Έφηβοι και οθόνες: Όταν το «είμαι online» αρχίζει να σημαίνει «λείπω από τη ζωή μου»
Ένας έφηβος κλείνεται στο δωμάτιό του. Το κινητό είναι σχεδόν πάντα στο χέρι του. Απαντά σε μηνύματα ενώ διαβάζει, βλέπει βίντεο μέχρι αργά, κοιτάζει την οθόνη μόλις ξυπνήσει. Οι γονείς ανησυχούν. Ζητούν να αφήσει το κινητό. Εκείνος θυμώνει: «Όλοι έτσι είμαστε». Και, ως έναν βαθμό, έχει δίκιο. Η οθόνη δεν είναι πια μια ξεχωριστή δραστηριότητα στη ζωή του εφήβου. Είναι χώρος επικοινωνίας, ψυχαγωγίας, ενημέρωσης, παιχνιδιού, δημιουργίας, αναζήτησης ταυτότητας και κοινωνικής αποδοχής. Το ερώτημα, επομένως, δεν μπορεί να είναι απλώς «πόσες ώρες περνά μπροστά σε μια οθόνη;» . Το ουσιαστικότερο ερώτημα είναι: Τι συμβαίνει στη ζωή του εφήβου όταν η οθόνη κλείνει; Μπορεί να την αφήσει; Μπορεί να κοιμηθεί; Να βαρεθεί; Να συγκεντρωθεί; Να συζητήσει; Να αντέξει για λίγο να μη γνωρίζει τι συμβαίνει στους άλλους; Να αισθανθεί καλά χωρίς τη συνεχή παρουσία ενός ψηφιακού ερεθίσματος; Εκεί ίσως βρίσκεται η σημαντικότερη διαφορά ανάμεσα στη συχνή χρήση και στην προβληματική χρήση. Η εφηβεία συνα...
