Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2021

Η τοξικότητα των κοινωνικών δικτύων & τα hate comments



Η τοξικότητα μέσω των κοινωνικών δικτύων αποτελεί φαινόμενο της εποχής ή υπήρχε πάντα; 

Ο αρνητικός σχολιασμός δεν είναι προνόμιο των σύγχρονων κοινωνιών αλλά χαρακτηριστικό μιας κυρίαρχης κουλτούρας και συμπεριφοράς ανά τον κόσμο. Ωστόσο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν το βήμα σε ανώνυμους - κι άλλοτε επώνυμους- χρήστες να εκδηλώσουν τη συγκεκριμένη τάση και ροπή με έναν έκδηλο, τοξικό και συχνά απάνθρωπο τρόπο. Κατάρες, υβριστικά λόγια και φθόνος είναι λίγα από όσα συναντά κανείς κάτω απο κάθε είδους ανάρτηση.

Η ευκολία έκφρασης του μίσους, του φθόνου και της κακιάς σκιαγραφεί την σύγχρονη κοινωνία ή πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις;

Η ευκολία έγκειται στην ανωνυμία αλλά και στην "λογική του καναπέ" που χαρακτηρίζει τα κοινωνικά δίκτυα. Το πρόσωπο που σχολιάζει γνωρίζει πως δεν θα έχει άμεσες ή σοβαρές συνέπειες για όσα γράφει - τις περισσότερες φορές. Οπότε, επιτρέπει στον εαυτό του να εκφράσει γραπτώς τις μύχιες και φθονερές σκέψεις του. Να εκφράσει τη ζήλια για αυτο που δεν έχει αλλά θα ήθελε να έχει, για αυτό που δεν είναι αλλά θα ήθελε να είναι, για αυτό που δεν κατάφερε αλλά θα ήθελε να καταφέρει.

Δεν θεωρώ πως σκιαγραφεί το σύνολο της κοινωνίας αλλα την χαρακτηρίζει και ενδεχομένως υποδεικνύει μια μεγάλη μερίδα αυτής.

Δεν χρειάζεται να μοιράζουμε χολή και μίσος. Ας μοιραστούμε αγάπη και σεβασμό. Θα γίνουν όλα καλύτερα! 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης

Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2021

Εξωτερικός vs. εσωτερικός εαυτός: 1-1


Πριν λίγους μήνες κατάφερα (επιτέλους!) να βρω τον τίτλο ενός τραγουδιού το οποίο είχα πετύχει εδώ κι εκεί, και μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και το ίδιο το τραγούδι αλλά και την ιστορία πίσω από τους στίχους. Το τραγούδι είναι το "Believer" των Imagine Dragons, και με τους στίχους τους όλοι μπορούμε λίγο-πολύ να ταυτιστούμε, κι όλοι ταυτιστήκαμε σε κάποιο στάδιο της ζωής μας. Βέβαια, σε αντίθεση με προηγούμενα αφιερώματα σε τραγούδια, δεν θα σταθώ τόσο στους στίχους όσο στο βίντεο του τραγουδιού. Πάλι θα τους βάλω βέβαια μαζί με τη μετάφρασή τους, αλλά θα είναι μετά το κυρίως άρθρο σαν μπόνους.

