς μας δεν το αρνείται. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν μπορεί ρεαλιστικά να βοηθήσει. Ναι εντάξει, είναι σημαντικό να εκτιμούμε το τι έχουμε, και να αναγνωρίζουμε ότι οι περισσότεροι από εμάς, αν όχι όλοι, έχουμε μια μεγαλύτερη δόση τύχης από πολλούς άλλους συνανθρώπους μας. Και άντε και το αναγνωρίσαμε. Τι σημαίνει; Ότι δεν δικαιούμαστε να έχουμε προβλήματα και αναποδιές, επειδή υπάρχουν άλλοι τόσοι που είναι σε χειρότερη μοίρα; Με αυτήν τη λογική δεν θα έπρεπε να παραπονιούνται ούτε όσοι περνούν τα πάνδεινα (αυτοί που χρησιμοποιούμε σαν παραδείγματα σε αυτήν την «συμβουλή»), επειδή πάντα υπάρχει το χείριστο στην τελική, το αναπόφευκτο τέλος μας. Εντάξει, δεν λέμε να γκρινιάζουμε όλη μέρα για ανούσια πράγματα, αλλά εκεί που υπάρχει ανάγκη, χρειαζόμαστε κι εμείς μια χείρα βοηθείας. 

Για να επανέλθω στο θέμα, αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι στις περιπτώσεις που οι συνθήκες είναι εναντίον μας, το «Υπάρχουν και χειρότερα» καλά θα κάνει να μην χρησιμοποιείται σαν καραμέλα. Διότι το κύριο θέμα του κάθε προβλήματος δεν είναι οι εξωτερικές συνθήκες, αλλά οι εσωτερικές. Το «υλικό κατασκευής» του ατόμου δηλαδή. Άλλος μπορεί να αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα αλλά να έχει την ψυχική ικανότητα και ψυχραιμία να το εκλογικεύσει και να βρει την άκρη. Άλλος πάλι μπορεί με το ίδιο (ή άλλο εξίσου σοβαρό) πρόβλημα να στερείται την ικανότητα εκλογίκευσης λόγω π.χ. συναισθηματικών παραγόντων και τελικώς να πελαγώσει. 

Το συμπέρασμα στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι το εξής: το κάθε πρόβλημα οφείλει να αντιμετωπίζεται ανάλογα με την περίπτωση και με τις ικανότητες του καθενός. Οι συνθήκες είναι πάντα ίδιες, όμως σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπολογίζεται και ο ανθρώπινος παράγοντας, ο οποίος είναι μοναδικός ανά άτομο. Δεν κρίναμε ποτέ μια πατάτα που μαλακώνει με το βράσιμο, συγκρίνοντάς την με το αυγό το οποίο σφίγγει. Ξέρουμε ότι είναι δυο εντελώς διαφορετικά τρόφιμα, με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες, οπότε το θεωρούμε δεδομένο ότι θα αντιδράσουν διαφορετικά. Γιατί λοιπόν τους ανθρώπους τους βάζουμε στο ίδιο καζάνι, με μόνο γνώμονα την βαρύτητα των συνθηκών; Ίσα-ίσα, εκεί είναι που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η διαφορά μεταξύ ανθρώπων είναι πολύ εντονότερη από την διαφορά μεταξύ της πατάτας και του αυγού, αν αναλογιστούμε πόσα διαφορετικά στοιχεία συγκροτούν την υπόσταση ενός ατόμου. Οφείλουμε να αναγνωρίζουμε την ιδιαιτερότητα της εκάστοτε κατάστασης και εν τέλει να παρέχουμε την αντίστοιχη βοήθεια. 

Όπως είπα και προηγουμένως, όλα εξαρτώνται από τα υλικά κατασκευής. Άλλο είδος ενίσχυσης θα προσφέρουμε σε ένα σπίτι φτιαγμένο από άμμο και άλλο είδος σε σπίτι φτιαγμένο από τούβλα. Κι αν χτυπήσει ένας σεισμός, δεν θα σκεφτούμε «Γιατί να στηρίξουμε το σπίτι από τούβλα; Αφού υπάρχουν και χειρότερα, το σπίτι από άμμο κατέρρευσε». Το ξέρουμε ότι θα μπορούσε να είναι χειρότερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το σπίτι από τούβλα δεν χρήζει ενίσχυσης! Ας ακολουθήσουμε αυτή την λογική και ας προσπαθήσουμε να βοηθάμε ουσιαστικά ο ένας τον άλλο, αντί να συγκρινόμαστε με πολύ βασικότερα κριτήρια ακόμα κι από άψυχα αντικείμενα.

Σμαράγδα Θεοδωρίδου