Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2020

Οι διαφορετικοί τρόποι έκφρασης των συναισθημάτων μας

Άκουσα πριν καιρό σε μια συλλογή ξένων τραγουδιών ένα πολύ όμορφο τραγούδι, το οποίο αρχικά είχα ερμηνεύσει λάθος αλλά μετά από αναζήτηση είδα ότι η πραγματική ιστορία πίσω από το τραγούδι είναι πολύ πιο γλυκιά από ότι είχα σκεφτεί στην αρχή. Το τραγούδι είναι το "I'm not in love" των 10cc και ακολουθούν οι στίχοι με μετάφραση και τον σύνδεσμο στο τέλος του άρθρου:
 

"I'm not in love / Δεν είμαι ερωτευμένος

So don't forget it / Οπότε μην ξεχνάς

It's just a silly phase I'm going through / Ότι απλώς περνάω μια χαζή φάση

And just because / Κι επειδή

I call you up / Σε παίρνω τηλέφωνο

Don't get me wrong, don't think you've got it made / Μην μπερδεύεσαι, μη νομίζεις ότι πέτυχες

I'm not in love, no no, it's because / Δεν είμαι ερωτευμένος, όχι, όχι, είναι επειδή

 

I like to see you / Θέλω να σε βλέπω

But then again / Αλλά και πάλι

That doesn't mean you mean that much to me / Αυτό δεν σημαίνει ότι σημαίνεις πολλά για μένα

So if I call you / Οπότε αν σε πάρω τηλέφωνο

Don't make a fuss / Μην το κάνεις θέμα

Don't tell your friends about the two of us / Μην πεις στους φίλους σου για εμάς τους δύο

I'm not in love, no no, it's because / Δεν είμαι ερωτευμένος, όχι, όχι, είναι επειδή

 

Be quiet, big boys don't cry / Ησυχία, τα μεγάλα παιδιά δεν κλαίνε

Big boys don't cry (x6) / Τα μεγάλα παιδιά δεν κλαίνε (x6)

 

I keep your picture / Κρατάω την φωτογραφία σου

Upon the wall / Πάνω στον τοίχο

It hides a nasty stain that's lying there / Κρύβει έναν άσχημο λεκέ που υπάρχει εκεί

So don't you ask me / Οπότε μην μου ζητάς

To give it back / Να την επιστρέψω

I know you know it doesn't mean that much to me / Ξέρω ότι ξέρεις πως δεν σημαίνει τόσα για μένα

I'm not in love, no no, it's because / Δεν είμαι ερωτευμένος, όχι, όχι, είναι επειδή

 

Ooh you'll wait a long time for me / Ωωωω, θα με περιμένεις καιρό

Ooh you'll wait a long time (x2) / Ωωωω, θα περιμένεις καιρό (x2)

 

I'm not in love / Δεν είμαι ερωτευμένος

So don't forget it / Οπότε μην ξεχνας:

It's just a silly phase I'm going through / Απλώς περνάω μια χαζή φάση

And just because I call you up / Κι επειδή σε παίρνω τηλέφωνο

Don't get me wrong, don't think you've got it made / Μην μπερδεύεσαι, μη νομίζεις ότι πέτυχες

I'm not in love / Δεν είμαι ερωτευμένος

I'm not in love / Δεν είμαι ερωτευμένος"

 

Τις πρώτες (10, 20, 50, δεν θυμάμαι!) φορές που το άκουσα, μου φάνηκε ότι το νόημα του τραγουδιού αφορούσε κάποιον τύπο που είχε χωρίσει αλλά παρέμενε ερωτευμένος, κι ως εκ τούτου βρίσκεται σε άρνηση, αρνούμενος δηλαδή να παραδεχτεί στον εαυτό του ότι είναι ακόμα ερωτευμένος. Φαίνεται λογικό εξάλλου, έτσι δεν είναι; Βγάζει κάποιο νόημα. 

Τελικά όμως η ερμηνεία μου απείχε πολύ από την πραγματική ιστορία. Το τραγούδι αυτό έγραψε ο τραγουδιστής για την γυναίκα του, η οποία του είχε κάνει παράπονα ότι δεν της έλεγε "Σ' αγαπώ" αρκετά συχνά. Εκείνου βέβαια του είχε κολλήσει στο μυαλό ο φόβος ότι αν έλεγε "Σ' αγαπώ" συχνά στην γυναίκα του, οι λέξεις θα έχαναν το νόημά τους. Για τον λόγο αυτό επέλεξε κάτι διαφορετικό: έγραψε αυτό το τραγούδι αναφέροντας ένα σωρό λόγους που τάχα δεν την αγαπάει, δείχνοντας παράλληλα μέσα από τα λόγια ένα σωρό λόγους για τους οποίους δεν θα μπορούσε ποτέ να ζήσει χωρίς εκείνη. Με άλλα λόγια, όσα πράγματα λέει ότι κάνει (ότι την παίρνει τηλέφωνο, ότι θέλει να την βλέπει, ότι έχει την φωτογραφία της στον τοίχο), βρίσκει τάχα δικαιολογίες ότι είναι για άλλους, μη συναισθηματικούς λόγους, ωστόσο μέσα από όλα αυτά που κάνει της αποδεικνύει ότι την αγαπάει και ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εκείνη. 

Ακούγοντας το τραγούδι αυτό μέσα από τις σκέψεις του τραγουδιστή, μέσα από την πραγματική ιστορία, οι εικόνες που μας ζωγραφίζει στο μυαλό γίνονται ξαφνικά πολύ ομορφότερες, πολύ πιο φωτεινές! Μας δείχνει αυτό ακριβώς που αρκετοί θα έχουμε πετύχει εδώ κι εκεί κατά καιρούς, το μήνυμα που λέει (και το γράφω πρόχειρα, όπως μου ήρθε στο μυαλό): "Το 'σ' αγαπώ' δεν λέγεται μόνο με αυτές τις λέξεις. Είναι κι άλλα πράγματα, όπως 'Έφαγες;' ή 'Να προσέχεις' ή 'Να κοιμηθείς καλά το βράδυ' ή…" και πάει λέγοντας. Στις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις, τόσο στις ρομαντικές όσο και στις φιλικές και οικογενειακές, σημασία δεν έχει να κοιτάμε μόνο τα λόγια, την επιφάνεια. Πρέπει να μάθουμε να διαβάζουμε και ανάμεσα στις γραμμές, να κοιτάμε πίσω από την βιτρίνα των λέξεων. Μόνο έτσι οι σχέσεις μας θα αποκτούν νόημα, βάθος και δύναμη!



Σμαράγδα Θεοδωρίδου 

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.


Τρίτη, 16 Ιουνίου 2020

Δύο θρύλοι, μια έχθρα, ένα ατύχημα, και μια ιστορία αμοιβαίου σεβασμού





Ένα απόγευμα πριν χρόνια, ο μπαμπάς μου ετοιμαζόταν να παρακολουθήσει μια ταινία και πρότεινε να την δω κι εγώ, παρόλο που ήξερε ότι το θέμα της ταινίας δεν με ενδιέφερε στο ελάχιστο. Το ίδιο ήξερα κι εγώ, ωστόσο όμως έκατσα να την δω κι εν τέλει το θέαμα δικαίωσε πλήρως την απόφασή μου. Η ταινία έχει τίτλο "Rush" (2013) και αφορά την πραγματική ιστορία του ατυχήματος του Αυστριακού Νίκι Λάουντα (τον οποίο υποδύεται ο Daniel Brühl) σε αγώνα της Formula 1 το 1976, και την ισχυρή κόντρα του με τον Βρετανό Τζέιμς Χαντ (τον οποίο υποδύεται ο Chris Hemsworth) για την κατάκτηση του παγκόσμιου τίτλου εκείνη τη χρονιά. Οι δύο αυτοί αγωνιστές της Formula 1 έμειναν στην ιστορία του αθλήματος ως θρύλοι (έτσι προκύπτει και ο τίτλος).

Τόσο πριν όσο και μετά την παρακολούθηση της ταινίας, η Formula 1 σαν διοργάνωση πάντα με αφήνει παγερά αδιάφορη. Η ταινία όμως είναι ένα αριστούργημα γιατί δεν προβάλλει απλώς την ιστορία γύρω από το ατύχημα, αλλά τον ανταγωνισμό μεταξύ του Λάουντα και του Χαντ, του κύριου αντιπάλου του, και το δυνατό της στοιχείο κατ' εμέ είναι η εξέλιξη των χαρακτήρων που κορυφώνεται με μία πολύ όμορφη συμβουλή στο τέλος της ταινίας (βίντεο της τελευταίας αυτής σκηνής και του επιλόγου είναι στο τέλος του άρθρου). Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή. Προειδοποιώ ότι ακολουθεί μεγαλούτσικο κείμενο, αξίζει όμως να το διαβάσετε, και το λέω σαν άτομο που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το αντικείμενο, βρήκε όμως κάτι όμορφο εκεί μέσα το οποίο και αναλύεται στην πορεία!

Ο Νίκι Λάουντα ήταν μέλος μιας αρκετά ευκατάστατης οικογένειας από τη Βιέννη που δραστηριοποιούταν στον χώρο των επιχειρήσεων. Όπως ήταν λογικό κι επόμενο, όταν ο Νίκι εξέφρασε ότι θέλει να ασχοληθεί με το ράλι της Formula 1 (από την εφηβεία ακόμα είχε πάθος με αυτό), η οικογένειά του δεν τον υποστήριξε. Εκείνος δεν το έβαλε κάτω, αλλά αντιθέτως πήρε δάνεια (καταλήγοντας να γίνει ο μοναδικός οδηγός Formula 1 που πλήρωσε για μια ευκαιρία να πάρει μέρος) και το κυνήγησε. Ξεκίνησε από τους αγώνες της Formula 2 το 1971 και έφτασε στην Formula 1, όπου υπέγραψε ως οδηγός της Ferrari, το 1974.