Το τραγούδι αυτό είναι εν ολίγοις μια ωδή στο γνωστό ρητό "Ό,τι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό", και αφορά την ζωή του τραγουδιστή Dan Reynolds, ο οποίος είχε αντιμετωπίσει διάφορα προβλήματα όπως κατάθλιψη, ADD, διαταραχές άγχους, καθώς και αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό "People", είχε αναλύσει την οπτική του ως προς το τραγούδι και τους στίχους: "Το νόημα του τραγουδιού αντανακλά συγκεκριμένες εμπειρίες που μου ήταν επώδυνες: άγχος και αγοραφοβία, το βάρος της επιτυχίας του συγκροτήματος, ασθένεια, κατάθλιψη - οτιδήποτε αποτέλεσε πηγή πόνου στη ζωή μου. Στη συνέχεια, ξεπερνώντας τις δυσκολίες, βρήκα μια οπτική γωνία από την οποία να μπορώ να εκτιμήσω τον πόνο στη ζωή μου και να τον μετατρέψω στο πιο δυνατό μου σημείο". Μέσα από το τραγούδι βγαίνει ακριβώς αυτό: η δύναμη ενός ανθρώπου που στο τέλος κατάφερε να δει τις δυσκολίες της ζωής του με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Πέρα όμως από το νόημα των στίχων έχουμε και τα μηνύματα που περνάει το βίντεο. Το εν λόγω βίντεο δείχνει τον Reynolds σε αγώνα πυγμαχίας με τον ηθοποιό Dolph Lundgren, τον αντίπαλο του Σταλόνε στην ταινία "Rocky IV" (1985), ως ένα παράλληλο αφιέρωμα στις κλασικές ταινίες με τις οποίες μεγάλωσε μια ολόκληρη γενιά. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Reynolds, αυτό που βλέπουμε δεν είναι ένας αγώνας πυγμαχίας μεταξύ δύο αντρών, αλλά αντιθέτως είναι ένας άντρας που παλεύει με τον εσωτερικό του εαυτό, δηλαδή τον αυστηρότερο κριτή του. Στην αρχή του βίντεο ο Reynolds ξεκινάει δυναμικά, έτοιμος να νικήσει τον εσωτερικό εαυτό του (τον οποίο υποδύεται ο Lundgren). Όσο όμως προχωράει το βίντεο, βλέπουμε ότι ο εσωτερικός του εαυτός είναι πολύ δυνατότερος αντίπαλος: ο αγώνας γίνεται όλο και πιο βάρβαρος, ο Reynolds τρώει πολύ ξύλο, έχει γεμίσει πληγές και τρέχουν τα αίματα. Στη γέφυρα του τραγουδιού βλέπουμε και το αποκορύφωμα, όπου το τραγούδι κάνει μια παύση και το βίντεο δείχνει τους δύο άντρες να φέρνουν κύκλους ο ένας γύρω από τον άλλον, με τον Reynolds (που είναι εμφανώς κουρασμένος και καταπονημένος) να λέει στον Lundgren "Θέλω να σταματήσουμε". Ο Lundgren τον ακουμπάει στον ώμο και του λέει "Δεν μπορούμε", και το τραγούδι συνεχίζει δείχνοντας τον Lundgren να ρίχνει ένα γερό χτύπημα στον Reynolds κι ο αγώνας να συνεχίζεται. Στο τέλος βλέπουμε αναίσθητο τον Lundgren, του οποίου το πρόσωπο όμως είναι στο σώμα του Reynolds.

Όσο ισχυρό κι αν είναι το μήνυμα των στίχων, προσωπικά θεωρώ το μήνυμα του βίντεο και ιδίως στη γέφυρα να είναι ακόμα ισχυρότερο. Μας δείχνει μέσα από έναν αγώνα πυγμαχίας το πόσο ισχυρός είναι ο εσωτερικός μας εαυτός και πόσο δύσκολο είναι να τον υπερνικήσουμε. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που το μόνο που μας συγκράτησε από το να κάνουμε ή να πετύχουμε κάτι που θέλαμε ήταν ο ίδιος μας ο εαυτός, οι σκέψεις μας, η υπερ-ανάλυση (overthinking) που εν τέλει κατέληξαν σε φόβο και στο να κάνουμε πίσω. Ιδίως σε περιπτώσεις που δεν είμαστε καλά ψυχολογικά ή σωματικά (που και η σωματική υγεία συνδέεται άρρηκτα με την ψυχική), ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και σε κάθε δυσκολία είναι ο πρώτος που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Όπως είχε δηλώσει ο Reynolds, πρόκειται για τον αυστηρότερο κριτή μας και η δική του κριτική πονάει περισσότερο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το ότι ποτέ δεν πρόκειται να μας πειράξει κάτι που μας είπαν, εκτός αν το πιστέψουμε. Τι γίνεται όταν το πιστέψουμε; Το λέμε στον εαυτό μας, ή μάλλον ο εαυτός μας το λέει στο συνειδητό μας. Αν κάποιος μας πει π.χ. ότι "Δεν αξίζεις τίποτα", εφόσον ξέρουμε και πιστεύουμε ότι δεν ισχύει θα απαντήσουμε απλά με ένα "Τι λε ρε; Καθρέφτη δεν έχεις στο σπίτι σου;". Όταν όμως δεν μας το λέει αυτό ένας άσχετος, αλλά αντιθέτως νιώθουμε να στέκεται απέναντί μας ο εαυτός μας και να μας λέει "Δεν αξίζεις τίποτα", εκεί πονάει και μας γονατίζει. Όταν στο βίντεο ο Reynolds λέει "Θέλω να σταματήσουμε" κι ο Lundgren του απαντάει "Δεν μπορούμε", αυτό που μας δείχνουν είναι ότι η μάχη ενάντια στον εσωτερικό μας εαυτό είναι διαρκής, δεν σταματάει ποτέ. Πάντα ο εσωτερικός εαυτός μας θα κάνει την αυστηρότερη κριτική του, κι εμείς πάντα θα πρέπει να προσέχουμε μην μας ρίξει κάτω. Είναι λογικό να λυγίσουμε κάποια στιγμή, να πούμε "Δεν αντέχω άλλο", να πούμε "Θέλω να σταματήσω!", γιατί ως άνθρωποι είμαστε πολύπλοκα όντα, έχουμε συναισθήματα και οι αντοχές μας δεν είναι άπειρες. Σημασία έχει όμως να συνεχίζουμε και να αντέξουμε όσο περισσότερο μπορούμε. Παράλληλα όμως πρέπει να προσέξουμε να μην το παρακάνουμε, γιατί ο εσωτερικός μας εαυτός δεν παύει να είναι κομμάτι μας. Στο τέλος του βίντεο που δείχνει αναίσθητο τον Lundgren με το πρόσωπό του στο σώμα του Reynolds, φαίνεται ότι ναι μεν νικήθηκε ο εσωτερικός κριτής αλλά με τι κόστος; Το ξύλο που έφαγε κι εκείνος κατέληξε στον Reynolds, γιατί πρόκειται ουσιαστικά για το ίδιο άτομο κι όχι για δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Δεν αρκεί να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας, πρέπει και να προσέξουμε να μην το παρακάνουμε γιατί στο τέλος θα τσακιστούμε εμείς.

