Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Εικόνες της ζωής!



Πριν ένα χρόνο περίπου είχα παίξει το «Life is Strange», ένα παιχνίδι ασυνήθιστο για τα δικά μου γούστα, καθώς είχε πιο πολλή ιστορία και ελάχιστη δράση. Αυτό βέβαια δεν έπαιξε κανένα ρόλο γιατί σαν παιχνίδι ήταν πολύ όμορφο. Η υπόθεση αφορά μια 18χρονη μαθήτρια η οποία ανακαλύπτει ότι μπορεί να γυρίσει πίσω τον χρόνο κατά λίγα λεπτά την φορά (και να αλλάζει ό,τι κρίνει ότι πρέπει να αλλάξει), και αργότερα μαθαίνει ότι κοιτάζοντας μια φωτογραφία μπορεί να γυρίσει πίσω στο χρονικό σημείο που αυτή τραβήχτηκε. Η ίδια σπουδάζει να γίνει επαγγελματίας φωτογράφος, πράγμα που την οδηγεί στην ανακάλυψη της ικανότητάς της αυτής. Ήδη είναι ταλαντούχα φωτογράφος, έχει στην κατοχή της μια φωτογραφική μηχανή τύπου Polaroid, και φωτογραφίζει συνεχώς ό,τι της κεντρίζει την προσοχή (μερικές από τις φωτογραφίες αυτές συνδέονται και με την ιστορία του παιχνιδιού, την επιστροφή της σε προγενέστερα χρονικά σημεία).

Πέρα από την φωτογραφική της μηχανή, η ηρωίδα έχει κι ένα ημερολόγιο στο οποίο γράφει κάθε τόσο. Μια ημέρα έγραψε το εξής: «Όλα είναι μια φωτογραφία που περιμένει να τραβηχτεί…». Μέσα στο παιχνίδι η σκέψη της αυτή υλοποιείται με την κυριολεκτική έννοια, καθώς η ηρωίδα φωτογραφίζει συνεχώς διάφορα θεάματα που την εντυπωσιάζουν, είτε πρόκειται για μια πεταλούδα, είτε για ένα ηλιοβασίλεμα, είτε για μια απόμερη εγκαταλειμμένη γωνιά σε ένα σοκάκι.

Διαβάζοντας αυτήν την σκέψη στο ημερολόγιό της, βρίσκω τον εαυτό μου να συμφωνεί με την κυριολεκτική έννοια, καθώς πολλές φορές πράττω το ίδιο. Προσοχή όμως: δεν αναφέρομαι στην σημερινή «ανάγκη» να βγάζουμε συνέχεια ανούσιες φωτογραφίες και να βλέπουμε όλη μας τη ζωή μέσα από έναν φακό μόνο και μόνο για να έχουμε κάτι να ανεβάζουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε καθημερινό επίπεδο. Όμως, όταν θα είμαι έξω και θα δω ένα όμορφο σκηνικό, ή όταν θα είμαι με παρέα και θα περνάμε ωραία, θα νιώσω την ανάγκη να τραβήξω μια φωτογραφία, για να έχω να απολαμβάνω το ωραίο τοπίο/σκηνικό όταν φύγω από εκεί, ή να θυμάμαι πόσο ωραία είχα περάσει με την παρέα μου. Έστω κι αν δεν το κάνω κάθε φορά, η σκέψη περνάει από το μυαλό. Είμαι υπέρ του να ζούμε την ζωή μας και να απολαμβάνουμε τις στιγμές μας χωρίς να είμαστε κολλημένοι στην οθόνη ενός κινητού ή στον φακό μιας φωτογραφικής μηχανής. Αυτό είναι το ένα άκρο. Από το κόλλημαόμως μέχρι την πλήρη αποχή, μεσολαβεί ένα κενό, η χρυσή τομή. Ναι, θέλω να απολαμβάνω τις στιγμές μου και να μην είμαι κολλημένη σε gadgets. Από την άλλη όμως, αν θέλω να κάνω μια παύση να βγάλω 1-2 φωτογραφίες, να έχω να θυμάμαι τι ωραία μέρα που ήταν εκείνη, γιατί να μην το κάνω; Έστω κι αν δεν πρόκειται για κάποια ιδιαίτερα ξεχωριστή μέρα, γιατί να μην έχω ένα ενθύμιο μιας όμορφης στιγμής; Η μνήμη εξάλλου θα φυράνει με την πάροδο των χρόνων, ενώ οι φωτογραφίες θα είναι εκεί, πιστές αποδείξεις μιας όμορφης ζωής.