Το μεγαλύτερο δείγμα της επιμονής του ωστόσο φάνηκε δύο έτη αργότερα. Το 1976 ήταν η χρονιά που ο Λάουντα δοκιμάστηκε, πάλεψε και νίκησε, ίσως όχι στο άθλημά του αλλά εκεί που είχε πιο πολλή σημασία. Στο πρωτάθλημα του 1976 οι διεκδικητές του παγκόσμιου τίτλου ήταν δύο: από τη μία ο Λάουντα κι από την άλλη ο Τζέιμς Χαντ. Όλοι οι αγώνες στρέφονταν γύρω από την κόντρα τους. Η ταινία εστιάζει πολύ στην προσωπική τους κόντρα, στην έχθρα που έτρεφε ο ένας για τον άλλο στο πλαίσιο του ανταγωνισμού η οποία έχθρα όμως έφτανε σε προσωπικό επίπεδο. Γι' αυτό και όταν ήρθε η ώρα για την διεξαγωγή του αγώνα στη Γερμανία, στην πίστα Νίρμπουργκρινγκ, ο Λάουντα ζήτησε να ματαιωθεί ο αγώνας γιατί η πίστα ήταν ήδη επικίνδυνη και τα ακραία καιρικά φαινόμενα την κατέστησαν ακόμα χειρότερη. Ο Χαντ ωστόσο έστρεψε τους περισσότερους οδηγούς εναντίον του, ψηφίζοντας να γίνει ο αγώνας, κατηγορώντας τον Λάουντα ότι κατέφυγε σε τέχνασμα προκειμένου να διασφαλίσει το πρωτάθλημα (εφόσον ο τελευταίος ήταν πρώτος στην συνολική βαθμολογία). Εν τέλει ο αγώνας έγινε, με τραγικά αποτελέσματα για τον Λάουντα. Σε μια στροφή ο Λάουντα έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου του, τράκαρε σε μια μεταλλική μπαριέρα και τινάχτηκε στη μέση του δρόμου όπου το μονοθέσιό του τυλίχτηκε στις φλόγες. Την ίδια στιγμή περνούσαν άλλα τρία μονοθέσια κι έγινε καραμπόλα. Οι οδηγοί έσπευσαν να τον βοηθήσουν χωρίς επιτυχία, ώσπου ήρθαν οι διασώστες να τον απεγκλωβίσουν. Μέχρι να γίνει αυτό, ο Λάουντα έμεινε παγιδευμένος στο μονοθέσιο για 55 δευτερόλεπτα με το κεφάλι του να καίγεται. Από το ατύχημα υπέστη εγκαύματα τρίτου βαθμού στο πρόσωπό του, όμως αυτό που έθεσε την ζωή του σε κίνδυνο ήταν το ότι είχε εισπνεύσει τοξικά αέρια από τα καύσιμα που είχαν χυθεί στην πίστα καθώς και αφρούς από τους πυροσβεστήρες των διασωστών. Έχασε επίσης το μεγαλύτερο μέρος του δεξιού του αυτιού, καθώς και τα μαλλιά της δεξιάς πλευράς του κεφαλιού του, τα φρύδια του και τα βλέφαρά του. Είχε τις αισθήσεις του όταν τον απεγκλώβισαν, αλλά έπεσε σε κώμα αμέσως μετά, με τις επόμενες τρεις ημέρες να είναι κρίσιμες για την ζωή του. Κατάφερε όμως να ξεγελάσει τον θάνατο και να επανέλθει στους αγώνες ένα μήνα μετά, φορώντας ειδικό κράνος που να χωράει τις γάζες και το προστατευτικό προσώπου που φορούσε.

Πέρα από την θέλησή του για ζωή και την μάχη που έδωσε, αυτό που μου έκανε την καλύτερη εντύπωση στην ταινία ήταν η εξέλιξη χαρακτήρων. Ο Χαντ, νιώθοντας υπεύθυνος για το ατύχημα του Λάουντα, σταμάτησε την κόντρα και αντιθέτως τον αντιμετώπιζε ως άξιο αντίπαλο. Το ίδιο ακριβώς όμως έκανε κι ο Λάουντα. Εν τέλει την χρονιά εκείνη ο Χαντ ήταν εκείνος που πήρε το πρωτάθλημα, καθώς στον τελευταίο αγώνα που διεξήχθη στην Ιαπωνία κι επικρατούσαν το ίδιο ακραία καιρικά φαινόμενα, ο Λάουντα παράτησε τον αγώνα λόγω του ότι ένιωθε ακόμα το σοκ από το ατύχημά του, κι επιπλέον δεν μπορούσε να δει επειδή έχοντας χάσει τα βλέφαρά του, η βροχή τον τύφλωνε. Μπορεί εκείνη τη χρονιά να μην είχε κερδίσει, αλλά συνολικά στη ζωή του κέρδισε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα Formula 1 πριν αποσυρθεί και ιδρύσει την δική του αεροπορική εταιρία.

Το αγαπημένο μου μέρος στην ταινία είναι η έμπνευση του άρθρου αυτού και το σημείο όπου θέλω να καταλήξω με όλη αυτή την ιστορία. Μετά από το τέλος του πρωταθλήματος του 1976, μας δείχνει η ταινία ένα μικρό αεροδρόμιο όπου ο Χαντ πάει να επιβιβαστεί σε πτήση κι ο Λάουντα ασχολείται με ένα μικρό αεροπλάνο, η στροφή που σκεφτόταν να κάνει στην καριέρα του μετά τη Formula 1. Ο Χαντ πλησιάζει τον Λάουντα και αρχίζουν μια συνομιλία σαν δύο παλιοί καλοί φίλοι, συμβουλεύοντας ο ένας τον άλλο πώς να προσεγγίσουν την λογική του πρωταθλητισμού της Formula 1. Στο τέλος ο Χαντ ετοιμάζεται να φύγει, κι ο Λάουντα τον σταματάει και του λέει τα παρακάτω λόγια: "Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, το χειρότερο μέρος της θεραπείας ήταν η εκκένωση, το να βγάζουν πράγματα από τα πνευμόνια μου. Ήταν κόλαση. Κι ενώ το έκαναν, έβλεπα στην τηλεόραση εσένα να κερδίζεις τους βαθμούς μου, κι έλεγα το πόσο σε μισώ. Μια μέρα ήρθε ο γιατρός και μου είπε 'Κ. Λάουντα, να σας δώσω μια συμβουλή; Σταματήστε να βλέπετε σαν κατάρα το να έχετε εχθρό στην ζωή σας. Ίσως είναι ευλογία. Ο σοφός παίρνει από εχθρό πιο πολλά απ΄ όσα ο χαζός από φίλο'. Και ξέρεις κάτι; Είχε δίκιο. [ακολουθεί μέρος διαλόγου που δεν έχει τόση σημασία για το θέμα του άρθρου, και συνεχίζει μετά:] Γι' αυτό μη με απογοητεύεις τώρα. Σε χρειάζομαι για να με προκαλείς. Γύρνα πίσω στην δουλειά". Εν τέλει αποχαιρετούν ο ένας τον άλλο και είναι πλέον φανερό, τόσο με βάση την μεταξύ τους συζήτηση όσο και με βάση τον επίλογο της ταινίας, ότι πλέον τρέφουν σεβασμό ο ένας προς τον άλλο. Δεν είναι πλέον δύο ανώριμοι νέοι που μισούν και κοντράρουν άσχημα ο ένας τον άλλο, αλλά έχουν εξελιχθεί σαν χαρακτήρες, έχουν ωριμάσει, είναι και οι δύο σε επίπεδο πρωταθλητισμού, και υπάρχει μεταξύ τους αμοιβαίος σεβασμός και αναγνώριση. Προσωπική μου αντίδραση όταν είχα δει εκείνο το σημείο ήταν η συγκίνηση, και δεν υπερβάλλω.

Ακούγοντας τη συμβουλή του γιατρού, πείθομαι όλο και περισσότερο ότι έχει απόλυτο δίκιο. Τελικά το να έχεις έναν εχθρό στη ζωή σου μπορεί να σου δείξει πράγματα που αγνοείς. Για να έχουμε κάποιον αντίπαλο (για να μην χρησιμοποιώ συνέχεια την βαριά λέξη "εχθρός"), σημαίνει ότι ο αντίπαλος βλέπει κάτι σε εμάς που ο ίδιος θεωρεί επικίνδυνο για εκείνον. Στην αντίθετη περίπτωση, απλώς δεν θα ασχολιόταν. Όταν πρόκειται για τον εαυτό μας, δεν είναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο να τον υποτιμούμε: να υποτιμούμε τις δυνατότητές μας, τις ικανότητές μας, και το τι μπορούμε να καταφέρουμε. Συχνά μπορεί, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα, να αγνοούμε και τις συμβουλές των οικείων μας προσώπων όταν μας επισημαίνουν τα θετικά μας, ακριβώς επειδή μπορεί στο πίσω μέρος του μυαλού μας να τα θεωρούμε υποκειμενικές απόψεις επειδή μας ξέρουν καλά. Δεν λέω ότι οι οικείοι μας κάνουν λάθος. Το αντίθετο μάλιστα, οι οικείοι μας γνωρίζουν τον εαυτό μας πολύ καλύτερα από τους αγνώστους ακριβώς επειδή μας έχουν μάθει καλά και είναι ικανοί να βλέπουν πράγματα που εμείς αγνοούμε. Παίρνοντας παράδειγμα τον εαυτό μου όμως, τόσο σαν σύμβουλο απέναντι σε δικούς μου οικείους όσο και σαν δέκτη συμβουλών από οικεία πρόσωπα, γνωρίζω καλά το πόσο εύκολο είναι να αγνοηθούν συμβουλές φίλων ακόμα κι όταν αφορούν θετικά στοιχεία. Όλο αυτό εξαρτάται βέβαια κι από την προσωπικότητα του καθένα μας και τις ανασφάλειες που μπορεί να κουβαλάμε.