Έχοντας υπόψη τα ανωτέρω, τόσο αυτά που είχε δηλώσει ο Reynolds για το βίντεο όσο και τα μηνύματα κι οι συμβολισμοί που προκύπτουν, θεωρώ ότι το βιντεοκλίπ (το οποίο έχω βάλει στο τέλος του άρθρου) αξίζει να το δει κανείς και μέσα από τη δύναμη του τραγουδιού να νιώσει τη δική του δύναμη για όλες τις δυσκολίες που πέρασε ή περνάει ακόμα. Μιλώντας από προσωπική εμπειρία, έχω να πω ότι ακόμα κι αν δεν περνάμε καμία δυσκολία όταν βάλουμε να το δούμε, νιώθουμε ξαφνικά δυνατοί απέναντι σε ό,τι περάσαμε και πλέον βλέπουμε παλιές δυσκολίες με άλλο μάτι.

Παραθέτω και τους στίχους του τραγουδιού σε εντελώς ελεύθερη μετάφραση, προκειμένου να υπάρχει πλήρης εικόνα:


First things first / Πρώτα απ' όλα

I'mma say all the words inside my head / Θα πω όλα όσα σκέφτομαι

I'm fired up and tired of the way that things have been, oh ooh / Έχω πάρει φόρα, κουρασμένος από το πώς έχουν τα πράγματα

The way that things have been, oh ooh / Το πώς έχουν τα πράγματα

 

Second things second / Δεύτερον

Don't you tell me what you think that I could be / Μην μου λες τι νομίζεις ότι θα μπορούσα να είμαι

I'm the one at the sail, I'm the master of my sea, oh ooh / Εγώ είμαι στο τιμόνι, αφέντης της θάλασσάς μου

The master of my sea, oh ooh / Αφέντης της θάλασσάς μου

 

I was broken from a young age / Λύγισα σε μικρή ηλικία

Taking my sulking to the masses / Έχοντας μελαγχολήσει

Writing my poems for the few / Γράφοντας τα ποιήματά μου για τους λίγους

That look to me, took to me, shook to me, feeling me / Που με παρακολουθούν και με νιώθουν

Singing from heartache from the pain / Τραγουδώντας με πόνο καρδιάς

Taking my message from the veins / Παίρνοντας τα μηνύματα από τις φλέβες μου

Speaking my lesson from the brain / Λέγοντας το μάθημα μέσα από το μυαλό μου

Seeing the beauty through the… / Βλέποντας την ομορφιά μέσα από τον...

 

Pain! / Πόνο!

You made me a, you made me a believer, believer / Με έκανες να πιστεύω, να πιστεύω

Pain! / Πόνος!

You break me down, you build me up, believer, believer / Με τσακίζεις, με ξαναχτίζεις, πιστεύω, πιστεύω

Pain! / Πόνος!

Oh let the bullets fly, oh let them rain / Ας πετάξουν οι σφαίρες, ας πέσουν βροχή

My life, my love, my drive, it came from… / Η ζωή μου, η αγάπη μου, η ώθησή μου οφείλονται στον...

Pain! / Πόνο!