Εμβαθύνοντας λίγο περισσότερο, η σκέψη αυτή μπορεί να έχει και μια πιο συμβολική και ευρύτερη έννοια, η οποία όμως κολλάει με τα προηγούμενα. Όταν είναι να τραβήξουμε μια φωτογραφία, τι ψάχνουμε συνήθως; Ψάχνουμε την ωραία εικόνα, την ωραία πόζα, τα στοιχεία που θα κάνουν την φωτογραφία μας όσο πιο όμορφη γίνεται. Ακόμα κι αν δεν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία, καθώς οι στιγμές που είναι «τέλειες» κι ήδη τα έχουν είναι σπάνιες, φροντίζουμε να τα δημιουργήσουμε εμείς. Αυτό λοιπόν που πρέπει να κάνουμε είναι να βαδίζουμε με την λογική ότι «τα πάντα είναι μια φωτογραφία που περιμένει να τραβηχτεί», ουσιαστικά να λέμε στον εαυτό μας ότι τα στοιχεία που ομορφαίνουν τις στιγμές μας υπάρχουν παντού κι οφείλουμε να τα δούμε, κι αν δεν υπάρχουν τότε να φροντίσουμε να τα δημιουργήσουμε εμείς. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να αναφερόμαστε συγκεκριμένα στην λήψη φωτογραφιών, αλλά στο να εστιάζουμε εμείς οι ίδιοι στην ομορφιά της καθημερινότητάς μας και να προσπαθούμε πάντα να την εντοπίζουμε. Βλέποντας τις στιγμές μας ως έχουσες προοπτική μιας ωραίας λήψης, θα τις εκτιμούμε και διαφορετικά. Ποιος ξέρει, μπορεί έτσι να καταφέρουν να μείνουν ανεξίτηλες στην μνήμη μας, άθικτες στο πέρασμα του χρόνου.

Κοιτώντας αυτή την σκέψη της ηρωίδας υπό το πρίσμα της συμβολικής ερμηνείας, καταλήγουμε στο ότι η ζωή πάντα έχει τις ομορφιές της, είτε αυτές φαίνονται ξεκάθαρα, είτε πρέπει να τις ψάξουμε λίγο παραπάνω, είτε πρέπει να τις δημιουργήσουμε εμείς. Υπάρχουν όμως, και πρέπει να αποτελούν το κύριο αντικείμενο εστίασης από την δική μας πλευρά. Κι αν θέλουμε να κυριολεκτήσουμε και να τις τραβήξουμε μέσα από έναν φακό, γιατί όχι; Αυτό που θα καταφέρουμε θα είναι να αποκτήσουμε χειροπιαστά ενθύμια ωραίων στιγμών που ζήσαμε, τα οποία ενθύμια θα μπορούμε να δείξουμε και στα παιδιά μας ώστε να μάθουμε και σε εκείνα να πορεύονται με αυτόν τον τρόπο και να ψάχνουν ή να δημιουργούν την ομορφιά στην ζωή τους. Να αφήσουμε, με άλλα λόγια, μια κληρονομιά ανεκτίμητης αξίας που θα μπορεί να χαρίσει αληθινή ευτυχία.

Σμαράγδα Θεοδωρίδου


* Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Η σπουδαιότερη αποστολή του 20ου αιώνα που άλλαξε τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο.



