Ο πατέρας που «βοηθά» ή ο πατέρας που μεγαλώνει το παιδί του;
Η πατρότητα στη σύγχρονη οικογένεια και η μετάβαση από τη βοήθεια στη συνυπευθυνότητα «Είναι πολύ καλός πατέρας. Με βοηθάει πολύ με τα παιδιά». Είναι μια φράση που ακούμε συχνά και σχεδόν πάντοτε λέγεται ως έπαινος. Κι όμως, αξίζει να σταθούμε για λίγο σε μία μόνο λέξη: «βοηθάει». Βοηθάει ποιον; Όταν ένας πατέρας αλλάζει το παιδί του, το πηγαίνει στο σχολείο, μένει ξύπνιος όταν είναι άρρωστο, γνωρίζει τους φίλους του, πηγαίνει στον παιδίατρο, συζητά μαζί του, βάζει όρια ή το παρηγορεί ύστερα από μια δύσκολη ημέρα, βοηθά τη μητέρα ή απλώς ασκεί τον δικό του γονεϊκό ρόλο; Η ερώτηση μπορεί αρχικά να μοιάζει γλωσσική. Στην πραγματικότητα, πίσω από τις λέξεις κρύβονται βαθύτερες κοινωνικές αντιλήψεις για το ποιος θεωρείται ο «βασικός» γονέας και ποιος εκείνος που συμμετέχει στη φροντίδα. Και ίσως εδώ βρίσκεται μία από τις ενδιαφέρουσες αντιφάσεις της σύγχρονης οικογένειας: περιμένουμε από τον σημερινό πατέρα να είναι περισσότερο παρών και συναισθηματικά διαθέσιμος από ό,τι στο παρελθόν, ενώ...