You made me a, you made me a believer, believer / Με έκανες να πιστεύω, να πιστεύω

 

Third things third / Τρίτον,

Send a prayer to the ones up above / Στείλε μια προσευχή σε όσους είναι εκεί ψηλά,

All the hate that you've heard has turned your spirit to a dove, oh ooh / Όλο το μίσος που βίωσες έκανε το πνεύμα σου περιστέρι

Your spirit up above, oh ooh / Το πνεύμα σου εκεί ψηλά

 

I was choking in the crowd / Πνιγόμουν μέσα στο πλήθος

Building my rain up in the cloud / Χτίζοντας τη βροχή μου εκεί πάνω στο σύννεφο

Falling like ashes to the ground / Πέφτοντας σαν στάχτη στο έδαφος

Hoping my feelings, they would drown / Ελπίζοντας ότι τα συναισθήματά μου θα πνιγούν

But they never did, ever lived, ebbing and flowing / Αλλά δεν πνίγηκαν, πάντα ζούσαν, υποχωρώντας και ρέοντας

Inhibited, limited / ανεσταλμένα, περιορισμένα

Till it broke open and rained down / Μέχρι που άνοιξε [το σύννεφο] κι έπεσε βροχή

It rained down, like... / Έπεσε βροχή, σαν...

 

Pain! / Πόνος!

You made me a, you made me a believer, believer / Με έκανες να πιστεύω, να πιστεύω

Pain! / Πόνος!

You break me down, you build me up, believer, believer / Με τσακίζεις, με ξαναχτίζεις, πιστεύω, πιστεύω

Pain! / Πόνος!

Oh let the bullets fly, oh let them rain / Ας πετάξουν οι σφαίρες, ας πέσουν βροχή

My life, my love, my drive, it came from… Η ζωή μου, η αγάπη μου, η ώθησή μου οφείλονται στον...

Pain! / Πόνο!

You made me a, you made me a believer, believer / Με έκανες να πιστεύω, να πιστεύω

 

Last things last / Τέλος,

By the grace of the fire and the flames / Χάρη στη φωτιά και τις φλόγες

You're the face of the future, the blood in my veins, oh ooh / Είσαι το πρόσωπο του μέλλοντος, το αίμα στις φλέβες μου

The blood in my veins, oh ooh / Το αίμα στις φλέβες μου

But they never did, ever lived, ebbing and flowing / Αλλά δεν πνίγηκαν, πάντα ζούσαν, υποχωρώντας και ρέοντας

Inhibited, limited / ανεσταλμένα, περιορισμένα

Till it broke open and rained down / Μέχρι που άνοιξε κι έπεσε βροχή

It rained down, like… / Έπεσε βροχή, σαν...

 

Pain! / Πόνος!

You made me a, you made me a believer, believer / Με έκανες να πιστεύω, να πιστεύω

Pain! / Πόνος!

You break me down, you build me up, believer, believer / Με τσακίζεις, με ξαναχτίζεις, πιστεύω, πιστεύω

Pain! / Πόνος!

Oh let the bullets fly, oh let them rain / Ας πετάξουν οι σφαίρες, ας πέσουν βροχή

My life, my love, my drive, it came from… Η ζωή μου, η αγάπη μου, η ώθησή μου οφείλονται στον...

Pain! / Πόνο!

You made me a, you made me a believer, believer / Με έκανες να πιστεύω, να πιστεύω

 

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή της εικόνας: youtube.com (στιγμιότυπο του βίντεο).





Τρίτη, 16 Μαρτίου 2021

Από τα 7 μας έτη στα 20, στα 30 και τα 60

Άκουσα τις προάλλες στο ραδιόφωνο ένα ωραίο τραγούδι του 2015, και συγκεκριμένα το "7 Years" του Lukas Graham. Πρόκειται για ένα απλό τραγούδι, που όμως γεννάει μια νοσταλγία, καθώς και σκέψεις στον καθένα από εμάς για το πού οδεύουμε στη ζωή μας. 

Ακολουθούν οι στίχοι και το βίντεο στο τέλος του άρθρου:

"Once I was seven years old, my mama told me / Κάποτε ήμουν επτά χρονών κι η μαμά μού είπε

'Go make yourself some friends or you'll be lonely' / 'Βγες να κάνεις φίλους αλλιώς θα είσαι μόνος'

Once I was seven years old / Κάποτε ήμουν επτά χρονών


It was a big big world, but we thought we were bigger / Ήταν ένας μεγάλος μεγάλος κόσμος αλλά νομίζαμε ότι ήμασταν μεγαλύτεροι

Pushing each other to the limits, we were learning quicker / Ωθώντας ο ένας τον άλλο στα όρια, μαθαίναμε γρήγορα

By eleven smoking herb and drinking burning liquor / Στα έντεκα καπνίζοντας βότανα και πίνοντας καυτό αλκοόλ

Never rich so we were out to make that steady figure / Ποτέ δεν ήμασταν πλούσιοι οπότε στόχος ήταν τα σταθερά έσοδα