"Ένα μικρό βήμα για έναν άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα, ήταν φυσικά τα πασίγνωστα πρώτα λόγια του Νηλ Άρμστρονγκ όταν βγήκε από τη σεληνάκατο και πάτησε το πόδι του για πρώτη φορά στο φεγγάρι. Η δύσκολη αποστολή Απόλλο 11 που σημάδεψε τη σύγχρονη ιστορία ."

Το πρόγραμμα Απόλλο 11 της ΝΑΣΑ με την «κατάκτηση» της Σελήνης στις 20 Ιουλίου 1969 που στιγμάτισε τον 20ο αιώνα από πολλούς θεωρείται ισάξιο της ανακάλυψης της Αμερικής από τους Ευρωπαίους το 1492 και το εγχείρημα του Κολόμβου. Οι αστροναύτες Νηλ Άρμστρονγκ, Μπαζ Όλντριν και Μάικλ Κόλινς έφεραν εις πέρας μια υπεράνθρωπη αποστολή που πραγματικά οτιδήποτε θα μπορούσε να πάει στραβά.



Για το πρόγραμμα αυτό υπολογίστηκε πως δούλεψαν 400 000 άνθρωποι. Εκτός από την επιστημονική ομάδα της ΝΑΣΑ και τους αστροναύτες, εργασίες δόθηκαν σε πολλές εταιρίες της Υφηλίου. Από την κατασκευή όλων των τμημάτων της σεληνακάτου, μέχρι τις σακούλες των τροφίμων, τις στολές και την αμερικανική σημαία που θα καρφωνόταν στο χώμα της Σελήνης, τα πάντα έπρεπε να δουλεύουν άψογα για να μην επηρεαστεί η αποστολή. Οι αστροναύτες πριν την αποστολή θα έπρεπε εκτός από το να καλύψουν άπειρες ώρες σε συνθήκες απώλειας βαρύτητας να μάθουν πώς να μαζεύουν πετρώματα και πώς να ξεχωρίζουν αυτά που ήταν σημαντικά για την επιστημονική ομάδα. 

Το χρονικό της αποστολής:

Το πρωί της 16ης Ιουλίου ο πύραυλος Saturn V που μετέφερε τη σεληνάκατο με τους αστροναύτες εκτοξεύθηκε από το Κέντρο Διαστήματος Κένεντι της Φλόριντα. Μετά από μιάμιση ώρα έφυγαν από την τροχιά της Γης, το Saturn V αποδεσμεύτηκε και το διαστημόπλοιο με την αποστολή Apollo 11 συνέχισε την πορεία του προς τη Σελήνη.

Μετά από τρεις μέρες μπήκαν στη σεληνιακή τροχιά και το πρώτο 24ωρο ήταν αναγνωριστικό. Σε αυτό το χρονικό διάστημα οι 3 αστροναύτες έκαναν έλεγχο των επικοινωνιακών συστημάτων που είχαν με τη ΝΑΣΑ καθώς και γενικό τελευταίο έλεγχο πριν ο Όλντριν με τον Άρμστρονγκ προσεληνωθούν. Ο Κόλινς θα έμενε στο διαστημόπλοιο Columbia, το οποίο θα παρέμενε στην τροχιά της Σελήνης και θα ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των τριών αστροναυτών και του κέντρου ελέγχου πίσω στη Γη.


Στις 20 Ιουλίου, 102 ώρες μετά την εκτόξευση του πυραύλου από τη Φλόριντα το σκάφος του Άρμστρονγκ και του Όλντριν, το Eagle, αφού αποκολλήθηκε από το Columbia του Κόλινς που έμεινε σε τροχιά ,προσεδαφίστηκε στη «Θάλασσα της ηρεμίας», ένα μεγάλο κρατήρα στην επιφάνεια του φεγγαριού. Πρώτος ο Άρμστρονγκ έστειλε μήνυμα στο Χιούστον την τοποθεσία της προσεδάφισης. "Houston. Tranquility Base here. The Eagle has landed", ήταν τα λόγια του. Αφού προετοίμασαν το Eagle για την επιστροφή τους στο Columbia, βγήκαν στην επιφάνεια της Σελήνης 6 περίπου ώρες αργότερα κι άρχισαν να συλλέγουν υλικό από τα πετρώματα του κρατήρα. Επειδή η Σελήνη έχει βαρύτητα που αντιστοιχεί στο ένα έκτο της βαρύτητας της Γης οι αστροναύτες για να κινηθούν έπρεπε να δίνουν πολύ μικρή ώθηση με τα δυο πόδια ενωμένα, σαν το καγκουρό.