Στη συνέχεια όμως έρχεται ένας αντίπαλος, ο οποίος μπορεί να είναι αντίπαλος σε προσωπικό επίπεδο, ή σε επαγγελματικό, ή οπουδήποτε. Είτε είναι οικείο μας πρόσωπο είτε όχι δεν έχει σημασία, καθώς από τη στιγμή που μας αντιμετωπίζει σαν αντίπαλος τότε κυριαρχεί η "ιδιότητα" εκείνη. Εκείνο το άτομο μας δείχνει ότι φοβάται κάτι από εμάς. Το να σου φέρεται ένας άγνωστος (ή γνωστός) ανταγωνιστικά, να προσπαθεί να σε ρίξει με κάποιο τρόπο, δείχνει ακριβώς ότι σε βλέπει ψηλά και πρέπει να σε ρίξει για να ανέβει εκείνος. Αν προσέξεις την συμπεριφορά, ίσως και να εντοπίσεις ποιο είναι το στοιχείο σου που ο άλλος νιώθει ότι τον απειλεί. Ίσως με αυτήν την κατάσταση να αναγνωρίσεις κάποια αξία σου που θεωρούσες ότι δεν έχεις ή ότι ήταν ασήμαντη. Αν ήταν ασήμαντη όμως δεν θα ασχολιόταν ούτε το άλλο πρόσωπο, σωστά; Προσοχή όμως, αυτή η άποψη δεν πρέπει να συγχέεται με το "τι θα πει ο κόσμος" και ότι πρέπει να περιμένουμε να αναγνωρίσει ο έξω κόσμος την αξία μας. Εδώ δεν μιλάω γενικά, ούτε το να περιμένουμε την επιδοκιμασία του κόσμου πριν συνεχίσουμε την ζωή μας. Αντιθέτως, αναφέρομαι στην περίπτωση ενός συγκεκριμένου ατόμου που βλέπει κάτι πολύ συγκεκριμένο σε εμάς το οποίο πιθανώς και να αγνοούμε εμείς οι ίδιοι. Πέραν αυτού, ο αντίπαλος θεωρείται πιο αντικειμενικός κριτής ακριβώς επειδή το δικό μας καλό δεν είναι δικός του στόχος οπότε δεν έχει κανένα λόγο να μας στηρίζει. Η αντίδρασή του απέναντι σε εμάς είναι βασισμένη ακριβώς σε αυτό που νιώθει ότι τον απειλεί.

Τα λόγια του γιατρού ότι ο σοφός άνθρωπος μαθαίνει περισσότερα από τον εχθρό του είναι απόλυτα λογικά, και μπορούμε από εδώ να το πάμε κι ένα βήμα παραπέρα (θα χρησιμοποιήσω τους ίδιους όρους). Ο σοφός άνθρωπος θα δει τι είναι αυτό που κατά βάθος φοβίζει τον εχθρό του και θα το εντοπίσει στον εαυτό του. Στη συνέχεια όμως, μπορεί να το αξιοποιήσει, να το χρησιμοποιήσει υπέρ του. Δεν το εννοώ με την επιθετική έννοια, εννοώ όμως ότι εφόσον εντοπίσει στον εαυτό του τι είναι αυτό που φοβούνται οι άλλοι, τότε μπορεί να το αναγνωρίσει, να το δουλέψει και να πορεύεται πιο δυναμικά. Δεν είναι καθόλου κακό να χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις μας, τις αξίες μας και τα δυνατά μας σημεία, πάντα βέβαια με σεβασμό προς τους γύρω μας, διαφορετικά ούτε εμείς θα δεχτούμε σεβασμό εάν πρώτα δεν σεβαστούμε τους άλλους. Σε κάθε περίπτωση όμως, η ύπαρξη ενός αντιπάλου, αν το δούμε σωστά, μπορεί να λειτουργήσει ως αφύπνιση στην πορεία εξερεύνησης του ίδιου μας του εαυτού.

Κανονικά θα έκλεινα το άρθρο με την προηγούμενη παράγραφο, αλλά δεν μπορώ να μην γράψω τον επίλογο από την ταινία, ο οποίος έρχεται αμέσως μετά την συζήτηση εκείνη σφραγίζοντας τα λεγόμενα του Λάουντα, και ήταν το στοιχείο που με συγκίνησε βαθύτατα. Τα τελευταία λόγια που αντάλλαξαν ο Λάουντα κι ο Χαντ πριν χωριστούν ήταν από τη μία ο Λάουντα να του λέει να επιστρέψει στους αγώνες και να τους αντιμετωπίζει με επαγγελματισμό, σαν σωστή εργασία, κι ο Χαντ να λέει ότι θα επιτρέψει αλλά πρώτα θέλει να ξεκουραστεί λίγο καιρό γιατί την ζωή πρέπει να την χαιρόμαστε παράλληλα, κι ότι τα λεφτά, οι τίτλοι, τα κύπελλα και τα αεροπλάνα δεν έχουν καμία σημασία αν δεν γλεντάς και λίγο την ζωή σου, συμπληρώνοντας "Τι νίκη είναι αυτή;". Στη συνέχεια ο Χαντ φεύγει να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο που τον περίμενε, αλλά πριν φύγει γυρνάει στον Λάουντα χαμογελώντας και του λέει “Φαίνεσαι ωραίος, Νίκι. Είσαι ο μόνος τύπος που του κάηκε το πρόσωπο και τελικά αποδείχθηκε βελτίωση”, με τον Λάουντα φυσικά να του δείχνει το μεσαίο δάχτυλο ενώ χαμογελάει κι ο ίδιος. Ωραίο παράδειγμα άσπονδων φίλων! Μετά ο Χαντ ανεβαίνει στο αεροπλάνο κι αλλάζει το σκηνικό, όπου ακολουθούν βίντεο με τους πραγματικούς Τζέιμς Χαντ και Νίκι Λάουντα (όχι τους ηθοποιούς) ενώ ακούγεται η φωνή του πραγματικού (γέρου πλέον) Νίκι Λάουντα να κλείνει την ταινία λέγοντας τα εξής: "Φυσικά και δεν με άκουσε. Για τον Τζέιμς, ένας παγκόσμιος τίτλος ήταν αρκετός. Απέδειξε αυτό που είχε ανάγκη να αποδείξει στον εαυτό του και σε όσους τον αμφισβήτησαν. Δύο χρόνια αργότερα, αποσύρθηκε. Όταν τον είδα ξανά στο Λονδίνο μετά από εφτά χρόνια, εγώ σαν πρωταθλητής κι εκείνος σαν αθλητικός παρουσιαστής (sportscaster), ήταν ξυπόλητος σε ένα ποδήλατο με σκασμένο λάστιχο. Ακόμα όμως ζούσε την κάθε ημέρα σαν να ήταν η τελευταία του. Όταν έμαθα ότι πέθανε στα 45 του από καρδιακή προσβολή, δεν ξαφνιάστηκα. Απλώς λυπήθηκα. Πάντα μας θεωρούσαν αντιπάλους, αλλά ήταν ένας απ' τους λίγους που συμπάθησα, κι ένας απ' τους ακόμα πιο λίγους που σεβάστηκα. Παραμένει ο μόνος άνθρωπος που ζήλεψα".




Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020

Σημάδια της νίκης!




Θυμήθηκα προχθές μια ωραία ανάρτηση που είχα δει πριν από μερικά χρόνια στο Tumblr, το κείμενο της οποίας ήταν το εξής: "Δεν ντρέπομαι για τα σημάδια μου. Είναι απόδειξη πως αντιμετώπισα ό,τι προσπάθησε να μου κάνει κακό, και επέζησα!". Αργότερα το είχα δει και σε μια σειρά όπου μία γυναίκα προσπάθησε να σκοτώσει μια κοπέλα με ένα σπάγκο γύρω από τον λαιμό της, όμως πρόλαβαν και την έσωσαν. Την επόμενη μέρα που η κοπέλα (η οποία πάντα φρόντιζε να έχει άψογη και αψεγάδιαστη εμφάνιση), η μάνα της προσφέρθηκε να της δείξει πώς να κρύψει την γραμμή στο λαιμό της με μακιγιάζ. Η κοπέλα το σκέφτηκε και είπε "Γιατί να το κρύψω; Τι έχω να κρύψω; Αυτό δείχνει ότι προσπάθησαν να με σκοτώσουν και δεν το πέτυχαν. Δεν έχω τίποτα να κρύψω". Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για μεγάλη αλήθεια. Είναι κάτι που μπορεί να ισχύσει για κάθε άνθρωπο στον κόσμο, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι τα σημάδια που κουβαλάει ο καθένας μας δεν είναι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.

Τα σωματικά σημάδια είναι αυτά που φαίνονται με την πρώτη, και είναι αυτά που όσοι τα έχουν συχνά φοβούνται να αποκαλύψουν και σπεύδουν να κρύψουν. Το γιατί το κάνουν είναι κάτι που δεν θα αναλύσω γιατί είναι κάτι που δεν μπορούμε να ξέρουμε, ούτε να καταλάβουμε. Δεν μπορούμε να μπούμε μέσα στο μυαλό και την ψυχοσύνθεση του καθενός για να ξέρουμε πώς σκέφτεται και πώς νιώθει, και το να πάμε στο άλλο άκρο λέγοντάς του "Μην ντρέπεσαι, μην κρύβεσαι!" με πιεστικό τρόπο είναι μια μορφή πίεσης που δεν χρειάζονται μέχρι να σιγουρευτούν ότι νιώθουν καλά και ήρεμοι.

Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει λόγος να ντρέπεται κάποιος για τα σημάδια του. Δεν θα έπρεπε να υφίσταται καμία κατάσταση που να το ωθεί στο να πιστέψει ότι πρέπει να κρυφτεί. Δυστυχώς όμως σε πολλές κοινωνίες, τόσο στην χώρα μας όσο και παραέξω, υφίσταται η πρακτική του να κατηγορείται το θύμα για τις καταστάσεις που του αφήνουν σημάδια. Όλοι μας έχουμε ακούσει κάποια φορά για θύμα κάποιας επίθεσης "Ε, ας πρόσεχε πώς ντυνόταν" ή "Αφού ήταν τόσο άσχημα στην οικογένειά της, γιατί δεν έφευγε;", και διάφορα άλλα τέτοια. Δεν αποκλείεται κάποια φορά να πήγε και το δικό μας μυαλό σε τέτοια απάντηση. Σε μια κοινωνία στιγματισμού του θύματος, όπου οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) σπεύδουν να δείξουν με το δάχτυλο και ελάχιστοι μπαίνουν στην διαδικασία να στηρίξουν το θύμα (ή και κανένας), είναι λογικό αυτό να νιώθει ότι πρέπει να κρυφτεί.

Το ίδιο σοβαρό είναι και το θέμα των ψυχολογικών σημαδιών, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Μια άσχημη κατάσταση/συμπεριφορά/εμπειρία, μπορεί να αφήσει ψυχικά σημάδια στο άτομο, αλλά ακόμα κι εκεί υπάρχει πολλές φορές ο κοινωνικός στιγματισμός με αποτέλεσμα το άτομο αυτό να μην ζητάει βοήθεια γιατί ντρέπεται. Εκεί έχουμε κάποιες κλασικές απαντήσεις όπως "Σιγά, πώς κάνεις έτσι;", ή "Υπερβάλλεις", ή "Πόσο αδύναμος πρέπει να είναι κάποιος για να καταλήξει να ζητήσει βοήθεια;", και άλλα πολλά. Ίσα-ίσα, το να αναγνωρίσει κάποιος ότι δεν είναι καλά και να ζητήσει βοήθεια είναι παράδειγμα θάρρους, θέλησης και δύναμης, όχι αδυναμίας. Γνωρίζουμε εξάλλου πολύ καλά ότι με το να κρύβει κάποιος και να καταπιέζει τέτοια συναισθήματα και εσωτερικά σημάδια καταφέρνει μόνο να επιδεινώσει την ψυχική του υγεία, με χειρότερα πιθανά ενδεχόμενα. Το αποτέλεσμα είναι πάλι το ίδιο εδώ, κάποιο άτομο με ψυχικά σημάδια που ντρέπεται να τα αφήσει να φανούν και νιώθει την ανάγκη να τα κρύψει.

Γνωρίζω ότι αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα συζήτησης και ότι οι αλλαγές δεν γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη, οπότε δεν θα αναφερθώ περαιτέρω στην υφιστάμενη κατάσταση. Θα πρέπει όμως να έχουμε υπόψη μας ότι δεν πρέπει να σπεύδουμε να μαντέψουμε και να κρίνουμε, δεν πρέπει να συμβάλλουμε στην λογική του να δείχνουμε με το δάχτυλο. Αντιθέτως, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι κάθε άτομο που φέρει σημάδια, είτε σωματικά είτε ψυχικά, είτε μεγάλα είτε μικρά, περνάει ακόμα μία μάχη με τον εαυτό του και τα σημάδια του, στην οποία μάχη μάλιστα νιώθει πλέον εντελώς μόνο του. Όσο για τα άτομα που δεν είναι κοντινά μας άτομα για να τα βοηθήσουμε άμεσα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι όσο μπορούμε να προσπαθήσουμε την αλλαγή των στερεοτύπων. Μην ξεχνάμε ότι τα σημάδια κάθε ανθρώπου είναι σημάδια νίκης, όχι ήττας! Όταν βλέπουμε τέτοια άτομα, βλέπουμε μόνο νικητές! Καλό θα είναι λοιπόν να τους αντιμετωπίζουμε ως νικητές και όχι ως οτιδήποτε άλλο.

Σε όλο αυτό το θέμα (όπως και σε κάθε κοινωνικό πρόβλημα) δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αλλαγή είναι πάντα στο χέρι μας. Όπως εξάλλου λέει και το υπέροχο απόφθεγμα: "Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο". Ένας-ένας πρέπει να φροντίσουμε να διορθώσουμε διάφορα στραβά της κοινωνίας μας, ξεκινώντας πρώτα-πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2020

Μια ευκαιρία μόνο, ένα "αντίο"...




Διάβασα αυτές τις μέρες για τον θάνατο του Ινδού ηθοποιού Ίρφαν Καν, του πρωταγωνιστή της ταινίας "Η Ζωή Του Πι" (2012). Μαζί με την είδηση για τον πρόωρο θάνατό του (σε ηλικία 53 ετών) υπήρχε ένα στιγμιότυπο από τον ρόλο του στην εν λόγω ταινία με κάτι που είπε και το οποίο θα αποτελέσει το θέμα του παρόντος άρθρου.

Πριν προχωρήσω με τα λόγια του χαρακτήρα του στην ταινία, ας πούμε δύο λόγια για την ταινία (εφόσον δεν την έχω δει θα τα πω όσο πιο σύντομα μπορώ με βάση αυτά που διάβασα). Η ταινία ξεκινάει με τον κεντρικό ήρωα, Πι (από το μαθηματικό σύμβολο) Πατέλ, ινδικής καταγωγής, ο οποίος είναι καθηγητής πανεπιστημίου και ζει στο Μόντρεαλ του Καναδά. Τον επισκέπτεται ένας συγγραφέας απεσταλμένος από έναν οικογενειακό φίλο του Πι, και του ζητάει να πει την ιστορία του καθώς θεωρούσε ότι θα ήταν καλό υλικό για βιβλίο. Ο Πι του λέει την ιστορία του, ξεκινώντας από όταν ήταν μικρός και ζούσε στην Ινδία, όπου οι γονείς του είχαν ζωολογικό κήπο με άγρια ζώα. Στα 16 του οι γονείς του αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στον Καναδά, οπότε βρήκαν πέρασμα μέσω ενός ιαπωνικού πλοίου, μαζί με τα ζώα τα οποία θα πουλούσαν στην Β. Αμερική. Δυστυχώς όμως κατά τη διάρκεια του ταξιδιού πέφτουν σε δυνατή καταιγίδα, το πλοίο βυθίζεται και οι μόνοι επιζώντες είναι ο Πι μαζί με κάποια ζώα. Τα ζώα αλληλοκατασπαράζονται κι εν τέλει μένει ο Πι μόνος με μια τίγρη της Βεγγάλης. Ακολουθεί ένα μεγάλο ταξίδι με τον Πι και την τίγρη σε μια σχεδία, κυρίως στη θάλασσα (και σε ένα αφιλόξενο νησί για μία μέρα), όπου ο Πι προσπαθεί να μαζεύει βρόχινο νερό και να φροντίζει την τίγρη προκειμένου να μην καταλήξει ο ίδιος μεζεδάκι. Στο τέλος καταφέρνουν να βρεθούν σε μια παραλία του Μεξικού.

Στη σκηνή της παραλίας (η οποία είναι σε βίντεο στο τέλος του άρθρου, δυστυχώς χωρίς υπότιτλους) ήταν και το στιγμιότυπο που μου έμεινε. Όταν αποβιβάζονται στην ακτή, η τίγρη πηγαίνει προς την ζούγκλα και κοντοστέκεται, σαν να το σκέφτεται. Ο Πι περιμένει η τίγρη να γυρίσει και να τον κοιτάξει, κι όπως λέει στη σκηνή εκείνη, περίμενε από την τίγρη να κλείσει κατά κάποιο τρόπο αυτή τη σχέση τους. Η τίγρη όμως δεν το κάνει, και τελικά μετά τον σύντομο δισταγμό της απλά μπαίνει στη ζούγκλα και εξαφανίζεται. Ο Πι δεν έχει δύναμη να την ακολουθήσει και μένει πεσμένος στην άμμο, όπου κάποιοι άνθρωποι τον εντοπίζουν και τον κουβαλούν μέχρι το νοσοκομείο. Ο Πι ξεσπάει σε λυγμούς γιατί νιώθει ότι η τίγρη, μετά από όλη αυτή την περιπέτεια που πέρασαν μαζί, απλώς τον εγκατέλειψε χωρίς καν να του ρίξει μια τελευταία ματιά. Η ταινία εναλλάσσεται μεταξύ της σκηνής εκείνης και του ενήλικου πλέον Πι, ο οποίος ενώ διηγείται την ιστορία, λέει το εξής: "I suppose, in the end, the whole of life becomes an act of letting go. But what always hurts the most is not taking a moment to say goodbye". Σε ελεύθερη μετάφραση, αυτό που λέει είναι ότι "Υποθέτω ότι στο τέλος, όλη η ζωή γίνεται μια πράξη του να αφήνεις ανθρώπους και καταστάσεις πίσω σου. Όμως αυτό που πάντα πονάει πιο πολύ είναι το να μην έχεις μια ευκαιρία να πεις αντίο". Όταν το λέει αυτό, αναφέρεται πρωτίστως στον ξαφνικό χαμό των γονιών του που δεν πρόλαβε να αποχαιρετήσει όταν βυθίστηκε το πλοίο, που δεν πρόλαβε να ευχαριστήσει τον πατέρα του για όσα του έμαθε και όσα του χάρισε, και δευτερευόντως στην τίγρη που τον άφησε πίσω του έτσι απλά, χωρίς να του ρίξει ούτε μια τελευταία ματιά.