Once I was eleven years old, my daddy told me / Κάποτε ήμουν έντεκα χρονών κι ο μπαμπάς μού είπε

'Go get yourself a wife or you'll be lonely' / 'Φρόντισε να βρεις μια σύζυγο αλλιώς θα είσαι μόνος'

Once I was eleven years old / Κάποτε ήμουν έντεκα χρονών


I always had that dream, like my daddy before me / Πάντα είχα αυτό το όνειρο, σαν τον μπαμπά μου πριν από μένα

So I started writing songs, I started writing stories / Οπότε ξεκίνησα να γράφω τραγούδια και ιστορίες

Something about that glory just always seemed to bore me / Αυτή η δόξα πάντα μου έβγαζε κάτι το βαρετό

'Cause only those I really love will ever really know me / Γιατί μόνο αυτοί που αγαπώ αληθινά θα με γνωρίζουν πραγματικά


Once I was twenty years old, my story got told / Κάποτε ήμουν είκοσι χρονών, η ιστορία μου έγινε γνωστή

Before the morning sun, when life was lonely / Πριν την ανατολή του ήλιου όταν η ζωή ήταν μοναχική

Once I was twenty years old / Κάποτε ήμουν είκοσι χρονών


I only see my goals, I don't believe in failure / Βλέπω μόνο τους στόχους μου, δεν πιστεύω στην αποτυχία

'Cause I know the smallest voices, they can make it major / Επειδή ξέρω ότι οι μικρότερες φωνές έχουν μεγάλη δύναμη

I got my boys with me, at least those in favor / Έχω τους φίλους μου μαζί μου, τουλάχιστον αυτούς που με υποστηρίζουν

And if we don't meet before I leave, I hope I'll see you later / Κι αν δεν βρεθούμε πριν φύγω, ελπίζω να σας δω αργότερα


Once I was twenty years old, my story got told / Κάποτε ήμουν είκοσι χρονών, η ιστορία μου έγινε γνωστή

I was writing 'bout everything I saw before me / Έγραφα για ό,τι έβλεπα μπροστά μου

Once I was twenty years old / Κάποτε ήμουν είκοσι χρονών


Soon we'll be thirty years old, our songs have been sold / Σύντομα θα είμαστε τριάντα χρονών, τα τραγούδια μας έγιναν γνωστά

We've traveled around the world and we're still roaming / Ταξιδέψαμε όλο τον κόσμο κι ακόμα τριγυρνάμε

Soon we'll be thirty years old / Σύντομα θα είμαστε τριάντα χρονών


I'm still learning about life / Ακόμα μαθαίνω για τη ζωή

My woman brought children for me / Η γυναίκα μου, μου έφερε παιδιά

So I can sing them all my songs / Ώστε να τους τραγουδάω όλα μου τα τραγούδια

And I can tell them stories / Και να τους λέω ιστορίες

Most of my boys are with me / Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι μαζί μου

Some are still out seeking glory / Κάποιοι ψάχνουν ακόμα τη δόξα εκεί έξω

And some I had to leave behind / Και κάποιους έπρεπε να τους αφήσω πίσω

My brother, I'm still sorry / Αδερφέ μου, ακόμα λυπάμαι


Soon I'll be sixty years old, my daddy got sixty-one / Σύντομα θα είμαι εξήντα χρονών, ο μπαμπάς μου έγινε εξήντα ένα

Remember life, and then your life becomes a better one / Να θυμάσαι τη ζωή και η ζωή σου θα γίνει καλύτερη

I made a man so happy when I wrote a letter once / Τον έκανα τόσο ευτυχισμένο όταν του έγραψα ένα γράμμα

I hope my children come and visit once or twice a month / 'Ελπίζω τα παιδιά μου να σε επισκέπτονται 1-2 φορές το μήνα'


Soon I'll be sixty years old, will I think the world is cold / Σύντομα θα είμαι εξήντα χρονών, άραγε θα βλέπω τον κόσμο ψυχρό

Or will I have a lot of children who can warm me? / Ή θα έχω πολλά παιδιά να με ζεσταίνουν;

Soon I'll be sixty years old / Σύντομα θα είμαι εξήντα χρονών


Soon I'll be sixty years old, will I think the world is cold / Σύντομα θα είμαι εξήντα χρονών, άραγε θα βλέπω τον κόσμο ψυχρό

Or will I have a lot of children who can warm me? / Ή θα έχω πολλά παιδιά να με ζεσταίνουν;

Soon I'll be sixty years old / Σύντομα θα είμαι εξήντα χρονών


Once I was seven years old, my mama told me / Κάποτε ήμουν επτά χρονών κι η μαμά μού είπε

