«Μην κάνεις αυτό που κάνω. Κάνε αυτό που σου λέω»: Τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από τους κανόνες μας, αλλά και από το παράδειγμά μας
«Μη μιλάς έτσι», «δεν χτυπάμε», «μη βρίζεις», «άσε επιτέλους το κινητό», «το κάπνισμα κάνει κακό». Φράσεις γνώριμες σχεδόν σε κάθε οικογένεια. Η ανατροφή ενός παιδιού περιλαμβάνει αναπόφευκτα κανόνες και όρια. Οι γονείς προσπαθούν να του διδάξουν τι είναι σωστό και τι λάθος, πώς συμπεριφερόμαστε στους άλλους, ποιες συνήθειες είναι καλές για εμάς και ποιες μπορεί να μας βλάψουν. Υπάρχει όμως ένα σημείο στο οποίο ο κανόνας συναντά κάτι πολύ ισχυρότερο: το παράδειγμα του ίδιου του γονιού. Τι συμβαίνει όταν λέμε στο παιδί «μη βρίζεις», αλλά μας ακούει να βρίζουμε τον οδηγό που μας έκλεισε στον δρόμο; Όταν του ζητάμε να αφήσει το κινητό στο τραπέζι, ενώ το δικό μας βρίσκεται συνεχώς δίπλα στο πιάτο; Όταν του εξηγούμε ότι το κάπνισμα κάνει κακό, αλλά μας βλέπει καθημερινά να καπνίζουμε; Ή όταν του λέμε ότι οι διαφωνίες λύνονται με συζήτηση, ενώ εκείνο μας παρακολουθεί να φωνάζουμε και να προσβάλλουμε; Σε αυτές τις περιπτώσεις το παιδί δεν λαμβάνει ένα μήνυμα, αλλά δύο. Από τη μία ακούει τον ...