Διαβάζοντας αυτή τη λεζάντα στο στιγμιότυπο, η πρώτη μου σκέψη ήταν το πόσο μεγάλη αλήθεια είναι αυτή. Δυστυχώς όμως είναι κάτι που αναπόφευκτα θα το νιώσει ο καθένας σε ένα ή περισσότερα στάδια της ζωής του, είτε με ανθρώπους είτε με καταστάσεις. Οι πιο βαριές περιπτώσεις είναι οι απώλειες κοντινών μας ανθρώπων, αυτών που χάνονται ξαφνικά από τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς να έχουμε την ευκαιρία να τους αποχαιρετήσουμε. Αυτό ήταν το πρώτο που είχε κατά νου ο Πι στην ταινία, και είναι και η πιο επώδυνη κατάσταση καθώς οι απώλειες αυτές αφήνουν πληγές που δεν επουλώνονται ποτέ κι απλώς μαθαίνουμε να ζούμε με αυτές.

Αυτή η αίσθηση όμως εκτείνεται και σε άλλες περιπτώσεις που αφορούν ανθρώπινες σχέσεις. Παντού υπάρχει μία σχέση όπου το ένα μέρος την έληξε ξαφνικά, αφήνοντας το άλλο μέρος απαρηγόρητο. Παντού θα βρούμε έστω και μία φιλία που διαλύθηκε ξαφνικά με τον ίδιο τρόπο. Ακόμα και μια γνωριμία που τελείωσε όσο γρήγορα ξεκίνησε επειδή το ένα άτομο εξαφανίστηκε χωρίς να δώσει σημεία ζωής είναι εξίσου ικανή να προκαλέσει πόνο στον άλλον. Ακόμα και στην ταινία όπου η σχέση που έληξε ήταν μεταξύ ενός ανθρώπου και μιας τίγρης, ο κεντρικός ήρωας πληγώθηκε πολύ. Δυστυχώς αυτός ο ψυχικός πόνος βιώνεται από κάθε άτομο σε διάφορες εκφάνσεις, και κανείς δεν είναι ποτέ, ούτε μπορεί να φανεί, τόσο αναίσθητος ώστε να μην πληγωθεί έστω και μία φορά.

Σε κάθε τέτοια περίπτωση, ο λόγος που πληγωνόμαστε τόσο έντονα είναι μία μονολεκτική ερώτηση που θέλουμε απλά να φωνάξουμε με όλη μας τη δύναμη, να βγει από μέσα μας: "ΓΙΑΤΙ;;;;;". Και είναι μια ερώτηση που δεν μπορεί να απαντηθεί όταν κάποια σχέση (οποιουδήποτε τύπου) τελειώνει τόσο ξαφνικά. Το άτομο που μένει πίσω είναι πάντα αυτό που θα ρωτάει "ΓΙΑΤΙ;", και ίσως να μην το μάθει ποτέ του. Σύμφωνα με την ψυχολογία, αυτός ο πόνος είναι επειδή δεν δόθηκε αυτό που στα αγγλικά λένε "closure", δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση "κλείσιμο" της εν λόγω σχέσης. Εξαιρώντας τις περιπτώσεις οριστικής απώλειας αγαπημένων προσώπων όπου ό,τι και να κάνουμε δεν μπορεί να διορθωθεί, στις υπόλοιπες περιπτώσεις θα ήταν πάντα δυνατή μια απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Γιατί μας χώρισε ο σύντροφος; Γιατί χάθηκε ο φίλος; Γιατί εξαφανίστηκε η νέα γνωριμία; Η ψυχολογία λέει ότι όταν έχουμε την απάντηση, ξέρουμε τι φταίει, κι αν είναι κάτι που αφορά εμάς, τον χαρακτήρα μας ή/και την συμπεριφορά μας, τότε ξέρουμε τι είναι και μπορούμε να το διορθώσουμε. Ακόμα και στην περίπτωση που δεν φταίμε εμείς, τουλάχιστον θα ξέρουμε τι φταίει. Όταν όμως δεν δίνονται απαντήσεις, τότε η ερώτηση μένει. Δεν είναι τυχαίο το ότι, άτομα που εξαφανίζονται έτσι εύκολα από την ζωή μας, μας μένουν μετά απωθημένα. Όταν δεν υπάρχει το "κλείσιμο", τότε στο μυαλό και την καρδιά μας η εκάστοτε ιστορία έχει μείνει ανοιχτή, και υποσυνείδητα μπορεί να πιστεύουμε ή έστω να ελπίζουμε ότι θα επανέλθει αυτή η σχέση.

Το "κλείσιμο" βέβαια δεν είναι εγγύηση ότι το άτομο που μένει πίσω δεν θα πληγωθεί. Ο ψυχικός πόνος είναι σχεδόν πάντα επακόλουθο μιας σχέσης που έληξε. Τουλάχιστον όμως δεν μένει με την απορία. Θα είναι πολύ πιο εύκολο να τα βάλει όλα κάτω και να αναλύσει γιατί πονάει, αν αξίζει να πονάει, κι εν τέλει να το ξεπεράσει στο μέτρο που αυτό είναι δυνατό. Όπως όμως λέει και ο Ίρφαν Καν στον ρόλο του, πονάει πολύ περισσότερο το να μην βρεις μία στιγμή μόνο για να πεις "αντίο". Το ότι σε όλη μας τη ζωή θα έρχονται και θα φεύγουν άτομα είναι κάτι το οποίο ίσως να γίνεται πιο εύκολο όσο μεγαλώνουμε, καθώς κάθε τέτοια περίπτωση μας σκληραγωγεί λίγο περισσότερο. Το να μένουν όμως ανοιχτά κεφάλαια στη ζωή μας, αυτό δεν συνηθίζεται. Είναι πολύ πιο δύσκολο και επώδυνο να πρέπει να πάρουμε εμείς την απόφαση να κλείσουμε το προηγούμενο κεφάλαιο της ζωής μας ώστε να προχωρήσουμε στο επόμενο, παρά να μας το κλείσουν οι άλλοι κι εμείς απλά να προχωρήσουμε.




Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2020

The Show still goes on!





Σήμερα έχουμε αφιέρωμα σε ένα κλασικό τραγούδι που πρέπει όλοι να το ακούσουν έστω μια φορά στη ζωή τους, του οποίου η ιστορία αποτελεί υπέρτατο δείγμα θέλησης και ψυχικής δύναμης. Για τον λόγο αυτό δεν χρειάζεται και περαιτέρω ανάλυση περί συμβολισμού και νοήματος, καθώς η ίδια η ιστορία πίσω από το τραγούδι, οι στίχοι και η ερμηνεία μιλούν από μόνα τους. Από εκεί και πέρα ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει περαιτέρω όπως θέλει.

Το τραγούδι αυτό είναι το "The Show Must Go On" που ερμηνεύει ο (θρύλος) Freddie Mercury. Βγήκε το 1991, λίγο καιρό πριν αποβιώσει ο Mercury λόγω AIDS, κι ήταν στο τελευταίο άλμπουμ που έβγαλε ο Mercury με τους Queen. Οι ίδιοι οι στίχοι, οι οποίοι γράφτηκαν κυρίως από τον κιθαρίστα των Queen, Brian May, με την συμβολή του Mercury, θέλουν να περάσουν το νόημα του να συνεχίζεις να προχωράς στην ζωή σου όσο ακόμα μπορείς. Όλο το τραγούδι είναι ένα μεγάλο σχόλιο για την κατάσταση υγείας του Mercury που διαρκώς χειροτέρευε ενώ αυτός πάλευε με τη νόσο, καθώς και για την στάση του απέναντι στη ζωή. Όταν οι στίχοι ήταν έτοιμοι, ο May το παρουσίασε στον Mercury αλλά δεν ήταν σίγουρος ότι ο τελευταίος θα μπορούσε να πετύχει τα φωνητικά, μιας κι ήταν στο τελευταίο στάδιο της ασθένειάς του (παρόλο που το ευρύ κοινό δεν το γνώριζε ακόμα) κι ήταν εξουθενωμένος. Ωστόσο η απάντησή του στον May ήταν να πιει μια γερή δόση βότκα και να πει "Θα το κάνω ρε [ευκόλως εννοούμενη λέξη από "γ" παραλείπεται]!!!", καταφέρνοντας το αποτέλεσμα που θα ακούσετε στο τραγούδι. Λόγω του ότι δεν είχε αντοχές να γυρίσει βίντεο για να συνοδέψει το τραγούδι, το επίσημο βίντεο του τραγουδιού είναι μια συρραφή από εμφανίσεις του Mercury (κυρίως με τους Queen), και θεωρώ προσωπικά ότι το αποτέλεσμα συνάδει πλήρως με την δυναμικότητα που βγάζει το τραγούδι.

Απολαύστε (στίχοι με μετάφραση, βίντεο στο τέλος του άρθρου)!

"Empty spaces, what are we living for? / Άδειοι χώροι, για τι ζούμε;
Abandoned places, I guess we know the score / Εγκαταλειμμένα μέρη, μάλλον ξέρουμε το σκορ 
On and on, / Προχωρώντας διαρκώς,
Does anybody know what we are looking for? / Ξέρει κανένας τι ψάχνουμε;

Another hero, another mindless crime / Άλλος ένας ήρωας, άλλο ένα απερίσκεπτο έγκλημα
Behind the curtain, in the pantomime / Πίσω από την αυλαία, σε μια παντομίμα 
Hold the line, / Δεν υποχωρώ,
Does anybody want to take it anymore? / Θέλει κανένας να συνεχίσει να το παλεύει;

The show must go on / Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί
The show must go on / Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί
Inside my heart is breaking, / Μέσα μου η καρδιά μου ραγίζει,
My make-up may be flaking, / Το μακιγιάζ μου μπορεί να σπάει,
But my smile still stays on / Αλλά το χαμόγελό μου μένει.