'Go make yourself some friends or you'll be lonely' / 'Βγες να κάνεις φίλους αλλιώς θα είσαι μόνος'

Once I was seven years old / Κάποτε ήμουν επτά χρονών


Once I was seven years old / Κάποτε ήμουν επτά χρονών"


Μέσα από το τραγούδι αυτό ο τραγουδιστής περιγράφει τη ζωή του όπως την βλέπει και όπως διάλεξε ο ίδιος να την ζήσει. Κράτησε τις συμβουλές των γονιών του να βρει φίλους και σύντροφο, βρήκε τους ανθρώπους που τον στήριξαν και φρόντισε να τους κρατήσει. Αγνόησε τα διάφορα κοινωνικά "πρέπει" για το τι να κάνει, επέλεξε αυτό που ήθελε (τα τραγούδια του) και όσο ζει μαθαίνει από το παρελθόν για να χτίσει το μέλλον του, όπως λέει ο στίχος "Να θυμάσαι τη ζωή και η ζωή σου θα γίνει καλύτερη". 


Προσωπικά θα σταθώ σε δύο πράγματα που αποκόμισα απευθείας από το τραγούδι. Το πρώτο φαίνεται από τους πρώτους ακόμα στίχους του τραγουδιού: αν προσέξουμε, οι γονείς του δεν του είπαν τι να κάνει στη ζωή του, έδωσαν απλά βάση στο να φροντίσει να έχει καλούς ανθρώπους γύρω του, κι εκείνος ακολούθησε τις εν λόγω συμβουλές και κράτησε δίπλα του τους ανθρώπους που βρήκε (τους φίλους, τη σύζυγο και την οικογένειά του). Οι γονείς πάντα θέλουν το καλό των παιδιών τους, δεν είναι όμως λίγες οι περιπτώσεις που, στην αγωνία τους να πετύχει το παιδί τους, γίνονται άθελά τους πιεστικοί ως προς τι θεωρούν ότι πρέπει να κάνει το παιδί στη ζωή του. Επομένως, ήταν μια πολύ όμορφη νότα το ότι οι γονείς επικεντρώθηκαν στο να είναι το παιδί τους ευτυχισμένο, να έχει ανθρώπους που τον αγαπούν για να μην είναι μόνος του, και τον άφησαν κατά τα λοιπά να βρει τον δρόμο του. 


Το δεύτερο που πρόσεξα μέσα από τους στίχους ήταν το ότι ο τραγουδιστής δεν μετανιώνει για τις επιλογές του, δεν κάθεται να αναθεωρήσει και να απορήσει αν έκανε καλά ή όχι. Είναι πραγματικά πολύ σημαντικό να αναπολούμε τη ζωή μας και να συνειδητοποιούμε ότι δεν μετανιώνουμε για τίποτα, ούτε καν για τις λάθος επιλογές μας. Ακόμα κι εκείνες οι επιλογές ήταν δικές μας, ήταν απόρροια της προσωπικότητας που χτίσαμε και μας έφεραν εδώ που μας έφεραν. Όσο κι αν μετανιώνουμε δεν θα αλλάξει, αλλά μπορούμε πάντα να εκτιμήσουμε το αποτέλεσμα και να το εκμεταλλευτούμε προς όφελός μας.


Ακούγοντας πολλές συνεχόμενες φορές το τραγούδι, θυμήθηκα επιπλέον και μια ατάκα που είχα διαβάσει και σχετίζεται κάπως με το πρώτο από τα μηνύματα που μου έμειναν. Η ατάκα αυτή έλεγε (δεν την συγκράτησα αυτολεξεί αλλά θα την μεταφέρω όπως την θυμάμαι) "Η ζωή μας είναι ένα βιβλίο. Μη συγκρίνεις το πέμπτο κεφάλαιο της ζωής σου με το τριακοστό κεφάλαιο κάποιου άλλου". Το τραγούδι περιγράφει την ιστορία κάποιου που κατάφερε να πετύχει επαγγελματικά και να κάνει οικογένεια πριν τα τριάντα, αλλά δεν φαίνεται από πουθενά ότι το έκανε επειδή είχε κάποια υποχρέωση να πετύχει συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένες ηλικίες. Αν προσέξουμε περαιτέρω και τον στίχο που λέει "Βλέπω μόνο τους στόχους μου, δεν πιστεύω στην αποτυχία", είναι στο ίδιο ακριβώς πνεύμα: οι στόχοι μας είναι μπροστά μας και το αν θα τους πετύχουμε αργά ή αν θα τους πετύχουμε γρήγορα δεν σημαίνει ότι αποτύχαμε ή ότι πετύχαμε. Γι' αυτό και, όπως δηλώνει ο τραγουδιστής, ακόμα μαθαίνει για τη ζωή, γιατί προφανώς η ζωή ποτέ δεν είναι προγραμματισμένη σε σκάλες και κουτάκια. 


