Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε!


 
 Αραιά και που ξεσπάει κι ένας καυγάς. Κι όσο προσπαθούμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και να δώσουμε τόπο στην οργή υπάρχουν κάποιοι συνομιλητές που με τον τρόπο τους καταφέρνουν να μας βάλουν στη διαδικασία της σύγκρουσης. 

 Το μυστικό της επιτυχίας; Τα επιχειρήματα! Ακόμη κι εκείνη την ώρα που αρχίζουν να ανεβαίνουν οι τόνοι και η κάθε πλευρά εκτοξεύει κατηγορίες και συμπεριφέρεται πεισματικά, υπάρχει κι άλλη οδός. Κοινώς, η παρτίδα κερδίζεται όταν αντικρούουμε τον συνομιλητή μας τεκμηριωμένα. Ασχέτως με το ποιανού φωνή θα ηχήσει δυνατότερα, περισσότερη δύναμη θα έχει η φωνή που θα μιλήσει λογικά. Μια τέτοια αντιμετώπιση έχει περισσότερες πιθανότητες να οδηγήσει στην παραδοχή του δίκιου μας από τον συνομιλητή μας. Κατ' επέκταση, το άλλο άτομο μας εξιστορεί με τη σειρά του την δική του οπτική ώστε να κατανοήσουμε κι εμείς τους λόγους που βρεθήκαμε εξ' αρχής σε ρήξη. Και κάπως έτσι ηρεμούν τα πνεύματα και ο ένας αντιλαμβάνεται καλύτερα τη θέση του άλλου.

 Ακόμη και μια έντονη διαφωνία έχει τα θετικά της στοιχεία. Έτσι, μια σκηνή έντασης που με τους κατάλληλους χειρισμούς λήγει ομαλά, εντέλει μπορεί να φέρει πιο κοντά τους διαφωνούντες και μελλοντικά ο ένας να αντιλαμβάνεται καλύτερα το σκεπτικό και τα συναισθήματα του άλλου. Επιπλέον, πολλές φορές συμβάλλει στην εκτόνωση των νευρικού μας συστήματος και σίγουρα μέσα από έναν καυγά ο καθένας ξεκλειδώνει όλα όσα έχει κρατημένα σε αυτόν που βρίσκεται απέναντι του. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από ένα ξέσπασμα έρχονται στην επιφάνεια συναισθήματα που μέχρι πρότινος δεν γνώριζε ούτε ο κάτοχος τους την ύπαρξη τους μέσα του.

 Όχι, δεν είναι ιδανικό να μαλώνουμε μεταξύ μας αλλά κι αυτό βρίσκεται μέσα στο πρόγραμμα, οπότε ακόμη κι αν συμβεί μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε παραγωγικά και να το στρέψουμε προς όφελος μας. Γι΄αυτό ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε και ας προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι μέσα από αυτή την διαδικασία!

Δέσποινα Ζησοπούλου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι διαφορετικοί τρόποι έκφρασης των συναισθημάτων μας

Άκουσα πριν καιρό σε μια συλλογή ξένων τραγουδιών ένα πολύ όμορφο τραγούδι, το οποίο αρχικά είχα ερμηνεύσει λάθος αλλά μετά από αναζήτηση είδα ότι η πραγματική ιστορία πίσω από το τραγούδι είναι πολύ πιο γλυκιά από ότι είχα σκεφτεί στην αρχή. Το τραγούδι είναι το "I'm not in love" των 10cc και ακολουθούν οι στίχοι με μετάφραση και τον σύνδεσμο στο τέλος του άρθρου:   "I'm not in love / Δεν είμαι ερωτευμένος So don't forget it / Οπότε μην ξεχνάς It's just a silly phase I'm going through / Ότι α πλώς περνάω μια χαζή φάση And just because / Κι επειδή I call you up / Σε παίρνω τηλέφωνο Don't get me wrong, don't think you've got it made / Μην μπερδεύεσαι , μη νομίζεις ότι πέτυχες I'm not in love, no no, it's because / Δεν είμαι ερωτευμένος, όχι, όχι, είναι επειδή   I like to see you / Θέλω να σε βλέπω But then again / Αλλά και πάλι That doesn't mean you mean that much to me / Αυτό δεν σημαίνει

Δύο θρύλοι, μια έχθρα, ένα ατύχημα, και μια ιστορία αμοιβαίου σεβασμού

Ένα απόγευμα πριν χρόνια, ο μπαμπάς μου ετοιμαζόταν να παρακολουθήσει μια ταινία και πρότεινε να την δω κι εγώ, παρόλο που ήξερε ότι το θέμα της ταινίας δεν με ενδιέφερε στο ελάχιστο. Το ίδιο ήξερα κι εγώ, ωστόσο όμως έκατσα να την δω κι εν τέλει το θέαμα δικαίωσε πλήρως την απόφασή μου. Η ταινία έχει τίτλο "Rush" (2013) και αφορά την πραγματική ιστορία του ατυχήματος του Αυστριακού Νίκι Λάουντα (τον οποίο υποδύεται ο Daniel Brühl) σε αγώνα της Formula 1 το 1976, και την ισχυρή κόντρα του με τον Βρετανό Τζέιμς Χαντ (τον οποίο υποδύεται ο Chris Hemsworth) για την κατάκτηση του παγκόσμιου τίτλου εκείνη τη χρονιά. Οι δύο αυτοί αγωνιστές της Formula 1 έμειναν στην ιστορία του αθλήματος ως θρύλοι (έτσι προκύπτει και ο τίτλος). Τόσο πριν όσο και μετά την παρακολούθηση της ταινίας, η Formula 1 σαν διοργάνωση πάντα με αφήνει παγερά αδιάφορη. Η ταινία όμως είναι ένα αριστούργημα γιατί δεν προβάλλει απλώς την ιστορία γύρω από το ατύχημα, αλλά τον ανταγωνισμό μεταξύ του Λ

Ψυχή τε και σώματι!

  Ψυχή και σώμα άρρηκτα συνδεδεμένα. Μιλάει το ένα και ακούει το άλλο. Έτσι δεν είναι περίεργο όταν παρατηρούμε πως κάτι το οποίο απασχολεί έναν άνθρωπο βρίσκει διέξοδο έκφρασης μέσα από το ίδιο του το σώμα. Μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή ενός πόνου, σα δυσχέρεια αναπνοής, με μια γενικότερη αίσθηση ανακατέματος στο στομάχι ή μπορεί να πάρει οποιαδήποτε άλλη μορφή. Για αυτά τα συμπτώματα δεν υπάρχουν ιατρικές εξηγήσεις αλλά κρύβονται σε άλλα βαθύτερα και αφανή αίτια.   Όμως γιατί εμφανίζονται αυτά τα συμπτώματα; Και πώς μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε; Γιατί ναι μπορεί ο πόνος μας να προέρχεται από ψυχολογικούς λόγους αλλά δεν είναι πόνος θεωρητικός αλλά είναι πραγματικός και υπαρκτός και πλέον έχει αναχθεί σε θέμα υγείας!  Κατ' αρχήν ο καθένας μας γνωρίζει τι είναι αυτό που πραγματικά τον απασχολεί και καταδιώκει τη σκέψη του. Έτσι, το σώμα μας παίρνει την πρωτοβουλία να συμπαρασταθεί σα καλός φίλος στην ψυχή μας προσπαθώντας να τη φέρει αντιμέτωπη με τα προβλήματα