Whatever happens, I'll leave it all to chance / Ό,τι κι αν συμβεί, θα το αφήσω στην τύχη του
Another heartache, another failed romance / Άλλος ένας πόνος στην καρδιά, άλλη μια αποτυχημένη ρομαντική ιστορία 
On and on, / Προχωρώντας διαρκώς,
Does anybody know what we are living for? / Ξέρει κανένας για τι ζούμε;

I guess I'm learning, / Μάλλον μαθαίνω,
I must be warmer now / Πρέπει να νιώθω πιο ζεστά τώρα
I'll soon be turning 'round the corner now / Σύντομα θα στρίψω στη γωνία
Outside the dawn is breaking, / Έξω το ξημέρωμα έρχεται,
But inside in the dark I'm aching to be free / Αλλά μέσα στο σκοτάδι πονάω να ελευθερωθώ

The show must go on. / Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί
The show must go on. / Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί
Inside my heart is breaking, / Μέσα μου η καρδιά μου ραγίζει,
My make-up may be flaking, / Το μακιγιάζ μου μπορεί να σπάει,
But my smile still stays on. / Αλλά το χαμόγελό μου μένει.

My soul is painted like the wings of butterflies / Η ψυχή μου είναι ζωγραφισμένη σαν φτερά πεταλούδων
Fairytales of yesterday that grow but never die / Παραμύθια του χθες που παλιώνουν αλλά ποτέ δεν πεθαίνουν
I can fly, my friends / Μπορώ να πετάξω, φίλοι μου

The show must go on / Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί
The show must go on / Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί
I'll face it with a grin / Θα το αντιμετωπίσω με χαμόγελο
I'm never giving in / Ποτέ δεν τα παρατάω
On with the show / Συνεχίζω την παράσταση

I'll top the bill, / Θα είμαι ο πρωταγωνιστής,
I'll overkill / Θα το φτάσω μέχρι το τέρμα
I have to find the will to carry on with the show / Πρέπει να βρω τη θέληση να συνεχίσω την παράσταση
On with the show / Συνεχίζω την παράσταση

Show must go on / Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί".

Το μόνο που θα πω ως σχόλιο επί του τραγουδιού είναι το ότι η αυλαία δεν έπεσε ποτέ για τον Freddie Mercury. Αν καθίσουμε και σκεφτούμε ότι 29 χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει θρυλικός τραγουδιστής κι ο κόσμος συνεχίζει να λατρεύει το μουσικό του έργο, έχει αφήσει κληρονομιά για πολλές γενιές ακόμα. Ακόμα και σήμερα ο Freddie Mercury συνεχίζει την παράστασή του στις καρδιές μας, και το σίγουρο είναι ότι κανένας δεν πρόκειται να επιτρέψει να υποκλιθεί απέναντί μας κατά το κλείσιμο της κουρτίνας και να αποχωρήσει οριστικά.




Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.

Τρίτη, 19 Μαΐου 2020

Μην αφήνεις τη μοναξιά να σε τρομάζει!




Τις προάλλες κι ενώ έψαχνα συλλογές μου, πέτυχα την παλιά μεν αλλά πάντα απίστευτη ταινία του 2004 “Το Φάντασμα της Όπερας”. Τι να πρωτοπεί κανείς για την ταινία αυτή; Η υπόθεση συγκινητική, οι ερμηνείες απίστευτες, και φυσικά η κορυφαία μουσική που αποπνέει μια δυναμικότητα αλλά παράλληλα και μια μελαγχολία.

Απολαμβάνοντας λοιπόν τα τραγούδια της ταινίας, έφτασα και στο τραγούδι των τίτλων τέλους με τίτλο “Learn to be Lonely”, το οποίο μου είχε κάνει πολύ καλή εντύπωση από την πρώτη φορά που το άκουσα, όταν είχε πρωτοβγεί η ταινία. Τότε βέβαια μου είχε μείνει μόνο σαν ένα μελαγχολικό κομμάτι το οποίο, όσο όμορφο κι αν ήταν, δεν έπαυε να με ψυχοπλακώνει από τη στιγμή που είναι φανερό ότι απευθύνεται στον ίδιο τον χαρακτήρα του τίτλου, στο Φάντασμα της Όπερας δηλαδή, και την απίστευτα δύσκολη και μοναχική ζωή που αυτός ζούσε από παιδί. Τότε όμως ήμουν απλά μια μικρή έφηβη που δεν μπορούσε να το καταλάβει διαφορετικά, ενώ τώρα, 16 χρόνια αργότερα, έπιασα άλλο νόημα.

Ακολουθούν παρακάτω οι στίχοι του τραγουδιού με την μετάφραση δίπλα και τον σύνδεσμο του τραγουδιού στο τέλος του άρθρου.

“Child of the wilderness / Παιδί των δυσκολιών
Born into emptiness / Γεννημένο στο τίποτα
Learn to be lonely / Μάθε να είσαι μοναχικός
Learn to find your way your way in darkness / Μάθε να βρίσκεις τον δρόμο σου στο σκοτάδι.

Who will be there for you? / Ποιος θα είναι εκεί για σένα;
Comfort and care for you? / Να σε παρηγορεί και να σε νοιάζεται;
Learn to be lonely / Μάθε να είσαι μοναχικός
Learn to be your one companion / Μάθε να είσαι ο μοναδικός σύντροφός σου.

Never dreamed out in the world / Ποτέ δεν ονειρεύτηκες ότι εκεί έξω στον κόσμο
There are arms to hold you / Υπάρχουν χέρια να σε κρατήσουν
You've always known / Πάντα το ήξερες
Your heart was on its own / Ότι η καρδιά σου ήταν μόνη της.

So laugh in your loneliness / Οπότε γέλα μέσα στη μοναξιά σου
Child of the wilderness / Παιδί των δυσκολιών
Learn to be lonely / Μάθε να είσαι μοναχικός
Learn how to love life that is lived alone / Μάθε πώς να αγαπάς μια ζωή που την ζεις μόνος σου.

Learn to be lonely / Μάθε να είσαι μοναχικός
Life can be lived / Μπορείς να ζήσεις την ζωή
Life can be loved / Μπορείς να αγαπήσεις τη ζωή
Alone / Μόνος σου”.

Πόσο μελαγχολικό, ε; Πόσο ψυχοπλακωτικό για τραγούδι; Η λέξη “μόνος” και τα παράγωγά της δίνουν και παίρνουν, σχεδόν το σύνολο του τραγουδιού αποτελείται από τη λέξη αυτή. Το προφανές λοιπόν στο πρώτο άκουσμά του είναι ότι μιλάει για έναν μοναχικό άνθρωπο, που δεν έχει καμία άλλη ανθρώπινη σχέση, που είναι καταδικασμένος να περιπλανιέται μόνος του στη ζωή χωρίς ελπίδα να αλλάξει η κατάσταση αυτή.

Προσέχοντας όμως στην πορεία ότι οι στίχοι του τραγουδιού είναι σε προστακτική έγκλιση, μπορούμε να το δούμε και αλλιώς. Το τραγούδι στην ουσία του προστάζει τον αποδέκτη να μάθει να ζει μόνος του, να μάθει να βρίσκει τον δρόμο του στο σκοτάδι, και στο κλείσιμο του τραγουδιού λέει στον αποδέκτη να γελάει μέσα στη μοναξιά του, να μάθει να αγαπάει την ζωή που την ζει μόνος του, και ότι μπορεί να ζήσει και να αγαπήσει την ζωή μόνος του.

Όσο κι αν φαίνεται σκληρό σαν μήνυμα, όπως θα μπορούσε άνετα να πει κανείς, δεν είναι. Με τίποτα δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι είναι σκληρό και άκαρδο. Αντιθέτως, είναι μια συμβουλή η οποία βρίσκει έρεισμα και σε αρχές της ψυχολογίας ως επιστήμης. Αυτό το οποίο προτρέπουν οι στίχοι είναι η συναισθηματική ανεξαρτησία, και να μαθαίνουμε να υπάρχουμε και να ζούμε χωρίς να βασιζόμαστε σε άλλους. Θα συμφωνήσω ότι το να έχουμε άλλους ανθρώπους στη ζωή μας, δικούς μας ανθρώπους οι οποίοι είναι και θα είναι πάντα δίπλα μας όπως κι εμείς θα είμαστε δίπλα τους, είναι ίσως ό,τι πιο όμορφο μπορούμε να ζητήσουμε σε αυτή τη ζωή. Να μοιραζόμαστε τις χαρές, τις λύπες και την καθημερινότητά μας, να ζούμε κοινές εμπειρίες και να φτιάχνουμε κοινές αναμνήσεις.

Ναι αλλά τι γίνεται αν κάποιος δεν το έχει αυτό; Τι πρέπει να κάνει; Θα πρέπει να αγχωθεί, να πέσει σε κατάθλιψη, να πέσει στα πατώματα; Όχι βέβαια, κι αυτό προσπαθεί να μας πει το τραγούδι. Την ζωή που ζούμε μόνοι μας πρέπει να μάθουμε να την αγαπάμε, κι αν δεν έχουμε κάποιον να γελάμε μαζί πρέπει να μάθουμε να γελάμε μόνοι μας, κι αν δεν έχουμε κάποιον να μας καθοδηγεί στα σκοτάδια μας πρέπει να μάθουμε να βρίσκουμε μόνοι μας τον δρόμο μας, κι αν δεν έχουμε κάποιον σύντροφο (κατά την γενική έννοια) να στηριχτούμε πάνω του πρέπει να μάθουμε να είμαστε ο σύντροφος του εαυτού μας. Σύμφωνα με την ίδια την ψυχολογία, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε επιτυχημένες ανθρώπινες σχέσεις (ιδίως αναφέρεται σε ρομαντικές αλλά δεν αποκλείονται και οι κοινωνικές σχέσεις) εάν πρώτα δεν τα βρούμε με τον εαυτό μας. Και είναι απόλυτα λογικό. Αν δεν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου, πώς θα είσαι ολοκληρωμένη προσωπικότητα (τουλάχιστον από συναισθηματική άποψη); Στο κάτω-κάτω, και στην ίδια την ταινία το Φάντασμα της Όπερας ανακάλυψε τον εαυτό του και τις ικανότητές του. Όταν η Madame Giry εξιστορεί στον υποκόμη (όταν ο τελευταίος κυνηγάει να βρει το Φάντασμα) το συμβάν που αυτή και το Φάντασμα ήταν παιδιά και τον είδε σε ένα τσίρκο που τον κακοποιούσαν, οπότε τον φυγάδευσε και τον έκρυψε στην όπερα, λέει τα εξής: «Τον έκρυψα από τον κόσμο και την σκληρότητά του. Είναι η μόνη πλευρά της ζωής που έχει γνωρίσει, πέρα από αυτό το θέατρο. Το θέατρο αυτό ήταν η παιδική του χαρά και τώρα είναι ο καλλιτεχνικός του χώρος. Είναι μια μεγαλοφυΐα! Είναι αρχιτέκτονας, σχεδιαστής, είναι συνθέτης και μάγος. Είναι μεγαλοφυΐα!».