Ξέρω ότι η εν λόγω ερμηνεία των στίχων ακούγεται πολύ ελεύθερη, αλλά έτσι κι αλλιώς ο καθένας μας δεν ακούει αυτό που πραγματικά θέλει να ακούσει μέσα από τα τραγούδια; Όσο προχωράμε με το στυλό γράφοντας το βιβλίο της ζωής μας, τόσο θα ακούμε και θα βλέπουμε τα μηνύματα που θέλουμε εμείς, αυτά που θεωρούμε πιο σημαντικά. Έτσι θα καταφέρνουμε να γράφουμε τα δικά μας κεφάλαια, να δίνουμε τις δικές μας προτεραιότητες, να ζούμε και να μαθαίνουμε από τις δικές μας επιλογές κι εμπειρίες, κι εν τέλει να μην νιώσουμε ποτέ την ανάγκη να συγκρίνουμε το πέμπτο κεφάλαιο της ζωής μας με το τριακοστό κεφάλαιο κάποιου άλλου.



Σμαράγδα Θεοδωρίδου


Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2021

Η άνοιξη καραδοκεί και φέρνει τριαντάφυλλα

 



Χαιρετώ μετά από καιρό τους αγαπητούς αναγνώστες!

Επανέρχομαι σήμερα με ένα τραγούδι που είχα "ανακαλύψει" πριν χρόνια και στη συνέχεια είχα ξεχάσει. Πρόσφατα λοιπόν το ξαναθυμήθηκα και δεν μπορούσα να μην το μοιραστώ, τόσο υπέροχο που είναι! Πρόκειται για το τραγούδι "The Rose", αρκετά παλιό αλλά εδώ θα βάλω την επανεκτέλεση του 2006 από τους Westlife που είχα ακούσει και λάτρεψα.

Για το τραγούδι αυτό δεν πρόκειται να ακολουθήσει μεγάλη ανάλυση καθώς οι στίχοι μιλούν πραγματικά από μόνοι τους. Από την άλλη βέβαια πολλές φορές έτσι λέω αλλά μου αρέσει να μιλάω και να γράφω οπότε μπορεί και να βγει μεγάλη τελικά. Ποιος ξέρει; Πάμε όμως για αρχή να ακούσουμε το τραγούδι και βλέπουμε. Ως συνήθως, ακολουθούν στίχοι στα αγγλικά με μετάφραση δίπλα, και ο σύνδεσμος του τραγουδιού βρίσκεται στο τέλος του άρθρου.

"Some say love it is a river / Κάποιοι λένε ότι η αγάπη είναι ένα ποτάμι
That drowns the tender reed. / Που πνίγει το χλωρό καλάμι.
Some say love it is a razor / Κάποιοι λένε ότι η αγάπη είναι ένα ξυράφι
That leaves your soul to bleed. / Που αφήνει την ψυχή να αιμορραγεί.
Some say love it is a hunger / Κάποιοι λένε ότι η αγάπη είναι πείνα
An endless, aching need. / Μια ατέλειωτη, οδυνηρή ανάγκη.
I say love it is a flower, / Εγώ λέω ότι η αγάπη είναι ένα λουλούδι,
And you its only seed. / Κι εσύ ο μοναδικός του σπόρος.

It's the heart afraid of breaking / Είναι η καρδιά που φοβάται μη ραγίσει
That never learns to dance / Και ποτέ δεν μαθαίνει να χορεύει
It's the dream afraid of waking / Είναι το όνειρο που φοβάται μην ξυπνήσει
That never takes the chance / Και ποτέ δεν τολμάει
It's the one who won't be taken, / Είναι αυτός που δεν θέλει να δεσμευτεί
Who cannot seem to give / Και δεν φαίνεται να θέλει να δώσει
And the soul afraid of dying / Και η ψυχή που φοβάται τον θάνατο
That never learns to live. / Και ποτέ δεν μαθαίνει να ζει.

When the night has been too lonely / Όταν η νύχτα είναι πολύ μοναχική
And the road has been too long. / Και ο δρόμος πολύ μακρύς.
And you think that love is only / Και νομίζεις ότι η αγάπη είναι μόνο
For the lucky and the strong. / Για τους τυχερούς και τους δυνατούς.
Just remember in the winter / Απλά να θυμάσαι ότι τον χειμώνα
Far beneath the bitter snow / Κρυμμένος
βαθιά κάτω από το πικρό χιόνι
Lies the seed that with the sun's love, / Υπάρχει ο σπόρος που με την αγάπη του ήλιου,
In the spring, becomes the rose / Την άνοιξη γίνεται το τριαντάφυλλο".