Κατά την εργασία τους στη Σελήνη μάζεψαν 23 κιλά σεληνιακό υλικό, τράβηξαν πολλές φωτογραφίες την περιοχή προσεδάφισης και άφησαν ένα δίσκο με 73 μηνύματα από διάφορες χώρες, μετάλλια για τους Ρώσους κοσμοναύτες και ένα σύμβολο του αετού των ΗΠΑ που φέρει ένα κλαδί ελιάς μαζί με τη σημαία των ΗΠΑ.

Στις 21 Ιουλίου, 21 ώρες μετά την άφιξή τους, ο Άρμστρονγκ και ο Όλντριν έβαλαν μπρος την εκτόξευσή του Eagle και την ένωσή του με το Columbia. Όταν ολοκληρώθηκε, το Eagle αποκολλήθηκε.

Στις 24 Ιουλίου το Apollo 11 πέρασε στην επιφάνεια της Γης με μία ταχύτητα 11.000 μέτρων το δευτερόλεπτο και έπεσε στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Οι θεωρίες συνωμοσίας που αμφισβητούν το ταξίδι στη Σελήνη:

Όπως κάθε πράγμα που βρίσκεται πολύ μπροστά από την εποχή του, έτσι και η αποστολή Apollo 11 βρήκε πολλούς αμφισβητίες. Πολλοί θεωρούν μέχρι και σήμερα πως με τη δεδομένη τεχνολογία ένα τέτοιο ταξίδι θα ήταν αδύνατο. Τις αποδείξεις τις βασίζουν λαθεμένα σε κάποιες σκιές στην επιφάνεια της Σελήνης ή τον «κυματισμό» της αμερικανικής σημαίας σε ένα περιβάλλον χωρίς ατμόσφαιρα. 

Μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε πως αν κάτι τέτοιο ίσχυε δε θα μπορούσε να μείνει κρυφό από 400 000 ανθρώπους οι οποίοι εργάστηκαν τόσα χρόνια για μια αποστολή που δε θα λάμβανε χώρα ποτέ. Οι αστροναύτες δε θα δέχονταν με τίποτα να παίξουν σε ένα θέατρο και μαζί με την επιστημονική ομάδα δε θα τολμούσαν κάτι τέτοιο.

Υπάρχουν πολλοί επίσης που διερωτήθηκαν εύλογα γιατί δεν υπήρξε δεύτερη αποστολή. Η αλήθεια είναι πως εκτός από τους αστροναύτες του Apollo 11 στο φεγγάρι έχουν πατήσει άλλοι 20 άνθρωποι. Όμως, οι αποστολές αυτές εκτός από τρομερά επικίνδυνες έχουν και τεράστιο κόστος. Η αποστολή Apollo 11 είχε καθαρά τυπικό χαρακτήρα και δεν πρόκειται ποτέ να ρισκάρουμε ανθρώπινη ζωή για μια εργασία που γίνεται και από ειδικά Rovers.


Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω κάτι που είπε ο ίδιος ο Άρμστρονγκ σε συνέντευξή του. Χαρακτηριστικά ανέφερε πως «ότι και να ακούσω κανείς δεν πρόκειται να μου βγάλει από το μυαλό αυτό που είδα έζησα στο Φεγγάρι». Υπάρχουν επίσης βίντεο με τον Όλντριν που δείχνει περήφανος τις φωτογραφίες του παιδιού του που τις είχε μαζί του στο ταξίδι.

Όπως και να έχει, η αποστολή ήταν σίγουρα τρομερά δύσκολη και μας δίδαξε πως ο άνθρωπος είναι ικανός για τα πάντα.

Αντώνης Καρατζής