Γι’ αυτό τον λόγο, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, χρειάζεται και η μοναξιά. Μέσα από την μοναξιά μαθαίνουμε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, και ανακαλύπτουμε την δύναμη που κρύβεται στον καθένα από εμάς αλλά συχνά τείνουμε να αγνοούμε. Κάπου είχα διαβάσει ότι «Ποτέ δεν θα μάθεις πόσο δυνατός είσαι μέχρι τη στιγμή που το να φανείς δυνατός θα είναι η μοναδική σου επιλογή». Εντάξει, αυτό αφορά και τις περιπτώσεις όπου διανύουμε δυσκολίες, αλλά και το να είσαι μόνος σου δεν θεωρείται κι αυτό μια δυσκολία; Έτσι, όταν θα διανύουμε την περίοδο εκείνη, δεν θα στενοχωριόμαστε αλλά θα γελάμε. Θα το περνάμε σαν να μην είναι κάτι τραγικό, σαν να είναι απλά μια φάση. Καμία κατάσταση δεν είναι μόνιμη, επομένως ούτε αυτή θα είναι. Όταν λοιπόν τελειώσει, θα είμαστε δυνατοί όπως ήμασταν και πριν, θα παραμένουμε χαμογελαστοί και δεν θα έχουμε χάσει κανένα στοιχείο του εαυτού μας. Αντιθέτως, θα είμαστε ολοκληρωμένες προσωπικότητες, συναισθηματικά ανεξάρτητοι, και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τα πάντα με τους ανθρώπους μας στο πλευρό μας!




Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2020

Χέρι-χέρι η νοσταλγία με το μέλλον...!



Σήμερα έχουμε ένα ταξίδι στις αναμνήσεις και στη νοσταλγία, με το τραγούδι "Rainbow Connection" των αγαπημένων σε όλους μας Muppets! Σαν παιδί δεν μπορούσα να πετύχω την σειρά στην τηλεόραση, οπότε το τραγούδι το έμαθα το 2011 όταν βγήκε η τελευταία (μέχρι στιγμής) ταινία. Αυτή είναι και η έκδοση που θα χρησιμοποιήσω (ο σύνδεσμος στο τέλος του άρθρου), γιατί προσωπικά μου άρεσε λίγο παραπάνω καθώς τραγουδούν όλοι μαζί κι είναι πιο δυναμική η μουσική του απ' ότι η παλιά έκδοση. Απολαύστε!

Why are there so many / Γιατί υπάρχουν τόσα
Songs about rainbows / Τραγούδια για ουράνια τόξα
And what's on the other side? / Και τι υπάρχει στην άλλη πλευρά;
Rainbows are visions / Τα ουράνια τόξα είναι οράματα
But only illusions / Μα μόνο ψευδαισθήσεις
And rainbows have nothing to hide / Και δεν έχουν τίποτα να κρύψουν.
So we've been told and some choose to believe it / Έτσι μας είπαν και κάποιοι επιλέγουν να το πιστεύουν
I know they're wrong wait and see / Εγώ ξέρω ότι κάνουν λάθος, περιμένετε και θα δείτε

Someday we'll find it, the rainbow connection / Κάποια μέρα θα την βρούμε, την σύνδεση του ουράνιου τόξου
The lovers, the dreamers and me / Οι ερωτευμένοι, οι ονειροπόλοι κι εγώ.

Who said that every wish / Ποιος είπε ότι κάθε ευχή
Would be heard and answered / Θα εισακούεται και θα απαντάται
When wished on the morning star? / Όταν θα εύχεσαι στον Αυγερινό;
Somebody thought of that / Κάποιος το σκέφτηκε
And someone believed it / Και κάποιος το πίστεψε
Look what it's done so far / Και δείτε πού κατέληξε μέχρι στιγμής.
What's so amazing that keeps us stargazing / Τι είναι τόσο υπέροχο που μας κάνει να κοιτάμε τ' αστέρια
And what do we think we might see? / και τι νομίζουμε ότι μπορεί να δούμε;

Someday we'll find it, the rainbow connection / Κάποια μέρα θα την βρούμε, την σύνδεση του ουράνιου τόξου
The lovers, the dreamers and me / Οι ερωτευμένοι, οι ονειροπόλοι κι εγώ

All of us under its spell / Όλους μας έχει γοητεύσει
We know that it's probably magic/ Ξέρουμε ότι μάλλον είναι κάτι μαγικό

Have you been half asleep / Ήσασταν μισοκοιμισμένοι
And have you heard voices? / Και ακούγατε φωνές;
I've heard them calling my name / Εγώ τις άκουσα να φωνάζουν το όνομά μου
Is this the sweet sound / Είναι μήπως ο γλυκός ήχος
That calls the young sailors? / Που καλεί τους νέους ναύτες;
The voice might be one and the same / Η φωνή μπορεί να είναι η ίδια
I've heard it too many times to ignore it: / Την άκουσα πολλές φορές για να την αγνοήσω:
It's something that I'm supposed to be / Είναι κάτι που πρέπει να γίνω

Someday we'll find it, the rainbow connection / Κάποια μέρα θα την βρούμε, την σύνδεση του ουράνιου τόξου
The lovers, the dreamers and me / Οι ερωτευμένοι, οι ονειροπόλοι κι εγώ.

Το τραγούδι είχε γραφτεί για την πρώτη ταινία Muppets το 1979 και σε εκείνη την έκδοση τραγουδάει μόνο ο Κέρμιτ ενώ κάθεται στον βάλτο του. Το νόημα του τραγουδιού που αντλούν οι περισσότεροι είναι η αναζήτηση να βρει ο καθένας τον εαυτό του και να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Στην ταινία εκείνη ο Κέρμιτ τραγουδάει μόνος του και μετά φεύγει να ακολουθήσει τον δρόμο που θέλει: να φτιάξει την οικογένειά του και να διασκεδάζει τον κόσμο. Αυτό είναι που πετυχαίνει στο τέλος, έχει δημιουργήσει μια οικογένεια που αποτελείται από όλους τους φίλους του (άλλα muppets) και σκορπίζουν χαρά. Στο τέλος της ταινίας εκείνης ο Κέρμιτ είναι μαζί με όλους αυτούς τους φίλους που πιστεύουν σε αυτόν και μοιράζονται το όνειρό του, κι εκείνη τη στιγμή το σκηνικό καταρρέει και πάνω από το πλέον ανύπαρκτο ταβάνι φαίνεται ένα ουράνιο τόξο.

Το νόημα αυτό είναι ξεκάθαρο από την πρώτη κιόλας στροφή του τραγουδιού. Ο Κέρμιτ λέει στην αρχή ότι "τα ουράνια τόξα είναι οράματα, μα μόνο ψευδαισθήσεις", και μετά συνεχίζει λέγοντας ότι "έτσι μας είπαν και κάποιοι επιλέγουν να το πιστέψουν", αλλά "εγώ ξέρω ότι κάνουν λάθος, περιμένετε και θα δείτε". Σαν να μας λέει δηλαδή (όπως αποδεικνύει και στην ταινία του) να μην αφήνουμε τα λόγια άλλων να μας κρατούν δεμένους, αλλά αντιθέτως να πιστεύουμε στα όνειρά μας και στους στόχους μας, να ακολουθήσουμε το ουράνιο τόξο και στο τέλος να τα καταφέρουμε. Στην τελευταία στροφή που αναφέρεται σε φωνή που καλεί τους «νέους ναύτες», οι ναύτες αυτοί είμαστε όλοι εμείς στο ταξίδι της ζωής και η φωνή μάς καλεί σαν την Σειρήνα να ακολουθήσουμε το μονοπάτι μας. Πέρα από αυτό, τι άλλο να πούμε εμείς εδώ; Πιο ξεκάθαρη και πιο όμορφη συμβουλή ζωής δεν θα μπορούσε να υπάρχει, ούτε ωραιότερος τρόπος να εκφραστεί πέρα από το συγκεκριμένο τραγούδι!




Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.



Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020

Η ζωή με τους κολλητούς μας!