Απλό τραγούδι, λιτό, και με στίχο που μπαίνει κατευθείαν στο θέμα: η αγάπη στη ζωή μας έρχεται πάντα, όπως κι αν την βλέπουμε εμείς, όσο κι αν μας τρομάζει. Το μόνο που χρειάζεται είναι να θυμόμαστε πως η άνοιξη πάντα έρχεται και η ζωή πάντα ανθίζει.

Αν δούμε λίγο πιο βαθιά και πιο συμβολικά το νόημα του τραγουδιού, αυτό μπορεί να αποτελέσει συμβουλή για κάθε πτυχή της ζωής μας. Οι στίχοι πριν την τελευταία στροφή δεν χρειάζεται να αφορούν μόνο τις στιγμές που λείπει το έτερον ήμισυ, αλλά αντιθέτως μπορούν να αφορούν κάθε σκοτεινή στιγμή που βιώνουμε. Είναι και λογικό, καθώς κάθε σκοτεινή μας στιγμή χαρακτηρίζεται από αίσθημα φόβου ή τρόμου ή αρνητικότητας, ή συνδυασμό αυτών, και ο τρόπος που βιώνουμε κάθε τέτοια στιγμή είναι κατά βάση υποκειμενικός όπως οι περιγραφές των εν λόγω στίχων. Στο τέλος όμως, όπως κι αν τα βλέπουμε εμείς τα πράγματα στο σκοτάδι, ο ήλιος θα το διώξει και θα φέρει φρέσκια πνοή και ζωή!

Ίσως το σημαντικό που πρέπει να θυμόμαστε σε κάθε περίπτωση είναι η τελευταία στροφή, και συγκεκριμένα η λέξη "σπόρος". Ο "σπόρος" υποδηλώνει την υπάρξη κάποιας προεργασίας, κάποιας βάσης για να ανθίσει το λουλούδι. Όταν βέβαια δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον και δεν ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί, δεν μπορούμε να ξέρουμε ακριβώς τι είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε για να μας έρθουν τα πράγματα όπως τα υπολογίζουμε, γιατί στην τελική ποτέ δεν έρχονται όπως τα υπολογίζουμε. Αυτό όμως που μπορούμε και πάντα πρέπει να κάνουμε είναι να ζούμε τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας και να μην τα αφήνουμε όλα στην άκρη περιμένοντας αυτό το κάτι συγκεκριμένο να μας έρθει ουρανοκατέβατο. Με το να ζούμε την καθημερινότητά μας, τότε είναι που ρίχνουμε τους σπόρους, συνήθως χωρίς καν να το καταλάβουμε. Με τον καιρό όμως οι σπόροι αυτοί θα ανθίσουν και θα ομορφύνουν τα πάντα γύρω μας, αρκεί μόνο να κάνουμε υπομονή και να φανούμε δυνατοί μέσα από τους χειμώνες μας.

Γι' αυτό αγαπητοί αναγνώστες να μην φοβάστε ποτέ και τίποτα: φροντίστε να κάνετε πάντα ό,τι περνάει από το χέρι σας ενώ ζείτε τη ζωή σας, και σε κάθε άνοιξη θα ανθίζουν και τα δικά σας τριαντάφυλλα!

Σμαράγδα Θεοδωρίδου

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.



Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2021

Τα καλοκαίρια μας


Τα καλοκαίρια μας. Η Θάλασσα με την αλμύρα της να δροσίζει τις στιγμές μας. Εκείνα τα απογεύματα που τρώγαμε δροσερό καρπούζι με φέτα στην αυλή του σπιτιού παρέα με τους παππούδες. Οι ποδηλατάδες με τα ξαδέρφια και τους φίλους του καλοκαιριού. Η μυρωδιά από το πράσινο "φιδάκι" που μόλις είχε ανάψει η μαμά. Η επανάληψη της αγαπημένης μας σειράς στην τηλεόραση. Το κρυφτό και η μπάλα στα στενά του χωριού με τους φίλους. Οι εφηβικές βραδιές στην παραλία μπροστά στη φωτιά, που σιγοτραγουδούσαμε γραντζουνώντας μια ξεκούρδιστη κιθάρα ενός φίλου. Αυτές οι στιγμές, οι μυρωδιές κι οι γεύσεις. Τα καλοκαίρια μας... 

Κωνσταντίνος Μπαλντίδης
Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο άρθρο δεν αποτελούν πνευματική μας ιδιοκτησία, πηγή: google.com.