Σήμερα έχουμε πάλι αφιέρωμα σε τραγούδι, και συγκεκριμένα στο "Being Boring" των Pet Shop Boys, τραγούδι του 1990. Το είχα ακούσει τυχαία και μου κίνησε την περιέργεια, οπότε έκατσα να το ακούσω καλά, διαβάζοντας παράλληλα τους στίχους, και στη συνέχεια έψαξα να βρω πληροφορίες σχετικά με το αν είχε κάποιο συγκεκριμένο νόημα πέρα από το προφανές. Πριν συνεχίσουμε με ανάλυση, πιστεύω θα είναι καλύτερα να ακούσουμε το τραγούδι, να πάρουμε μια πρώτη γεύση. Παρακάτω είναι οι στίχοι, με τον σύνδεσμο στο τέλος του άρθρου:

I came across a cache of old photos / Βρήκα σε μια κρυψώνα κάτι παλιές φωτογραφίες
and invitations to teenage parties / και προσκλήσεις σε εφηβικά πάρτυ
'Dress in white' one said with quotations / "Ντυθείτε στα λευκά" έγραφε σε μία
from someone's wife, a famous writer / από την σύζυγο κάποιου, που ήταν γνωστή συγγραφέας
in the nineteen-twenties / κατά την δεκαετία του 1920.
When you're young you find inspiration / Όταν είσαι νέος, βρίσκεις έμπνευση
in anyone who's ever gone / σε όσους έχουν φύγει
and opened up a closing door / Και άνοιξα μια πόρτα που έκλεινε
She said we were never feeling bored / (Αυτή) είπε ότι ποτέ δεν νιώθαμε ότι βαριόμασταν

'Cause we were never being boring / Επειδή ποτέ δεν ήμασταν βαρετοί
We had too much time to find for ourselves / Είχαμε πολύ χρόνο να το ανακαλύψουμε μόνοι μας
and we were never being boring / Και ποτέ δεν ήμασταν βαρετοί
We dressed up and fought then thought "make amends" / Ντυνόμασταν καλά και μαλώναμε και μετά επανορθώναμε
And we were never holding back or worried that / Και ποτέ δεν συγκρατηθήκαμε, ούτε ανησυχήσαμε
time would come to an end / ότι θα τελείωνε ο χρόνος

When I went I left from the station / Όταν πήγα, έφυγα από τον σταθμό
with a haversack and some trepidation / κρατώντας ένα σακίδιο, γεμάτος τρόμο
Someone said if you're not careful / Κάποιος είπε ότι αν δεν προσέχεις
you'll have nothing left and nothing to care for / δεν θα έχεις τίποτα, ούτε κάτι για να νοιάζεσαι
in the nineteen-seventies / στην δεκαετία του 1970
But I sat back and looking forward / Αλλά στάθηκα και κοίταζα μπροστά
my shoes were high and I had scored / με τα ψηλά μου παπούτσια, τα είχα καταφέρει
I'd bolted through a closing door / Έτρεξα μέσα από μια πόρτα που έκλεινε
and I would never find myself feeling bored / και ποτέ δεν έπιασα τον εαυτό μου να βαριέται

'Cause we were never being boring / Επειδή ποτέ δεν ήμασταν βαρετοί
We had too much time to find for ourselves / Είχαμε πολύ χρόνο να το ανακαλύψουμε μόνοι μας
and we were never being boring / Και ποτέ δεν ήμασταν βαρετοί
We dressed up and fought then thought "make amends" / Ντυνόμασταν καλά και μαλώναμε και μετά επανορθώναμε
And we were never holding back or worried that / Και ποτέ δεν συγκρατηθήκαμε, ούτε ανησυχήσαμε
time would come to an end / ότι θα τελείωνε ο χρόνος
We were always hoping that, looking back / Πάντα ελπίζαμε ότι, όταν θα κοιτούσαμε πίσω,
you could always rely on a friend / θα μπορούσαμε πάντα να βασιζόμαστε σε έναν φίλο

Now I sit with different faces / Τώρα κάθομαι με διάφορα και διαφορετικά πρόσωπα
in rented rooms and foreign places / σε ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξένα μέρη
All the people I was kissing / Από όλους τους ανθρώπους που είχα φιλήσει
some are here and some are missing / κάποιοι είναι εδώ και κάποιοι λείπουν
in the nineteen-nineties / στην δεκαετία του 1990
I never dreamt that I would get to be / Ποτέ δεν ονειρεύτηκα ότι θα κατάφερνα να γίνω
the creature that I always meant to be / το πλάσμα που πάντα σκόπευα να γίνω
but I thought in spite of dreams / αλλά σκεφτόμουν ότι, παρόλα τα όνειρα
you'd be sitting somewhere here with me / θα ήσουν εδώ γύρω μαζί μου

'Cause we were never being boring / Επειδή ποτέ δεν ήμασταν βαρετοί
We had too much time to find for ourselves / Είχαμε πολύ χρόνο να το ανακαλύψουμε μόνοι μας
and we were never being boring / Και ποτέ δεν ήμασταν βαρετοί
We dressed up and fought then thought "make amends" / Ντυνόμασταν καλά και μαλώναμε και μετά επανορθώναμε
and we were never holding back or worried that / Και ποτέ δεν συγκρατηθήκαμε, ούτε ανησυχήσαμε
time would come to an end / ότι θα τελείωνε ο χρόνος
We were always hoping that, looking back / Πάντα ελπίζαμε ότι, όταν θα κοιτούσαμε πίσω
you could always rely on a friend / θα μπορούσαμε πάντα να βασιζόμαστε σε έναν φίλο

And we were never being boring / Και ποτέ δεν ήμασταν βαρετοί
We were never being bored / Δεν βαριόμασταν ποτέ
'Cause we were never being boring / Επειδή ποτέ δεν ήμασταν βαρετοί
We were never being bored / Δεν βαριόμασταν ποτέ

Η πρώτη εικόνα που βγαίνει από τους στίχους είναι μια ισχυρή νοσταλγία. Ο ίδιος ο τραγουδιστής (Neil Tennant) είχε δηλώσει ότι, όπως πολλά τραγούδια, έτσι κι αυτό είναι βγαλμένο από την ζωή, και συγκεκριμένα περιγράφει τρία στάδια της δικής του ζωής. Το πρώτο κουπλέ αναφέρεται στα εφηβικά του χρόνια που ζούσε στο Newcastle με όλους τους φίλους του και διασκέδαζαν ενώ παράλληλα σκέφτονταν όλοι μαζί τι στόχους έχουν για τη ζωή τους. Το δεύτερο κουπλέ αφορά το διάστημα που ο τραγουδιστής μετακόμισε στο Λονδίνο με στόχο να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο, με όλο τον φόβο σε συνδυασμό με τον ενθουσιασμό που ένιωθε. Το τρίτο κουπλέ αναφέρεται στην νοσταλγία που νιώθει ο τραγουδιστής όταν αναπολεί την ζωή του, πού ήταν και πού έφτασε, και τα άτομα που δεν είναι πλέον μαζί του. Αυτό το τελευταίο αποτελεί αφιέρωμα στον καλύτερο φίλο του τραγουδιστή, Chris Dowell, ο οποίος απεβίωσε το 1989 (ένα χρόνο πριν βγει το τραγούδι) από AIDS. Δήλωσε επομένως ο Tennant ότι το τραγούδι, και κυρίως το τρίτο κουπλέ, αφορούσε τον ίδιο που σκεφτόταν πού ήταν παλιά, πού είναι τώρα, και το ότι ο καλύτερος φίλος του έχει πεθάνει. Έλεγε συγκεκριμένα "Είναι πολύ απλό. Όταν έχεις τον καλύτερό σου φίλο, απλά το ξέρεις ότι αυτός πάντα θα είναι κοντά σου, και το τραγούδι περιγράφει το πώς αυτό δεν ισχύει πλέον". Οι δυο τελευταίοι στίχοι του κουπλέ, "But I thought, in spite of dreams, you'd be sitting somewhere here with me" αποδίδουν στο μέγιστο την απώλεια, την μοναξιά και την νοσταλγία.

Όσο για μένα, από πού να ξεκινήσω; Τι να πρωτοπεί κανείς για το τραγούδι αυτό και όλα τα μηνύματα που περνάει; Το κεντρικό μήνυμά του, να ζούμε με τρόπο που δεν θα βαριόμαστε ποτέ, είναι ίσως η πιο όμορφη στάση ζωής. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή για να επιτευχθεί αυτό, γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι ώστε να θέλουμε τα ίδια πράγματα. Κάθε συνταγή όμως έχει ένα βασικό κοινό στοιχείο, κι αυτό το να μην μένουμε στάσιμοι, να φροντίζουμε να κρατάμε το ενδιαφέρον στη ζωή μας και να μην φοβόμαστε την αλλαγή.

Αυτό όμως στο οποίο θέλω να σταθώ είναι το νοσταλγικό μέρος και οι δηλώσεις του Tennant για την απώλεια του καλύτερού του φίλου. Αυτό ήταν και το στοιχείο του τραγουδιού που με συγκίνησε περισσότερο, όπως και η δήλωσή του. Δεν είναι μόνο το ότι διάφοροι φίλοι έρχονται και φεύγουν από την ζωή μας, αλλά ακόμα κι οι καλύτεροι φίλοι μας που παραμένουν δίπλα μας κατά τη διάρκεια της ζωής μας, δεν είναι δεδομένοι. Είναι πολύ εύκολο να ξεχαστούμε και να θεωρήσουμε ότι θα τους έχουμε για πάντα στο πλευρό μας, και μακάρι να καταφέρουμε να περάσουμε όλη μας τη ζωή μαζί τους...αλλά ούτε αυτό είναι βέβαιο. Αυτό το μήνυμα είναι κι εκείνο που θέλω να κρατήσω περισσότερο από τα υπόλοιπα: εκτιμήστε τους καλούς σας φίλους, και ζήστε μαζί τους! Δημιουργήστε όσες πιο πολλές αναμνήσεις μπορείτε μαζί τους, γιατί αναπόφευκτα θα έρθει η μέρα που κάποιος δεν θα είναι εδώ, είτε εμείς είτε εκείνοι. Τι θα μείνει πίσω; Αυτό που θέλουμε να θυμόμαστε είναι όμορφες στιγμές, όσο περισσότερες γίνεται, και να μην έχουμε να μετανιώνουμε επειδή δεν τους ζήσαμε.

Το ηθικό δίδαγμα του τραγουδιού και της ιστορίας, συνοπτικά: χαρείτε την ζωή σας μαζί με τους φίλους σας, και δημιουργήστε αναμνήσεις γιατί στο τέλος αυτές μόνο θα μείνουν!!!



Σμαράγδα Θεοδωρίδου 

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.